အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉) ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်း၍ တာအိုကို သက်သေပြခြင်း

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသူမှာ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြပေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် ဖူလုံ ဓားအစီအရင် ပင်လျှင် ကျန်းချဲ့ကို မဖမ်းဆီးထားနိုင်ဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည် ဆိုမှတော့... ကျန်းချဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို နောက်ထပ် ဘယ်သူကများ တားဆီးနိုင်ဦးမည်နည်း။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါဦးမလား။

ဤသည်က ဖူလုံကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာ အများအပြား၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဓားအစီအရင်က မဆိုးပါဘူး... နှမြောစရာ ကောင်းတာက နည်းနည်း လိုနေသေးတာပဲ..."

ကျန်းချဲ့က ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားသံ အဆုံးတွင် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများက ချက်ချင်း ဆူပွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ပေဆယ်ဂဏန်း အတွင်းရှိ သဘာဝ ယွမ်ချီစွမ်းအင်များကလည်း တစ်ခုခု၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ရူးသွပ်စွာဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲရှိ ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓား အပေါ်သို့ စုစည်းလာကြသည်။

ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခုတ်ချလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြား လင်းထိန်သွားကာ ပေနှစ်ဆယ်နီးပါး ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းက ပေခြောက်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသွားပြီး အရှေ့ရှိ အတားအဆီး အားလုံးကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်ကာ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ ဓားစွမ်းအင်များ အားလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ဆီသို့ တည့်တည့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤဓားချက်က ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာကို ရန်သူကြီး တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး မမြင်ရသော နေရာမှ ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်ကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ အကယ်၍ မကာကွယ်နိုင်ပါက သူ သေချာပေါက် နေရာတွင်တင် သေဆုံးရမည် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဖူလုံ ဓားသိုင်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆုတ်လမ်း မရှိတော့သဖြင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်လွှတ်ကာ လက်ထဲရှိ ချင်းရွှမ် ဓားရှည် အပေါ်သို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး အရှေ့သို့ တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ဓားစွမ်းအင် များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာကာ ပြေးဝင်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဓားအလင်းတန်း ကြီးကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက် ဖျက်ဆီးနေပေသည်။

"ဟား..."

တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ မျက်နှာ တစ်ခုလုံး နီရဲလာခဲ့သည်။

"ဝုန်း"

တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော အပူလှိုင်းများက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားကာ အဆင့်ဆင့်သော အပူလှိုင်းများကြောင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ ဆံထုံး ပင်လျှင် ပြေကျသွားခဲ့ရသည်။

"ဖူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ မှာ ထိုဓားချက်ကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဓားစွမ်းအင် များ အားလုံး ပျက်စီးသွားကာ သူ၏ ရင်ဘတ် အပေါ်သို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသာ ချင်းရွှမ် ဓားရှည် ဖြင့် မကာကွယ်ထားခဲ့လျှင် ဤဓားချက် က သူ့ကို နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်နေလျှင်တောင် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ မှာ အလွန် ခံစားနေရဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

လေဟာနယ် ထဲမှနေ၍ မြေကြီး ပေါ်သို့ အသက်ရှင်လျက် ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ လွင့်စင်သွားစေကာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန် မမီလိုက်သော စစ်သည်များ နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တပည့် အချို့ ပင်လျှင် ရိုက်ချခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ချင်းရွှမ် ဓားရှည် မှ အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဝိညာဉ် စွမ်းအား များ ထိခိုက် သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် မှလည်း သွေးစက်လေး တစ်စက် စီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ မှာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေပေသည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က ချက်ချင်း အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ယခု အသာစီး ရနေမှုကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအား ကြီး တစ်ခုကို ကျန်းချဲ့ က လက်သီး တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ဆီသို့ ဟိန်းဟောက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

ယခုလေးတင် သတိပြန်ဝင်လာသော ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို သူ လုံးဝ မကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားပြီး မသေလျှင်တောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ယခင်က နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသော ဝမ်ချန်ဆရာတော် က သူ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ နတ်စွမ်းရည် ဖြစ်သော ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း ဖြင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ၏ အရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘန်း..."

ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု နှင့်အတူ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအား က ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော် ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အနိုင်နိုင် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်း ပေါ်တွင် အက်ကြောင်း အချို့ ပေါ်လာသော်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်းတော့ မရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အခါမှသာ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

သူ ယခုအခါ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဝမ်ချန်ဆရာတော် ပါ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိသွားမည် ဆိုပါက သူတို့ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။

"ဒါယကာ ရွှမ်ဟယ်... ခဏလောက် အချိန်ဆွဲပေးထားပါ... ဘုန်းဘုန်း ဆီမှာ နတ်စွမ်းရည် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက ကျန်းမိစ္ဆာ ကို အချိန် ခဏလောက် ဖမ်းဆီးထားနိုင်မယ် ထင်တယ်..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို လှည့်ကြည့်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က ဝမ်ချန်ဆရာတော် ၏ နည်းလမ်းများ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို မထင်မြင်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဖူလုံ ဓားအစီအရင် ပင်လျှင် ကျန်းချဲ့၏ အရှေ့တွင် တစ်ချက်လေးပင် မခံနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက် ကို သူ၏ အပေါ်တွင်သာ ထားရှိရန် ရှိတော့သည်။

စကားသံ အဆုံးတွင် ချက်ချင်း အသက်ရှူသွင်းကာ ဓားကို ကိုင်လျက် ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အစိမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင် များ က ကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကာ အလွန် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သင်္ကေတ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင် များပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်နေကာ ခဏအကြာတွင် သူ၏ လက်ဖဝါး အတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ လက်သင်္ကေတ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင်းယွမ် ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ။

ဤသည်မှာ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဆရာသခင် ချန်ထားခဲ့သော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် နတ်စွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သိုင်းသမား ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ရိုက်သွင်းနိုင်ပါက ဒန်တျန် ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လှောင်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် လက်သင်္ကေတ ပြုလုပ်ရန် အလွန် ရှုပ်ထွေးသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက် က သူ့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးထားနိုင်မှသာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် ရန်သူ က လုံးဝ အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ဝမ်ချန်ဆရာတော် က မျှော်လင့်ချက် များကို ဤဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ အပေါ်တွင် ထားရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ကို ပိတ်လှောင်နိုင်ရန် မမျှော်လင့်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားများ ကျဆင်းသွားစေရန် လုပ်နိုင်မည် ဆိုလျှင်ပင် သူ ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖူလုံတောင် ၏ အပြင်ဘက်တွင် တကယ့် အစစ်အမှန် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် များ၏ တိုက်ပွဲ က လုံးဝ စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် နှင့် မိုးလေဝသ ပြောင်းလဲသွားကာ တိုက်ခိုက်မှု ဂယက်လှိုင်း များ အောက်တွင် တောင်များ ပြိုကျပြီး မြေကြီးများ အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ချီဆန်းကျား နှင့် ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ တို့ က အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ရင်း နေရာ ပြောင်းရွှေ့နေကြပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ ကျောက်တုံးများ၊ သစ်ပင်များ အားလုံး အမှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ၏ စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။

တောင်များကို ဖြိုခွဲပြီး မြစ်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ချီဆန်းကျား ကို အနိုင်ယူပြီး အောင်ပွဲကို သေချာစေရန် အတွက် ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က အနည်းငယ်မျှ စမ်းသပ်လိုသည့် ဆန္ဒ မရှိဘဲ စတင် တိုက်ခိုက်သည် နှင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော နည်းလမ်း မျိုးစုံကို လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင် ပေဆယ်ဂဏန်း အတွင်း ယွမ်ချီ စွမ်းအင် များကို ဆူပွက်နေစေခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် လည်း အလင်းတန်း များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု နှင့် အတွေ့အကြုံ က ချီဆန်းကျား ထက် အများကြီး သာလွန်နေသဖြင့် အချိန်တို အတွင်းမှာပင် အနည်းငယ် အသာစီး ရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထက်မြက်လှသော ဓားအစီအရင် တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

ချီဆန်းကျား ကို အလွန် ခံရခက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ချီဆန်းကျား ကို အနိုင်ယူရန် ဆိုသည်မှာ အချိန်တို အတွင်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ က အလောင်းကောင် တောင်ပုံရာပုံ နှင့် သွေးပင်လယ် ထဲမှ တွားသွား ထွက်လာသော စစ်သူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ လှံသိုင်း က အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ကိုယ်ပိုင် လှံသိုင်း ပညာရပ် တစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ငွေရောင် အလင်းတန်း များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှံ က နဂါး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာသည်။

ယခုအခါ အသာစီး မရသော်လည်း ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က သူ့ကို အနိုင်ယူရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘဲ သူ၏ ကာကွယ်မှု ကို လုံးဝ မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံး က ဤသို့ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေကြပေသည်။

သူတို့ အားလုံး က အောက်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲ ၏ အနိုင်အရှုံး ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဤသည်က နောက်ဆုံး အနိုင်အရှုံး ကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမည့် အရေးအကြီးဆုံး အချက် ဖြစ်လာမည် ပင် ဖြစ်သည်။

အပေါ်စီး မှ ငုံ့ကြည့်မည် ဆိုပါက ဖူလုံတောင် အထက်အောက် နှင့် တောင်တံခါးဝ အပြင်ဘက် တွင် နေရာတိုင်း၌ သတ်ဖြတ်မှု များ ဖြစ်ပွားနေပြီး တိုက်ခိုက်နေသော သိုင်းသမား များ ပြည့်နှက်နေကာ မြေကြီး ပေါ်တွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး မှ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား များ လည်း အဆက်မပြတ် အနိုင်အရှုံး ပေါ်ထွက်နေကြပေသည်။

ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ဘက်မှ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန် အတွင်း မှာပင် မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား လေးယောက် ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မြို့စောင့်တပ် မှူး များနှင့် ကျန်းဟိုင်နန်းတော်၊ ဝမ်ရှိုခြံဝင်း တို့မှ အင်အားကြီးသူ များ၏ လက်ထဲတွင် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ အဖိုးအခ အနေဖြင့် စစ်တပ် နှင့် ကျန်းဟိုင်နန်းတော် တို့မှ တစ်ယောက်စီ နေရာတွင်တင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

"ဆရာဦးလေး... ကောင်းကောင်း သွားပါ..."

ရိခုန်း က အခွင့်အရေး ရှာပြီး ကျဲထန်ဘုန်းကြီး ၏ အနီးသို့ ကပ်သွားကာ အားကုန် စုစည်လေားသော လက်သီး တစ်ချက် ကို ကျဲထန်ဘုန်းကြီး ၏ ရင်ဘတ် အပေါ်သို့ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား များကြောင့် ကျဲထန်ဘုန်းကြီး မှာ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်သွားခဲ့ရသည်။

ရိခုန်း ကလည်း သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ပေးရန် မရည်ရွယ်တော့ဘဲ လက်ထဲတွင် လက်သင်္ကေတ များကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်ကာ ကျဲထန်ဘုန်းကြီး ၏ ခေါင်း အပေါ်သို့ သုံးချက် ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဦးနှောက် များ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးအိုင် တစ်ခု အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

နီရဲနေသော သွေးမိုး များ က ရိခုန်းဘုန်းကြီး ၏ မျက်နှာ အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ သူ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် က တွန့်ကွေးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် ရှိ သွေးစက် များကို လက်ဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ မျက်လုံးများ က လုံးဝ သွေးရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

"ညီတော် ကျဲထန်..."

အခြား တစ်ဖက်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော ခေါင်းဆောင်ဘုန်းကြီး ကျဲချန် လည်း ကျဲထန် ၏ သနားစရာ ကောင်းသော အခြေအနေ ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားကာ ရိခုန်း ကို ကျေးဇူးကန်းသူ၊ မိစ္ဆာကောင် ဟု အဆက်မပြတ် ဆဲရေး တိုင်းထွာနေပေသည်။

ဆဲရေး တိုင်းထွာမှု များကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ရိခုန်း က သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ထဲတွင် ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင် များ လင်းလက်နေပေသည်။

သူ က ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပြီး တာအိုကို သက်သေပြချင်နေသည်။

ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ လူအားလုံး ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်သော ဗုဒ္ဓစိတ်နှလုံး ကို ဖန်တီးချင်နေသည်။

အတွေး ပေါ်လာသည် နှင့် ရိခုန်း က အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ရဟန်းတော် များကို သီးသန့် ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်နေကာ မွေးရာပါအဆင့် အောက်ရှိ ရဟန်းတော် များ မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝ ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆယ်ယောက်ကျော် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အားလုံး မှာ မျက်လုံး မမှိတ်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားကြရသည်။ ရင်ဘတ် ကို လက်ဝါး တစ်ချက် အထိုးခံရပြီး မိမိ၏ အသက်ဓာတ် များ စီးထွက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်နိမ့် သိုင်းသမား များကို သတ်ဖြတ်ရသည်မှာ အလွန် ပျင်းစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆသွားပြီး သူ က ကျဲချန်ဘုန်းကြီး ကို တိုက်ရိုက် သွားရောက် ရင်ဆိုင်လိုက်ကာ စစ်တပ် မှ တပ်မှူး တစ်ယောက်ကို ဘေးဖယ်ထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုစစ်တပ် တပ်မှူး က မူလက ကျဲချန်ဘုန်းကြီး နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရိခုန်းဘုန်းကြီး ရောက်လာခြင်း က သူ၏ တိုက်ပွဲ ရလဒ်ကို လုယူလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ဆူပူ ကြိမ်းမောင်းလိုစိတ် ရှိသော်လည်း ရိခုန်း ၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်နှာထား ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူ က မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလိုက်သည်။

ရိခုန်း က ကျန်းချဲ့ ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားနေပြီး သူ က ကျန်းချဲ့ နှင့် လုံးဝ ပြဿနာ မဖြစ်လိုပေ။ ယခင်က ချီဆန်းကျား က ကျန်းချဲ့ကို အလွန် အလေးထားပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ရန် အတွက် လုမိသားစု ဘိုးဘေး ကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် ဟု ကြားသိရသောအခါ မြို့စောင့်တပ် အတွင်းရှိ လူအများအပြား က မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ က သူတို့ ရန်စနိုင်သော သူ မဟုတ်တော့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်း က ချီဆန်းကျား နှင့် တန်းတူ ဆက်ဆံနိုင်သည့် အနေအထား အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံး မှာ စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ၏ စွမ်းအား ဖြင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ကျောင်းထိုင် နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင် တို့ကို အနိုင်နိုင် တောင့်ခံနေရအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအား မျိုး က သူတို့ကို မော့ကြည့်ရုံသာ ရှိစေတော့သည်။

စစ်တပ် ဆိုသည်မှာ အလွန် လက်တွေ့ကျသော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း စွမ်းအား ကိုသာ အဓိက ထားကြသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ စွမ်းအား က သူတို့ထက် အများကြီး သာလွန်နေရာ ကိစ္စ သေးသေးလေး တစ်ခု ကြောင့် သူ နှင့် မကျေမနပ် ဖြစ်မည့် သူမှာ လူမိုက် သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို အနိုင်ယူလိုက်သော ကျန်းချဲ့ ကလည်း အောက်ဘက်ရှိ ရိခုန်း ၏ အစွမ်းပြ နေမှုကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။ တကယ်ကို လူကို တွေ့ရင် လူကို သတ်ပြီး ဗုဒ္ဓကို တွေ့ရင် ဗုဒ္ဓကို သတ်နေသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စွမ်းအား က ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုမို အစွမ်းထက် လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ က အံ့ဩသွားခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူဖြူလေး တွေက အားနည်းပြီး လူမည်းလေး တွေက ဆယ်ဆလောက် ပိုစွမ်းတယ် လို့ အမြဲတမ်း ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။

အခု လက်ရှိ ရိခုန်း က လူမည်းလေး အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီ မဟုတ်လား။

"ဝမ်ချန်... ပြီးပြီလား..."

လေဟာနယ် ထဲတွင် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေပြီး အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေရသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ကျော် လောက် တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို လုံးဝ ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိအောင် ရိုက်နှက်နေပြီး ချင်းရွှမ် ဓားရှည် ကို အားကိုးပြီးမှ သာ အနိုင်နိုင် တောင့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်းရွှမ် ဓားရှည် တွင်လည်း အကန့်အသတ် ရှိပြီး ယခုအခါ ဝိညာဉ် စွမ်းအား များ အများအပြား ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ရာ ယခုအခါ တာအိုမိတ်ဆွေ လို့တောင် မခေါ်တော့ဘဲ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်တော့သည်။

"အမိတာဘာ..."

ဗုဒ္ဓဘာသာ စကား တစ်ခွန်း က လေဟာနယ် ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ လင်းလက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရည် သုတ်ထားသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ပေအနည်းငယ် ခန့် ကြီးမားသော ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ တစ်ခု ကို ဖန်တီးထားလိုက်သည်။

အလွန် အစွမ်းထက်သော ဖိအား များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ကို ပိတ်လှောင်နိုင်ရန် အတွက် ဝမ်ချန် က သူ၏ စွမ်းအားများ အားလုံး နီးပါးကို ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့သည် ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သေချာ ကြည့်မည် ဆိုပါက သူ၏ မျက်နှာထား မှာ အလွန် ဖြူလျော့နေကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင် များကို ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ အပေါ်သို့ အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းမယ်..."

တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော် က ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ လေအေးများ က မျက်ခုံးမွေး များကို တိုက်ခတ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ ကျန်းချဲ့ ၏ အရှိန်အဝါ ကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး ကျင်းယွမ် ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ကာ အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟက်..."

အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ က မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ နှင့် ဝမ်ချန်ဆရာတော် တို့၏ အကြံအစည် ကို သူ မသိသော်လည်း ဝမ်ချန်ဆရာတော် က နတ်စွမ်းရည် ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က အသက်လု ကာကွယ်နေလို့ သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့တာပဲ။

သို့သော် ရင်ထဲတွင် ကြိုတင် ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျဲချန် ၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ က အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်လည် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းချဲ့ က လက်ဝါး တစ်ချက်ဖြင့် ဒန်တျန် ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ ကျဆင်းလာသည့် အချိန်တွင် ကျဲချန်ဘုန်းကြီး ကို ဒိုင်းကာ အဖြစ် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ဗုဒ္ဓလက်သင်္ကေတ ကျဆင်းလာပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ ကောင်းကင် အနှံ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျဲချန်ဘုန်းကြီး ကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန် အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေး အတွင်းအား များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင် တိုက်ခိုက် ခံလိုက်ရသော ကျဲချန်ဘုန်းကြီး မှာ အသက်ဓာတ် များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘန်း..."

ကျဲချန်ဘုန်းကြီး ၏ အလောင်းကို ဘေးသို့ အမှတ်တမဲ့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် က တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

'နည်းလမ်း တွေ ကုန်သွားပြီ ဆိုတော့... ငါကိုယ်တော် လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီပေါ့…’

အပေါ်ဘက်ရှိ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ နှင့် ဝမ်ချန်ဆရာတော် တို့ က အချိန်အတော်ကြာ စုစည်းထားခဲ့ရသော နည်းလမ်း က မိမိ လူ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား က အလွန် လေးနက်သွားခဲ့ကြသည်။

အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး အဆုံးသတ် ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ က ဆက်လက်ပြီး လက်မလျှော့နိုင်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်လျှော့လိုက်ခြင်း က သေဆုံးရမည် ကိုသာ ကိုယ်စားပြုရုံ သာမက တာအို လမ်းစဉ် ပါ ပျက်သုဉ်းသွားမည်ကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"မိတ်ဆွေဝမ်ချန်... အသက်လု တိုက်ခိုက်ကြရအောင်..."

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က အမှတ်တမဲ့ စကား တစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ မွေးရာပါ တာအို မျိုးစေ့ ကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအား များကို ချင်းရွှမ် ဓားရှည် အပေါ်သို့ စုစည်းကာ ဓားစွမ်းအင် များကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်ဆရာတော် လည်း သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကဲ့သို့ပင် အသက်လု တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မိမိ၏ မွေးရာပါ တာအို မျိုးစေ့ ကို လောင်ကျွမ်းကာ တစ်ယောက် အရှေ့ တစ်ယောက် အနောက် ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ သေဆုံးခြင်း မတိုင်မီ သူတို့၏ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှု လည်း ဖြစ်ပေသည်။

"သေခါနီး ရုန်းကန်နေတာပဲ..."

ကျန်းချဲ့ က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ကာ နီရဲနေသော မျက်လုံးများ ထဲတွင် သွေးရောင် အလင်းတန်း များ လင်းလက်နေပြီး သွေးပင်လယ် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓား အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ထည့်သွင်းလိုက်ရာ မိစ္ဆာဓား အတွင်းရှိ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက် များကို လှုံ့ဆော်လိုက်လေသည်။

'မျှော်လင့်ချက် တွေ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုမှတော့... အသက်လု တိုက်ခိုက်နေလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး…’

ကျန်းချဲ့ က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ မိစ္ဆာဓား ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

'ဝှီး'

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း သဘာဝ ယွမ်ချီ စွမ်းအင် များ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာခဲ့သည်။

ဓားတစ်ချက် ကျဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

လေဟာနယ် ထဲရှိ ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ မှာ ပြေးဝင်လာသည့် လမ်းတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအိုင် တစ်ခု အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကာ ချင်းရွှမ် ဓားရှည် တစ်လက် သာလျှင် တောင်နံရံ ဆီသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တပည့် ဆယ်ယောက်ကျော် လည်း ဤဓားချက် အောက်တွင် အမှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

မြေကြီး ပေါ်တွင်လည်း ပေသုံးရာခန့် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါး ကြီး တစ်ခု ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်..."

"ဆရာကြီး..."

"ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်..."

ကျန်းချဲ့ ၏ ဓားတစ်ချက်တည်း ဖြင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သော မြင်ကွင်း ကို လူအများအပြား မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဖူလုံကျောင်းတော် မှ တပည့် အများအပြား ကိုလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်း ကြေကွဲသွားစေကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ငိုယိုလိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများ ထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်က သူတို့၏ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒ ကို အပြည့်အဝ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အရှေ့ရှိ ရန်သူများကို ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ဒဏ်ရာကို ဒဏ်ရာ ဖြင့် လဲလှယ်ရန်၊ အသက်ကို အသက် ဖြင့် လဲလှယ်ရန် ပင် တွန့်ဆုတ်မနေကြတော့ပေ။

"မိစ္ဆာကောင် ကျန်းချဲ့..."

"ဟား..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က အနောက်မှ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ထဲရှိ ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေး ကို ကိုင်ကာ တိုက်ရိုက် ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း များ က လေဟာနယ် ထဲတွင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ဘန်း..."

ကျန်းချဲ့ က ဓားကို မြှောက်ကာ မိစ္ဆာဓား ဖြင့် အရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေး လည်း ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓား ၏ ဓားကျော အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချမိသွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ က တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးချီ များ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေကာ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများ ထိခိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လည်း လေဟာနယ် ထဲမှ မြေကြီး ပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရကာ ဖုန်လုံးကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သေချင်နေတာလား..."

ကျန်းချဲ့ က ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓား ကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေး ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားကာ လက်တစ်ဖက် ကို မြှောက်ပြီး လက်သီး တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဘန်း..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော် က သူ နှင့် လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးလိုက်ရာ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်း မှာ ကျန်းချဲ့ ၏ ဒေါသတကြီး ထိုးနှက်လိုက်သော တိုက်ခိုက်မှု အောက်တွင် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရသည်။

"ဘန်း..."

"ဘန်း..."

"ဘန်း..."

ကျန်းချဲ့ က အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်ဆရာတော် ကို မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ ထပ်ပေးရန် မရည်ရွယ်တော့ဘဲ လက်သီး စွမ်းအား များကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ မိုးရွာကျလာသကဲ့သို့ ဝမ်ချန်ဆရာတော် ၏ ရင်ဘတ် နှင့် ဝမ်းဗိုက် အပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။