အခန်း (၄၇၅-၄၇၆)

အခန်း (၄၇၅) - ကောင်းယန်အဆောက်အအုံနှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် အသက်ကယ်ဆေးလုံး

ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းဈေးကွက်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ လော့ချန် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အဆင့်မြင့်ဈေးကွက်ကြီးများနှင့် များစွာကွာခြားလှခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ထိုထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လေထုတစ်ခုလုံးကပင် ကျင့်ကြံသူများ၏ အင်အားနှင့် စိတ်အာရုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဈေးကွက်အပြင်ဘက်ရှိ သာမန်ဆိုင်တန်းများတွင် မရပ်နားဘဲ လော့ချန်သည် ထောင်ရိရှန်း ပေးထားသော အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေးဟောင်းအနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မြင့်မားလှသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

‘ကောင်းယန်အဆောက်အအုံ'

ဤနေရာသည် ဈေးကွက်အတွင်း၌ အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံး ကုန်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရာနေရာဖြစ်ပြီး လာရောက်သူများမှာ အနည်းဆုံး အခြေတည်အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

လော့ချန် ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား စုဝေးနေကြပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် စကားပြောဆိုနေကြသလို ကုန်ပစ္စည်းလဲလှယ်မှုများကိုလည်း တိတ်တဆိတ်ဖြစ်စေ၊ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့် အပြင်လောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေခဲ့ရာ မည်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးမှုမရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အနီးတစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်ကာ အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ဒီလောက် ရိုးရှင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး....”

သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ဤနေရာတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော လေလံစနစ်မျိုးမရှိဘဲ ကုန်သွယ်မှုများမှာ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်သော အပြန်အလှန် လဲလှယ်မှုစနစ်ဖြင့်သာ လည်ပတ်နေသည်။ အချို့က စင်ပေါ်သို့တက်၍ တိုက်ရိုက်ရောင်းချကြသလို အချို့ကမူ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းနံရံပေါ်တွင် လိုအပ်ချက်များကို ရေးသားထားကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ကျင့်ကြံသူများသည် စကားဝိုင်းအတွင်းမှာပင် သဘောတူညီချက်ရယူ၍ ပစ္စည်းလဲလှယ်နေကြသည်။

လော့ချန် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလာသည်။

ဂိုဏ်းမျိုးဆက်ပြိုင်ပွဲ နီးကပ်လာသည့်အတွက် ဤကာလတွင် ကောင်းယန်အဆောက်အအုံအတွင်း လှည့်ပတ်နေသည့် ပစ္စည်းများမှာ လက်နက်များနှင့် မှော်စာရွက်များဘက်သို့ အလွန်အမင်း ယိမ်းယိုင်နေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အရည်အသွေးမြင့် ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်များ အမြောက်အမြား လဲလှယ်သွားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့အပြင် ရံဖန်ရံခါတွင် မှော်ရတနာများကိုပင် ထုတ်ယူရောင်းချနေကြသော်လည်း ယခင်က အလွန်တန်ဖိုးရှိခဲ့သော ထိုရတနာများမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ လူစိတ်ဝင်စားမှုမရှိသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လော့ချန် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီတွင် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းမျိုးဆက်ပြိုင်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူအများစုမှာ အခြေတည်နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းမှုများတွင် မှော်ရတနာတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ရှိနေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံး၌ မှော်ရတနာများမှာ လျှံပယ်နေပြီဖြစ်သည်။ မှော်ရတနာအများစုမှာ လက်ထဲရောက်ရုံနှင့် အပြည့်အဝအသုံးပြုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အချိန်ကြာကြာ တစ်သားတည်းချိတ်ဆက်ရသည့် အဆင့်ကို ဖြတ်သန်းရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အလျင်စလိုရောင်းချနေသည့် အရာများကို အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများက များစွာစိတ်မဝင်စားတော့ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

လော့ချန် အချို့သော မှော်ရတနာများကို အနည်းငယ် စူးစမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း မိမိနှင့် ကိုက်ညီသည့်အရာ မရှိကြောင်း သိရှိပြီးနောက် အတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွင်းမှာပင် မှော်ရတနာအမြောက်အမြား ရှိနေပြီဖြစ်သလို တချို့ကိုလည်း တွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်လတ် ပစ္စည်းများမှာ သူ့အတွက် အထူးအသုံးဝင်မှုမရှိတော့ပေ။ သို့သော် ရေဓာတ် သို့မဟုတ် ခံစစ်ဆိုင်ရာ မှော်ရတနာတစ်ခုခုသာ ပေါ်လာပါက သူ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝယ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ စီမာဟွေ့နန်အတွက်လည်း သင့်တော်သည့် ရတနာတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်မဟုတ်ပါလော။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဝေထော် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နဝရတ်တောင်ဝှေးနဲ့ ရေဓာတ်မှော်ရတနာတစ်ခု လဲလို့ ရနိုင်မလား....”

ထိုစဉ်မှာပင် အတွင်းခန်းတစ်နေရာမှ အခြေတည်အစောပိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်

“ကျွန်တော်တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ် အသက်ကယ်ဆေးလုံးတစ်လုံး ရောင်းမယ်ဗျာ.... စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ရှိလားဗျို့”

အသက်ကယ်ဆေးလုံး၏ အမည်နာမ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ စကားသံများ တခဏချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အကြည့်များက လျောင်လျန်၏ လက်ထဲရှိ အဖိုးတန်ဆေးလုံးဆီသို့ အုံကြွစွာ စုပြုံကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“လျောင်လျန်.... မင်း မျိုးနွယ်စု အမွေအနှစ်တွေကို ထပ်ပြီး ထုတ်ရောင်းပြန်ပြီလား”

“ဟားဟား.... အရင်တစ်ခါတုန်းကလည်း မင်း ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှော်ရတနာတွေကို ရောင်းပြီးပြီမဟုတ်လား၊ အခုတော့ သေလူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ တတိယအဆင့် ဒဏ်ရာကုသရေး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကိုပါ ထုတ်လာပြန်ပြီပေါ့၊ တကယ်ပဲ မျိုးနွယ်စုအမွေတွေကို ဖြုတ်ချနေတာပဲ.... နည်းနည်းလေးတောင် မနှမြောဘူးလား”

ထိုကဲ့သို့သော လှောင်ပြောင်သံများ တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ လျောင်လျန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဖြူဖျော့သွားလိုက်၊ နီမြန်းသွားလိုက်နှင့် အလွန်အမင်း ခံစားချက်ပျက်ယွင်းနေသော်လည်း သူ အံကိုကြိတ်၍ ခေါင်းတစ်ချက်သာ ယမ်းလိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မတုံ့ပြန်တော့ဘဲ ဆက်လက်အော်ဟစ် ကြေညာနေခဲ့သည်။

“တတိယအဆင့် အသက်ကယ်ဆေးလုံးပါဗျာ… ထွက်သက်တစ်ချက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သေမင်းလက်ထဲကနေ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးပါ၊ ဒဏ်ရာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်ပါစေ… ဒန်ထျန်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်တောင် ပြန်ပြုပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ သွေးကြောတွေ ပျက်စီးသွားတာမျိုးကိုလည်း ပြန်တည်ဆောက်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိပါတယ်”

သူ၏ အသံမှာ လူအုပ်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ရယ်မောသံများက ပို၍သာ ထူထပ်လာခဲ့သည်။ အခြေအနေကို သေချာမသိသောသူများကိုပင် အခြားသူများက တီးတိုးရှင်းပြနေကြသည်။ လျောင်လျန်၏ မျိုးနွယ်စုမှာ ယခင်က အင်အားကျဆင်းခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပါရမီအလယ်အလတ်မျှသာ ရှိသဖြင့် အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်နေခဲ့သောကြောင့် မျိုးနွယ်စုအမွေအနှစ်များကို တဖြည်းဖြည်း ရောင်းချနေသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ အကြည့်များမှာမူ ထိုလူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုများပေါ်တွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် လျောင်လျန်၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းပေါ်တွင်သာ စုစည်းနေခဲ့သည်။ လျောင်လျန် ပြောသည့်အတိုင်း အသက်ကယ်ဆေးလုံးသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကအတွင်း၌ အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးသည့် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သေဘေးနှင့် နီးကပ်နေသည့် လူတစ်ဦးကိုပင် ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နိုင်သည့် အံ့မခန်းစွမ်းအားကြောင့် ရှားပါးလှသော အကာအကွယ်ရတနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန် စိတ်ဝင်စားမိသည်မှာ ထိုဆေး၏ အသက်ကယ်နိုင်စွမ်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တောက်လောင်နေသည်မှာ ‘သေမင်းလက်ထဲကနေ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးပါ’ ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန် လက်ရှိ တတ်မြောက်ထားသော လိပ်ဝိညာဉ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှော်အတတ်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လျှင် သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်သော်လည်း ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည့် အစွမ်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သုံးရက်အတွင်း သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါက မလွဲမသွေ သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဆေးလုံးသာ လက်ဝယ်ရှိပါက သူ့အတွက် နောက်ထပ်အသက်ကယ် အလွှာတစ်ခု တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

‘ဈေးကတော့.... သေချာပေါက် နည်းမှာမဟုတ်ဘူးပဲ’

လော့ချန် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဈေးနှုန်းများမှာလည်း တရိပ်ရိပ် ထိုးတက်နေခဲ့သည်။

တစ်သောင်း၊ တစ်သောင်းငါးထောင်၊ နှစ်သောင်း....။

လူအုပ်ကြီးမှာ လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ကာ အပြိုင်အဆိုင် လေလံဆွဲနေကြသည်။ အသက်ဘေးနှင့် သက်ဆိုင်သော အရာတစ်ခုရှေ့တွင် မည်သည့်သရော်မှုမျှ သူတို့အား မတားဆီးနိုင်ပေ။ ဈေးနှုန်းမှာ ဆက်လက်မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး မကြာမီပင် နှစ်သောင်းကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လူတစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“လျောင်လျန်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုအမွေတွေဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က ရှေးဟောင်းနယ်မြေက ရလာတာတွေချည်းပဲ…. အခုထိ ကျန်တာဆိုလို့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အစအနတွေဘဲ ရှိတော့မယ်…. ဒီဆေးလုံးမှာ အာနိသင် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ”

ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် လူအုပ်ကြီးအား ရေနှင့်ဖျန်းလိုက်သလို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

လျောင်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

“မင်း....”

သို့သော် သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် အခြားသော မေးခွန်းများက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်.... ဆေးစွမ်းက တကယ်ကျန်သေးလား”

“မင်း ငါတို့ကို အမှိုက်ဆေးလုံးနဲ့ လှည့်စားနေတာလား”

“ဆေးစွမ်းငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ကျန်တယ်ဆိုတာလည်း မင်းပြောတာပဲ မဟုတ်လား”

လျောင်လျန် အံကိုကြိတ်၍ လေသံမာမာဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။

“ကျုပ်ပြောတာကို မယုံဘူးဆိုရင်တောင် ဒီဆေးလုံးက တကယ်ပဲ နှစ်တစ်ထောင်အမွေအနှစ်ပါ…. ဆေးစွမ်းက အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ကျန်ရှိနေပါတယ်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်အတွက်တော့ အာနိသင်နည်းသွားနိုင်ပေမဲ့ အခြေတည်ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက်တော့ သေချာပေါက် အသက်ကယ်နိုင်တယ်”

သူ၏ အသံမှာ ယုံကြည်မှုရှိသလို ထင်ရသော်လည်း မျက်ဝန်းအတွင်း၌မူ မလုံခြုံမှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်က ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ယောက်…. ဂိုဏ်းဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမယ့်အရာ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး၊ တကယ်လို့ မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားမေးနိုင်တယ်၊ ဒီဆေးလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ပြီးသားပါ”

ဤစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မူ လူအုပ်ကြီး၏ သံသယစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သော်လည်း လေလံဆွဲမှု အရှိန်အဟုန်မှာမူ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ အသက်ကယ်ဆေးလုံးဟူသော အမည်နာမသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ တန်ဖိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို ချိန်ဆကြည့်သည့်အခါ လူအများစု၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် တင်းမာလာခဲ့သည်။

ဈေးနှုန်းခေါ်ဆိုမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ လျောင်လျန်၏ မျက်နှာထက်ဝယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ပွဲဖျက်ခဲ့သော ရှာရန်အပေါ်တွင် ရှိသော အမုန်းတရားများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်သောင်းရှစ်ထောင်အထိ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ဆက်လက်မတက်နိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လျောင်လျန်သည် အနည်းငယ်မတင်းတိမ်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် ကောင်းယန်အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဈေးနှုန်း ထပ်ခေါ်မယ့်သူ ရှိပါသေးလား”

သူ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားတင်းမှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးကြပါ.... ဒီဆေးလုံးမှာ အာနိသင် တကယ် ရှိနေပါသေးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးဖော်ပညာရှင်အသင်းထဲက အကြီးအကဲတစ်ဦးတောင် ဒီဆေးလုံးတချို့ကို ဝယ်သွားပြီး ဆေးနည်းကို အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြမ်းဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ရင်တောင် ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ တတိယအဆင့် ဆေးဖော်ဆရာတွေကိုတော့ မယုံလို့မရဘူး မဟုတ်လား”

သို့သော် သူ၏ စကားလုံးများက မျှော်လင့်ထားသလို ယုံကြည်မှုကို မတိုးပွားစေဘဲ လူအုပ်ကြီး၏ သံသယကိုသာ ပိုတိုးလာစေခဲ့သည်။ အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေကြသလို အချို့ကမူ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းယမ်းနေကြသည်။

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သုံးသောင်း”

ထိုအသံသည် တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ်ပင် အေးစက်နေသယောင် ထင်ရသည်။

လျောင်လျန်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။ ထိုဈေးနှုန်းမှာ သူ အနည်းဆုံးမျှော်လင့်ထားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူ မကျေနပ်သေးသည့်အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းထားကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

“နောက်ထပ် ဈေးခေါ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလား.... ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပါဦး၊ ဒီဆေးလုံးက တကယ်ကို အာနိသင်ရှိပါတယ်....”

သို့သော် နောက်ထပ် မည်သူမျှ ထပ်မံ ဈေးမခေါ်ဆိုတော့ချေ။ လူအုပ်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုများက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျောင်လျန်သည် နှမြောတသမှုများစွာဖြင့် ဆေးလုံးကို ဝတ်ရုံနီဝတ်လူငယ်၏ လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရတော့သည်။

“မိတ်ဆွေ.... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ခင်ဗျား အချီကြီး ရသွားတာပဲ”

လော့ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ အမြတ်နှင့် အရှုံးဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စိတ်သဘောထားအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ သူ့အနေဖြင့်မူ ဤငွေပမာဏသည် အရေးမကြီးလှပေ။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ သတိပြုမိလာသည်မှာ ဂိုဏ်းတပည့်များသည် အရင်းအမြစ်ကောင်းများ ရရှိထားသော်လည်း လက်ဝယ်ငွေကြေးအလုံအလောက် မရှိကြပေ။ သောင်းဂဏန်းဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် များပြားလှသော ပမာဏတစ်ခုဖြစ်ပြီး လွယ်လင့်တကူ မထုတ်နိုင်ကြချေ။ ထိုအခြေအနေနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက လော့ချန်အတွက်မူ ဤပမာဏသည် ပြောပလောက်သော အရာမဟုတ်တော့ချေ။

ဆေးလုံးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီးနောက် သူ တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးရနံ့မှာ ဆက်လက်ပျံ့လွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆေးစွမ်းလုံးဝ မပျောက်ကွယ်သေးကြောင်းကို အနည်းငယ်မျှ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းနံရံဘက်သို့ တိုးဝင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနံရံပေါ်တွင်မူ အရောင်းအဝယ်ကြော်ငြာများနှင့် အချက်အလက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အများစုမှာ အချိန်အကန့်အသတ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်မလာရောက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ မှတ်ချက်များနှင့် လဲလှယ်လိုသည့် ပစ္စည်းစာရင်းများသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တာဟယ်ဈေးမြို့တော် သို့မဟုတ် ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်ကဲ့သို့သော နေရာများတွင်ပင် ရှားပါးသည့် အမျိုးအစားများ ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အခြေတည်အဆင့်တက်လှမ်းရာတွင် အထောက်အကူပြုသော ဒုတိယအဆင့် သွေးကြောကာကွယ်ဆေးလုံး၊ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော သွေးဆိုးသန့်စင်ဆေးလုံးတို့ ဖြစ်သည်။ အများစုမှာ တစ်လုံးချင်းစီအလိုက် ရောင်းချထားကြသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများက အကောင်းဆုံးအရာများကို အပြင်သို့ မပြန့်စေချင်ဟု ဆိုကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အနည်းငယ်သာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သေးငယ်သော အရောင်းအဝယ်များကိုမူ တစ်ဖက်လှည့်ဖြင့် ခွင့်ပြုထားရသည်။

လော့ချန်အတွက် ဤပစ္စည်းအများစုမှာ မလိုအပ်သော်လည်း လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက်မူ အသုံးဝင်နိုင်သည်။

“ဒီနှစ်တွေထဲမှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့ဝင်တွေ အခြေတည်အဆင့်တက်ဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး.... ဒါတွေ ရှိလာရင်တော့ အောင်မြင်နိုင်ကောင်း အောင်မြင်လာနိုင်တယ်”

“ချိုင်ယီလည်း အဆင့်တက်ခါနီးပြီ.... သူမအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက မမှားနိုင်ဘူးပဲ”

လော့ချန် မဆိုင်းမတွပင် သူဝယ်ယူလိုသည့် ပစ္စည်းများကို ကောင်းယန်အဆောက်အအုံထဲရှိ အမှုထမ်းထံ စကားပါးလိုက်သည်။ ငွေကြေးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်မူ တစ်စုံတစ်ရာ နှမြောတသစရာ မရှိချေ။

သို့သော် သူ၏ ဤမျှလောက် လက်လွှတ်မခံဘဲ ဝယ်ယူနေသည့် အမူအရာသည် အနီးရှိ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံကို မသိမသာ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ငွေသုံးနိုင်စွမ်းကို အံ့အားသင့်နေကြသလို၊ တစ်ဖက်တွင်မူ ‘မြင်သမျှ ဝယ်ယူနေသည့် လူမိုက်တစ်ဦး’ ဟု လှောင်ပြောင် အကြည့်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်ကမူ ထိုအကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို သေချာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် ဝေထော် ချန်ထားခဲ့သည့် မြေဓာတ် နဝရတ်တောင်ဝှေးကိုလည်း ကျောက်စိမ်းနံရံပေါ်တွင် အမည်စာရင်းတင်သွင်းလိုက်သည်။ ရေဓာတ်မှော်ရတနာတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်လိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ ဈေးနှုန်းကွာဟမှုရှိပါက မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးနိုင်ကြောင်းလည်း ထပ်မံမှတ်ချက်ရေးသားထားသည်။

အလုပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် အချိန်အတော်လင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လော့ချန် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်ကို တွက်ကာ ကောင်းယန်အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင်….

“ဟေ့.... မင်း….”

ရင်းနှီးလှသော အသံတစ်သံ သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ လော့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟမ်.... မင်းလည်း ဒီကို ရောက်နေတာလား”

ချူခွေးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး လော့ချန်၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်ကာ

“မင်းတောင် လာနိုင်သေးတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့ မလာနိုင်ရမှာလဲကွ”

ထိုအခါမှ လော့ချန်လည်း ချူခွေး ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည့် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ချူခွေးဘေးတွင် ရပ်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ မသိမသာ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူကလည်း သူ့အား တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။

“မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘူးလား”

ထိုအခါ ချူခွေးက ရယ်မောလျက် ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီး နှစ်ဖက်လုံးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ယွီရွှမ် ဟယ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆက်ခံသူ၊ ဟယ်ယွမ်ချင်း”

ထို့နောက် လော့ချန်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ

“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ဒန်ရှား လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ မီးနတ်ဘုရား၊ လော့ချန်”

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမှု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လော့ထျန်းအဖွဲ့ဆိုသည့် အမည်ကို သူ မကြားဖူးသော်လည်း ‘မီးနတ်ဘုရား’ ဟူသော အမည်နာမကမူ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ ခေါင်းညိတ်၍ လေးလေးနက်နက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မီးနတ်ဘုရားလော့၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ အခါအခွင့်ကြုံရင် ယွီရွှမ်တောင်ကို လာလည်လှည့်ပါ”

လော့ချန်လည်း ပြုံးကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေဟယ်က သိပ်ဖော်ရွေတာပဲဗျာ”

ချူခွေးက နှစ်ဦးလုံး အပြန်အလှန် သိကျွမ်းသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ…. မင်း အရင်သွားတော့၊ ငါတော့ ဒီကောင်နဲ့ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်၊ ဒီနေရာက ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးလွန်းတယ်ကွာ”

ဟယ်ယွမ်ချင်းက အသာအယာ ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မတားဆီးတော့ဘဲ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏအကြာ သူ ဘေးရှိ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“သွားစုံစမ်း…. ဒီ မီးနတ်ဘုရားလော့ချန်မှာ ဘယ်လိုနောက်ခံရှိလဲ၊ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းကို ဘာကြောင့် ရောက်နေတာလဲ၊ ဘယ်သူ့ဖိတ်ကြားချက်နဲ့ လာတာလဲ”

….

ကောင်းယန်အဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် လော့ချန်နှင့် ချူခွေးတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ လရောင်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်ကို ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထွက်စေခဲ့သည်။

“မင်း အခု ဟယ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်နေတယ်လား”

လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။

“ယာယီပါပဲကွာ”

ချူခွေးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းသိသားပဲ၊ ငါက မျိုးနွယ်စုတွေ အများကြီးရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ လုပ်ဖူးပြီးသား၊ ပြိုင်ပွဲပြီးသွားရင် ဒီရာထူးလည်း မရှိတော့ဘူး”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟယ်ယွမ်ချင်းက မင်းကို မနည်းမနော ပေးထားရမှာပဲ”

“ဟီး.... နည်းနည်းပါးပါးပါပဲ”

ချူခွေးက ဂုဏ်ယူသလို ပြုံးလိုက်ပြီး

“မင်းကိုရော ဘယ်သူဖိတ်ထားတာလဲ”

လော့ချန် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“နန်ရှန်း ထောင်မျိုးနွယ်စု”

ထိုအမည်ကို ကြားသည့်အခါ ချူခွေး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ထောင်ဝမ်က မင်းကို ဖိတ်ထားတာလား”

လော့ချန် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

“မင်း သူမကို သိတယ်လား”

ထိုအခါ ချူခွေးသည် သူ့အား လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် လော့ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက် ပြောင်းလဲလာသည်။

‘ငါ တစ်ခုခု မသိထားတာရှိလို့လား....’

သူ စိတ်ထဲတွင် အတိတ်က ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်သို့ ပထမဆုံးရောက်ခဲ့စဉ်က အချက်အလက်များကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လာမိသည်။ ပါရမီရှင်စာရင်း၊ ထောင်ဝမ်၏ နာမည် ထိုအရာအားလုံးက သူ၏ အတွေးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ချိတ်ဆက်လာသည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူ နားလည်သွားသည်။ ထောင်ဝမ်ဆိုသူသည် သာမန်မျိုးနွယ်စုဆက်ခံသူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားမြို့တော်များအတွင်း ထင်ရှားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချကာ မေးလိုက်သည်။

“သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ဘယ်လိုလဲ.... ဒီတစ်ကြိမ် ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးဆက်နေရာကို ယူနိုင်မလား”

ထိုမေးခွန်းသည် ချူခွေးအတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မျက်နှာကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်လောကလုံးကို အကဲဖြတ်တော့မည့် အမူအရာဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ

အခန်း (၄၇၆) - ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်း မျိုးဆက်သစ်များအပေါ် ချူခွေး၏ အကဲဖြတ်ချက်

“ထောင်ဝမ်ဆိုတဲ့ မိန်းမက တကယ် အစွမ်းထက်တယ်ကွ”

ချူခွေး၏ အသံက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောနေသလိုလို ဖြစ်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ လေးနက်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

“ပုံမှန်ဆို အခြေတည် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေက မှော်ရတနာအပေါ် အားကိုးမှု လျော့လာကြတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတိုင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်ပမာဏက အခြေခံအားဖြင့် တူညီသလို ဖြစ်လာပြီလေ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တိုက်ပွဲရဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာက လက်နက်ပဲ”

သူ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများကို ချိုးပြလိုက်သည်။

“မှော်ရတနာ မပါရင်တော့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ကြား ကွာခြားချက်က သိပ်မကြီးတော့ဘူး၊ ချီစွမ်းအင်တွေက သိပ်သည်းပြီးသားဆိုတော့ သာမန်လက်နက်တွေကလည်း အကန့်အသတ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအဆင့်မှာ စွမ်းရည်ကို တိုင်းတာတဲ့ စံနှုန်းက တစ်ခုပဲရှိတယ် မှော်ရတနာကို ဘယ်လောက်အထိ သန့်စင်ထားနိုင်လဲ ဆိုတာပဲ”

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။

“သန့်စင်မှု နက်ရှိုင်းလေလေ၊ ရတနာရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း မြင့်လေလေပဲ၊ အဲ့ဒါက တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲတင်ပေးနိုင်တယ်”

လော့ချန် ချက်ချင်း ဝင်မေးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ရမလား…. တိုက်ပွဲမှာ မှော်စာရွက်၊ အတတ်ပညာ၊ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း၊ အစီအရင်တွေပါ ထည့်စဉ်းစားရမယ် မဟုတ်ဘူးလား”

ချူခွေး ပုခုံး တစ်ချက်တွန့်ကာ

“မင်းပြောတာလည်း မှန်တယ်…. ဒါပေမယ့် ငါပြောတာက သာမန်အခြေအနေကိုပြောတာ”

သူ ဆက်၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“အဆင့်မြင့် မှော်စာရွက်ဆိုတာ အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး၊ အတတ်ပညာဆိုတာ သင်ယူရလွယ်ပေမယ့် ထိထိရောက်ရောက် အသုံးချနိုင်ဖို့က ခက်တယ်၊ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေက ပိုတောင် ရှားတယ်၊ အစီအရင်တွေဆိုရင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုလိုတယ်”

လော့ချန် လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ ချူခွေးအား စကားဖြတ်လိုက်သည်။

“အေးအေး…. ဘာပြောချင်တာလဲ နားလည်ပြီ”

ချူခွေး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် တစ်ခဏအတွင်း သူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြောင်းမှာ လော့ချန်၏ အတိတ်တိုက်ပွဲများကို ပြန်လည်သတိရသွားမိခြင်းကြောင့်ပင်။ ချင်းဟွာမြစ်တိုက်ပွဲတွင် မှော်အတတ်ပညာတစ်ခုတည်းဖြင့် အနိုင်ရခဲ့သူ မဟုတ်လော။ သူ၏ စကားများ အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားခဲ့သည်ကို ချူခွေး သတိထားလိုက်မိသည်။

“ကဲကဲ.... အဲ့ဒါထား၊ မှော်ရတနာက အခြေတည် ကျင့်ကြံသူတွေအပေါ် ဘယ်လောက်သက်ရောက်လဲဆိုတာပဲ ပြောမယ်”

သူ လက်တစ်ချောင်း ထောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အခြေတည် အစောပိုင်းအဆင့်ဆိုရင် ရတနာရဲ့ တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင်တောင် မဆိုးဘူး၊ မင်းလို အခြေတည် အလယ်အဆင့်ဆိုရင် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက် ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် အဆင့်တူတွေကို ခွင်မိတာနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မှော်ရတနာများ၏ အစွမ်းကို သူလည်း ကောင်းစွာ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများသည် အခြေတည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် သာမန်လက်နက် မဟုတ်ဘဲ အသက်ဘေးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ အတွေးများသည် ဝမ်ဟိုင်ချောင်နှင့် ရွှေမီးဓား တိုက်ပွဲဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူ့၌ ကောင်းမွန်သော ခံစစ်သာ မရှိပါက ရလဒ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ချူခွေး၏ ခန့်မှန်းချက်ထက် သူ၏ စွမ်းရည်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုမြင့်မားနေကြောင်းကိုမူ သူ မပြောခဲ့ချေ။ အခြေတည် အလယ်အဆင့်၌ပင် သူသည် ရွှေမီးဓားကို ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ချူခွေးက စကားဆက်လာသည်။

“ဒါပေမယ့် ထောင်ဝမ်ကတော့ မတူဘူး”

သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်သွားသည်။

“ထောင်ဝမ်က နန်ရှန်းဘိုးဘေး ချန်ထားခဲ့တဲ့ လျိုယွမ်ခြုံလွှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကွ၊ ဒီနာမည်နဲ့ ရတနာတွေက အပြင်လောကမှာ အများကြီးရှိပေမယ့် သူမလက်ထဲကဟာကတော့ တကယ်ကို အစစ်ပဲ၊ ကောလာဟလအရတော့ ပျံလွှားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲကြီး ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သက်စောင့်ရတနာအဆင့်ထိ သုံးလို့ရတယ်ဆိုပဲ”

ချူခွေး၏ မျက်နှာထက်တွင် အားကျရိပ်များ လွှမ်းခြုံလာသည်။

“ထောင်ဝမ်က အဲဒီရတနာနဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရင်းနှီးပြီးသား၊ အခုဆိုရင် ပိုပြီး သန့်စင်ထားလောက်ပြီ”

သူ ခဏရပ်ကာ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်သူမ အဲဒါကို ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက် ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်မှာ ထောင်ဝမ်နဲ့ တစ်ကြိမ် လက်ရည်စမ်းဖူးတယ်၊ အသက်အန္တရာယ်မရှိပေမယ့် သူမရဲ့ လျိုယွမ်ခြုံလွှာက ငါ့ ချီထျန်းတုတ်ကိုတောင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့တယ်”

သူ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကြောင့် သူမက တတိယနေရာ၊ ငါက သတ္တမနေရာ ရခဲ့တာ”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။

“မင်း အဆင့်တူကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ ချီးကျူးတာ ငါမကြားဖူးသလောက်ပဲ၊ အရင် ထန်ထိုက်ကျင်းအကြောင်းပြောတုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ဘူးနော်”

ချူခွေးက မဲ့ရွဲ့ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

“ရေခဲခံတပ်က မိန်းမတွေက ဘာလေးစားစရာ ရှိလို့လဲ.... စိတ်ကလည်း ဂနာမငြိမ်၊ စရိုက်လည်း ဘာထူးလဲ”

ထို့နောက် သူ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်မှုထက် ကိုယ့်နှုတ်ကိုယ် ထိန်းရမည်ဟူသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်နှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်နေသည့် ယခုလို အချိန်များတွင် သူ၏ စကားလုံးများက တစ်ခါတစ်ရံ ထိန်းချုပ်မှုမရှိ လွတ်ထွက်သွားတတ်သည်။ သာမန်အချိန်များတွင်မူ ရေခဲခံတပ်ရှိ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများအကြောင်းကို သူ ဤကဲ့သို့ မဝေဖန်ဝံ့ပေ။

“ငါ့အမြင်အရတော့....”

သူ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ သက်ကြီးဝါကြီး အခြေတည်နှောင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူတွေကို မထည့်တွက်ဘူးဆိုရင်.... မျိုးဆက်တူအချင်းချင်းထဲမှာ တန်ချန်ဇီ တစ်ယောက်ပဲ ထောင်ဝမ်ကို တကယ်ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မယ်”

သူ၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။

“ဟယ်ယွမ်ချင်းနဲ့ ဖူလီတို့ကတော့.... အများဆုံးဆိုရင် သူမနဲ့ တန်းတူရည်တူပဲ”

ဤသုံးသပ်ချက်က ချူခွေး၏ စံနှုန်းအရ အလွန်မြင့်မားလှသည်။

လော့ချန် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလာပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို.... ရှန်ကွမ်းယန်ကရော”

ချူခွေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။

“ဟမ်.... သူလား၊ ဂုဏ်မောက်ပြီး စိတ်ဂနာမငြိမ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါပဲကွာ၊ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းမြို့တော်ရဲ့ ပါရမီရှင်စာရင်းထဲမှာတောင် ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ထဲ မဝင်နိုင်ဘူး၊ ထောင်ဝမ်နဲ့တော့ လုံးဝယှဉ်လို့မရဘူး”

လော့ချန် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ ရှန်ကွမ်းယန်အပေါ် ချူခွေး၏ သုံးသပ်ချက်က အလွန်နိမ့်ကျလွန်းနေသည်။ အပြင်စည်းနန်းဆောင်၌ သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ထိုအမျိုးသမီး၏ မာနကြီးပုံကို ပြန်လည်တွေးကြည့်မိလျှင် ထိုစကားများသည် လုံးဝအခြေအမြစ်မရှိဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။

‘ထောင်ဝမ်ကို တမင်တကာ ရန်စဖို့ ကြိုးစားနေတာလား....’

သူ သေချာ မသုံးသပ်နိုင်သေးချေ။

“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက.... ထောင်ဝမ်က ဂိုဏ်းမျိုးဆက်နေရာကို သေချာပေါက် ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

ချူခွေး ထရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းခါလိုက်သည်။

“အဲ့လောက် မလွယ်ဘူး”

“ဘာလို့လဲ”

ချူခွေး၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်သွားသည်။

“ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးဆက်ပြိုင်ပွဲက တစ်ယောက်တည်း စွမ်းအားနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူးကွ…. ဘက်စုံစွမ်းရည်တွေကို ကြည့်တယ်…. ငွေကြေး၊ ဆေးဖော်ပညာ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း....”

သူ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားပြလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါတွေကို မင်းက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကနေတောင် ခန့်မှန်းလို့ရတယ်”

လော့ချန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချူခွေးပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းမျိုးဆက်ပြိုင်ပွဲဆိုသည်မှာ တိုက်ပွဲသက်သက် မဟုတ်ချေ။ နောက်ခံအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များ၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပါဝင်နေသည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းစွမ်းရည်ကို အဆုံးအဖြတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ချူခွေး ရုတ်တရက် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကိုယ့်လူ…. မင်းလည်း စင်ပေါ်တက်ပြီး တိုက်ရမှာမလား”

လော့ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ တခြား ဘွဲ့နာမည်ကို မင်း မေ့နေပြီလား”

ချူခွေး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“ဪ…. ဟုတ်သားပဲ.... မင်း ဆေးဖော်ဆရာဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်…. ဟဲဟဲ”

သူ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါဆို.... တန်ချန်ဇီရဲ့ အစွမ်းကို ဒီတစ်ခါ မြင်ရတော့မယ်ပေါ့”

….

ယွီရွှမ်တောင်ထက်၌ ဟယ်ယွမ်ချင်းသည် လက်ထဲရှိ သတင်းစာရွက်များကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“တန်ချန်ဇီ.... ဟုတ်လား၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုအရိပ်အယောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။

“အခြေတည် အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘွဲ့နာမည်နှစ်ခုတောင် ရထားတယ်တဲ့လား.... တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေ နာမည်ကြီးဖို့ အခုလောက်ထိ လွယ်ကူနေပြီလား”

သူ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုရယ်သံမှာ ခြောက်ကပ်နေသည်။

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အစီရင်ခံစာအရ ထိုလော့ချန်ဆိုသူသည် ဆေးဖော်ပြိုင်ပွဲအတွက် ထောင်ဝမ်ဖိတ်ခေါ်ထားသော ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သိုင်းပြိုင်ပွဲနှင့် မသက်ဆိုင်သော သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

“ဟွမ်ဟယ်ဇီ မရှိတော့.... သူ့မှာ အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘူးပဲ”

ဟယ်ယွမ်ချင်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလို လူမျိုးက သိပ်အရေးမကြီးဘူး”

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အစီရင်ခံစာထဲမှ စာတစ်ကြောင်းက သူ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

‘ဟမ်…. ဟယ်ယွင်နှင့် ပက်သက်ဖူးတယ်တဲ့လား’

“သွား…. ဟယ်ယွင်ကို ခေါ်ခဲ့”

သူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

“အစ်ကိုဟယ်ယွင်က အခု ဆေးဖော်ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေပါတယ်....”

“ငါပြောတာ မကြားဘူးလား…. ဆေးဖော်ပညာဆိုတာ အခုလို ဖင်နားကပ်မှ အသည်းအသန် ထလေ့ကျင့်လို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး…. သူ့ကို ချက်ချင်းခေါ်လာခဲ့”

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ခုနစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရွှမ်ယွင်ကျီ (ဟယ်ယွင်) သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တံခါးအပြင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုယွင်.... အစ်ကိုကြီး အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်”

“အင်း”

သူ တစ်ချက်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မင်း သွားလို့ရပြီ”

ရွှမ်ယွင်ကျီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလျက် အမှုထမ်းကို အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အမှုထမ်းကလည်း မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းညိတ်၍ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှမ်ယွင်ကျီ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အကြည့်များသည် ဟယ်ယွမ်ချင်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားသည်။ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် သူ အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် လက်သီးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုယွမ်ချင်း ကျွန်တော့်ကို ရှာတယ်ဆို.... ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ”

ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများက သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခဏမျှကြာပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟယ်ယွင်.... မင်းလည်း ဟွမ်ဟယ်ဇီရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဆေးဖော်ပညာကိုပဲ အာရုံစိုက်တော့မလို့လား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှမ်ယွင်ကျီ၏ အမူအရာသည် မပြောင်းလဲသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားသော အရိပ်တစ်စကိုမူ ဖုံးကွယ်မရခဲ့ချေ။

သူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဆေးဖော်လမ်းစဉ်ဆိုတာ ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းလွန်းပါတယ်.... ကျွန်တော် အခုမြင်ရတာက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော်သာ အင်အားအပြည့် မစိုက်ထုတ်ရင် နောက်တစ်ချိန်မှာ ဆေးဖော်ဆရာကြီးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ”

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီကလည်း နည်းပါးပါတယ်…. အခြေတည်အဆင့်ထိ ရောက်နိုင်ခဲ့တာတောင် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပျိုးထောင်မှုကြောင့်ပါ…. ရွှေအမြုတေအဆင့်ကိုတော့ မျှော်လင့်ဖို့တောင် မရဲပါဘူး”

သူ၏အသံသည် နူးညံ့ညင်သာပြီး မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာလည်း မရိုးသားမှုမပါသကဲ့သို့ နွေးထွေးတည်ငြိမ်လွန်းသည်။ သူ၏ စကားများမှာ ဆောင်းဦးလေပြေတစ်ချက်လိုပင် နားထောင်သူ၏ စိတ်ကို အလိုလို အေးချမ်းစေသည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းငုံ့လျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အစ်ကိုကြီးယွမ်ချင်းလို ထောက်တိုင်ရှိနေရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ…. ဒီညီလေးကတော့ ဆေးဖော်ပညာနဲ့ မျိုးနွယ်စုကို အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ”

ဤစကားများသည် မည်သည့်ရှုထောင့်မှကြည့်ကြည့် အပြစ်ရှာစရာမရှိအောင် ချောမွေ့လွန်းသည်။ အတွင်း၌ သံသယတစ်စက်မျှ မကျန်အောင်ပင် ရိုးသားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

“ညီလေး.... မင်းမှာ ဒီလိုစိတ်မျိုးရှိတာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါသာ ဂိုဏ်းမျိုးဆက်နေရာကို ရနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းကို ငါထိန်းချုပ်တဲ့အခါ မင်းကို ဆေးဖော်ပညာရှင်အသင်းထဲ ထည့်ပေးမယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ရွှမ်ယွင်ကျီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီးကို ဆေးဖော်ပြိုင်ပွဲမှာ သေချာပေါက် ရလဒ်ကောင်းအောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်”

“မင်းရဲ့ ဆေးဖော်ပညာကို ငါယုံပြီးသားပါ၊ မင်းက တက်သစ်ဆ ပါရမီရှင်ဆိုပေမဲ့ တန်ရန်ဇီကလွဲရင် ကျန်တဲ့ငါးယောက်စလုံးက မင်းနဲ့ယှဉ်လို့မရပါဘူး”

“အစ်ကိုကြီး ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ၊ ကျွန်တော် စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ညီအစ်ကိုရင်းချာများကဲ့သို့ အပြုံးမပျက် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ထိုနူးညံ့သည့် စကားလုံးများအောက်တွင်ရှိသော အတွင်းစိတ်မှာမူ အေးစက်ခက်ထန်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ယွမ်ချင်းက ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

“တန်ချန်ဇီ လော့ချန် ဆိုတဲ့လူကို မင်း သိလား”

လော့ချန်၏ နာမည်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှမ်ယွင်ကျီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သိပါတယ်၊ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ”

“စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းရုံလား”

ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာလာသည်။

“သူက ထောင်ဝမ်ကိုယ်စား ဆေးဖော်ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်မယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ့ရဲ့အဆင့်ကို မင်းသိလား”

‘ဒါကြောင့် ငါ့ကိုခေါ်တာကိုး’

ရွှမ်ယွင်ကျီ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပေါ်အောင် ထိန်းထားသည်။ သူ မေးစေ့ကို အနည်းငယ်ပွတ်သပ်ရင်း ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။

“အတိအကျတော့ မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တန်ချန်ဇီဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ရထားတာဆိုတော့ ဆေးဖော်ပညာကတော့ သေချာပေါက် မညံ့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ သူက ပထမအဆင့်ဆေးလုံးတချို့ကို အဆင့်မြင့်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖော်စပ်နိုင်ပါတယ်”

“ဟေ…. အဆင့်မြင့်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖော်နိုင်တယ်ဟုတ်လား”

ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မသိမသာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဆေးဖော်ပညာတွင် ပထမအဆင့်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းသည် အထူးအံ့သြစရာမဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို အဆင့်မြင့်အဆင့်ထိ တည်ငြိမ်စွာ ဖော်နိုင်သည် ဆိုခြင်းမှာမူ လုံးဝမတူညီသည့် အဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပါရမီတင်မက၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကိုပါ ဖော်ပြနေသည်။

ရွှမ်ယွင်ကျီက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဲဒီဆေးလုံးက ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ဖူးတယ်၊ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးတောင်မှ ဆေးစွမ်းက ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်နိမ့် ချီစုစည်းဆေးလုံးနဲ့ပဲ တန်းတူလောက်ရှိတယ်”

“ဟူး....”

“ဒါကြောင့်ကိုး.... မင်း အစကတည်းက ပြောလိုက်ရင် ပြီးရော”

ဟယ်ယွမ်ချင်း စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်မိသည်။ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်နှင့်သာ တန်းတူသဘောထားရသော အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးမျိုးဟူသည်မှာ အမှန်ပင် အာနိသင်မထင်ရှားလှသည့် ဆေးညံ့တစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဖော်စပ်ရာတွင်လည်း အခက်အခဲဟူ၍ ထူးထူးခြားခြား မရှိနိုင်ပေ။ အာရုံအနည်းငယ် စိုက်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ သာမန်ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြားကပင် အလွယ်တကူ ဖော်စပ်နိုင်မည့် အဆင့်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအတိုင်းသာဆိုလျှင် လော့ချန်ဆိုသော လူသားအပေါ် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်ပူပန်ရန် မလိုတော့ချေ။ တန်ချန်ဇီဟူသော နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည်လည်း တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူလောကအတွင်း လူနည်းစုသာ ရှိသည့်အခြေအနေကြောင့် ဆေးဖော်စပ်နိုင်စွမ်းအနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့ရုံမျှဖြင့် တမင်တကာ မြှောက်ပင့်ခေါ်ဆိုထားသော ဘွဲ့နာမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထောင်ဝမ်နှင့် ပက်သက်၍ ထူးထူးခြားခြား စိုးရိမ်ရန်အကြောင်း မရှိတော့ပေ။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ အလုံးစုံ ပြေလျော့သွားသည့်အခိုက် ဟယ်ယွမ်ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အေးစက်သော်လည်း ယုံကြည်မှုပါဝင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ပထမအဆင့်ကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် ဖြတ်ကျော်မယ်.... ဒါတင်မကသေးဘူး၊ တခြားသူတွေနဲ့လည်း ပူးပေါင်းပြီး အစ်ကိုကြီးတန်ရန်ဇီကို အားအင်ကုန်ခမ်းသွားအောင် လုပ်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပိုရလာမယ်၊ မင်းကတော့ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော်”

ရွှမ်ယွင်ကျီသည် ထိုစကားလုံးများကြောင့် မသိမသာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူသည် လေးလံသောဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသလို ခေါင်းကို ငုံ့၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်.... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါမယ်”

“ကြိုးစားရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ မင်းမှာရှိသမျှ အကုန်ထုတ်ပြရမယ်၊ ငါကတော့ ပထမရွေးချယ်ခံ မျိုးဆက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တတိယပွဲစဉ်ထိ တက်ချင်တယ်”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ရွှမ်ယွင်ကျီ၏ ခါးသည် ပို၍ပင် နိမ့်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်လှသော ဆန္ဒများနှင့် မျက်ဝန်းများကို မရင်ဆိုင်ဝံ့တော့သည့် အခြေအနေထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

....

မော့ဟယ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့်အခါ လော့ချန်သည် ထောင်မျိုးနွယ်စုမှ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကို သတိပေးညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မကြာမီကာလအတွင်း သူ့အားလာရောက်ရှာဖွေမည့် ဧည့်သည်များ ရှိနိုင်သဖြင့် သတိမလစ်စေရန်ဖြစ်သည်။ ကောင်းယန်အဆောက်အအုံရှိ ကျောက်စိမ်းနံရံပေါ်၌ ထားခဲ့သည့် ဆက်သွယ်ရန်လိပ်စာသည် နန်ရှန်းထောင်မျိုးနွယ်စုဖြစ်သည် မဟုတ်လော။

ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် လော့ချန်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားကာ တံခါးကြီးကို လေးလံစွာ ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို နေ့စဉ်ကြည့်ရှုနေရသည့် ထောင်မျိုးနွယ်စုမှ ချီသန့်စင်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိလျက် မသိမသာ သက်ပြင်းချမိကြသည်။ အပြင်လောကမှ ဖိတ်ကြားခံရသော ကျင့်ကြံသူအများစုသည် ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်း၊ အပြင်သို့လည်ပတ်ခြင်း၊ အရင်းအမြစ်စုဆောင်းခြင်းတို့ဖြင့် အမြဲတမ်းလိုလို လှုပ်ရှားနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤလော့ချန်တစ်ယောက်သာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြုလုပ်သည့်အလား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုအောက်၌ပင် သူ၏ အခြေတည်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းနှင့် ဆေးဖော်ကျွမ်းကျင်ခြင်းတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

လော့ချန်ကမူ ထိုသို့သော အကဲဖြတ်ချက်များကို အလေးမထားပေ။ သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြေအနေတစ်ခုအပေါ် မူတည်၍ ရွေးချယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် နန်ရှန်းထောင်မျိုးနွယ်စုသည် သူ အလွန်ဆုံး မိတ်ဖွဲ့နိုင်သည့် အတိုင်းအတာဖြစ်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပိုသော လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများကို ချဲ့ထွင်ခြင်းသည် ထောင်ဝမ်၏ သံသယများကိုသာ ဆွဲခေါ်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ကျင့်ကြံခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လော့ချန်သည် အသက်ကယ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ ဆေးမှုန့်အနည်းငယ်ကို ခွဲထုတ်ကာ အာနိသင်ကို ခန့်မှန်းနေခဲ့သည်။ သာမန်အခြေတည်ကျင့်ကြံသူများအတွက် မဖြစ်နိုင်သော လုပ်ရပ်များဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဆေးဖော်အဆင့်အတန်းအရ လွယ်ကူနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လျောင်လျန်၏ စကားများသည် အလွန်အကျွံချဲ့ကားထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း လိမ်ရောင်းခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ ဤဆေးလုံးတွင် ဆေးစွမ်းအား သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျန်ရှိနေသေးပြီး အခြေတည်ကျင့်ကြံသူများအတွက် အသုံးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အသက်ကယ်တဲ့ အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ထပ်ရှိလာပြီီ”

သူ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

....

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လော့ချန် နိုးထလာပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

‘ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - အခြေတည်အဆင့် - ၅ (၂/၁၀၀)’

တစ်လအတွင်း တိုးတက်မှုတစ်မှတ်သာ ဖြစ်၏။ ထိုနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် အဆင့် (၆) သို့ရောက်ရန် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒီကိစ္စတွေပြီးတာနဲ့ ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်ကို ပြန်ပြီး အဆင့်မြင့်ဂူဗိမာန်နဲ့ပဲ ကျင့်ကြံရမယ်”

ဝိညာဉ်ကြောများ၏ အရေးပါမှုကို သူ ပို၍ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန် ခြံဝင်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရေကန်ငယ်အနီးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မော့ဟယ်ကြာပန်းများနှင့် အေးအေးလူလူ ဆော့ကစားနေသည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးအလှက ပို၍ပင် ထင်ရှားနေပြီး နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် ဆံနွယ်ရှည်များသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ပင် လျှောကျနေသည်။ ရေထဲ၌ ထင်ဟပ်နေသည့် မျက်နှာလေးသည်ကား မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လော့ချန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ ထောင်ဝမ် ခေါင်းမော့လာသည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသည့် လော့ချန်အား မြင်သည်နှင့် သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ကာ ဆံနွယ်များကို နားထင်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေလော့....”

သူမ၏ အသံမှာ နံနက်ခင်းလေပြေလေးကဲ့သို့ နူးညံ့သာယာနေသော်လည်း ထိုအသံအောက်တွင်မူ ဖုံးကွယ်ထားသော မရေရာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ချို့ ပါဝင်နေသည်။

“ဂိုဏ်းမျိုးဆက်ပြိုင်ပွဲကြီး စတော့မယ်နော်”