အခန်း ၁၆၉

အခန်း (၁၆၉) မိစ္ဆာစိတ်ဆန္ဒများ ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း သွေးချောင်းစီးခြင်း

"ဗုဒ္ဓကိုသတ်ပြီး တာအိုကို ဖျက်ဆီးမယ်..."

"ဒီနေ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုစာလုံးရှစ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချန်ဆရာတော်နှင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာများ ချက်ချင်းပျက်ယွင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

'သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီလား... ကျန်းချဲ့က ဒီနေရာမှာ လုံးဝ မရှိဘူး...'

ဝမ်ချန်ဆရာတော်က ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တစ်လှမ်းတိုးသွားပြီး ခေါင်းတုံးဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဝါရောင်စက္ကူကို ခွာချလိုက်သည်။ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ခြေလှမ်းများက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

'ဦးလေးတော်ချန်မေ ပါလား...'

အမှန်တကယ်တော့ စောစောက အလောင်းတွင် ဆံပင်ရှည်မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရကတည်းက ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု သဲ့သဲ့လေး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်တော့ ထိုကြိုတင်ခံစားမှုက လုံးဝ အမှန်တကယ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လွှမ်းခြုံလာပြီး ဝမ်ချန်၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသမီးများက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ထိုကျန်းချဲ့က ဦးလေးတော်ချန်မေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရုံသာမက သူ၏ အလောင်းကိုပါ ဤနေရာတွင် ဒူးထောက်လျက်သား ထားရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျင်းယွမ် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို အလွန်အမင်း စော်ကား အထင်သေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ အာရုံစိုက်နေသည့် အဓိကအချက်မှာ ချန်မေဘုန်းကြီး၏ အလောင်း မဟုတ်ပေ။ သူက မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ထားပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့က ဒီနေရာမှာ မရှိဘူးဆိုရင်... သူ ဘယ်ရောက်နေမလဲ..."

ဤစကားကို သူက ဝမ်ချန်ဆရာတော်အား မေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားမှုဖြင့် ဤအချက်ကို လျင်မြန်စွာ တွေးမိသွားကြသည်။

ယခုအခါ ကျင်းယွမ်နှင့် ဖူလုံ ဂိုဏ်းနှစ်ခုအတွင်း၌ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် တုနန်ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်နေသဖြင့် အလွန် ခိုင်မာလုံခြုံလှပေသည်။ သို့သော် ဖူလုံကျောင်းတော်ကတော့ အင်အားအားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ အင်အားကြီးသူများ အားလုံး ရောက်ရှိနေရုံသာမက ရွှမ်တန်အဆင့်ရှိ အကြီးအကဲချုပ်ကိုပါ ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ပင့်ဖိတ်လာခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းချဲ့သည် ယခု ဖူလုံကျောင်းတော်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ မျက်နှာထားက လေးနက်သွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ပစ်မှတ်ထားသည်က ဖူလုံကျောင်းတော် ဖြစ်နေပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချဲ့က ဖူလုံကျောင်းတော်အတွင်း မည်မျှလောက် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်မည်ကို ယခုအခါ သူ မြင်ယောင်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းရာချီ တည်ထောင်လာခဲ့သော ဖူလုံကျောင်းတော်ကြီး ဤတစ်ကြိမ်တော့ လုံးဝ အင်အား အကြီးအကျယ် ဆုတ်ယုတ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

'တော်သေးတာပေါ့... တော်သေးတာပေါ့...'

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အတွေးမျိုး မရှိသော်လည်း ကံကောင်းသည်ဟူသော ခံစားချက်ကတော့ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

သို့သော် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်ကို သေချာတွေးမိသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာက အလွန် ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ချက် မှားယွင်းမှုကြောင့် ဖူလုံကျောင်းတော်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရမည်ဆိုလျှင်...

သူက တကယ့် အပြစ်သည်ကြီး ဖြစ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

"ကျန်းချဲ့က ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဒီလောက်အထိ တိတိကျကျ သိနေတယ်ဆိုတော့... ကြည့်ရတာ... ငါတို့ထဲမှာ သူ့ဆီကို သတင်းပေးနေတဲ့သူ ရှိနေပြီထင်တယ်... မင်းနဲ့ငါတို့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ချီဆန်းကျား သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ... ဖူလုံကျောင်းတော်ထဲမှာ သိုင်းသခင် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။

"အခုက ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး... မိတ်ဆွေဝမ်ချန်... ကျုပ်နဲ့အတူ ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ... ဒီတစ်ခေါက်တော့... ကျုပ်တို့ ဖူလုံကျောင်းတော်က ခင်ဗျားတို့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွက် ဘေးဒုက္ခကို ဝင်ခံပေးလိုက်ရတာပဲ..."

"ဒါယကာရွှမ်ဟယ်... စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော်က မျက်နှာပေါ်တွင် မကြည့်ရက်သည့် အမူအရာဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာက အချိန်ဆက်မဆွဲတော့ဘဲ လေဟာနယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံတက်သွားကာ ကျန်းချဲ့က ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လူအများကို ပြောပြလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲချုပ်ကို အသိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ဖူလုံကျောင်းတော်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကျန်းချဲ့က ထိုက်ရှန်းမြို့တွင် မရှိဘဲ ဖူလုံကျောင်းတော်တွင် ရောက်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာများ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ဒေါသမီးများ ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားပြီး ကျန်းချဲ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဖူလုံကျောင်းတော်၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝ အပျက်စီးခံမည် မဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းဘက်မှ ဘုန်းကြီးများမှာ အပြင်ပန်းတွင် ဒေါသထွက်နေသယောင် ပြသနေသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုကတော့ ထိုမျှလောက် မကြီးမားလှပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကိစ္စက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သူတို့ အသီးသီး ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြပြီး 'တော်သေးတာပေါ့' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိကြသည်။

မင်ဟယ်တာအိုဆရာနှင့် လီတောက်ဖျင် နှစ်ယောက်တည်းသာ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တွေးနေကြသည်မှာ ယခင်က တွက်ချက်ခဲ့သော ဗေဒင်အဟောကိုပင် ဖြစ်သည်။

'အလွန်ကောင်းတဲ့ နိမိတ်...'

မူလက ဤတိုက်ပွဲတွင် သူတို့က အနိုင်ရရှိပြီး အဆုံးသတ်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသလောက်တော့ ကျန်းချဲ့က မြို့ထဲတွင် မရှိခြင်းကပင်... အလွန်ကောင်းသော နိမိတ် မဟုတ်ပါလော။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ကျုပ်နဲ့အတူ ကျောင်းတော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီး ကူညီကြစို့... ဒီနေ့... အဲဒီ ကျန်းချဲ့ရဲ့ သွေးတွေကို ဖူလုံကျောင်းတော်မှာ သေချာပေါက် မြေခခိုင်းရမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်း ဆယ်ခုကျော်က ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ ဖူလုံကျောင်းတော် ရှိရာဘက်သို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဖူလုံကျောင်းတော်နှင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ လူစု မသိရှိသည်မှာ... ကျန်းချဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး အသာစီးရယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ တောင်တံခါးဝ အရှေ့တွင်မူ...

လူပေါင်း ထောင်ချီက စုရုံးနေကြပြီး ချီဆန်းကျား၏ အမိန့်တစ်ချက် ရရှိသည်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပေသည်။

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော် တို့ လူစု ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလောက်ပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ချီဆန်းကျားကို ကြည့်ကာ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး...

"တပ်မှူးချုပ်ချီ... အချိန်ကျပြီ..."

ချီဆန်းကျားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဦးချိုနီ သားရဲကြီးကို စီးနင်းကာ ငွေရောင်လှံရှည်ဖြင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ တောင်တံခါးကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက တရားမဲ့တယ်... ပြည်သူတွေကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်တယ်... ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တယ်... အခုဆိုရင် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ ရရှိပြီးပြီ... ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြ... သတ်..."

"သတ်..."

"သတ်..."

"သတ်..."

သတ်ဖြတ်ရန် အော်ဟစ်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်သည်များ အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချီဆန်းကျားက အရင်ဆုံး စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလွန် အစွမ်းထက်သော ရွှမ်တန်အဆင့် အရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားက မိုးလေဝသကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်နျန်ကွေ့၊ ချန်ရှန်တုန်း နှင့် ကျန်းဟိုင်နန်းတော်၊ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း၊ စစ်တပ်အတွင်းရှိ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများ အားလုံးက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်း၌...

ထောင်ချီသော ရဟန်းတော်များက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ကျောင်းစောင့်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းရဟန်းတစ်ပါးမှာ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစိုးရတပ်တွေ ဝင်တိုက်နေပြီ... ကျောင်းတော်စောင့် ခေါင်းလောင်းကို အမြန်ထိုးကြ..."

"ဒေါင်..."

"ဒေါင်..."

"ဒေါင်..."

ခေါင်းလောင်းသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရဟန်းတော်များက လက်ထဲရှိ အလုပ်များကို ချထားကာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာကြပြီး ဝင်ရောက်လာသော ရန်သူများကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့က ဤနေရာ၌ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးများနှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။

သူက ယခင်က ရိခုန်း ပြောပြထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ကာ လှည့်ပတ်ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ နောက်ကျောတောင်တန်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်နေပေသည်။

သူက မိစ္ဆာဓားကို အရင်သွားယူရမည်။

သူ၏ စစ်မှန်သော ဘုရားရှင် က ယခင် အကြံအစည်အတိုင်း စတင် လှုပ်ရှားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိခုန်း ဘုန်းကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးစလုံးတွင် သွေးရောင်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... နောက်ဆုံးတော့ စတင် လှုပ်ရှားပြီပေါ့..."

ထို့နောက် သူက မိစ္ဆာစိတ်ကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေကာ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်နေသည့် ဟန်ဆောင်မှုကို ပြသလျက် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီးကို မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်မှ ထွက်ခွာသွားအောင် သူက လုပ်ဆောင်ရမည်။ ကျန်းချဲ့ မိစ္ဆာဓားကို ရယူရန်အတွက် အချိန်တစ်ခု ရရှိအောင် ဖန်တီးပေးရမည်။

ရိခုန်း၏ အမြန်နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး ပုံရိပ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အသက်ရှူကျင့်ကြံနေသော တုနန် ဆရာဘိုးဘိုးကြီး၏ အရှေ့သို့ အလွန် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘိုးကြီး... ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပါပြီ..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

တုနန် ဆရာတော်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သံသယဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာက နေရာအနှံ့တွင် အစီအရင်များ ချထားသည့်အပြင် မြေအောက်တွင်လည်း ရှိနေသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ ချီဆန်းကျား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို သူ လုံးဝ မခံစားမိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရိခုန်း၏ ထိတ်လန့်မှုက ဘာကြောင့်မှန်း သူ သဘာဝကျကျပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

"တောင်တံခါး အပြင်ဘက်ကို လူတွေ ဝင်တိုက်နေပါတယ်... ကျန်း... ကျန်းချဲ့တို့ အုပ်စုပါ... အဲဒီအထဲမှာ... တပည့် က အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခုကိုလည်း ခံစားမိပါတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက... ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ရိခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းချဲ့... ဝမ်ချန်တို့ လူစုက အရင် စပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဖူလုံကျောင်းတော် ထဲမှာ ကျန်းချဲ့နဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းပြီး သတင်းတွေ ပေါက်ကြားအောင် လုပ်တဲ့သူ ရှိနေတယ်လို့ တပည့် သံသယ ဝင်မိပါတယ်... အဲဒါကြောင့် ကျန်းချဲ့က တောင်တံခါးကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်တာပါ... အခု ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်တို့လည်း ကျောင်းတော်ထဲမှာ မရှိကြဘူးဆိုတော့... ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး ဖြေရှင်းပေးမှသာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ကာကွယ်နိုင်မှာပါ..."

တုနန် ဆရာတော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရိခုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ ရိခုန်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... ဘုန်းဘုန်းနဲ့ အတူတူ သွားပြီး ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့..."

စကားသံအဆုံးတွင် သူ၏ ပုံရိပ်က လင်းလက်သွားပြီး ရိခုန်း ဘုန်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အလွန် အစွမ်းထက်သော ဖိအားကြီး တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပေတစ်ရာကျော်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် လေးနက်သွားခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပေသည်။ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘုန်းဘုန်းရဲ့ ဘွဲ့တော်က တုနန်ပါ... ဘယ်က ဒကာကြီးကများ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး..."

အလွန် အစွမ်းထက်သော ဖိအားကြီး နှစ်ခု အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ကျန်းချဲ့က အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ချီဆန်းကျားသာ ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ဖက်လူ၏ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်သာ ဝင်ပါလာမည်ဆိုပါက တိုက်ပွဲ အခြေအနေကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူ၏ ယခု လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ဆိုလျှင်တော့ အများကြီး ကွာဟနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် သူက မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ရိခုန်း ပြောပြချက်အရ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် တစ်ခုလုံးတွင် ထိုရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်မှလွဲ၍ အခြား မည်သူကမျှ စောင့်ကြပ်နေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ က ဤအချက်ကြောင့် ပေါ့ဆသွားခြင်း မရှိဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချဲ့က မျှော်စင်အတွင်း၌ စိုက်ထူထားသော နဂါးရစ်ပတ်တိုင် ကိုးတိုင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တိုင်များအပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့က စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ဘေးဘက်ရှိ ကျောက်တံခါးကို လျင်မြန်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခရုပတ်ပုံစံ ကျောက်လှေကားများအတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းချဲ့က ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းစာများ ရေးဆွဲထားသော နောက်ထပ် ကျောက်တံခါး တစ်ချပ်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်က နောက်ဆုံး ကျောက်တံခါး ဖြစ်ပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာဓား ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွီ..."

ကျန်းချဲ့က ကျောက်တံခါးကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပူလောင်သော အပူလှိုင်းကြီးတစ်ခုက မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လာမှန်သဖြင့် ကျန်းချဲ့က အလိုအလျောက် မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်ရပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်တံခါး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော သံကြိုးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ချော်ရည်များ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဆင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာစွာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆယ့်ခြောက်ချောင်း တိတိ ရှိနေပြီး အပေါ်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျမ်းစာများ အပြည့်အနှက် ရေးဆွဲထားပေသည်။

ရိခုန်း ရှင်းပြထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ကို ခွင်း၍ သံကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အားကုန် ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော ခွန်အားအောက်တွင် ချော်ရည်များက ချက်ချင်း ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ပေါက်ကွဲ ထွက်လာတော့မည့် အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ လုပ်ရပ်က မိစ္ဆာဓားကို လန့်နိုးသွားစေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူက အနက်ရောင် သံကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် အနက်ရောင် မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပန်းထွက်လာပြီး ကျန်းချဲ့ဆီသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဟွန့်..."

ကျန်းချဲ့က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်လေး လောက်နဲ့ သူက ကြောက်ရမှာလား။

"သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သုံးပါး... ပွင့်စမ်း..."

"သွေးပင်လယ် စေတီတော်... ပွင့်စမ်း..."

သွေးရောင် အက္ခရာ လိုင်းများက မျက်လုံးများ အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန် အစွမ်းထက်သော သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ က ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မိစ္ဆာစိတ်များ အားလုံးကို လုံးဝ စုပ်ယူ ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်က မိစ္ဆာဓား၏ မိစ္ဆာစိတ်ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ နေရာမှာ ဧရာမ မိစ္ဆာတွင်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အဆုံးအစမရှိသော မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များက အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် လိုဏ်ဂူ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း မိစ္ဆာဓား၏ မိစ္ဆာကမ္ဘာ အတွင်းသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

ဤနေရာမှာ လက်ငါးချောင်းကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လေဟာနယ် အတွင်းမှ သွေးရောင် တွင်းပေါက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်မှသာ ကျန်းချဲ့က အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကိုလည်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သွေးရောင် တွင်းပေါက် တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဒေါင်လိုက် ဖြစ်နေသော မျက်လုံး တစ်လုံး ဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

"အရမ်း အားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ပဲ... တကယ့်ကို မွေးရာပါ မိစ္ဆာမျိုးစေ့ပဲ..."

"မင်းက ငါ့ဆီမှာ ဒူးထောက် ခစားဖို့ အရည်အချင်း ရှိတယ်... ကျန်းချဲ့... မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လုံးဝ ဖွင့်ချလိုက်စမ်း... ငါ့ကို မိစ္ဆာမျိုးစေ့ ချခွင့် ပြုလိုက်ပါ... မင်းနဲ့ငါ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားရင်... မင်းကို သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်... လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးနိုင်စေရမယ်..."

ကြီးမားလှသော အသံကြီးများက အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ့ကို အညံ့ခံစေရန် ကြိုးစားနေပေသည်။

"မင်းက ထိုက်တန်လို့လား..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံး နှစ်လုံးစလုံး သွေးရောင်များ လွှမ်းခြုံနေကာ လေဟာနယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာ မျက်လုံးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ဘယ်လို အဆင့်အတန်း မျိုးကများ သူ့ကို အညံ့ခံစေဖို့ ထိုက်တန်နေလို့လဲ။

"သေချင်နေတာပဲ..."

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခုနှင့် အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အဆုံးအစမရှိသော အနက်ရောင် မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များ လှိမ့်တက်လာပြီး ထိုလေဟာနယ် အတွင်းမှနေ၍ အလွန် အစွမ်းထက်သော ဧရာမ သားရဲကြီးများ အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း စုစည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပေရာချီ ကြီးမားသော ဦးချိုတစ်ချောင်း မိစ္ဆာနဂါး၊ အနီရောင် မီးပုံးများ ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ရှိသော ဧရာမ မိစ္ဆာကျားကြီး၊ ထို့အပြင် အနက်ရောင် အရိပ်များ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသော ထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်များ... အားလုံးက ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ငါ့ဆီမှာ ဒူးထောက် ခစားစမ်း... မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းရဲ့ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."

"နှစ်တစ်ရာလောက် ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ သက်မဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုကများ... ငါ့ကို အညံ့ခံခိုင်းဖို့ ထိုက်တန်လို့လား... ဟီးဟီးဟီး..."

ကျန်းချဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စိတ်ဆန္ဒ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အဆုံးအစမရှိသော သွေးပင်လယ်ကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြား ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သွေးရောင် မိစ္ဆာနဂါးများက သွေးပင်လယ် အတွင်းမှ ခေါင်းမော့လာကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်နေပေသည်။

စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာလေး သက်သက်ပဲလေ... ကျန်းချဲ့က ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။

"သတ်..."

ကျန်းချဲ့၏ တိုးညှင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့် အတူ သွေးပင်လယ် အတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ လေဟာနယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သားရဲကြီးများဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လျက် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အရှိန်အဝါ အရ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ကျန်းချဲ့တို့ဘက်က အများကြီး ပိုမို သာလွန်နေပေသည်။

"ငါ ကိုယ်တော်က... ချီဆန်းကျား ပဲ..."

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်များ၏ သီးသန့် တိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ချီဆန်းကျား ဖြစ်စေ၊ တုနန် ဆရာတော် ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် အောက်ဘက်ရှိ သတ်ဖြတ်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အချင်းချင်းကိုသာ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

"ဘုန်းဘုန်းက ဒါယကာချီ အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့... ဒါယကာ က အမြုတေ တည်ပြီးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

တုနန် ဆရာတော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေပေသည်။

အစိုးရ ဘက်တွင်လည်း ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ဟီးဟီးဟီး... အဲဒါက ခင်ဗျား အကြားအမြင် နည်းလို့ပါ..."

"ဒါယကာချီ က ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း နဲ့ တကယ်ပဲ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား... အမြုတေ တည်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှား မလုပ်မိပါစေနဲ့... အကယ်လို့ ဘုန်းဘုန်းသာ လှုပ်ရှားလိုက်မယ် ဆိုရင်... ဒါယကာ ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံထားသမျှ တွေ အားလုံး အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"တုနန်... အခုချိန်မှာ ဒီစကားတွေ ပြောနေဖို့ လိုသေးလို့လား..."

ချီဆန်းကျားက အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ခေါ်ဆောင်လာသော လက်ရွေးစင် စစ်သည်များနှင့် ကျန်းဟိုင်နန်းတော်၊ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့မှ သိုင်းသမားများက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်များကို အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းရှိ ဘုန်းကြီးများ၏ စွမ်းအားက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ် ခိုင်မာကြသည် မှန်သော်လည်း... စွမ်းအား အဆင့်အတန်းက အရမ်း ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

လူအင်အား အရ သူတို့ထက် အများကြီး သာလွန်နေရုံသာမက စွမ်းအား အရလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်ရွေးစင် စစ်သည်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးများ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် လဲကျသွားကြသည်။

ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများ၏ သတ်ဖြတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းစောင့် အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား များထဲတွင် ရိခုန်းမှလွဲ၍ မွေးရာပါ အစပိုင်းအဆင့် သိုင်းရဟန်း နှစ်ပါးသာ ရှိတော့သည်။ ကျန်သည့် သူများ အားလုံးကို ဝမ်ချန်ဆရာတော်က ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချီဆန်းကျား တို့ဘက်တွင်မူ... ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် ဝင်မပါလျှင်တောင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက် နှင့် မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား ဆယ်ယောက်ထက် မနည်း ရှိနေသေးရာ... သူတို့ကသာ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်မည့် အစစ်အမှန် စွမ်းအားများ ပင် ဖြစ်သည်။

ရဟန်းတော်များ အားလုံးက သူတို့၏ လက်အောက်တွင် တစ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ကြပေ။

ဤသည်က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားသော သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှုကြီး ပင် ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ချီ က တကယ်ပဲ... ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း က နှစ်ပေါင်း ရာချီ ရပ်တည်လာခဲ့တာ ဘာအခြေခံ အုတ်မြစ်မှ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

တုနန် ဆရာတော်က ချီဆန်းကျားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် လက်ဖဝါးမှ ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားသော ရွှေရောင် အလင်းတိုင်ကြီး တစ်ခု တောက်ပလာခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မြေကြီးပေါ်တွင်လည်း ရွှေရောင် အက္ခရာ လိုင်းများက အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှေရောင် အကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များ သေဆုံးသွားကြရသည်။