အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) သိုင်းသခင် သေဆုံးခြင်း

မြေကြီးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ကောင်းကင်အထိ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးက ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ဤမြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြပေသည်။

ဤသည်မှာ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်များ၏ တိုက်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်တုန်း၊ ဝမ်နျန်ကွေ့နှင့် အခြားသူများအားလုံး အလွန် အံ့အားသင့်နေကြသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အောင်ပွဲ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်မှာ မမှားယွင်းခဲ့ပေ။

ယခုလက်ရှိ ကျန်းချဲ့နှင့် ချီဆန်းကျားတို့ ထုတ်ဖော်ပြသထားသော စွမ်းအားများအရဆိုလျှင် ကျန်ရှိနေသော ဖူလုံကျောင်းတော်ကလည်း သူတို့ကို ထိရောက်စွာ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးက မျှခြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူနိုင်မည် မည်သူရှုံးမည် ဆိုသည်ကို ကြိုတင် မခန့်မှန်းနိုင်သေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးက အလွန် ယုံကြည်ချက် ရှိနေကြသည်။

ကျန်းဟိုင်နန်းတော်နှင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်းတို့က ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောကကို ကြီးစိုးမည့်နေ့ ရောက်လာတော့မည်ကို သူတို့ မြင်ယောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်တို့ကဲ့သို့ အစိုးရကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထင်တိုင်းကျဲနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ရရှိလာမည့် ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များက သူတို့၏ ဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ သေချာပေါက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ပင် ဖြစ်သည်။

ရိခုန်း မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'တစ်နေ့နေ့မှာ ငါလည်း စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင်လို ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်လာရမယ်...'

ကျန်ရှိနေသော ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်များကတော့ ယခုအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကြပေသည်။

'ဆရာဘိုးဘိုးကြီးတောင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီဆိုတော့... ဒီနေ့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း တကယ်ပဲ ပျက်သုဉ်းရတော့မှာလား...'

လေဟာနယ်ထဲတွင် ချီဆန်းကျားနှင့် ကျန်းချဲ့တို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ကြပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် သူတို့၏ ပူးပေါင်းမှုက တကယ်ကို အလွန် ပြီးပြည့်စုံလှပေသည်။

တိုက်ပွဲ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းရည်က အလွန် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပေသည်။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး တုနန်ဆရာတော်ကို လေဟာနယ်ထဲမှ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချနိုင်ခဲ့ကာ အပြတ်အသတ် အသာစီး ရယူထားနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းချဲ့က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အောင်ပွဲခံရန် လုံးဝ မစဉ်းစားသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ပွဲက လုံးဝ မပြီးဆုံးသေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တုနန်ဆရာတော် ဆိုသည်မှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဗာဂျရာအဆင့် အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သက်တမ်း နှစ်ရာကျော် ရှိပြီဖြစ်သော ဝါရင့် သိုင်းသခင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ်ကလည်း အလွန် ခိုင်မာလှပေသည်။

ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ရှုံးနိမ့်သွားမည် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ မပေးချင်တော့ပေ။

အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ဖုန်လုံးကြီးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့က စိတ်ကို စုစည်းကာ လက်ကိုမြှောက်၍ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှ တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခွဲစမ်း..."

ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ဖုန်လုံးကြီးများကြားသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုမို မြင့်မားသော ဖုန်လုံးကြီးများကို ထပ်မံ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုဖုန်လုံးကြီးများအတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး တုနန်ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ပေပေါင်းဆယ်ဂဏန်းခန့် ကြီးမားသော ဗာဂျရာရုပ်တုကြီးတစ်ခု ရပ်တည်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျန်းချဲ့ဆီသို့ ဖိချလိုက်သည်။

မူလက အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ခေါက်နေသော အရေပြားများ ပြည့်နှက်နေသည့် တုနန်ဆရာတော်မှာ ယခုအခါ လူငယ်ပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ကျန်းချဲ့ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

ချီဆန်းကျားကတော့ တုနန်ဆရာတော်၏ အခြေအနေ အစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘုန်းကြီးအိုက သူ့ရဲ့ ရွှမ်တန်အမြုတေကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းလိုက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက အချိန်ခဏလေးပဲ ခံမှာပါ... သေခါနီး ရုန်းကန်နေတာ သက်သက်ပဲ... မင်းနဲ့ငါ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ဘာမှ ကြောက်စရာ မရှိပါဘူး..."

ထို့နောက် ချီဆန်းကျားက ရှောင်လွှဲခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ ထိပ်တိုက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ နားကွဲမတတ် လေခွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေပေသည်။

လှံအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ဗာဂျရာရုပ်တုကြီးအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားခဲ့သည်။ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုက ဗာဂျရာရုပ်တုကြီးကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပိုမို ဝေဝါးသွားစေပြီး ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

အထက်အရာရှိတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိသွားစေရန် သူ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အစွမ်းထက်မှုကို ကျန်းချဲ့အား ပြသလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ရွှမ်တန်အမြုတေကို လောင်ကျွမ်းလိုက်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... တုနန်... မင်းရဲ့စွမ်းအား အကန့်အသတ်က ဒီလောက်ပဲဆိုတော့... ငါကိုယ်တော်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

တုနန်ဆရာတော်၏ မျက်နှာထားက အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး အနိုင်အရှုံးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့သည့်ဟန် ရှိကာ သေဆုံးခြင်း မတိုင်မီ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အားရပါးရ တိုက်ခိုက်သွားရန်သာ ရည်ရွယ်ထားပုံ ရပေသည်။

"အမိတာဘာ..."

ဘုရားစာတစ်ခွန်း ရွတ်ဆိုသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တုနန်ဆရာတော်က လက်အုပ်ချီလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချီဆန်းကျားဆီသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ပေါက်ကွဲသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်များ၏ တိုက်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ တုနန်ဆရာတော်က အသက်ရှင်ရန် လုံးဝ မမျှော်လင့်တော့ဘဲ အခြား ဘာကိုမှလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းချဲ့နှင့် ချီဆန်းကျားတို့ကို ဒဏ်ရာရရှိစေရန်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပေသည်။

ယခုအခါ သူ အရာအားလုံးကို နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရိခုန်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ဖူလုံကျောင်းတော်နှင့် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ အင်အားကြီးသူများအားလုံး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိစ္ဆာဓားကို လုယူရန်နှင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဖူလုံကျောင်းတော်မှ သိုင်းသခင်ကိုလည်း သူတို့ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ပေ။

ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပါက အရာအားလုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ပင် ဖြစ်သည်။

နိုင်သည့်သူက ထိုက်အန်းဒေသကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရမည် ဖြစ်ပြီး ရှုံးသည့်သူကတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်သည်။

သူက ဤနေရာမှ ကိစ္စများကို ဝမ်ချန်တို့ လူစုထံသို့ သတင်းပို့ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။

ပေါက်ကွဲသံ တစ်ချက်စီတိုင်းက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်စီတိုင်းက လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော သဘာဝယွမ်ချီစွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာပြီး လေဟာနယ်တွင် အနက်ရောင်တိမ်တိုက်များ လှိမ့်တက်ကာ မိုးကြိုးသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ချီဆန်းကျားလည်း တကယ် ဒေါသထွက်လာပြီး သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံးကို ပေါက်ကွဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူက အဓိက တိုက်ခိုက်သူအဖြစ် တုနန်ဆရာတော်နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေပြီး ကျန်းချဲ့ကတော့ အကူအဖြစ် ပါဝင် တိုက်ခိုက်နေသည်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အားနည်းသော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်စီတိုင်းကို တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် လုံးဝ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။ အလင်းတန်း သုံးခုက လေဟာနယ်တွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

တိုက်ပွဲနေရာကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ အရာအားလုံးက အမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်းရှိ နန်းတော်ဆောင်များ၊ အဆောက်အအုံများ မည်မျှလောက် ပျက်စီးသွားခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ မြေကြီးပေါ်တွင်လည်း ဧရာမ တွင်းပေါက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်သော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုဆိုလျှင် သူတို့ သုံးယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အောက်ဘက်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြပေသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပြီးနောက် တုနန်ဆရာတော်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအားများ လျော့ကျလာပြီး ချီဆန်းကျားနှင့် ကျန်းချဲ့တို့၏ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သွေးများ အန်ထုတ်ကာ အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အလွန် ထင်ရှားသော ဓားဒဏ်ရာ၊ လှံဒဏ်ရာများ အများအပြား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ..."

တုနန်ဆရာတော်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဆန်းကျား မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး လှံထိပ်ဖျားကို လေဟာနယ်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ယွမ်ချီစွမ်းအင်များ စုစည်းလာကာ အလွန် အစွမ်းထက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ... သူ့မှာလည်း ရှိပေသည်။

မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမားများအတွက် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို နားလည် သဘောပေါက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပါရမီရှင်များသာ လုပ်နိုင်သော်လည်း ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်များအတွက်ကတော့ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒကို နားလည် သဘောပေါက်ခြင်းက အခြေခံအကျဆုံး ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပင်လျှင် မွေးရာပါအဆင့်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက နားလည် သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ကို ထုတ်သုံးရလောက်အောင် အစွမ်းထက်သောသူ မရှိခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်။

တုနန်ဆရာတော်ကတော့ ဤအရည်အချင်းနှင့် ပြည့်မီပေသည်။

ယခုအခါ သူက သိုင်းစိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ချီဆန်းကျားက လေဟာနယ်တွင် ခြေချရပ်နေကာ လှံထိပ်ဖျားကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ယွမ်ချီစွမ်းအင်များက လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး သူ့ကို အလွန် အစွမ်းထက်သော သူတစ်ယောက်အဖြစ် ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ယွမ်ချီလေဆင်နှာမောင်း အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး အရှေ့သို့ လှံတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လှံအလင်းတန်းတစ်ခုက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများက ဆည်ပေါက်ကျလာသော ရေကြီးရေလျှံမှုကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကြောင့် တုနန်ဆရာတော်၏ မျက်နှာထားလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မျက်မှောင် တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ဗုဒ္ဓဘာသာ လက်သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ချီဆန်းကျား၏ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ဤနည်းဖြင့် တားဆီးရန် ရည်ရွယ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ခွန်အားများ ကျဆင်းလာပြီး အရှိန်အဝါလည်း အားနည်းနေပြီဖြစ်ရာ သူ့တွင် ထိုစွမ်းရည် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေဟာနယ်က အက်ကွဲသွားကာ တုနန်ဆရာတော် ဖန်တီးထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ လက်သင်္ကေတမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး တောက်ပသော လှံအလင်းတန်းက တုနန်ဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ ပြင်ဆင်ထားသော နည်းလမ်းကလည်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဒန်တျန်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင် ထက်ဝက်ကျော်ခန့်ကို အဖိုးအခအဖြစ် ပေးဆပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ယခုလက်ရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော ဓားချက်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မြေကြီးကိုပင် ခွဲခြမ်းပစ်မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

တုနန်ဆရာတော်၏ ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တုနန်ဆရာတော် လေဟာနယ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မျဉ်းတစ်ကြောင်းအတိုင်း နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသကဲ့သို့ အပေါ်မှ အောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါများနှင့် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များကြောင့် မျက်လုံးပင် ဖွင့်မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများဖြင့် တုနန်ဆရာတော်က ခေါင်းငုံ့ကာ သွေးချောင်းစီးနေသော ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာက သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထက်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အခြား အင်အားစုများအားလုံးကို ဖိနှိပ်ကာ ဖူလုံကျောင်းတော်နှင့် ပခုံးချင်း ယှဉ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤထိုက်အန်း သိုင်းလောက၏ အရှင်သခင် နေရာကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ဤဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းခွဲလေးက လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

တုနန်ဆရာတော်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး အခြားသူများကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်နေခြင်းလော ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် စုစည်းနေသော စွမ်းအားများကလည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားပြီး လေဟာနယ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အရိုးပြာပင် မကျန်တော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်မှု။

ယခုအခါ တုနန်ဆရာတော် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ဤနေရာလေးတွင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ချီဆန်းကျားက လက်ထဲရှိ ငွေရောင်လှံရှည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

တုနန်ဆရာတော် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ပိုင်းတွင် ဘာကိုမှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ သုံးနေစရာ မလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ယခုလက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ဖူလုံကျောင်းတော်ဘက်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့က အသာစီးပင် ရနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့ ထုတ်ဖော်ပြသထားသော စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင် သုံးယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲတွင် ကျန်းချဲ့၏ အကူအညီသာ မရှိခဲ့လျှင် သူက တုနန်ဆရာတော်ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား ဆိုသည်က သေချာ မသိနိုင်သေးပေ။ အနိုင်ရလျှင်တောင် သေချာပေါက် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိမည်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အသက်လု တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူ အဖိုးအခ အနည်းငယ် မပေးဆပ်ဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းချဲ့က သူ့ကို အဆုံးအစမရှိသည့် အံ့ဩစရာများ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

အောက်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက ကျန်းချဲ့နှင့် ချီဆန်းကျားတို့၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများနှင့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြပေသည်။

တုနန်ဆရာတော် သေဆုံးသွားခြင်းက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

ဤတစ်ချိန်က ထိုက်အန်းဒေသ၏ သိုင်းလောက အရှင်သခင်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ လက်ထဲ၌ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့လည်း အောင်ပွဲ၏ အသီးအပွင့်များကို ခံစားရတော့မည်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်တုန်းက လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အစောပိုင်း တိုက်ပွဲများက သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ရဲအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး ရှေ့ထွက် ကူညီရန်ပင် တွေးတောခဲ့သေးသည်။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားကို သူ ပြန်လည် ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် ဤအတွေးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သူ တက်သွားလျှင်လည်း အသာစီး ရနိုင်မည် မဟုတ်သည့်အပြင် တုနန်ဆရာတော်၏ သေခါနီး ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိသွားနိုင်ပြီး ထို့ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟုပင် တွေးမိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်နျန်ကွေ့ကတော့ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများကို မျက်နှာပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေပေသည်။

'လောင်းကြေးထပ်တာ မမှားခဲ့ဘူး...'

'ကိုးဆယ့်ရှစ် ရာခိုင်နှုန်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက နောက်ဆုံးတော့ အနိုင်ရသွားခဲ့ပြီပဲ...'

'ဖူလုံကျောင်းတော်ကိုသာ ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဝမ်ရှိုခြံဝင်းက တကယ့် အရှင်သခင် အင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီ...'

"သားကောင်း..."

သူက ဝမ်ဖန်ယွင်၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ဖန်ယွင်က ကျန်းချဲ့နှင့် ညီအစ်ကို မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဝမ်ရှိုခြံဝင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းမျိုးကို ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ဖန်ယွင်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လေဟာနယ်ထဲရှိ ကျန်းချဲ့ကိုသာ ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ကျန်းချဲ့နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ချန်မိသားစု ခြံဝင်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်က မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။

'အဲဒီ အချိန်တုန်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး...'

လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသော ကျန်းချဲ့လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

ဤတိုက်ပွဲက သူ၏ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင်များအားလုံးနီးပါးကို ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲရလဒ်မျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချီဆန်းကျားကသာ အဓိက အင်အားအဖြစ် မပါဝင်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူက မိစ္ဆာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားလျှင်တောင် မွေးရာပါအဆင့်မှ ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ ကွာခြားလွန်းသော ဤကြီးမားသည့် အဆင့်ကွာဟချက်ကြီးကို လုံးဝ ကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်...

'ငါလည်း အများကြီး မလိုတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်...'

'ငါ ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိပြီး နဂါးစိမ်း ကျန်းဟိုင် ကျင့်စဉ်ကြီး အောင်မြင်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်...'

'ရွှမ်တန်အဆင့်အောက်မှာ... ဘယ်သူကများ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ...'

ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များက အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာက ဖူလုံကျောင်းတော်၏ တည်နေရာဖြစ်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံး ပစ်မှတ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

'နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ပွဲစတင်တဲ့ အခါကျရင်တော့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာတော့မှာပဲ...'

'အဲဒီလူတွေရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ငါ ထိုက်အန်းဒေသကို အုပ်စိုးမယ့် လမ်းကြောင်းကို တည်ဆောက်ရမယ်...'

တုနန်ဆရာတော် သေဆုံးပြီး ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ပျက်သုဉ်းသွားသည့် အချိန်တွင် ဝမ်ချန်ဆရာတော်နှင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာတို့ အပါအဝင် လူတိုင်းက အသေအလဲ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ဖူလုံကျောင်းတော်၏ တောင်တံခါးဝသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ထင်မှတ်ထားသော မြင်ကွင်းက လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် ဖူလုံကျောင်းတော်မှ အဓိက အင်အားစုများအားလုံး ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဖူလုံကျောင်းတော်ကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအချိန်တွင် ဖူလုံကျောင်းတော်၌ အကြီးအကဲချုပ်နှင့် မွေးရာပါ သိုင်းသမား ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်က ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းစောင့် အစီအရင် ရှိနေလျှင်တောင် ကျန်းချဲ့နှင့် ချီဆန်းကျားတို့ကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာက ဖူလုံကျောင်းတော်ကို အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဘာမှ လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အရာအားလုံးက ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

'ကျန်းချဲ့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ စာလုံးရှစ်လုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...'

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာနှင့် ဝမ်ချန်ဆရာတော်တို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းထဲတွင် သွေးရောင် စာလုံးကြီး ရှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ဗုဒ္ဓကိုသတ်ပြီး တာအိုကို ဖျက်ဆီးမယ်...'

'ဒီနေ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

'အကယ်လို့ ဖူလုံကျောင်းတော် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းပဲ ကျန်တော့တာပေါ့...'

မူလက အနည်းငယ် ဝမ်းသာနေခဲ့သော ဝမ်ချန်ဆရာတော်မှာ ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

'အရပ်တစ်မျက်နှာလုံးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရခြင်းမှာ... ရလဒ်အနေနဲ့ ငါကမှ လူပြက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာလား...'

"မိတ်ဆွေဝမ်ချန်... ကြည့်ရတာ ကျန်းချဲ့ ဝင်တိုက်တာက ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဖြစ်ရမယ်..."

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်တော့ လုံးဝ မပြသခဲ့ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီးက ကျောင်းတော်ထဲမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်လေ... အကယ်လို့ ကျန်းချဲ့က တကယ်ပဲ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဝင်တိုက်ရဲတယ်ဆိုရင်... သူတို့ ဒီနေ့ သေချာပေါက် ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အသက်ပေးရမှာပဲ... ငါတို့လည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်..."

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာကလည်း ဤအယူအဆကို အလွန် သဘောတူပေသည်။

ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ တုနန်ဆရာတော် ဆိုသည်မှာ ဖူလုံကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲချုပ်နှင့် အဆင့်တူ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ ကျန်းချဲ့နှင့် ချီဆန်းကျားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် စစ်သည်ထောင်ချီကို ခေါ်သွားလျှင်တောင် လုံးဝ အသာစီး ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

'အနိုင်အရှုံးက သေချာနေပါပြီ...'

'သူတို့တောင် သွားပြီး တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး...'

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း ဤအချက်ကို တွေးမိသွားကြပြီး ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြကာ အချို့ဆိုလျှင် ရယ်မောသံများပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... အဲဒီကျန်းချဲ့က တစ်သက်လုံး ဉာဏ်များလာပြီး အခုတော့ ကျင်းယွမ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဝင်တိုက်တာ သေလမ်းရှာတာပဲ ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

စကားပြောသူမှာ ကျဲထန်ဘုန်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီကျန်းချဲ့က တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီးကို မြင်တဲ့အချိန် ဘယ်လို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာကို ဘုန်းဘုန်း တကယ် ကြည့်ချင်သေးတယ်... ကြောက်လန့်ပြီး တုန်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား..."

"အမိတာဘာ... ဒါက သူလုပ်တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ပြန်ခံရတာပါပဲ..."

"သိုင်းသခင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေရတာ... သူ့အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမှာပေါ့..."

လှောင်ပြောင် ရယ်မောသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီတောက်ဖျင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထိုနေ့က ရိခုန်းဘုန်းကြီး ထွက်ခွာသွားစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နောက်ကျောပုံရိပ်ကို အလိုအလျောက် သွားသတိရလိုက်မိသည်။