အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀) လက်သီးချက်အောက်တွင် အားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်သည်... တစ်ချက်လေးပင် မခံနိုင်ပေ။

မူလကတည်းက ဝမ်ချန်ဆရာတော်မှာ ခွန်အားကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မွေးရာပါ တာအိုမျိုးစေ့ကို အတင်းအဓမ္မ လောင်ကျွမ်းစေပြီး စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေကာ ကျန်းချဲ့ကို ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း...

ကျန်းချဲ့အပေါ် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ အနီးကပ် ဝင်ရောက်လာခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ လုံးဝ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရကာ အကွာအဝေးကို ချဲ့ရန် စွမ်းရည် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူသည် ကျန်းချဲ့၏ ထိုးနှက်မှုများ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆက်တိုက်ဆိုသလို လက်သီးစွမ်းအားများက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုထစ်နေသော အဖုအကျိတ်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာစေကာ လုံးဝ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ဖူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချန်ဆရာတော်မှာ ဤစွမ်းအားများကို ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းချဲ့၏ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအားဖြင့် ဒန်တျန်ကို ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသည်။ မွေးရာပါ တာအိုမျိုးစေ့ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားပြီး သွေးချီများ ဆူပွက်လာကာ သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"ဘန်း..."

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လည်း လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"ဟွတ်... ဟွတ်..."

ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ ပါးစပ်မှ ပီပြင်သော အသံတစ်သံမျှ မထွက်ပေါ်နိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားသံများသာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လက်မောင်းကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခွန်အား လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဒန်တျန် ပျက်စီးသွားပြီး တာအိုမျိုးစေ့လည်း ပျက်သုဉ်းသွားကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အားလုံးလည်း ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၌ ပြန်လည်ခုခံရန် စွမ်းအား လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

လေဟာနယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

အသက်ဓာတ်များ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ ခေါင်းထဲ၌ သူ၏ တစ်သက်တာဖြတ်သန်းမှုများကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ရဟန်းတော်ကြီးများ၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံကာ ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့သည်။ ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အထွတ်အထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူက ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ဆွဲချသွားခဲ့မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

'အစ်ကိုတော် ဝမ်ယွိ၊ အစ်ကိုတော် ဝမ်ဟိုင်၊ ဆရာသခင် ချန်ဖျင်၊ ဆရာဘိုးဘိုးကြီး တုနန်... ဝမ်ချန် က လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မိပြီ...'

"ဘန်း..."

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက မျက်စိရှေ့တွင် လင်းလက်သွားပြီး ဝမ်ချန်ဆရာတော်၏ မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေး က ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အသေ ရိုက်နှက် ပိတ်လှောင်လိုက်လေသည်။

အသက်ဓာတ်များ လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားသော ဝမ်ချန်ဆရာတော်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့က မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေးကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးတွင် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရိခုန်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရိခုန်း... တောင်ဝှေး ကို ဖမ်း..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေးကို ရိခုန်းဘုန်းကြီး ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရိခုန်း က လေဟာနယ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေရင်း သံတောင်ဝှေးကို တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စကားသံ အဆုံးတွင် ရိခုန်း က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ စစ်မှန်သော ယွမ်စွမ်းအင်များကို သံတောင်ဝှေး အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သံတောင်ဝှေးမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ကြီးမားစွာ တောက်ပလာပြီး မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက်ကို တောင်ဝှေး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်သတ် ပစ်လိုက်သည်။ အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ် လက်နက်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်လေးမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်မှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားနေပေသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ ကျန်းချဲ့ဆီသို့ ရှေ့တိုးလာပြီး မတိုက်ခိုက်ရဲကြပေ။

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားကို ယခုအခါ လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်နှင့် ဖူလုံကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင် တို့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရာ သူ၏ စွမ်းအား မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သာမန် သိုင်းသမားများ အနေဖြင့် သူ့ကို သွားရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ကလဲ့စားချေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေလမ်းရှာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ကျန်းချဲ့ က ဤအချိန်တွင် အလကား ရပ်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဆံပင်ဖြူ တာအိုဆရာအို ကြီးကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကိုလည်း အကျပ်အတည်းမှ ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ၏ စွမ်းအား က ချန်ရှန်တုန်း ထက် အများကြီး အားနည်းနေပေသည်။ ချန်ရှန်တုန်း က ဖူလုံကျောင်းတော် မှ မင်ဟယ်တာအိုဆရာ နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အပြန်အလှန် ရှိနေပြီး လုံးဝ အောက်မကျသည့် အပြင် အနည်းငယ် အသာစီး ပင် ရနေသေးသည်။

သို့သော် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ကတော့ မတူပေ။ သူက အကျပ်အတည်း သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ သွေးများက အင်္ကျီများကို စွန်းထင်းနေပေသည်။

"ဝုန်း..."

ကျန်းချဲ့၏ ဓားတစ်ချက်ကို မင်ထူတာအိုဆရာ က တားဆီးလိုက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများလည်း အဟန့်အတား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချဲ့ကို အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက သိပ်မပြောပလောက်သော်လည်း ကျန်းချဲ့က သူ့ကို ရန်သူကြီး တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ကတော့ ကျန်းချဲ့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့သာ ကူညီမပေးခဲ့လျှင် အသက်ရှူ အကြိမ် တစ်ရာ အတွင်း သူ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ က အချိန်ဆွဲနေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဓားအလင်းတန်း ကို ခုတ်ချလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးက အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မင်ထူတာအိုဆရာ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလွန် အစွမ်းထက်သော နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအားများ က ကျန်းချဲ့ ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည် နှင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

မင်ထူတာအိုဆရာ က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သင်္ကေတ ပြုလုပ်လိုက်ရာ အပြာရောင် ဖျော့ဖျော့ အတွင်းအား လေပြင်းများ က အရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအား ၏ ရူးသွပ်စွာ ထိုးနှက်မှုကို ခံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး က အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး က အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများ ကြားမှနေ၍ ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများ ၏ စွမ်းအား က ဓားစွမ်းအင် လောက် မကြီးမားသော်လည်း အမြန်နှုန်း ကတော့ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပစ်လွှတ်နိုင်ကာ မင်ထူတာအိုဆရာ ကို အကျပ်အတည်း သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

"ညီတော် မင်ဟယ်... မြန်မြန် လာခဲ့..."

မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ အကူအညီ တောင်းခံသံ မဆုံးသေးမီ မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု က အပေါ်မှနေ၍ ခုတ်ချလာပြီး သူ ဖန်တီးထားသော အတွင်းအား အကာအကွယ် ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ မျက်နှာ တစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့ရသည်။

"ဘယ်သူမှ မင်းကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ ပုံရိပ် က မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကာ လက်သီး တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ပထမ လက်သီးချက် က မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ ကာကွယ်ရေး အတွင်းအားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဒုတိယ လက်သီးချက် က မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ် ဓားကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

တတိယ လက်သီးချက် က မင်ထူတာအိုဆရာ ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သွေးများ အန်ထုတ်သွားစေကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ များကို လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချဲ့ က မင်ထူတာအိုဆရာ ကို ဖိနှိပ်ထားစဉ် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ကလည်း အလကား နေမနေခဲ့ပေ။ နောက်ဘက်မှ နေ၍ တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ဆုတ်လမ်း ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ ဓားစွမ်းအင် တစ်ခု ဖြင့် မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ ညာဘက် လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သူ့ကို လုံးဝ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိသွားစေပြီး လေဟာနယ် ထဲမှ မြေကြီး ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေကာ အသက်ရှူသံများ လည်း အားနည်းသွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ် ပြောရမည် ဆိုလျှင် မင်ထူတာအိုဆရာ ၏ စွမ်းအား က မဆိုးပေ။ ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ မဟုတ်လျှင် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ကို အကျပ်အတည်း သို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အဓိက အချက်မှာ...

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ ပင်လျှင် ကျန်းချဲ့ ၏ ဓားတစ်ချက် ကိုတောင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ် လက်နက် ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျှင်တောင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

မင်ထူတာအိုဆရာ တွင် အခြား အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ် လက်နက် မရှိသည်မှာ ထင်ရှားပြီး လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ် ဓားမှာ အလယ်အလတ် အဆင့်သာ ဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအား ကို တိုးမြှင့်ပေးမှု က အကန့်အသတ် ရှိနေပြီး ကျန်းချဲ့ကို ပို၍ပင် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်သီး သုံးချက် အောက်တွင် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

မင်ထူတာအိုဆရာ ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိစေပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု ကလည်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးအစ မရှိသော နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အတွင်းအား များ က မြေကြီး အပေါ်သို့ ရူးသွပ်စွာ ထိုးနှက်နေပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီး များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

လွင့်စင်သွားသော ဖုန်လုံးကြီးများ မှာလည်း ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် အထိ မြင့်မားနေပေသည်။

ဖုန်မှုန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မြေကြီး ပေါ်တွင် ဧရာမ တွင်းပေါက်ကြီး တစ်ခု နှင့် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက် မှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

မင်ထူတာအိုဆရာ က အမှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုသည်မှာ အလွန် သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး က ကျန်းချဲ့ ကို အလွန်အမင်း အံ့ဩ တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့ ၏ စွမ်းအား ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဝါရင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် ပင်လျှင် သူ၏ အရှေ့တွင် ထိပ်တန်း ဝိညာဉ် လက်နက် ၏ ပံ့ပိုးမှု မရှိပါက အသက်ရှူ အကြိမ် ဆယ်ကြိမ်စာ အချိန်တောင် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအားက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းနေလို့သာ ယခု လက်ရှိ စစ်မြေပြင် အခြေအနေ က အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန် အနိုင်အရှုံး ပေါ်လာမည် ဆိုသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤကိစ္စ အပေါ် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးစားမှု သာ ရှိပြီး အခြား မည်သည့် စိတ်ခံစားချက် မျှ မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအား က သူ့ကို မော့ကြည့်ရုံသာ ရှိစေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

'ရွှမ်တန်အဆင့် သာ မထွက်ပေါ်လာရင်... ကျန်းချဲ့ကို မည်သူကများ ဖိနှိပ်နိုင်မည်နည်း...'

"အစ်ကိုတော်..."

အခြား တစ်ဖက်တွင် ချန်ရှန်တုန်း နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော မင်ဟယ်တာအိုဆရာ လည်း ဤနေရာမှ အခြေအနေ ကို တွေ့မြင်သွားပြီး မင်ထူတာအိုဆရာ လည်း ကျန်းချဲ့ ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားကြောင်း ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့သည်။

သူ နှင့် မင်ထူတာအိုဆရာ တို့မှာ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို များ ဖြစ်သော်လည်း ဆွေမျိုး အရင်းအချာ များ ကဲ့သို့ သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ငယ်စဉ် ကတည်းက မင်ထူ ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်မှု များကို အဆက်မပြတ် ရရှိခဲ့သောကြောင့် သာ ယနေ့ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ မင်ထူ အစ်ကိုတော် က သူ့ထက် အရင် လောကကြီးကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ မင်ဟယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ဂရုစိုက်လိုက်ပါဦး..."

မင်ဟယ်တာအိုဆရာ ကို လက်ဝါး တစ်ချက်တည်း ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားစေပြီးနောက် ချန်ရှန်တုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်သည့် အမူအရာ များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အောင်ပွဲ က သေချာသွားပြီ ဆိုတာကို သူ သိရှိထားပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား သုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရုံ သာမက ကျန်းချဲ့ တွင် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် နှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ ပူးပေါင်း လိုက်မည် ဆိုပါက ယခင်က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက် မျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤတိုက်ပွဲ က လုံးဝ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အား..."

ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မင်ဟယ်တာအိုဆရာ က အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချန်ရှန်တုန်း ၏ တားဆီးခြင်း ကို ခံလိုက်ရသည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... ဒီနေရာကို ကျုပ် တာဝန် ယူလိုက်ပါမယ်... အမြန် သွားပြီး တပ်မှူးချုပ်ချီ ကို ကူညီလိုက်ပါဦး... ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ သေဆုံးသွားမှသာ... ငါတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် ကို တကယ် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ပြီလို့ သတ်မှတ်နိုင်မှာ..."

"ကောင်းပြီ..."

ဤသည်ကလည်း ကျန်းချဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက်တည်း သာ ကျန်ရှိတော့ရာ ချန်ရှန်တုန်း နှင့် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး တို့ ကိုယ်တွယ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။ မဟုတ်လျှင် အရမ်း အသုံးမကျရာ ကျလွန်းပေလိမ့်မည်။ အရေးအကြီးဆုံး မှာ ထိုရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ပင် ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... ဒီနေရာကို ကျုပ် တာဝန်ယူလိုက်ပါမယ်... အမြန် သွားပါတော့..." ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး ကလည်း ချက်ချင်း သဘောထား ကို ပြသလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီနေရာကို လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက် ကို လွှဲထားလိုက်ပြီနော်..."

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ် ထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဖူလုံကျောင်းတော် တောင် အပြင်ဘက်ရှိ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသော နေရာ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲ က အလွန် အကြိတ်အနယ် ရှိပြီး ကြမ်းတမ်းလွန်းလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ဝမ်ချန်ဆရာတော် နှင့် ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ တို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နောက်ပိုင်း တွင် ဤတစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲချုပ် ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ရှိနေသေးလျှင်တောင် သူတို့ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မမြင်ရတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် စိတ်ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ၏ ပံ့ပိုးမှု အောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော သူများ အားလုံး က သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်နေကြပေသည်။

သို့သော် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအား ၏ အရှေ့တွင် စိတ်ဆန္ဒ က မည်မျှပင် အစွမ်းထက် နေပါစေ အခြေအနေ ကို ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စွမ်းအား ကသာ အောင်ပွဲ ကို တကယ် အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်သော အရာ ဖြစ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ဖူလုံကျောင်းတော် နှင့် ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ လက်ရွေးစင် များ စုစုပေါင်း တစ်ထောင့် သုံးရာကျော် သာ ရှိပြီး အစိုးရ ဘက်တွင်မူ လူခြောက်ထောင် ကျော် အထိ ရှိနေရာ တစ်ယောက် နှင့် ခြောက်ယောက် အချိုးအစား ဖြစ်နေပေသည်။

မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား အရေအတွက် တွင်လည်း အနည်းငယ် သာလွန်နေပေသည်။

ယခုအချိန် အထိ တိုက်ပွဲ စတင်သည်မှာ တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဖူလုံကျောင်းတော် တွင် လူခုနစ်ရာ ပင် မကျန်တော့ဘဲ လူတိုင်း နီးပါး ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြသည်။ မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား လည်း ရှစ်ယောက် သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လူတိုင်း နီးပါး ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ကို ခံနေရပေသည်။

အထူးသဖြင့် ရိခုန်းဘုန်းကြီး က ခြောက်ကွင်းတပ် သံတောင်ဝှေး ၏ ပံ့ပိုးမှု ကို ရရှိပြီးနောက် စွမ်းအား က နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မံ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယွမ်ဟိုင် အစပိုင်း အဆင့် သာ ရှိသော်လည်း ယွမ်ဟိုင် အထွတ်အထိပ် အဆင့် သိုင်းသမား များကို ဖိနှိပ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားသော မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းသမား လေးယောက် အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မူလက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံ မှာ လုံးဝ သွေးရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ က အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ကို မခံစားရပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ယခုအခါ သူ က တိုက်ခိုက်လေ ပိုမို ရူးသွပ်လာလေ ဖြစ်နေသည်ဟု ပင် ခံစားနေရပေသည်။

အခြား တစ်ဖက်ရှိ အခြေအနေ ကတော့ သိပ်မကောင်းလှပေ။

ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က ကျန်းချဲ့၏ စွမ်းအား အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း ကို သိရှိထားပေသည်။ ချန်ဖုန်းဘုန်းကြီး ကို ဓားတစ်ချက်တည်း ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း က သာမန် ရှန်ကွမ်းအဆင့် သိုင်းသမား များ နှင့် တစ်ဆင့်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ကို ပြသနေရာ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ် ပူပန်နေပေသည်။

ရွှမ်ဟယ်တာအိုဆရာ က ကျန်းချဲ့ကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ အားသာချက် များ လျော့ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပေသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်တော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အချိန်တစ်ဝက်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချီဆန်းကျား ကို လုံးဝ အောက်စီး သို့ ရောက်အောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု နှင့် အတူ ချီဆန်းကျား မှာ ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး တောင်ကုန်း တစ်ခု အပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရကာ အလွန် ထင်ရှားသော အရာကြီး တစ်ခု ကိုပင် ချန်ထားခဲ့ပေသည်။

"ဟွတ်... ဟွတ်..."

ချီဆန်းကျား က ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး မျက်နှာထား က အလွန် လေးနက်နေပေသည်။

'နောက်ဆုံးတော့ ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ကို အထင်သေးမိသွားခဲ့ပြီ...'

သူ၏ စွမ်းအား က ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ တုနန်ဆရာတော် ထက် အနည်းငယ် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပြီး အစပိုင်း တွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

သူ ၌လည်း နည်းလမ်းများ ရှိနေ၍သာ မဟုတ်လျှင် ရွှမ်တန်အဆင့် ကို အခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားသော အခြား သိုင်းသခင် တစ်ပါး ဆိုလျှင် အနိုင်အရှုံး ပေါ်ထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဒီတိုင်း ဆက်တိုက်နေလို့တော့မဖြစ်ဘူး...'

ကျန်းချဲ့ က ရွှမ်ဟယ် တို့နှင့် မည်မျှကြာအောင် အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်နေရမည် ဆိုသည်ကို သူ မသိသေးရာ မိမိ၏ စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကျန်းချဲ့ ပြန်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဤသို့ တွေးမိပြီးနောက် သူ က အတင်းအဓမ္မ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ လေဟာနယ် ထဲတွင် လှည့်ပတ် ပြေးလွှားနေတော့သည်။

"ချီဆန်းကျား... မင်း က အမြဲတမ်း ထွက်ပြေး နေတော့မှာလား..."

ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည် နှင့် ချီဆန်းကျား က နောက်ဆုတ်သွားပြီး အကယ်၍ သူ က ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ တောင်တံခါး ဆီသို့ သွားမည် ဆိုပါက တစ်ဖက်လူ က အနောက်မှ လိုက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် များကို လုံးဝ ပေါ်လွင်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် အဓိက ပြဿနာ မှာ သူ့တွင် မည်သည့် နည်းလမ်း မျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်စေပြီး မိမိ နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လာအောင် ဆွပေးရန် သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့... ကျန်းချဲ့ က ရွှမ်ဟယ် နဲ့ ဝမ်ချန် ကို သတ်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျရင်... မင်းနဲ့ငါ တကယ် သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ..." ချီဆန်းကျား က ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း မာန မကျဘဲ အနိုင်မရမှန်း သိနေလျှင်တောင် အလွန် ပါးစပ်သန်လှပေသည်။

"ကျန်းချဲ့ နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... ဟွန့်... စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် မက်နေတာပဲ... ရွှမ်ဟယ် က ငါတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် ရဲ့ ထိပ်တန်း ဝိညာဉ် လက်နက် ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဝမ်ချန် ကလည်း ကျင်းယွမ်ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ ဂိုဏ်းစောင့် ရတနာ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... သူတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ကျန်းချဲ့ မှာ နိုင်နိုင်ခြေလုံးဝမရှိဘူး..."

"ဟုတ်လို့လား... ဒါဆိုရင် မင်း က ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေရတာလဲ...မင်းနဲ့ငါ စစ်တုရင် တစ်ပွဲ လောက် ကစားပြီး သူတို့ အနိုင်အရှုံး ပေါ်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..ဟားး….ဟားးး." ချီဆန်းကျား က ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ချီဆန်းကျား ဆိုတာ နာမည်ကြီး ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် လို့ထင်ထားတာ... မထင်မှတ်ဘဲ အခုတော့ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တဲ့ သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး... မျှော်လင့်ချက် တွေကို လူငယ်လေး တစ်ယောက် အပေါ်မှာ သွားထားနေတယ်... သိုင်းသမား တစ်ယောက်လို့ခေါ်ရမှာရောအရည်အချင်းရှိရဲ့လား…”

ရွှီယွမ် က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင် များ စုစည်းလာပြီး ချီဆန်းကျား ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် က ပါးစပ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း လက်များ ကတော့ လုံးဝ ရပ်တန့် မသွားခဲ့ပေ။

"နိုင်ရင် ပြီးတာပင်... ငါကိုယ်တော် က ဘယ်လို မျက်နှာ မျိုးကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး... ပြီးတော့... မင်း က ကိုယ့်ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားတာကို အားကိုးပြီး တိုက်တာတောင် ရွှမ်တန်အဆင့် ကို အခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတဲ့ ငါ့ကိုတောင် မနိုင်ဘူး... မင်းတို့ ဖူလုံကျောင်းတော် က ခေတ်အဆက်ဆက် ဆရာသခင် တွေရဲ့ မျက်နှာကို မင်း အကုန် အရှက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီ..."

ချီဆန်းကျား က အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သောက်ကောင်..."

ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က ချက်ချင်း ဆဲရေး တိုင်းထွာလိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ ၏ အမြန်နှုန်း ကို ထပ်မံ မြှင့်တင်ကာ အကွာအဝေးကို နီးကပ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ချီဆန်းကျား က လှံအလင်းတန်း တစ်ခု ဖြင့် ဓားစွမ်းအင် များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေကာ အောင်ပွဲကို ရရှိထားပြီးသည့် အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခု က ဖူလုံတောင် အတွင်းမှ လေဟာနယ် ထဲသို့ ထိုးတက်လာပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည် နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှောင်မိုက်သည့် ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု က ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ဆီသို့ ခုတ်ချလာခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံ က အလွန် များပြားလှပြီး အနောက်ဘက်တွင် အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာပင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ လက်ထဲရှိ ယပ်တောင် ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆုံးအစ မရှိသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း များ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြား ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်း များကို အားလုံး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထား မှာတော့ ယခုအခါ အလွန် ရုပ်ဆိုးနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရောက်လာသူ မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချဲ့ ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... ရွှီယွမ်... ဒီနေ့ မင်းရဲ့ သေနေ့ စေ့ပြီပဲ..."

ကျန်းချဲ့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဆန်းကျား က မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့တော့ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောကာ လှံအလင်းတန်း များကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး နောက်မဆုတ်တော့ဘဲ ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်သွားလေတော့သည်။

'ကျန်းချဲ့ ရောက်လာပြီ... အောင်ပွဲ သေချာသွားပြီ...'

"ရွှမ်ဟယ် သေသွားပြီလား..."

ရွှီယွမ်တာအိုဆရာ က ကျန်းချဲ့ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ရလဒ် မကောင်းမှန်း သိနေသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှမ်ဟယ် က ဖူလုံကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရှန်ကွမ်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေရုံ သာမက အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ် လက်နက် လည်း ရှိနေသေးပြီး ဝမ်ချန် နှင့်ပါ ပူးပေါင်းထားရာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်တိုလေး အတွင်း မည်သို့လုပ် သေဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။

သူ မယုံကြည်ပေ။