အခန်း ၂၂၈

အခန်း (၂၂၉) ယဇ်ပူဇော်ခြင်း... ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အရှိန်အဝါ

"ဂလု... ဂလု... ဖူး..."

ယန်အနှစ်သာရကို ရယူပြီးနောက် ချီနင်ပင်းက ရေဘူးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အငမ်းမရ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။ ခေါင်းကို မော့ကာ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပလုတ်ကျင်းလိုက်ပြီးနောက် ရေမှုန်များကို အပြင်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။ ဤသို့ လေးငါးကြိမ်ခန့် ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်လေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချဲ့ကိုလည်း အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။

သူမက ချီမိသားစု၏ ဒုတိယ သခင်မလေး ဖြစ်ပြီး ချီမိသားစု၏ အလှပန်းနှစ်ပွင့်ထဲမှ တစ်ပွင့် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ကျန်းချဲ့က သူမအား ထိုကဲ့သို့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာကို မျိုချခိုင်းရက်သည် မဟုတ်ပါလော။

"အဖေနဲ့ အစ်မက ကျွန်မကို သေချာ စောင့်ရှောက်ဖို့ ပြောထားတာ... ရှင်က ဒီလိုမျိုး စောင့်ရှောက်တာလား..."

ချီနင်ပင်းက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ တိုးညှင်းစွာ ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"စောင့်ရှောက်တယ် ဆိုတာ ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား ဆိုတာ မင်းပဲ ပြောကြည့်လေ..."

ကျန်းချဲ့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖူး... ရှင်က လူကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ သိတယ်... ဒါဆို အစ်မကိုကျတော့ ဘာလို့ မလုပ်ခိုင်းရဲတာလဲ..."

"နောက်ကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့..."

"လူယုတ်မာ..."

ချီနင်ပင်းက မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး တိုးတိတ်စွာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က ခါးကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်း သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ထဲရှိ မွန်းကြပ်မှုများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ ထို့နောက် ချီနင်ပင်းကို ဖက်ကာ ချိုသာသော စကားများဖြင့် စတင် ချော့မော့လေတော့သည်။ သူ၏ စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ရိခုန်း နှင့် ချန်မေ ဘုန်းကြီး တို့၏ တာအို နှလုံးသားများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ရာ သူ၏ စကားပြော စွမ်းရည်က အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်လှပေသည်။

မိန်းမ ချော့သည့် နေရာတွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်လှ၏။

ယခင်က ကျူးကတော် နှင့် ဟွမ်ရှန်းရှန်း တို့ကိုသာ ချော့မော့စရာ မလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ချော့မော့မှုများ အောက်တွင် ဟန်ဆောင် ဒေါသထွက်နေသော ချီနင်ပင်း လည်း လျင်မြန်စွာပင် ဒေါသပြေသွားခဲ့လေပြီ။ သို့သော် မျက်နှာကို တည်ထားပြီး သတိပေးလိုက်သေး၏။

"ဒါက ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ... နောက်ဆုံး အကြိမ်လည်း ဖြစ်ရမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... မင်း သဘောတိုင်းပါ..."

"ဟွန့်..."

ချီနင်ပင်းက တိုးညှင်းစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲထားလိုက်လေသည်။

"နင်ပင်း... ခဏလောက် ကိုယ့်ကို အကာအကွယ် လုပ်ပေးပါဦး... စောစောက မင်း ကူညီပေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ... ကိုယ် တစ်ခုခုကို နားလည် သဘောပေါက်သွားသလို ခံစားရလို့..."

ခေတ္တမျှ ချော့မော့ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကလေးကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အာ... နားလည် သဘောပေါက် သွားတယ်..."

ချီနင်ပင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။ ချီမိသားစု၏ ဒုတိယ သခင်မလေး တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူမ၏ အသိအမြင်က ကျန်းချဲ့ ထက်ပင် ပိုမို ကျယ်ပြန့်လှရာ နားလည် သဘောပေါက်ခြင်း (ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း) ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ဤသည်က တောင်းတ၍ မရနိုင်သော ကံကောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်၏။

ကျန်းချဲ့ ၏ ပါရမီဖြင့် ဆိုလျှင် အတွေ့အကြုံများ လုံလောက်စွာ စုဆောင်းမိပါက နားလည် သဘောပေါက် နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သူမ ယုံကြည်သော်လည်း... ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နေရင်းဖြင့်ပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့် နိုင်သည် ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ ကျန်းချဲ့ ၏ စကားက သူမ၏ အသိဉာဏ်ကို လုံးဝ ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ကျန်းချဲ့က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က နောက်ပြောင်နေသည့် ပုံမပေါ်သဖြင့် ချီနင်ပင်း လည်း ကစားလိုစိတ် များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်မ ရှင့်ကို အကာအကွယ် လုပ်ပေးမယ်... ရှင် သတိထားပြီး လုပ်ပါ..."

တောင်တော အလယ်တွင် ကျန်းချဲ့က အစိမ်းရောင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဒန်ထျန်း နေရာတွင် စုစည်းထားပြီး လေးနက်သော အမူအရာကို ဖန်တီးထားလေသည်။ ချီနင်ပင်း ကတော့ အကောင်းဆုံး အဆင့် ဝိညာဉ်ဓား တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျန်းချဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်လိုက်ဖြင့် အလုပ်များနေလေသည်။

ထို့အပြင် ချီမိသားစု ၏ ရတနာတိုက် အတွင်းမှ ရရှိလာသော အစီအရင်ပြား ကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ထားသေး၏။ ဤသို့ဖြင့် သိုင်းသခင် တစ်ပါး လာရောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်ပင် အချိန် အနည်းငယ် ကြာအောင် ခုခံထားနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ပြောသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်ချေ။ သူက ယဇ်ပူဇော်ပြီး အရှိန်အဝါ နယ်ပယ် သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ယခင်က ချီမိသားစု တွင် ရှိနေစဉ်က အခွင့်အရေး မရခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မြောက်လင်စီရင်စု မှ ထွက်ခွာလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် သူ ဆက်လက် ဖိနှိပ် မထားလိုတော့ချေ။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေ တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက စွမ်းအားများကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ချီနင်ပင်း ၏ အရှေ့တွင် အဆင့်တက်ရန် အတွက်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု မျိုး မရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ က သူ၏ မိန်းမ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။ ချီနင်ပင်း ၏ စရိုက်ကိုလည်း သူ အတွင်းအပြင် အကုန်လုံး နားလည်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သူမ က သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက သူ့ကို ဤမျှလောက် အလိုလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

သေချာသည်မှာ ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ကိုတော့ သူ လုံးဝ ထုတ်ဖော်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဗောဓိ တာအိုအလင်းပြအသီး ကို ထုတ်ယူကာ ဟန်ဆောင်မှု အချို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသို့ဖြင့် အနည်းငယ် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေလျှင်တောင်မှ အကြောင်းပြချက် ပေး၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

မဟုတ်ပါက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဉာဏ်အလင်းပွင့် သွားသည် ဆိုလျှင် သေချာပေါက် သံသယ ဝင်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ကျန်းချဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်အာရုံ က ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ် အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

[ ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ်မှတ် : ကြမ္မာသုံးပါး ထိတ်လန့်ဖွယ် ဓားသိုင်း အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိရန် ]

[ ယဇ်ပူဇော်ရမည့် တန်ဖိုး : ယင်အငွေ့အသက် တစ်သောင်း၊ ဗောဓိ တာအိုအလင်းပြအသီး တစ်လုံး၊ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် သလင်းကျောက် တစ်လုံး၊ မင်ရှန် တာအိုရနံ့ တစ်မျှင်၊ သက်တမ်း သုံးဆယ် လျှော့ချခြင်း... (ကျန်ရှိ သက်တမ်း နှစ်ရာ့ဆယ် နှစ်)... ယဇ်ပူဇော်မည်လား ]

စိတ်ထဲမှ တစ်ချက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် ပေါ်ရှိ စာသားငယ်လေးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

[ ယဇ်ပူဇော်မည် ]

နက်နဲ လျှို့ဝှက်လှသော မျဉ်းကြောင်းများ လင်းလက်လာပြီး အောက်မှ အထက်သို့ အဆင့်ဆင့် လင်းထိန်လာရာ... ကျောက်တိုင် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော စာသားများ အားလုံး အပြည့်အဝ လင်းထိန်သွားလေတော့သည်။ ထို့နောက် ထူးခြား ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ အပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ဗောဓိ တာအိုအလင်းပြအသီး၊ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်၊ မင်ရှန် တာအိုရနံ့... သိုင်းလောက တွင် ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် ထို ဝိညာဉ်ရတနာများ အားလုံး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထို ထူးခြားသော အလင်းတန်း၏ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ် အတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ယင်အငွေ့အသက် များ လည်း စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး... ကြီးမားသော ဆွဲငင်အား တစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းသွားကြလေသည်။

ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် ကလည်း ယခုအခါ အရာအားလုံးကို မျိုချနိုင်စွမ်း ရှိသည့် အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်း ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး... မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် နေရာလွတ် အတွင်းရှိ ယင်အငွေ့အသက် များကို အကုန်အစင် မျိုချပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်မှာပင်... ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် အတွင်းမှ ကြီးမားသော ဆွဲငင်အား တစ်ရပ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အားကောင်းလှသော သက်စောင့်စွမ်းအင် အချို့ကို အတင်းအကျပ် စုပ်ယူသွားလေတော့သည်။

သက်တမ်း သုံးဆယ်...

ဤသည်က ကျန်းချဲ့ ယဇ်ပူဇော်လာခဲ့သည့် တစ်လျှောက်လုံး ဤမျှ များပြားသော သက်တမ်းကို ပထမဆုံး အကြိမ် စုပ်ယူခံရခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ သူ ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်စဉ်ကထက်ပင် အများကြီး ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အရှိန်အဝါ နယ်ပယ် သို့ တက်လှမ်းရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းကို သိနိုင်ပေသည်။

ချီရှောက်ယန် ကို သာဓက အဖြစ် ကြည့်မည် ဆိုပါက... သူက ချီမိသားစု ၏ သခင်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး များပြားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် များကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည် အထိ ထို အတားအဆီး ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးချေ။

အရှိန်အဝါ နယ်ပယ် သို့ အနည်းငယ်မျှသာ ခြေလှမ်း နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု ကျန်းချဲ့ လုပ်ဆောင်နေသည်မှာ အရာအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အရှိန်အဝါ နယ်ပယ် သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်သာ ယခုတစ်ကြိမ် တွင် ကျန်းချဲ့ စုဆောင်းခဲ့ရသော ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ က အလွန်တရာ ခက်ခဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ချီမိသားစု ကသာ နောက်ခံ အဖြစ် မရှိခဲ့လျှင်... သူသာ ရွှမ်လင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်ခဲ့လျှင်... ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အရှိန်အဝါ ကို နားလည် သဘောပေါက်ရန် ဆိုသည်မှာ...

ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ထက်ပင် အများကြီး ပိုမို ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် သက်တမ်း သုံးဆယ် ကို အသုံးပြု၍ အရှိန်အဝါ နယ်ပယ် သို့ တက်လှမ်းခြင်း က လုံးဝ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ကျန်းချဲ့ ခံစားရလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သက်တမ်း သုံးဆယ် ကို အသုံးပြုလိုက်လျှင်တောင်မှ သူ၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ရာ နီးပါးခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်သရွေ့ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးမှု က တိုးပွားလာမှု ကို မမီနိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် သက်တမ်း သုံးဆယ် ဆိုသည်မှာ လက်ရှိ သူ၏ အနေအထား အရ ကြီးမားသော ကိန်းဂဏန်း တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို ထိခိုက်စေလောက်သည့် အထိတော့ မဟုတ်သေးပေ။ ဆံပင်ဖြူ တစ်ပင်မျှပင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ အားလုံး စုံလင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် က မျိုချလိုက်သည့် အချိန်မှာပင်... ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အစိမ်းရောင် နှင့် အနီရောင် အလင်းတန်းများ က ကောင်းကင်ကျောက်တိုင် နေရာလွတ် အတွင်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း က အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားကာ ကျန်းချဲ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံး က ပုံပျက်သွားကာ ထူးဆန်းသော မူးဝေမှု တစ်ရပ် ကလည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သူ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သော အခါတွင်တော့...

မြင်ကွင်း အားလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ကောင်းကင် တွင် သွေးရောင် လမင်းကြီး တစ်စင်း သာ ရှိနေပြီး ကမ္ဘာမြေ တစ်ခုလုံး က အထီးကျန် တိတ်ဆိတ်ကာ သွေ့ခြောက် နေလေသည်။ ကျန်းချဲ့ က လေဟာနယ် တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ထူးဆန်းသော အနီရောင် အလင်းတန်း များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထို သွေးရောင် လမင်းကြီး ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြိုတင် ခံစားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

'ဒါက ငါ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကို နားလည် သဘောပေါက် ဖို့ အဓိက သော့ချက် ပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

အခြား တစ်ဖက်တွင် ကျန်းချဲ့ ယဇ်ပူဇော်နေချိန် ၌ ချီနင်ပင်း ကလည်း သူမ၏ အာရုံ အားလုံးကို ကျန်းချဲ့ အပေါ်တွင်သာ ထားရှိပြီး မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သို့သော် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ၏ အရေးကြီးပုံ ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် အသံ တစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲဘဲ မိမိ၏ အသက်ရှူသံ ကိုပင် အနိမ့်ဆုံး အထိ ဖိနှိပ်ထားကာ ကျန်းချဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်နေသည့် အခြေအနေ ကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ဂရုစိုက်နေလေသည်။

ချစ်သူ ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထား ကို ငေးကြည့်ရင်း... သူ က အလွန်တရာ ချောမော ခန့်ညားသူ တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း အရုပ်ဆိုးသည် ဟုတော့ လုံးဝ မဆိုနိုင်ချေ။ အသားအရေ က ဖြူဖွေးပြီး မျက်နှာပေါက် က သေသပ်ကာ... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ ကလည်း သာမန် လူများနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေသည်။

သိုင်းလောက ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစု များမှ သခင်လေး များ၏ ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင် အမူအရာ မျိုး မဟုတ်ဘဲ တကယ့် အရှိန်အဝါ အစစ်အမှန် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှု များ အောက်တွင် နက်နဲသော တည်ငြိမ်မှု မျိုး ပါဝင်နေပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ထူးခြားမှု ကို သိမြင်နိုင်ပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ တစ်ခါမှ ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ဖူးသော အရာ တစ်ခု ရှိလေသည်။ ကျန်းချဲ့ နှင့် ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေး မျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ကြောင့်သာ သူမ က ကျန်းချဲ့ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါ များကလည်း သူမ ကို အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယုံကြည်မှု... နက်နဲမှု... ရင်ထဲတွင် အကြံအစည် များစွာ ရှိနေမှု...

သူမ ကဲ့သို့ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်လာခဲ့ရသော မိသားစု သခင်မလေး တစ်ယောက် အတွက် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါ မျိုးက အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပေသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် ကလည်း သာမန် လူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ အရိပ်အယောင် အချို့ပင် ပါဝင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေရင်း ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ၏ ဆွဲဆောင်မှု က ပိုမို တိုးပွားလာသည် ဟု ခံစားရပြီး သူမ ၏ မျက်ဝန်းများ ကလည်း နူးညံ့လာကာ သူ၏ အချစ် ကွန်ရက် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

သူမ ဤသို့ ငေးကြည့်နေစဉ် မှာပင် ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှု ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူ က လောကကြီး ကို မေ့ပျောက်သွားသည့် အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက် များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည့် အလားပင်။

ထို့နောက်...

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး က အရင်ကထက် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည် ဟု ချီနင်ပင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အပေါ်ယံ တွင်တော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း...

သေချာ အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်မည် ဆိုပါက ဘေးပတ်ဝန်းကျင် တွင် တိုက်ခတ်နေသော လေပြေညင်း တစ်ချက်... မြေပြင်ပေါ်မှ လွင့်ပျံသွားသော သစ်ရွက် တစ်ရွက်... အားလုံး က ထူးခြား ဆန်းကြယ်သော အပြောင်းအလဲ များ နှင့်အတူ ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်၏။

'ဒါက ဉာဏ်အလင်းပွင့် နေတာလား...'

ချီနင်ပင်း လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ... စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် တွေးတော နေမိလေသည်။

သွေးရောင် လမင်း လောက အတွင်း၌ ယခုအခါ အပြောင်းအလဲ များ စတင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် ရာသီဥတု လေးပါး ပြောင်းလဲလာလေသည်။ နွေဦးရာသီ ၏ ရှင်သန် နိုးကြားမှု မှသည် နွေရာသီ ၏ ပူပြင်း လောင်ကျွမ်းမှု အထိ... ဆောင်းဦးရာသီ ၏ အေးစက်သော လေပြင်း များ မှသည် ဆောင်းရာသီ ၏ ဖြူလွှလွှ နှင်းပွင့် များ အထိ... ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤမြင်ကွင်း များက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲ နေလေသည်။

သူ က သက်ရှိ များ၏ ကြီးထွားလာမှု ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအရာက ပင်လယ် ကမ်းစပ် ရှိ မြက်ပင်လေး တစ်ပင် ပင် ဖြစ်၏。 နွေဦးရာသီ တွင် အညှောက် ထွက်လာပြီး ကြီးထွားလာကာ... ဆောင်းရာသီ တွင် ခြောက်သွေ့ သေဆုံး သွားပြီးနောက်... မြက်စေ့လေး များက လေနှင့်အတူ လွင့်ပါ သွားကာ အဆက်မပြတ် သံသရာ လည်နေလေသည်။

ဤဖြစ်စဉ် အတွင်း ကျန်းချဲ့ ၏ စိတ်အာရုံ က လုံးဝ နစ်မြုပ် သွားပြီး... သူ ကိုယ်တိုင် ပင်လျှင် မြက်ပင်လေး တစ်ပင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရာသီဥတု လေးပါး ၏ ပြောင်းလဲမှု နှင့် အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်း သံသရာ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားနေရသည့် အလားပင်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ က အချိန် ကုန်ဆုံးသွားမှု ကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိ အရာအားလုံး ကိုလည်း မေ့ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။ မိမိကိုယ်ကို ကြည့်ရှုခြင်း... ရာသီဥတု လေးပါး ကို ကြည့်ရှုခြင်း... သံသရာ ကို ကြည့်ရှုခြင်း... ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ကို ကြည့်ရှုခြင်း...

အစပိုင်း တွင် ကျန်းချဲ့ က ဘာကိုမှ သေချာ မခံစားမိခဲ့ချေ။ သို့သော် အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည် နှင့်အမျှ... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန် သွားခဲ့သည့် အလား... ကျန်းချဲ့ က ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိ မြင်ကွင်း များကို ကြည့်ရှုရာ တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် အသိအမြင် များ တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာလေသည်။

အစတုန်းက တောင် ကို တောင် လို့ မြင်တယ်... ရေ ကို ရေ လို့ မြင်တယ်... တိမ် ကို တိမ် လို့ မြင်တယ်... ပင်လယ် ကို ပင်လယ် လို့ မြင်တယ်... ဘာအပြောင်းအလဲ မှ မခံစားရဘူး... ဒါပေမဲ့ အပြောင်းအလဲ တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခါ... သူ က လောကကြီး ကို ကြည့်တဲ့ အမြင်က တောင် ကို တောင် လို့ မမြင်တော့ဘူး... ရေ ကို ရေ လို့ မမြင်တော့ဘူး...

လောကကြီး ထဲက အရာအားလုံး ကို အခြား ရှုထောင့် တစ်ခု ကနေ စတင် ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ နေသလိုမျိုး...

နောက်ဆုံး တွင်တော့ ကျန်းချဲ့ က တစ်ခုခု ကို ထပ်မံ နားလည် သဘောပေါက် သွားလေသည်။

တောင် က တောင် ပါပဲ... ရေ က ရေ ပါပဲ... တိမ် ကလည်း တိမ် ပါပဲ... ပင်လယ် ကလည်း ပင်လယ် ပါပဲ... လောကကြီး ထဲက အရာအားလုံး ကို ကြည့်ရှုရာ တွင် သဘာဝ အတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ရှေးဟောင်း ကျကျ နေသော အငွေ့အသက် များက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းမော့ ကာ ကောင်းကင်ထက် ရှိ သွေးရောင် လမင်းကြီး ကို ကြည့်လိုက်သော အခါ တွင်တော့ အစပိုင်း ကကဲ့သို့ တွေဝေနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ အရာအားလုံး ကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်သွားသည့် အလားပင်။

ကောင်းကင်ထက် တွင် တွဲလွဲ ခိုနေသော သွေးရောင် လမင်းကြီး ကလည်း ယခုအခါ ဆွဲငင်အား တစ်ခုခု ကြောင့် လေဟာနယ် ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာလေသည်။ အရွယ်အစား ကလည်း လင်ပန်း အရွယ်အစား မှသည် အိမ်တစ်လုံး စာ အရွယ်အစား သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံး ကို ဖုံးကွယ်သွားသည် အထိ ကြီးမားလာလေတော့သည်။

သာမန် နေ နှင့် လ တို့ နှင့် မတူညီသည် မှာ... သွေးရောင် လမင်း ကြီး ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါ က ပူပြင်းခြင်း လည်း မရှိ သလို အေးစက်ခြင်း လည်း မရှိပေ။ ထိုအစား အမျိုးမျိုးသော မကောင်းဆိုးဝါး အတွေးများ လွှမ်းခြုံနေပြီး ငရဲပြည် မှ ကျဆင်းလာသော သွေးရောင် လမင်းကြီး တစ်စင်း အလားပင်။

ကျန်းချဲ့ က လက်ကို မြှောက်ကာ သွေးရောင် လမင်း ကြီး ကို ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏ တွင် သွေးရောင် အလင်းတန်း များ အပြင်းအထန် တောက်ပလာပြီး လောက တစ်ခုလုံး ကို လွှမ်းခြုံ သွားလေတော့သည်။

ဝုန်း...

ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသံ ကြီးများ နှင့်အတူ ကမ္ဘာမြေ ကြီး စတင် ပြိုကျ ပျက်စီး လာလေသည်။ ကျန်းချဲ့ ကလည်း သွေးရောင် လမင်း ကြီး ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော် ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်း မှာပင် ထူးခြား ဆန်းကြယ်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့် မှု များ ကလည်း သူ၏ ရင်ထဲသို့ စီးဝင်လာလေတော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အရှိန်အဝါ... အရှိန်အဝါ ကို အသုံးချ၍ လှုပ်ရှားခြင်း... ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ခြင်း...

ဤသည်က ကျန်းချဲ့ နားလည် သဘောပေါက် ခဲ့သော အရာများ ပင် ဖြစ်၏။ သူ က နယ်ပယ် အသစ် တစ်ခု သို့ ခြေချလိုက်ပြီ ဟုသာ ခံစားနေရလေသည်။

ဤအပြောင်းအလဲ ကို အသိသာဆုံး ခံစားရသူ မှာ သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေသော ချီနင်ပင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့် နေသော ကျန်းချဲ့ ၏ အရှိန်အဝါ က ပိုမို သီးခြား ဆန်လာပြီး လောက ပြင်ပ မှ လူ တစ်ယောက် အလား ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါ က ထိုသို့ နှင့်အတူ အလွန်တရာ တည်ငြိမ် သွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် က ကျောက်စိမ်း တုံး ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါ က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ထဲသို့ ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက် သွားသည့် အလားပင်။ တိုးညှင်းသော လေပြေညင်း လေးများ က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ် နေပြီး ချီနင်ပင်း က သူ့ကို ကြည့်သော အကြည့်များ လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲ လာလေသည်။

ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက် အမှန်တကယ် ပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့် သွားလိမ့်မည် ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ် မထားခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် အခြေအနေ ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ရိတ်သိမ်းမှု က အလွန် ကြီးမားလှပုံ ရရာ ဤသည်က သူမ ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် အများအပြား ကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာစေလေသည်။

'ဒါက တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဆိုတာလား...'

'သာမန် လူတွေ အိပ်မက် မက်ရုံ သာ မက်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့် တဲ့ အခြေအနေ ကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်တာပဲ...'

'ဒါမှမဟုတ်... ငါ ကူညီပေးလိုက်လို့များလား...'

ချီနင်ပင်း တစ်ယောက် ဆက်လက် တွေးတော ရန် အချိန် မရလိုက်မီ မှာပင် အပြောင်းအလဲ များ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ် လာပြန်လေသည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက် နေခြင်း မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဤတစ်ကြိမ် တွင် လှုပ်ရှား သွားသည် မှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ၏ မူလစွမ်းအင် များ ပင် ဖြစ်လေသည်။ သန့်စင်သော မူလစွမ်းအင် များ က ဆွဲငင်အား တစ်ခုခု ၏ လွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ကျန်းချဲ့ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေအနည်းငယ် ခန့် ကြီးမားသော မူလစွမ်းအင် လေဆင်နှာမောင်း ကြီး တစ်ခု အဖြစ် စုစည်း သွားလေတော့သည်။

ထို့အပြင် အချိန်များ ကုန်လွန် သွားသည် နှင့်အမျှ ထို လေဆင်နှာမောင်း ကြီး က တဖြည်းဖြည်း ကြီးမား လာလေသည်။

အသိသာဆုံး ခံစားရသူ မှာ ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို ထူးခြား ဆန်းကြယ်သော လောက ကြီး ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်... အခြား အလင်းတန်း တစ်ခု ကလည်း ကျန်းချဲ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ထပ်မံ စီးဝင် လာလေတော့သည်။

ယခင် အတွေ့အကြုံ များ အရ ဆိုလျှင် ဤတစ်ကြိမ် လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို မြှင့်တင် ပေးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဒန်ထျန်း အတွင်း၌... ပုံရိပ်ယောင် အဖြစ်သာ ရှိနေသေးသော ရွှေအမြုတေ က ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ် နေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ၏ မူလစွမ်းအင် များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူ ကာ... ရွှေအမြုတေ ကို ပိုမို တောင့်တင်း လာစေရန် နှင့် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာစေရန် ဖြည့်တင်း နေလေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ၏ မူလစွမ်းအင် များ က ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင် လာပြီး သွေးကြော များနှင့် လေဟာနယ် များကို ဖြတ်သန်းကာ ဒန်ထျန်း အတွင်းသို့ စီးဝင် သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေအမြုတေ အတွင်းသို့ လုံးဝ ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက် သွားလေတော့သည်။ ထို့အပြင်... အချိန်များ ကုန်လွန် လာပြီး မူလစွမ်းအင် များ အဆက်မပြတ် စုစည်း လာသည် နှင့်အမျှ...

အရာဝတ္ထု တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲ လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အရောင်စုံ မူလစွမ်းအင် များ က ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင် လာကြလေသည်။ တစ်ခု ပြီး တစ်ခု... သံကြိုး များ အလား... ကျန်းချဲ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်တွင် တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ် နေကြ၏။

ဤ ဖြစ်စဉ် အတွင်း ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ ကလည်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲ နေလေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန် ခန့် ကြာမြင့် ပြီးနောက် မှသာ ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှု ကြီး က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ် သွားလေတော့သည်။ တိမ်မည်း များ ပျောက်ကွယ် သွားပြီး လေဆင်နှာမောင်း ကြီး လည်း ပျောက်ကွယ် သွားကာ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး အကြား ရှိ လှုပ်ရှားမှု များ လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည် တည်ငြိမ် သွားခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ယခင် နှင့် မတူညီသည် မှာ ယခုတစ်ကြိမ် ကျန်းချဲ့ ၏ အရှိန်အဝါ က ပိုမို နက်နဲ လာခြင်း ပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ကလည်း အရှေ့ သို့ ခြေလှမ်း ကြီး တစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။

"ခဲအို... ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ ဉာဏ်အလင်းပွင့် သွားတာလား..."

ကျန်းချဲ့ တစ်ယောက် ပုံမှန် အခြေအနေ သို့ ပြန်ရောက် သွားသည် ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ ချီနင်ပင်း က မနေနိုင်တော့ဘဲ အရှေ့ သို့ ပြေးသွားကာ ကျန်းချဲ့ ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု များ ပြည့်နှက် နေလေသည်။

"နင်ပင်း... ငါ့ကို အကာအကွယ် လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းညိတ် ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ကို စူးစိုက် ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့ သော အရိပ်အယောင် များ ပေါ်ထွက် လာပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဲအို... တကယ်လို့ ကျွန်မသာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်... ရှင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့် ဦးမလား..."

"အာ... ဒါက... စမ်းကြည့်ကြမလား..."

ကျန်းချဲ့ က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ နားမလည် သည့် ပုံစံ ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။