အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) ကျင်းယွမ်ကို အရင်သတ်ဖြတ်၍ ဖူလုံကို ဆက်လက် ဖျက်ဆီးမည်

မူလက ကျန်းချဲ့၏ အကြံအစည်မှာ နောက်ထပ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ထပ်မံ ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပြန်လည် ကူညီရန် လာရောက်သော ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးများကို တစ်ကွန်ယက်တည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမို လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဆန်းကျားက သိပ်သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူတို့က တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ဆင်နွှဲထားရုံသာမက လူရော မြင်းပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခွန်အား ကုန်ခန်းသွားသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း မဖြစ်မနေ အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်တန်အမြုတေကို တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆင်နွှဲခဲ့ရသည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများက မပြင်းထန်သော်လည်း ရွှမ်တန်အမြုတေအတွင်း စုဆောင်းထားသော စွမ်းအားများက ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မွေးရာပါအဆင့်ရှိ ဘုန်းကြီး အနည်းငယ်သာ လာရောက်မည်ဆိုပါက ပြဿနာ မဟုတ်သော်လည်း ဖူလုံကျောင်းတော်မှ လူများပါ အတူတကွ ရောက်ရှိလာပြီး ဝါရင့် သိုင်းသခင်တစ်ပါးနှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက အနိုင်ရနိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့က အသေအချာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချီဆန်းကျား ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ယူဆကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်ကို ဆက်လက် အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲရလဒ်က အလွန် ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အန္တရာယ် အလဟဿ ထပ်မံ ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ပေ။

ကျန်းချဲ့တို့ လူစု ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဝမ်ချန်၊ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ နှင့် အခြား လူတစ်စုတို့သည်လည်း ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ တောင်တံခါးဝသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချီဆန်းကျား စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချန်တို့ လူစုသာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့ အားလုံး ဤနေရာသို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် ဖူလုံကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲချုပ် ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ပါဝင်ပေသည်။

"ဒါ..."

အပျက်အစီးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းက ကြက်သေသေသွားကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ တွေးထင်ထားမှုအရ ကျန်းချဲ့တို့ အနေဖြင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ခိုးဝင် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သေလမ်းရှာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်း၌ တကယ့် အစစ်အမှန် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တစ်ပါး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ လှုပ်ရှားနေမှန်း သိထားလျှင်တောင် သူတို့၏ ပြန်လည် ကူညီရန် လာရောက်သည့် အရှိန်က အလွန် မမြန်ဆန်ခဲ့ပေ။ ယခင်က ဖူလုံကျောင်းတော်သို့ အသေအလဲ ပြေးသွားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ လမ်းခရီးတွင် လူအများအပြားက ရယ်ရယ်မောမောပင် ရှိနေခဲ့ပြီး အောင်ပွဲကို သေချာပေါက် ရရှိထားပြီဟု ယုံကြည်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ပြာပုံကြီးတစ်ခု အဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အချို့ နေရာများတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အနံ့ဆိုး အသီးသီးက သူတို့၏ နှာခေါင်းအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကျဲထန်ဘုန်းကြီးက အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အမှန်တရားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကျန်းချဲ့က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မီးရှို့နိုင်မှာလဲ... တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီးကော... တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ဘယ်မှာလဲ... ကျန်းချဲ့က ဘာအစွမ်းနဲ့ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ..."

"အား... အား..."

"ညီလေး..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ လက်ရွေးစင် သိုင်းရဟန်း အများအပြား မျက်နှာပေါ်တွင် ပူဆွေး သောကရောက်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အချို့ဆိုလျှင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ငိုယိုနေကြပေသည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

'ငါက အကြံအစည်တွေ အကုန် ထုတ်သုံးခဲ့ပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ ငါကိုယ်တိုင်ကမှ လူပြက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ...'

ယခင်က ပြောဆိုခဲ့သော ကြီးကျယ် ခမ်းနားသည့် စကားများကို ပြန်လည် တွေးတောမိပြီး ကျန်းချဲ့ သေချာပေါက် သေရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် သရော်ချင်စရာ ကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရပေသည်။

အမှန်တရားကို အလွန် လက်မခံချင်သော်လည်း အဖြစ်အပျက်များက မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပေသည်။

တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း လုံးဝ အပျက်အစီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုသည်က တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီး လည်း သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့တို့ လူစု၏ လက်ထဲတွင် အသက် ပေးလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ကျန်းချဲ့က ဤအရာကို ဘယ်လို လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ သိထားသလောက် ကျန်းချဲ့က ယွမ်ဟိုင်အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ကာစ သာ ရှိသေးပြီး ချီဆန်းကျား ကလည်း ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ကျန်းဟိုင်နန်းတော် နှင့် ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့ကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင်တောင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ရန် စွမ်းအား လုံးဝ မရှိနိုင်ပေ။

"ငါတို့ အားလုံး တွေးတာ မှားသွားပြီ... ချီဆန်းကျားတို့ လူစုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘယ်ဂိုဏ်းကိုမှ ဖျက်ဆီးဖို့ မဟုတ်ဘူး... ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်တစ်ပါးကို ကြိုတင်ပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ..."

ဆံပင်ဖြူ မျက်နှာနု နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲချုပ် ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးကြည့်မှသာ ကျန်းချဲ့တို့ လူစုက ဘာဖြစ်လို့ ဖူလုံကျောင်းတော်ကို မသွားဘဲ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းဆီသို့ တမင်တကာ ရောက်လာရသနည်း ဆိုသည်ကို ရှင်းပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... တုနန်ဆိုတဲ့ ဘုန်းကြီးအိုရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုတွေ အားလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ..."

ရွှီယွမ်က သက်ပြင်း သဲ့သဲ့လေး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထိုက်ရှန်းဒေသ တွင် တစ်ပါးတည်းသော ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် နှစ်ပါး အနေဖြင့် သူတို့ အချင်းချင်း သေချာပေါက် သိကျွမ်းကြပေသည်။

သူတို့ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် တို့က အချင်းချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အရှင်သခင် နေရာအတွက် အသေအလဲ မတိုက်ခိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ဖက်စလုံးက ဘယ်သူမှ ဘယ်သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘဲ အပေးအယူ လုပ်ရန်သာ ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မျှခြေက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစိုးရ၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်က ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို ထပ်ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား။

"ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ တုနန်ဆရာတော် ရှိရုံသာမက ဂိုဏ်းစောင့် အစီအရင်လည်း ရှိသေးတယ်... အစိုးရဘက်မှာ သိုင်းသခင် ရှိနေရင်တောင် အစီအရင်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး... သေချာပေါက် ထူးဆန်းတဲ့ အချက် တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်..."

ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီးက တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း အတွင်းသို့ လေဟာနယ်ကို ခွင်း၍ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ အမှန်တရားကို ရှာဖွေရမည်။

"မှန်တယ်... အကယ်လို့ အစိုးရရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်နိုင်လောက်အောင် ရှိနေတယ်ဆိုရင်... ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ ဖြိုခွဲနေစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိဘူး... သေချာပေါက် ထူးဆန်းတဲ့ အချက် ရှိနေရမယ်..."

ခေါင်းဆောင်ဘုန်းကြီး ကျဲချန်ကလည်း ဤအမြင်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လေဟာနယ်ကို ခွင်း၍ အမြန် သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ မျက်လုံး အပြူးသား နှင့် လက်မောင်းများ တုန်ယင်နေသော ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူက...

"တစ်ယောက်ယောက်က... အစီအရင်ရဲ့ အဓိက စုံချက်ကို ဖျက်ဆီးသွားတယ်..."

"ဘာ..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်နှာထားက ချက်ချင်း အလွန် လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ရွှမ်လင် အစီအရင် ဆိုသည်မှာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ အရေးအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းစောင့် အစီအရင် ဖြစ်ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ လူအများစု အတွက် လုံးဝ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် အပြင် ရှန်ကွမ်းအဆင့် ရှိသော ဦးလေးတော် ချန်မေ၊ ချန်ဖုန်း နှင့် တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီး တို့သာ သိရှိကြသည်။

အခြား မည်သူကမျှ အဓိက စုံချက်ကို ဤနေရာတွင် မြှုပ်နှံထားကြောင်း မသိရှိကြပေ။

အစီအရင် စုံချက် ဖျက်ဆီးခံရခြင်း တွင် ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

တစ်ခုက ဦးလေးတော် ချန်မေ၊ ချန်ဖုန်း တို့က ဗုဒ္ဓဘာသာကို သစ္စာဖောက်ပြီး အစီအရင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျန်းချဲ့အား ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး... နောက်တစ်ခုကတော့ ကျန်းချဲ့က အစီအရင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာကာ အချိန်တိုအတွင်း စုံချက် တည်နေရာကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုက်ရှန်းဒေသ အစိုးရ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အစီအရင် ကျွမ်းကျင်သူ လုံးဝ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူစွာ ဦးလေးတော် ချန်မေ နှင့် ချန်ဖုန်း တို့ကလည်း ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သစ္စာဖောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

'ဒီတော့ ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...'

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလဲ..."

ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီးမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်နေပေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ အစ်ကိုတော် ချန်မေ က ဗုဒ္ဓဘာသာကို သစ္စာဖောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တွေးမှသာ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝ မယုံကြည်ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မေက သူနှင့် အတူတကွ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သော အစ်ကိုတော် ဖြစ်ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တွင် အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မိမိ ကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်မည် ဆိုလျှင်တောင် အစ်ကိုတော် ချန်မေ သစ္စာဖောက်မည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

"ဦးလေးတော်... ဖြစ်နိုင်တာက..."

"ဖြစ်နိုင်တာက နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသော လီတောက်ဖျင် က ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်လာပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်ချေ မျိုးလဲ..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က အကြည့်များကို သူ့ထံသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

နေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းကလည်း လီတောက်ဖျင် ထံသို့ အကြည့်များ စုစည်းသွားကြသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... အကယ်လို့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရန်သူ ကြီးကြီးမားမား နဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး တုနန်ဆရာတော်ကို ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်က တားဆီးထားမယ် ဆိုရင်... ဘာဖြစ်လာမလဲ..."

"သေချာပေါက် အစီအရင်ကို တခြား တစ်ယောက်ယောက် လက်ထဲ လွှဲပေးပြီး ထိန်းချုပ်ခိုင်းမှာပေါ့..."

ကျဲထန်ဘုန်းကြီး က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ထဲမှာ... တုနန်ဆရာတော် ရဲ့ ယုံကြည် စိတ်ချမှု အခံရဆုံး လူက ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ..."

"မင်း ဆိုလိုတာက ရိခုန်းလား..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

သူတို့ အားလုံးက ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပူးပေါင်းပြီးနောက် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တွင် ကျောင်းစောင့် အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းရဟန်း သုံးပါးသာ ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် နှစ်ပါးမှာ မွေးရာပါ အစပိုင်းအဆင့် သာ ရှိပြီး စွမ်းအား မလုံလောက်ပေ။ ယွမ်ဟိုင်အဆင့် ရှိသော ရိခုန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် တုနန်ဆရာဘိုးဘိုးကြီး ၏ အလေးထားမှုကိုလည်း အများဆုံး ခံရသူ ဖြစ်သဖြင့် အစီအရင်ကို သူ့ထံ လွှဲအပ်ရန် အဖြစ်နိုင်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ရိခုန်းကို မင်း လာမစွပ်စွဲနဲ့... သူက ဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက်နိုင်မှာလဲ..."

"မှန်တယ်... ရိခုန်းက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက ငယ်ငယ် ကတည်းက ပြုစု ပျိုးထောင်လာခဲ့တဲ့ တပည့်ပဲ... လုံးဝ သစ္စာ မဖောက်နိုင်ဘူး..."

ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်သံ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီဖြစ်နိုင်ချေ က အနည်းဆုံး ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်... ခန့်မှန်းကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ..."

လူအများ၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လီတောက်ဖျင် ကလည်း ဆက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

"အခု ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး... ကျန်းချဲ့ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က လီတောက်ဖျင်ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

သူ၏ ဤစကားက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

အစိုးရ အနေဖြင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖျက်ဆီးပြီး ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဆိုမှတော့... နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာ ထပ်ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား။

သေချာပေါက် ဖူလုံကျောင်းတော်ကို ဝင်တိုက်တော့မည်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါကိုယ်တော် နဲ့ အစိုးရက ကောင်းကင် တစ်ခု အောက်မှာ အတူတူ ရှင်သန်လို့ မရတဲ့ ရန်သူတွေပဲ... ကျန်းချဲ့ကို မသတ်ရရင် လူ လို့ မခေါ်ဘူး..."

မျက်လုံးများ နီရဲနေသော ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး က စကားလုံး တိုင်းကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်သားစွာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်... ဒီမှာ... ဒီမှာ ကျန်းချဲ့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတွေ ရှိတယ်..."

အလွန် အံ့အားသင့်သွားသော အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အသံလာရာဆီသို့ အသီးသီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အားလုံး တိတ်ဆိတ် သွားကြတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ စာရေး ချန်ထားခဲ့သည့် နေရာမှာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ပေအနည်းငယ် ကြီးမားသော ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်းကြီး ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းလောင်း နံရံ အပေါ်တွင် စာလုံးကြီး ရှစ်လုံး ကို ထပ်မံ ချန်ထားခဲ့ပေသည်။

"ကျင်းယွမ်ကို အရင်သတ်မည်..."

"ထို့နောက် ဖူလုံကို ဖျက်ဆီးမည်..."

ထိုစာလုံး ရှစ်လုံး ၏ အောက်တွင် စာလုံး အသေးလေး တစ်ကြောင်း လည်း ရှိနေသေးသည်။

"ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးသူ... ထိုက်ရှန်း မြို့စောင့်တပ်မှူးကြီး ကျန်းချဲ့..."

မောက်မာလှပေသည်။

ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

အာဏာရှင် ဆန်လှပေသည်။

စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီ တိုင်းတွင် လူတိုင်းကို မျက်စိထဲ မထားသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပေသည်။

သူက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ငါပဲ... ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်က ဖူလုံကျောင်းတော်ပဲ... မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ဟု လုံးဝ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး ပြောပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ခွေးသူခိုး..."

ဒေါသ ကြီးတတ်သော ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး က ဆဲရေး တိုင်းထွာလိုက်ပြီး ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်းကြီး ပေါ်သို့ လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းလောင်းသံ က အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားကာ အသံလှိုင်းများ တုန်ခါသွားပြီး အပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုလည်း လက်ဝါးရာ တစ်ခုဖြင့် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

"မောက်မာလှတဲ့ ခွေးသူခိုး... သူ့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရဟန်းတော် တစ်ထောင်ကျော် အတွက် ယဇ်ပူဇော် ပေးရမယ်..."

ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး က ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချဲ့ဆီသို့ ကလဲ့စားချေရန် ထိုက်ရှန်းမြို့ သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဦးလေးတော်... သွားပြီး အသေခံတော့မလို့လား..."

ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး မလှုပ်ရှားရသေးမီ ဝမ်ချန်ဆရာတော် ၏ အသံက သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဝမ်ချန်... မင်း... မင်းက ဒီရန်ငြိုး တွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား... ကျန်းချဲ့ကို ဆက်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကို နင်းပြီး ထိုက်ရှန်းမှာ အာဏာ တည်ဆောက်ခွင့် ပေးလိုက်တော့မှာလား..."

သူက နောက်သို့ လှည့်ကာ ဝမ်ချန်ဆရာတော်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရဟန်းတော် တစ်ထောင့် နှစ်ဆယ့်သုံးပါး ရဲ့ သွေးကြွေးကို... ဘုန်းဘုန်း ဘယ်လိုလုပ် မေ့ရဲမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတော် သဘောပေါက် ရမှာက... အစိုးရက အခုဆိုရင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေပြီ... ဦးလေးတော် အခု သွားလည်း... သေဖို့ကလွဲပြီး ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချန်ဆရာတော် က အလွန် အသိစိတ် ကပ်နေပေသည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ပျက်စီးသွားရခြင်း အတွက် သူ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မိသော်လည်း ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်တစ်ပါး အနေဖြင့် ယခု လက်ရှိ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်သည်။ အလောတကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းက သွေးကြွေး တစ်ခု ထပ်တိုးသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

"ကျောင်းတော် ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း ကို သတင်းပို့ပြီး အထက်ဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်... အခု အချိန်မှာတော့ ငါတို့က ဖူလုံကျောင်းတော်က ဒါယကာတွေနဲ့ ပူးပေါင်းမှသာ အစိုးရ ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိလာမှာ... ကျန်းချဲ့က ဒီနေရာမှာ သွေးရောင် စာလုံးတွေ ချန်ထားခဲ့တယ် ဆိုကတည်းက... သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်က သေချာပေါက် ဖူလုံကျောင်းတော် ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က အကြည့်များကို ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ထံသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဝမ်ချန် ပြောတာ မှန်တယ်... ကလဲ့စားချေ ချင်တယ် ဆိုရင် ဆက်ပြီး ပူးပေါင်း ဖို့ပဲ ရှိတယ်... အလောတကြီး လှုပ်ရှားတာက သေလမ်း ရှာတာ သက်သက်ပဲ... ကျုပ်တို့က တာအိုမိတ်ဆွေ တို့နဲ့ အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး အစိုးရကို... ကျန်းချဲ့ကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်သွားပါ့မယ်..."

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ တိုင်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဖူလုံကျောင်းတော် မှ လူများ၏ ရင်ထဲတွင် ယခင်က ယုံကြည်ချက်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းချဲ့က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်သလို ဖူလုံကျောင်းတော် ကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချန်တို့ လူစု ၏ စွမ်းအား က သေချာပေါက် ကြီးမားသော အထောက်အကူ တစ်ခု ဖြစ်ရာ ကျန်းချဲ့ လာရောက် တိုက်ခိုက်မည်ကို ကာကွယ်ရန် ကျောင်းတော် အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဆယ်စက္ကန့်ခန့် စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့ ကျောင်းတော်က အလောင်းတွေကို သိမ်းဆည်း ပြီးတာနဲ့... ကျုပ်တို့နဲ့ အတူတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ... ဖူလုံကျောင်းတော်မှာ ဂိုဏ်းစောင့် အစီအရင် ရှိနေသေးတယ်... အကယ်လို့ ကျန်းချဲ့ တကယ် ဝင်တိုက်ရဲတယ် ဆိုရင်... သူ့ကို ဖူလုံတောင်မှာ သေချာပေါက် သွေးအန် သေဆုံးခိုင်းရမယ်..."

"မင်းက ရိခုန်း ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ သံသယ ဝင်နေတာလား..."

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ လူများ အရိုးပြာများကို သိမ်းဆည်းနေချိန်တွင် မင်ဟယ်တာအိုဆရာ က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တောင်တံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အရက်သောက်နေသော လီတောက်ဖျင် ကို ရှာတွေ့သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေး ကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး... ဒါက ကျွန်တော့် ရင်ထဲက ကြိုတင် ခံစားချက် ပါ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက သူတို့ မယုံကြဘူး..."

လီတောက်ဖျင် က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သူတို့ မယုံတာ မဟုတ်ဘူး... မယုံရဲတာ... ယုံလို့လည်း မရတာ... ရိခုန်းက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ် မျိုးလဲ ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိမှာပါ... သူသာ သစ္စာဖောက် သွားတယ် ဆိုရင် ကျန်တဲ့ လူတွေ အပေါ် ထိုးနှက်ချက်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... ပြီးတော့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထား မှ မရှိတာ ဘယ်လိုလုပ် အတည်ပြုနိုင်မှာလဲ..."

"ဆရာဦးလေး ရဲ့ အမြင်က ပိုကျယ်ပြန့်ပါတယ်..."

"တောက်ဖျင်... မင်း ထွက်သွားလိုက်ပါ... ကျောင်းတော် ကို ပြန်မလာနဲ့တော့..."

အချိန် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မင်ဟယ်တာအိုဆရာ က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေး... ကျွန်တော့် အတွက် ဗေဒင် တွက်ပေးလိုက်ပြန်ပြီလား..."

လီတောက်ဖျင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မတွက်ပါဘူး... အကယ်လို့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် နိမိတ် မျိုး ထွက်လာရင်... အဲဒီ အချိန်ကျရင် မင်းကို သွားခိုင်းရမလား မသွားခိုင်းရဘူးလား ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်လည်း တွေဝေသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

"ဘာကို တွေဝေတာလဲ..."

"အကယ်လို့ ဗေဒင် အဟောက မင်း ထွက်သွားပြီးမှ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာရင်ကော..."

"ဆရာဦးလေး... ကျွန်တော်..."

"ဒီကိစ္စကို ကျောင်းထိုင် ဆရာတော် နဲ့ အကြီးအကဲချုပ် ကို ငါ ပြောပြပြီးပြီ... သူတို့ အားလုံး သဘောတူကြတယ်..."

မင်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း သာ မဟုတ်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုနေသော ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကျန်းချဲ့ နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည် ဟူသော ယုံကြည်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း လည်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဖူလုံကျောင်းတော် ကကော ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း လိုမျိုး အဆုံးသတ် သွားမလား ဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။

အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဘယ်လို လုပ်မလဲ။

ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး လီတောက်ဖျင် ကို လက်ရွေးစင် တပည့် အချို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတော်မှ ယာယီ ထွက်ခွာခိုင်းထားခြင်း က ပိုကောင်းပေသည်။ အခြေအနေတွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှ ပြန်လာခြင်းကသာ အသက်ရှင်သန်ရေး လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာဦးလေး... အခုက ဂိုဏ်းရဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေး နဲ့ သေဆုံးရေးကို ဆုံးဖြတ်မယ့် အချိန်ပဲ... ကျွန်တော် ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

လီတောက်ဖျင် က ဤအကြံပြုချက်ကို ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"တောက်ဖျင်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်... အကယ်လို့ မင်းသာ ရှန်ကွမ်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိနေမယ် ဆိုရင်... မင်း မပြောရင်တောင် မင်းကို နေပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ရွှမ်ချောင်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု ပဲ ရှိသေးတယ်လေ... တကယ်လို့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာရင်တောင်... မင်းက ဘာကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ..."

"ဆရာဦးလေး... ကျွန်တော်..."

"တောက်ဖျင်... ဆရာဦးလေး မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်... ဂိုဏ်းက မျိုးဆက်သစ် တွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်ပါ... အကယ်လို့... အကယ်လို့ ဖူလုံကျောင်းတော်က တကယ်ပဲ အန္တရာယ် နဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ် ဆိုရင်တောင်... အနည်းဆုံးတော့ တာအို လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက် လက်ဆင့်ကမ်း သွားနိုင်မယ့် မင်းတို့ ရှိနေသေးတယ်လေ..."

မင်ဟယ်တာအိုဆရာ က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

လီတောက်ဖျင် က မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တာဝန် ယူထားရသည်မှာ ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ အနာဂတ် ဖြစ်သည်။ သတ္တိ တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး တာအို လမ်းစဉ်ကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထား၍ မရပေ။

"ဒီလောက်ကြီးလည်း လေးနက် မနေပါနဲ့... တစ်ခါတလေ ငါတို့ အနိုင်ရသွားနိုင်ပါတယ်..."

လီတောက်ဖျင် ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် အတွက် မင်ဟယ်တာအိုဆရာ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ပျက်သုဉ်းသွားသည့် သတင်း ကလည်း ထိုက်ရှန်း သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ညဘက် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း... အဲဒါ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ကြီးလေ။

ထိုက်ရှန်းဒေသ သိုင်းလောက ရဲ့ အရှင်သခင် တွေထဲက တစ်ခု။

'ဒီလိုပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ဇာတ်သိမ်း သွားပြီလား...'

လူအများအပြား က မယုံကြည်နိုင်ကြသော်လည်း ပြာပုံ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ တောင်တံခါးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သေမင်းတမန် ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ် သွားကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချဲ့ အပေါ် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှု နှင့် လေးစားမှုများ ကလည်း အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။