အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃) တိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးခြင်း... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းခြင်း

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆေးဥယျာဉ်အတွင်း၌။

တုနန်ဆရာတော်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းအား အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းသည့် တိုက်ပွဲကြီးမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ရဟန်းတော်များမှာလည်း လုံးဝ ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့သည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် သူ၏မူလရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မမေ့လျော့ဘဲ ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ရှာဖွေရန် ရိခုန်းအား ချက်ချင်း လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းက ဒုတိယရည်ရွယ်ချက်သာဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဓားနှင့် ဗောဓိဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ရယူခြင်းကသာ ဤခရီးစဉ်၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသော အကြံအစည်များ အားလုံးမှာ ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ၏ အောက်တွင်သာ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ဘုရားရှင်... ဒါက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ဂိုဏ်းစောင့်ဝိညာဉ်သစ်ပင်ဖြစ်တဲ့ ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ပါ... ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် အသီးသီးပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်..."

ရိခုန်းက သူ၏အရှေ့ရှိ အရာကို တိုးညှင်းစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့က ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏အကြည့်များက အရှေ့ရှိ ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ထံတွင် လုံးဝ စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

သစ်ပင်ကြီးမှာ ပေခုနစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားပြီး အကိုင်းအခက် အရွက်များ ဝေဆာနေကာ ပင်စည်ပေါ်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ထိုဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် ယွမ်ချီစုစည်းမှု အစီအရင်များကို မြှုပ်နှံထားပြီး ဝိညာဉ်သစ်ပင်အတွက် လုံလောက်သော ယွမ်ချီစွမ်းအင်များကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။

ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်၏ ပတ်လည်တွင် အခြားသော ရှားပါး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကိုလည်း အများအပြား စိုက်ပျိုးထားသည်။ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားလောက် မများပြားသော်လည်း ဤသည်မှာလည်း ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်၏ အခေါက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခုက လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော မှောင်မိုက်သည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး မူလက စိမ်းလန်းဝေဆာနေသော ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အသက်စွမ်းအင်များ စုစည်းရာ အဓိက အမြစ်တွယ်ရာနေရာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းချဲ့က ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသရွေ့ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရရှိနိုင်မည့် ရတနာများကလည်း ပိုမိုများပြားလာမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

ဗောဓိဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ယဇ်ပူဇော်စရာပစ္စည်း တစ်ခု ထပ်တိုးသွားခဲ့ပြီ။

ကျန်းချဲ့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖူလုံကျောင်းတော်ရှိ ထိုမြေနဂါးစွမ်းအင်ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူက ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏စွမ်းအားများလည်း နောက်တစ်ကြိမ် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်တန်အဆင့်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု ပြောလျှင် အနည်းငယ် မောက်မာရာကျနိုင်သော်လည်း ရွှမ်တန်အဆင့်အောက်တွင် အခြေခံအားဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု ပြောပါက လုံးဝ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏လက်ထဲတွင် နတ်လက်နက်အဆင့်အတန်းရှိသော မိစ္ဆာဓားတစ်လက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"စစ်မှန်တဲ့ဘုရားရှင်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကိုတောင် စုပ်ယူနိုင်တယ်..."

ရိခုန်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချဲ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့က ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူက ဤမျှလောက် အံ့ဩမည်မဟုတ်ပေ။ ဗောဓိဝိညာဉ်သစ်ပင်က သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော်လည်း ကျန်းချဲ့တွင် တောင်များကိုဖြိုခွဲပြီး မြစ်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိရာ လုံးဝ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ သို့သော် လက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို စုပ်ယူသွားနိုင်သည့် နည်းလမ်းမျိုးကိုမူ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဗောဓိသီးက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒီဗောဓိဝိညာဉ်အနှစ်သာရက သေချာပေါက် ပိုပြီး အသုံးဝင်မှာပဲ... ငါကိုယ်တော်က ဒီဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ မင်း အပြစ်မတင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ကျန်းချဲ့က ရယ်မောကာ အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ဘုရားရှင် နောက်နေတာပါ... တပည့် လုံးဝ အပြစ်မတင်ရဲပါဘူး... ဒီဝိညာဉ်သစ်ပင်က စစ်မှန်တဲ့ဘုရားရှင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်တာကပဲ သူ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပါ..."

ရိခုန်းက ခါးညွှတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းလည်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီဆိုတော့... မင်း နောက်ပိုင်း ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ... ငါကိုယ်တော့် လက်အောက်မှာ ဝင်ရောက်အမှုထမ်းမလား... နောက်ပိုင်း ငါက အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်စရာမလိုတဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရလာတဲ့အခါ... ပြိုင်ဘက်ကင်း ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော် တစ်ခုကို တည်ထောင်ပေးမယ်..."

ယွမ်ဟိုင်အဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို ကျန်းချဲ့က သေချာပေါက် လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ရိခုန်းမှာ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသာ တစ်ဖက်လူ၏ သိုင်းစိတ်နှလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ဟာကွက်ကို မရှာတွေ့ခဲ့ပါက ထိုတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့လျှင်တောင် အလွန် ခက်ခဲစွာ အနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့က ရိခုန်းကို အလွန် အလေးထားပေသည်။

သူ၏ လက်အောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူမျိုး အလွန် လိုအပ်နေသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ဘုရားရှင်ရဲ့ ဘေးမှာ အလုပ်အကျွေးပြုပြီး... ဗုဒ္ဓဘာသာကို အတူတကွ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပါ့မယ်..."

ရိခုန်းက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်သော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ငါ အရင်တုန်းက ထျန်းယာမဟာမိတ် လို့ခေါ်တဲ့ သိုင်းလောက အင်အားစုတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်... နောက်ပိုင်း အဲဒါကို မင်း ဦးဆောင်လိုက်ပါ... ထျန်းယာမဟာမိတ်ရဲ့ လက်ဝဲအစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး အင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ကာ ထိုက်အန်းဒေသကို ထိန်းချုပ်လိုက်..."

ကျန်းချဲ့က ထျန်းယာမဟာမိတ်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရွှီဆန်းအာ၏ စွမ်းအားဖြင့် ယန်ဂူခရိုင်တွင် အကြီးအကျယ် တိုးတက်နေသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မမီနိုင်သေးပေ။

ပိုမို အစွမ်းထက်သော သိုင်းသမားများကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းမှသာ သူ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ရိခုန်း၏ အဆင့်အတန်းက အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မသင့်တော်သဖြင့် ထျန်းယာမဟာမိတ်ကို ဦးဆောင်ခိုင်းရန် အလွန် သင့်တော်ပေသည်။ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ ယန်မင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း သူ ရွေးချယ်ထားသော လူများပင် ဖြစ်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား နာခံပါ့မယ်..."

ရိခုန်းက ခါးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း၌။

ချီဆန်းကျားက အရှေ့ရှိ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"ဒီဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး တည်ဆောက်ဖို့... ရွှေတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျခဲ့မလဲ မသိဘူး... ဗုဒ္ဓဘာသာက ချမ်းသာတယ်လို့ ပြောကြတာ... ဒီနေ့မှ ငါကိုယ်တော် တကယ် မျက်စိပွင့်သွားတော့တယ်... လောကသားတွေကို ကယ်တင်တယ်ဆိုတာက... ဟက်ဟက်... သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ ကယ်တင်နေကြတာ ဖြစ်မယ်..."

"ရွှေဆင်းတုတော် တစ်ဆူက ဘယ်လောက်များ တန်ဖိုးရှိမှာလဲ... သာမန် ပစ္စည်းတွေ သက်သက်ပါပဲ... လက်အောက်ငယ်သားက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ရတနာတိုက်နဲ့ ဆေးဥယျာဉ်ကို ရှင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပါပြီ... အဲဒါကမှ တကယ့် အကျိုးအမြတ် အစစ်အမှန်ပါ..."

"စစ်တပ် တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ရတဲ့ အကျိုးအမြတ်လောက် ကြီးမားမှာ မဟုတ်ဘူး... ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အိမ်တွေကို ဝင်စီးပြီး မျိုးနွယ်စုတွေကို ဖျက်ဆီးတာက... ဓနဥစ္စာ ရှာဖွေဖို့ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ... နှမြောစရာကောင်းတာက တစ်ခါတည်း လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်မျိုး ဖြစ်နေတာပဲ... မဟုတ်ရင် တကယ့်ကို အလုပ်ကောင်း တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်..."

ချီဆန်းကျားက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စွမ်းအားရှိလာသည်နှင့် ဓနဥစ္စာများက အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းမီကဆိုလျှင် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှန်း သိနေလျှင်တောင် သူက လုံးဝ လှုပ်ရှားမည်မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များက အလွန် ဆိုးရွားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးချုပ် အရမ်း စိုးရိမ်နေတာပါ... ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပြီးသွားရင်... ထိုက်အန်းဒေသ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက လူကြီးမင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားမှာပါ... အဲဒါက ရွှေတွင်းကြီး တစ်ခုပဲ..."

ချီဆန်းကျားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒေသတစ်ခုမှာပဲ နေနေရင်... ဘာအောင်မြင်မှု ကြီးကြီးမားမား ရနိုင်မှာလဲ... ရွှေတွင်းကြီးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်တောင် ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ အဆင့်တက်သွားတဲ့ သတင်း ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ရောက်သွားတာနဲ့... ငါ့ရဲ့ အပြောင်းအရွှေ့ အမိန့်စာလည်း ရောက်လာလောက်ပြီ..."

"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား..."

ကျန်းချဲ့၏ သံသယကို ကြားသောအခါ ချီဆန်းကျား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခု အင်ပါယာ အစိုးရက ယိမ်းယိုင်နေပြီ... နေရာတိုင်းမှာ ပုန်ကန်မှုတွေ အဆက်မပြတ် ဖြစ်နေတယ်... ချင်းထျန်းဂိုဏ်းက အဲဒီအထဲက တစ်ခုပဲ... တကယ့် အန္တရာယ်ကြီးက မြောက်ပိုင်းက လူမျိုးခြားတွေပဲ... အစိုးရမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေတယ်... စွမ်းအားနဲ့ အရည်အချင်းရှိရင် ချက်ချင်း ရာထူးတိုးပေးမှာပဲ... ငါက ချီမိသားစုရဲ့ အင်အားကို အသုံးပြုပြီး ငြင်းဆန်မှသာ ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ အခု အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ထိုက်ရှန်းမြို့မှာပဲ နေနေမယ်ဆိုရင်... ဒီတစ်သက် အမြင့်ဆုံး ရောက်နိုင်တဲ့ နေရာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတော့မှာ..."

"ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက တုနန်ဆရာတော် နဲ့ ဖူလုံကျောင်းတော်က အကြီးအကဲချုပ် ရွှီယွမ် တာအိုဆရာ တို့လည်း ဒီလိုပဲ... ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်ရင်... အပြင်ကို ထွက်ရမယ်... ဒါမှသာ ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ရရှိနိုင်မှာ... ရည်မှန်းချက်ရှိတဲ့ သူတိုင်းက ဒေသတစ်ခုထဲမှာပဲ ကျေနပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပိုင်း မင်းက ချီမိသားစု ပင်မမျိုးနွယ်စုနဲ့ တကယ် ဆွေမျိုးတော်စပ်သွားရင်... သူတို့လည်း မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပါရမီတွေ နှမြောစရာ အလဟဿ ဖြစ်သွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး မင်းရဲ့ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်... သူတို့ လိုချင်တာက မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား ဒါမှမဟုတ် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသမား မဟုတ်ဘူး... သူတို့ လိုချင်တာက အင်အားကြီးသူ... ရွှမ်တန်အဆင့် အထက်က တည်ရှိမှု မျိုးကိုပဲ... ဒါမှသာ မိသားစုကို တကယ် အထောက်အကူ ပြုနိုင်မှာ..."

"လက်အောက်ငယ်သား နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျောထောက်နောက်ခံ ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။ ချီမိသားစုကလည်း အလကားသက်သက် သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရပ်တည်ပေးပြီး ဖိအားများကို ကာကွယ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေခြင်း ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် အကျိုးအမြတ်များ ရရှိရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာပါက စွန့်ပစ်ခံရနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများ၏ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေး လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ရလာတဲ့ အဲဒီ မိစ္ဆာဓားကို... ရိခုန်းက မင်းကို ပြောပြခဲ့တာလား..."

ချီဆန်းကျားက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် ကြည့်ပါရစေ..."

ချီဆန်းကျားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့က အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော မိစ္ဆာဓားကို ချီဆန်းကျားထံ ချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်သည်။

ချီဆန်းကျားက သူ၏အပေါ်တွင် ကျေးဇူးကြီးမားလှသဖြင့် မိစ္ဆာဓားတစ်လက်ကို ငှားရမ်းကြည့်ရှုရန် သူ ဝန်မလေးပေ။ အကယ်၍ အဆိုးဘက်သို့ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ချီဆန်းကျားက အတင်းအဓမ္မ လုယူမည်ဆိုပါက ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သေချာသည်မှာ ယခုအခါ သူတို့အကြား သံယောဇဉ် အလွန် နက်ရှိုင်းနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သူ့အပေါ် အလေးထားမှုအရ အတင်းအဓမ္မ လုယူမည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချီဆန်းကျားက မိစ္ဆာဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ဓားကိုယ်ထည်အပေါ်သို့ တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်သည့် အငွေ့အသက်များက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။

"ဒီဓားက မဆိုးဘူး... အသုံးပြုထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက လောကမှာ ထိပ်တန်း အဆင့်တွေချည်းပဲ... နတ်လက်နက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတယ်... နှမြောစရာကောင်းတာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းနည်း အားနည်းနေတာပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့စွမ်းအားနဲ့ ဒီဓားကို အညံ့ခံခိုင်းဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိမ်နင်းထားခဲ့တဲ့ ရလဒ်ဖြစ်ရမယ်... နောက်ပိုင်း ကိုင်ဆောင်တဲ့အခါ သတ်ဖြတ်မှုတွေ များများလုပ်ပြီး သိုင်းသမားတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ဓားကို ပြုစုပျိုးထောင်ပါ... ဒီဓား အထွတ်အထိပ် ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော်လည်း အရမ်း ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

"တပ်မှူးချုပ် သေချာပေါက် မြင်တွေ့ရမှာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သတိထားရမယ်... မိစ္ဆာဓားရဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်... သတင်းပျံ့သွားရင် သေချာပေါက် တခြားလူတွေ မျက်စိကျလာလိမ့်မယ်... ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တောင်မှ နတ်လက်နက် တစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတာ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဒါနဲ့... ဒီဓားမှာ နာမည် ရှိလား..."

"ငယ်သားက သူ့ကို ဝမ်ကျဲ့ လို့ နာမည်ပေးထားပါတယ်..."

"ဝမ်ကျဲ့... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ချီဆန်းကျားက မျက်ခုံးများ ပင့်သွားပြီး သံသယဖြစ်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အခု လောကကြီးက ကမောက်ကမ ဖြစ်တော့မယ်... လူ့ပြည်က မတည်ငြိမ်တော့ဘူး... နောက်ပိုင်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်လာနိုင်ချေ အရမ်းများတယ်... ဒါက ပြည်သူတွေအတွက် ကပ်ဆိုးပဲ... အင်ပါယာအစိုးရအတွက်လည်း ကပ်ဆိုးပဲ... ငယ်သားအတွက်လည်း ကပ်ဆိုးတစ်ခုပဲ... သူ့ကို ဝမ်ကျဲ့လို့ နာမည်ပေးရတာက... နောက်ပိုင်း ကပ်ဆိုး တစ်သောင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင်မှ ငယ်သားက တစ်ခုချင်းစီ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်လို့ပါ... ဒီလောကကြီးအတွက် ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ကောင်းကင်ယံတစ်ခု နဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ခေတ်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်ဖို့ပါပဲ..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းစားခံကာ ဤစကားများကို စဉ်းစားတွေးတော ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ချီဆန်းကျား၏ မျက်နှာထားက လေးနက်သွားပြီး ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓားကို ကျန်းချဲ့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... တကယ် လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"လုပ်နိုင်မှာပါ... သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ရပါမယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေပေသည်။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုလုံးရှိ အရာအားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ တန်ဖိုးရှိသော အရာအားလုံးကို လူထောင်ချီက သယ်ဆောင် တူးဖော်သွားကြပြီး ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ ထိုရွှေဆင်းတုတော်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေမှုန့်များကိုပင် ပြောင်စင်အောင် ခြစ်ယူသွားကြသည်။

ကျမ်းစာကြည့်တိုက်အတွင်းရှိ ကျမ်းစာများထဲမှ ကျင့်ကြံရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာမှန်သမျှကိုလည်း အကုန် ယူဆောင်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံး စာရင်းရှင်းလင်းလိုက်သောအခါ ဤတစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည်များမှာ ယွမ်ချီကျောက်တုံး ခြောက်ရာကျော်၊ ရွှေ တစ်သောင်း၊ ငွေ နှစ်သိန်းနီးပါး၊ အမျိုးမျိုးသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ ပန်းချီကားများ၊ ကြွေထည်များ၊ သစ်သားများ၊ လယ်ယာမြေ စာချုပ်များ အမြောက်အမြား ပါဝင်ပေသည်။

ထိုက်အန်းဒေသအတွင်းရှိ သတ္တုတွင်း အမျိုးမျိုး၏ စာချုပ်စာတမ်းများလည်း လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်လက်နက်များ စသည်တို့ကို အချိန်တိုအတွင်း ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပေ။

သို့သော် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ယခုတစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သော ဓနဥစ္စာများမှာ အနည်းဆုံး ယွမ်ချီကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော် တန်ဖိုးရှိပြီး လုမိသားစုကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းစဉ်က ရရှိခဲ့သည်များထက် အများကြီး သာလွန်လွန်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆိုသည်မှာ ရွှမ်တန်အဆင့် အင်အားကြီးသူ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်နေသော ဒေသတစ်ခုလုံး၏ ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယွီရှန်း လုမိသားစုမှာမူ မွေးရာပါအဆင့် အင်အားစု တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်း သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ရဟန်းတော်များ၏ အလောင်းများကိုမူ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ နန်းတော်ဆောင်များအတွင်း၌ စုပုံထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးရှို့လိုက်ရာ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ရပ်တည်လာခဲ့သော ဤအရှင်သခင် အင်အားစုကြီးမှာ အပြီးတိုင် ပျက်သုဉ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အရှေ့တွင် ရပ်ကာ အရှေ့ဘက်မှ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီးများကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှန်တုန်း၊ ဝမ်နျန်ကွေ့ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြပေသည်။

တစ်ချိန်က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အလှမ်းဝေးလွန်းသော တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ရှိုခြံဝင်းက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပူဇော်သက္ကာရများ ဆက်သပြီး လက်အောက်ခံ အင်အားစု တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ကာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အမိန့်များကို လုံးဝ မလွန်ဆန်ရဲခဲ့ပေ။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဤအင်အားစုကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်းက ထိုနှစ်က ထိုက်အန်းဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့လာစဉ်ကလည်း ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်တို့ထံ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အများအပြားကို ဆက်သပြီးမှသာ ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်က မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် တွေးတောမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

ကြီးမြတ်လှသော ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကြီးက ကျန်းချဲ့ကို သွားရောက် ရန်စမိသောကြောင့်သာ လအနည်းငယ်အတွင်း အထွတ်အထိပ်မှနေ၍ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

"စီနီယာကြီးချန်... ဦးလေးဝမ်... ဒီတစ်ခေါက် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရာမှာ လူကြီးမင်းတို့ အားလုံးလည်း အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြပါတယ်... တပ်မှူးချုပ်ချီ က ရရှိလာတဲ့ ဓနဥစ္စာတွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လူကြီးမင်းတို့ဆီ ခွဲဝေပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်... ဒါက..."

ကျန်းချဲ့၏ စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် ဝမ်နျန်ကွေ့ နှင့် ချန်ရှန်တုန်း တို့က လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ယူထားရတာ တကယ်ကို လက်ပူလွန်းပါတယ်..."

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ရှက်စရာကောင်းပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက် မင်းနဲ့ တပ်မှူးချုပ်ချီ တို့သာ ဝင်မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မျက်စိကျရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာအကူအညီမှ ကြီးကြီးမားမား မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ပြီး ခွဲဝေယူရဲမှာလဲ..."

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်လာသော စကားများပင် ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲကြီးတွင် အမှန်တကယ်တော့ သူတို့က ဘေးမှနေ၍သာ ကူညီပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘာခွန်အားမှ ကြီးကြီးမားမား မထုတ်ခဲ့ရပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ အင်အားကြီးသူများ အားလုံးက မရှိကြပေ။

တစ်ခုတည်းသော ထိုရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်ကိုလည်း သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သူတို့က ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသော သိုင်းရဟန်း အချို့ကိုသာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဓနဥစ္စာများကို ခွဲဝေယူရန် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။

အထူးသဖြင့် ယခုအခါ ချီဆန်းကျားက ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ဖြစ်နေပြီး ကျန်းချဲ့က သိုင်းသခင် မဟုတ်သေးလျှင်တောင် သိပ်မကွာဝေးတော့ရာ သူတို့၏ စွမ်းအား ကွာဟချက်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဘာမှ ခွဲဝေယူရန် အရည်အချင်း မရှိပေ။

"မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်က နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တိုက်ပွဲက လက်စွမ်းစမ်းကြည့်ရုံ သက်သက်ပါပဲ... နောက်ပိုင်းမှ တကယ့် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲကြီး လာဦးမှာပါ... ငါကိုယ်တော်က တွန့်တိုတဲ့ သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက်က မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေလည်း ပါလာသေးတာပဲလေ..."

"တပ်မှူးချုပ်ချီ... ဒါက..."

"ဒီလိုလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်... ကျန်းဟိုင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့ကို ဓနဥစ္စာ တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းစီ ခွဲဝေပေးလိုက်... ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် လာပြီး ကူညီရကျိုးလည်း နပ်သွားတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့က ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျုပ်က မျက်နှာပူပူနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါတော့မယ်..."

ချန်ရှန်တုန်းက လက်ယှက်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆိုလျှင်တောင် ယွမ်ချီကျောက်တုံး အလုံး တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိပြီး အလွန် ကြီးမားလှသော ဓနဥစ္စာကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း နဲ့ တပ်မှူးချုပ်ချီ တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဝမ်နျန်ကွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချီဆန်းကျားက အချိန်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် မင်းတို့က တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းစီ ယူလိုက်... တပ်မှူးကြီးကျန်း က နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူ... ကျန်တဲ့ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ ငါကိုယ်တော် ယူမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"ငယ်သား ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး..."

"တပ်မှူးချုပ် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ချီဆန်းကျားက သူ့အပေါ်တွင် အလွန် သဘောကောင်းလွန်းလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချီဆန်းကျားက ဤတိုက်ပွဲ၏ အဓိက အင်အားဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်မှ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား ဆယ်ယောက်နီးပါးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အများဆုံး ယူသင့်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ရရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုနတ်လက်နက် အဆင့်အတန်းရှိသော မိစ္ဆာဓားနှင့် လော်ဟန် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတို့က မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသနည်း ဆိုသည်ကို သိထားရမည်။ ထိုအရာများကို ချီဆန်းကျားက လုံးဝ ထည့်မတွက်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်း သေချာ ခွဲဝေမည်ဆိုပါက ချီဆန်းကျား ကိုယ်တိုင်လည်း သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့က အလွန် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ..."

လူအုပ်ကြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် ဝမ်ဖန်ယွင်က အခွင့်အရေးရှာ၍ ရှေ့တိုးလာပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့က နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့် ဤသို့ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက အဲဒီ ခေါင်းတုံးဘုန်းကြီးတွေသာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရရင်... ဘယ်လို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာ... ကြည့်ရတာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြမှာ သေချာတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး... အဲဒီ ခေါင်းတုံးဘုန်းကြီးတွေ သေချာပေါက် ငိုယိုပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြမှာပဲ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း ဝမ်ဖန်ယွင်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။