အခန်း ၂၃၉

အခန်း (၂၃၉) ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ... ပါရမီရှင်များ၏ ယှဉ်ပြိုင်မှု

ထျန်းနန်မြို့... မြို့စားအိမ်တော် အနီးတစ်ဝိုက်။

ယခုအခါ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်းမှ တပည့်များက လူအများရှေ့တွင် ရွှေဝိညာဉ်ကြာပန်းကို မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော သိုင်းလောကသား အများအပြား၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေပြီ။

လူအများအပြား စုဝေးကာ ဤတိုက်ပွဲ၏ အစနှင့်အဆုံးကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ မိတ်ဆွေတို့ ထင်သလဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားစလိုက်သည်။

"ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဟုတ်လား... ဟားဟား... ကျန်းချဲ့က လဲ့ထင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ မှန်းကြည့်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်ကွာ..."

လူတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤမေးခွန်းမှာ ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေလေသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... အဲ့ဒီကျန်းချဲ့က တမင်တကာ တိုက်ပွဲရှောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို ကြည့်ရင်တင် ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က ပေါ်လွင်နေပါပြီ... နှမြောစရာကောင်းတာက နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်းဘက်က အခွင့်အရေး မပေးဘဲ တကယ်ပဲ ရွှေဝိညာဉ်ကြာပန်းကို ပေးလိုက်တာကိုး..."

"အင်း... ပြောရရင် ဒီလိုမျိုး စိန်ခေါ်ပွဲမျိုးကို ငါလည်း အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျန်းချဲ့က နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်းနဲ့ ဘယ်လို ရန်ငြိုးတွေများ ရှိနေလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ရွှမ်လင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အကြောင်းကို တာအိုမိတ်ဆွေ မကြားဖူးဘူးလား..."

"မကြားဖူးပါဘူး..."

"လအနည်းငယ်က ရွှမ်လင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဒီကျန်းချဲ့က ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါပြီး ရွှမ်တန်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုနဲ့ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ မွေးရာပါအဆင့် တပည့်တွေ အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာလေ... အခုတော့ လက်စားချေခံရတော့မှာပေါ့..."

"ဒီလိုကိုး..."

"ငါကတော့ အဲ့ဒီလို မထင်ဘူး... အရင်က ကျန်းချဲ့ ကောင်းချီနန်ကို ဖိနှိပ်တုန်းက ငါ ကိုယ်တိုင် အနားမှာ ရှိနေခဲ့တာ... အဲ့ဒီကျန်းချဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက အတိမ်အနက်ကို ခန့်မှန်းလို့မရအောင် ကြီးမားလှတယ်... သေချာပေါက် ရှုံးမယ်လို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီကျန်းချဲ့က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... ဒီတိုက်ပွဲက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ပွဲတစ်ပွဲပဲ..."

သိုင်းလောကသားများက အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီး လဲ့ထင်ကို အားပေးသူများ ရှိသလို ကျန်းချဲ့ကို ထောက်ခံသူများလည်း ရှိကြသည်။ အချို့က သူတို့နှစ်ဦး သရေကျမည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမျိုးမျိုးသော ထင်မြင်ချက်များ ရှိနေကြလေသည်။

အခြေအနေက အလွန် စည်ကားနေပေသည်။

မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက် တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ တည်းခိုခန်းနှင့် စားသောက်ဆိုင်များ၊ အမိုးများပေါ်တွင်ပင် သိုင်းလောကသား အများအပြား နေရာယူထားကြပြီး မြို့စားအိမ်တော်ကို လျှို့ဝှက်စွာ အကဲခတ်နေကြသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် မည်သူကမျှ မိမိ၏ နတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ စူးစမ်းရန် မဝံ့ရဲကြသေးချေ။

နေရာကောင်းတစ်ခုတွင်။

မင်းသားလေး ဂျီချန်ချင်း၊ ဝေ့ကျွင်းကျဲ၊ နင်မင်းသားကတော် တို့ အပါအဝင် နင်မင်းသားအိမ်တော်မှ လူစုမှာလည်း အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာကြလေသည်။

"ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ... အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ..."

ဂျီချန်ချင်းက အရှေ့ဘက်ကို မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ကြည့်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူက ကျန်းချဲ့ လျင်မြန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုပြီး အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားလိုနေသည်။ အကယ်၍ အဆင်ပြေပါက နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်းမှ ထိုတပည့်ရင်းနှင့် မိတ်ဖွဲ့ကာ အင်အားကို တိုးချဲ့လိုသေးသည်။

"ချန်ချင်း... မလောပါနဲ့... ခဏနေ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင် ရှောင်ဖို့ သတိရနော်..."

နင်မင်းသားကတော် က သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်..."

ဂျီချန်ချင်းက မငြင်းဆန်ရဲဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရလေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေပြီး ဝေ့ကျွင်းကျဲ ကိုပင် မမီချေ။ သို့သော် သူ၏ ဘေးတွင် အမြဲတမ်း သိုင်းသခင် အစောင့်အရှောက်များ ရှိနေသဖြင့် အန္တရာယ်များအပေါ် သိပ်ပြီး သတိမထားမိတတ်ချေ။

ဝေ့ကျွင်းကျဲ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေလေသည်။

လဲ့ထင် အနိုင်ရမည်ဟု အများစုက လောင်းကြေးထပ်နေကြသော်လည်း သူကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ကျန်းချဲ့ အနိုင်ရမည်ဟု လောင်းကြေး အများအပြား ထပ်ထားလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းချဲ့ကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ကြောက်ရွံ့နေမိသောကြောင့် ပင်။

သေချာသည်မှာ အသိစိတ်အရတော့ သူက ကျန်းချဲ့ကို ရှုံးနိမ့်စေချင်သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤလူက သူ၏ သခင်လေး နေရာကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် ဆုံးရှုံးစေခဲ့ရုံသာမက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်လို ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ယခင်က သူကိုယ်တိုင် လက်စားချေရန် တွေးထားခဲ့သော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေအရ...

ကျန်းချဲ့သာ မသေဆုံးပါက သူက တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လိုက်မီရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်... လဲ့ထင် ထွက်လာပြီ..."

ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပိုမို ပူညံပူညံ ဖြစ်လာလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြည့်များ အားလုံးက လေဟာနယ်ထဲရှိ ပုံရိပ်တစ်ခု အပေါ်သို့ စုပုံသွားကြလေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လျှပ်စီးရောင်များ တလက်လက် တောက်ပနေကာ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသူမှာ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း လဲ့ထင် ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ထွက်ပေါ်လာပုံကလည်း အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။

တိုက်ပွဲ မစတင်ရသေးမီမှာပင် သူက ရာပေါင်းများစွာသော ပေအကွာအဝေးအတွင်းရှိ ကောင်းကင်၏ အရှိန်အဝါကို ဆွဲဆောင်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်ထားကြောင်း ကျန်းချဲ့ကို ပြသနေသည့် အလားပင်။

လူအများအပြားက အရှေ့ရှိ အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ကြည့်နေကြပြီး လဲ့ထင်အပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လေဟာနယ် အတွင်း၌ လဲ့ထင်က လျှပ်စီးများ ခြံရံလျက် မြို့စားအိမ်တော် အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အားမနည်းလှသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ကာ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... အိမ်ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ကြရအောင်..."

"ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါလဲ... ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးက ငါတို့ ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစုတွေ ကြားမှာဆိုရင် ထိပ်ဆုံး သုံးယောက် စာရင်းထဲ ဝင်လောက်တယ်..."

အမိုးတစ်ခုပေါ်တွင် ရောင်စုံဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်က လဲ့ထင် ပြသလိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"အလယ်ပိုင်းဒေသ က တကယ်ကို ပါရမီရှင်တွေ ပေါများတဲ့ နေရာပဲ..."

ယခင်က ဂျီချန်ချင်း နှင့် အပေးအယူ လုပ်ခဲ့ဖူးသော ဆရာကျိုး က ထိုအမြင်ကို ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ပြီး မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ。

တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ပြည်နယ် ဆယ့်နှစ်ခု ကို ထားလိုက်ဦး... ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုတည်းမှ ပါရမီရှင် များကိုပင် သူတို့က မယှဉ်နိုင်ချေ။

တောင်တန်းကြီး တစ်သောင်း က အရင်းအမြစ်များ ပေါများသော်လည်း နဂါးစစ်စစ်များ ထွက်ပေါ်လာရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဘယ်အချိန် ကျမှ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ နယ်မြေကို ပြန်လုယူနိုင်မလဲ မသိဘူးကွာ..."

ရောင်စုံဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ ၏ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူက ဘိုးဘေးများ၏ မှတ်တမ်းများမှ တစ်ဆင့် အလယ်ပိုင်းဒေသ ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်က ယွဲ့နိုင်ငံ၏ ပိုင်နက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သိရှိထားသူ ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းမှ အလယ်ပိုင်းဒေသ က အတင်းအကျပ် လုယူသွားခဲ့ခြင်း သာ ဖြစ်၏။

အဆုံးတွင် ယွဲ့နိုင်ငံ မှာ တောင်တန်းကြီး တစ်သောင်း ၏ တောနက်များထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းကာ အသက်ဆက် နေရပြီး အင်အား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း အစွမ်းထက်သော အလယ်ပိုင်းဒေသ အင်ပါယာ ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။

"အခွင့်အရေး ရလာမှာပါ..."

ဆရာကျိုး က မင်းသားလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းယွဲ့ တော်ဝင်မိသားစု၏ လတ်တလော အကြံအစည်များကို လုံးဝ ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ချေ။ ဤကိစ္စများကို သိသူ နည်းလေလေ ပို၍ လုံခြုံလေလေ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် သိသွားသည်နှင့် အကြံအစည် ကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

"ဆရာကျိုး အမြင်မှာ ဒီလူ နိုင်မယ် ထင်လား..."

"တိုက်ပွဲ မစသေးတော့ အနိုင်အရှုံးကို ခန့်မှန်းဖို့ ခက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း က ပါရမီရှင်လေး ရဲ့ နိုင်ခြေ ကတော့ မနည်းပါဘူး... ဒီအိုကြီး တောင်မှ သူ့ဆီကနေ အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တွေကို ခံစားနေရတယ်... ရွှေအမြုတေ အဆင့် အောက်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ အလွန် ရှားပါတယ်..."

ဆရာကျိုး က ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"အင်း..."

မြို့စားအိမ်တော် အတွင်း၌။

ရေကန် တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ကျန်းချဲ့ က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အပြောင်းအလဲ များကို အာရုံခံ နေလေသည်။ သူက အရှိန်အဝါနယ်ပယ် သို့ ခြေချထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မာနထောင်လွှားသော စိတ်များ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ပို၍ အာရုံခံလေလေ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ကျယ်ပြောမှု နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှု များကို ပို၍ ခံစားရလေလေ ပင်။

ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရွှမ်တန် သိုင်းသခင် များမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ် များ နှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှချေ။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ များ ကလည်း ပိုမို ပြီးပြည့်စုံ လာလေသည်။

လဲ့ထင် ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ထိုလူကို လုံးဝ အထင်သေး၍ မရချေ။ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခု က တပည့်ရင်း အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည် ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် အစွမ်းအစ အချို့ ရှိနေမည် မှာ အသေအချာပင်။

သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အရှိန်အဝါ ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မှလွဲ၍ အခြား အားသာချက် များ မရှိချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူ ကလည်း ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုမှ တပည့်ရင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ် နှင့် စွမ်းအား များမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက် မည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲ မစတင်မီ သူ၏ အခြေအနေ ကို အကောင်းဆုံး အနေအထား သို့ ရောက်ရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

လဲ့ထင် က ကောင်းချီနန် ကဲ့သို့ သာမန် သိုင်းသခင် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည့် စွမ်းအား မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ အစစ်အမှန် အရှိန်အဝါနယ်ပယ် ၏ အရှေ့တွင် ကျန်းချဲ့ ကသာ တမင်တကာ မရှုံးပေးပါက ရှုံးနိမ့်ရန် ဆိုသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"အစ်ကိုကျန်း... ချီမိသားစု ရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲ ရောက်နေပြီ... တကယ်လို့ ရှင် အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံလာရင် သူက ဝင်ကူညီပေးလိမ့်မယ်..."

ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ ယုံကြည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန် အတွက် ဤလျှို့ဝှက်ချက် ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နင်ပင်း..."

ကျန်းချဲ့ က ချီနင်ပင်း ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ရှန်ရှန်း အဆင့်ရှိ မဟာသိုင်းသခင် တစ်ယောက်က အနောက်မှ အကူအညီ ပေးရန် အသင့် ရှိနေခြင်း ကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အမှန်တကယ် အန္တရာယ် ကြုံလာချိန်တွင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စ အတွက် သူက သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင် ရမည် ပင်။

"ရှင် နောက်ပိုင်း ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့် ရင် ရပါပြီ..."

ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ကို မျက်စောင်းထိုး ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူမ ကသာ အပြင်းအထန် မငြင်းဆန်ခဲ့ပါက ဟွမ်ရှန်းရှန်း ကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သွားမည် မှာ အသေအချာပင်။

"အဲ့ဒါကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မခေါ်ဘူး... အဲ့ဒါက..."

"အိပ်ခန်းထဲက ပျော်ရွှင်မှု မဟုတ်လား... ရှင် ပြောတာ ဘယ်နှစ်ခါ ရှိနေပြီလဲ... ဟွန့်..."

"မင်းတောင် အလွတ်ရနေပြီပဲ..."

"ကျန်းချဲ့... အိမ်ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ကြရအောင်..."

ကျန်းချဲ့ တို့ စကားပြော နေစဉ် မှာပင် အပြင်ဘက်မှ မိုးကြိုးပစ်သံ ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းမော့ကာ လေဟာနယ် တွင် စုစည်းနေသော တိမ်မည်းများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်လေသည်။

"အရာအားလုံး... သတိထားနော်..."

ချီနင်ပင်း က ရုတ်တရက် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းချဲ့ ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"လောင်းကြေး ထပ်မလား... ဘာလောင်းမလဲ ဆိုတော့..."

"မလောင်းဘူး မလောင်းဘူး... ရှင် အမြန် သွားတော့..."

ချီနင်ပင်း က ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်တော့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကျန်းချဲ့ တွင် သေချာပေါက် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေမှန်း သူမ ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

သူမ တွင် ဖျက်ဆီးမခံရသေးသော နေရာ တစ်ခု သာ ကျန်ရှိတော့ရာ သေချာပေါက် တန်ဖိုးထား ရမည် ပင်။

မဟုတ်ပါက နောက်ပိုင်း အစ်မဖြစ်သူ ဝင်လာပြီး သူမ၏ အပျော်အပါး များကို သိသွားပါက မည်သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်မည်ကိုပင် သူမ မတွေးရဲတော့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျန်းချဲ့ က အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားပြီး ချီနင်ပင်း ၏ သွယ်လျ ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ် လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အားကောင်းလှသော ဖိအားများ စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံ သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

"တိုက်ပွဲ စတော့မယ်... မိတ်ဆွေတို့ လောင်းကြေး ထပ်ချင်တဲ့ သူတွေ မြန်မြန် ထပ်ကြနော်... အချိန်ကုန်သွားရင် လက်မခံတော့ဘူး..."

"ဒီက ညီအစ်ကို... ခင်ဗျား ကျွန်တော့် နေရာကို ယူထားတယ်ဗျ..."

"အမေရေ... လူတွေ အများကြီးပါလား..."

"ကျန်းချဲ့ ကော... ကျန်းချဲ့ ကော..."

လဲ့ထင် ထွက်ပေါ်လာပြီး စိန်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်ရှိ လူများ ပိုမို ဆူညံလာကြလေသည်။ မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းမှလည်း လက်နက် အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်များ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့်...

ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှိ လူအများအပြား ကို အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ် သွားစေခဲ့လေသည်။

လေဟာနယ် ၏ တစ်နေရာ တွင် ယန်ဖျင် က လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

လဲ့ထင် အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း အာမခံချက် တစ်ခု အနေဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် လာရောက် စောင့်ကြည့် ရမည် ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ က အသေအကျေ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ကာကွယ်ရန် သာမက ချီမိသားစု မှ လူများ ဒေါသထွက် ပြီး ဝင်ပါလာမည် ကိုလည်း ကာကွယ်ရန် ပင် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤတစ်ကြိမ် တွင် ကျန်းချဲ့ ကို အသက်အန္တရာယ် မပေးသော်လည်း သိုင်းပညာ ပျက်စီးအောင်တော့ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ အလွန်အမင်း ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ပါက ချီမိသားစု မှ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင် များ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

"ဟင်..."

ရုတ်တရက် ယန်ဖျင် ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် စူးရှ သွားပြီး မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းမှ ကောင်းကင်ယံ သို့ ပျံတက်လာသော အစွမ်းထက်လှသည့် အရှိန်အဝါ ကို အာရုံခံ မိလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျန်းချဲ့ က ကောင်းချီနန် ကို ဖိနှိပ်ခဲ့ကြောင်း သူ ကြိုတင် သိရှိထားသော်လည်း...

ဤမျှ အချိန်တို အတွင်း ဤမျှလောက် တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို အံ့ဩ သွားမိလေသည်။

ရွှမ်တန်အဆင့် သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာခါစ ဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါ မျိုး ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံ က ပေးသနားထားသော ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော လူက နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း အတွက် အသုံးမဝင် သည့်အပြင် နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း နှင့် ရန်သူ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း အတွက် သူ ကိုယ်တိုင် ပင် အနည်းငယ် နှမြော နေမိလေသည်။

"ဆူညံလိုက်တာ..."

မိုးကြိုးပစ်သံ ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု လေဟာနယ် တွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားပြီး မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံ နေသော အသံများ အားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ် သွားလေတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ကိုယ်ထင်ပြ လာလေသည်။ အနက်ရောင် သိုင်းဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်း ခါးပတ် ကို ပတ်ထားကာ ရွှေရောင် အနားကွပ်များ ပါဝင်လေသည်။ ဆံပင်များကို အထက်သို့ စုချည်ထားပြီး အေးစက်သော မျက်နှာထား နှင့်အတူ သူ၏ အရှိန်အဝါ ကလည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်မည် ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

"မင်းက ကျန်းချဲ့ လား... မဆိုးဘူး... ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်..."

လဲ့ထင် က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ပြသလိုက်သော အရှိန်အဝါ ကို အတော်လေး သဘောကျ နေပုံ ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ က သူ့ကို အကဲခတ် နေချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ ကလည်း သူ့ရှေ့ရှိ လဲ့ထင် ကို အကဲခတ် လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း လည်း မဆိုးပါဘူး... ငါနဲ့ သိုင်းကွက် အနည်းငယ်လောက် ဖလှယ်နိုင်မှာပါ..."

"မောက်မာလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး... မင်း ငါ့ကို နိုင်သွားမယ် ဆိုရင် အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ အရည်အချင်း ပဲ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက မင်းအတွက်တော့ အဲ့ဒါက လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ပါရမီ နဲ့ဆို ရွှမ်တန်အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်တဲ့ စစ်မှန်သောအမြုတေအဆင့် ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျမှ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက အလုပ်လုပ်တာ အရမ်း ရက်စက်လွန်းတော့ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း က လုံးဝ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အကြီးအကဲ ယန် ကသာ အမိန့် မပေးခဲ့လျှင် လဲ့ထင် အနေဖြင့် သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်မည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ အသက်ကြီးသူ အနေဖြင့် အငယ်ကို အနိုင်ကျင့် ရခြင်း က သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စ တစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"နောက်ကျရင် မင်း ဒီလို ယုံကြည်မှု ရှိနေဦးမလား ဆိုတာ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကား များများ မပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့် လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲ ကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း သွားပြီး စကား တစ်ခွန်း ကို ချန်ရစ် ထားခဲ့လေသည်။

"မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ကြမယ်... မင်း အတွက် မြှုပ်နှံဖို့ နေရာကောင်းလေး တစ်ခု ရှာပေးမယ်..."

ရွှမ်တန် သိုင်းသခင် များ၏ တိုက်ပွဲ... အထူးသဖြင့် ပြိုင်ဘက် က အားမနည်းလှသော အခါမျိုးတွင် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် မြို့စားအိမ်တော် ၌ တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်မိပါက တိုက်ပွဲ ၏ ဂယက် ကြောင့် ဤနေရာ တစ်ခုလုံး ပျက်စီး သွားနိုင်ပေသည်။

ပြန်လည် ပြင်ဆင် ရန် အချိန် နှင့် ငွေကြေး များစွာ ကုန်ကျ မည်ကို သူ လုံးဝ မလိုလားချေ။

"ဟွန့်..."

လဲ့ထင် က လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လျှပ်စီးများ တလက်လက် တောက်ပ လာကာ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်း သွားပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ အနောက်မှ မြို့ပြင် သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါ သွားလေတော့သည်။

သူတို့ လှုပ်ရှား လိုက်သည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အောက်ဘက်ရှိ သိုင်းလောက သား အများအပြား မှာ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။ မနည်း လုယူထားရသော နေရာကောင်း များကို ထားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် နေရာ ပြောင်းသွားသည်ကို မည်သူက သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သည်းမခံ နိုင်လျှင်လည်း သည်းခံ ရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့က ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မှ မရှိဘဲလေ...

မကြာမီ မှာပင် အောက်ဘက်ရှိ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား မှာ လျင်မြန်စွာ မြို့ပြင် သို့ နေရာ ရွှေ့ပြောင်း သွားကြလေသည်။ ထိုအထဲတွင် သိုင်းသခင် ဆယ်ယောက်ကျော်လောက် လည်း အရှိန်အဝါများ ထုတ်ဖော် ကာ သူတို့ နှစ်ဦး ၏ အနောက် သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါ သွားကြလေသည်။

အောက်ဘက် တွင်လည်း သိုင်းပညာရှင် အများအပြား က သိုင်းကွက်များ အသုံးပြု ကာ လိုက်ပါ သွားကြလေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံ မှ နေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်မည် ဆိုပါက... လူအုပ်ကြီး က မြစ်ရေ အလား အနီးဆုံး လမ်းမများ မှ တစ်ဆင့် အလျင်အမြန် စီးဆင်း သွားသည်ကို မြင်တွေ့ ရမည် ဖြစ်လေသည်။

"နင်ပင်း..."

တည်းခိုခန်း အတွင်း၌ ဝေ့ကျွင်းကျဲ လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင် သော ပုံရိပ်လေး ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တွေဝေ သွားလေသည်။ သို့သော် သူ့ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေသည် မှာ တစ်ဖက်လူ ကလည်း သူ့ကို သတိပြုမိပုံ ရသော်လည်း အပေါ်ယံမျှသာ တစ်ချက် ကြည့်သွားခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူစိမ်း တစ်ယောက် ကို ကြည့်နေသည့် အလား ပင်။

ဝုန်း...

မိုးခြိမ်းသံ က လေဟာနယ် တွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေး များ ကျဆင်း လာလေသည်။

လျှပ်စီးများ တလက်လက် တောက်ပ နေစဉ် တွင် ပုံရိပ် နှစ်ခု က ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေး မှ နေ၍ အချင်းချင်း အရှိန်အဝါ များကို လျှို့ဝှက်စွာ အားပြိုင် နေကြလေသည်။

နောက်တစ်ခဏ တွင် မည်သည့် နှုတ်ဆက် စကား မျှ မရှိဘဲ ကျန်းချဲ့ နှင့် လဲ့ထင် တို့ နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှား လိုက်ကြလေသည်။ ပုံရိပ် နှစ်ခု က လျင်မြန်စွာ နေရာ ရွှေ့ပြောင်း သွားပြီး တစ်ချိန်တည်း တွင် တိုက်ခိုက် လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တောက်ပလှသော အလင်းတန်း နှစ်ခု က ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင် မိသွားကြလေသည်။

လမ်းကြောင်း ဆန့်ကျင်ဘက် သို့ သွားနေသော ကြယ်တံခွန် နှစ်ခု အလား ပွတ်တိုက် သွားကြလေသည်။

လဲ့ထင် က ကျန်းချဲ့ ၏ တိုက်ခိုက်မှု ကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်း လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်း ကာ လက်မောင်း ကို ဆန့်ထုတ် လိုက်လေသည်။ ညာဘက် လက်ဖဝါး တွင် လျှပ်စီးများ တလက်လက် တောက်ပ နေပြီး အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်း မနေဘဲ ကျန်းချဲ့ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချ လိုက်လေသည်။

နတ်စွမ်းရည်... လက်ဖဝါး မိုးကြိုး...

ဝုန်း...

မိုးကြိုး ပေါက်ကွဲသံ ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ငွေရောင် မြွေကြီး တစ်ကောင် က ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ပစ်ဝင် လာလေသည်။ သို့သော် အနီးသို့ မရောက်မီ မှာပင် နဂါး ဟိန်းသံ ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါး ပုံသဏ္ဌာန် ချီစွမ်းအင် များ က လေပြင်းများ အလား ထွက်ပေါ်လာ ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ မူလစွမ်းအင် များကို စုစည်း ၍ ငွေရောင် မြွေကြီး နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင် မိသွားကြလေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲသံ ကြီး ထွက်ပေါ် လာလေသည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံ ကြီး များ က အရပ်လေးမျက်နှာ သို့ ပျံ့နှံ့ သွားလေတော့သည်။

"ကောင်းတယ်... စွမ်းရည် နည်းနည်းတော့ ရှိသားပဲ..."

ကျန်းချဲ့ ၏ တန်းတူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအား ကို မြင်တွေ့ ရချိန်တွင် လဲ့ထင် က ဒေါသမထွက်သည့် အပြင် ဝမ်းသာ သွားလေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ဝန်း နှစ်ဖက်စလုံး တွင် လျှပ်စီးများ တလက်လက် တောက်ပ လာပြီး လက်မောင်း နှစ်ဖက် ကို ဆန့်ထုတ် လိုက်ရာ... လျှပ်စီးများ အဆက်မပြတ် ရစ်ပတ် နေပြီး သူ့ကို မိုးကြိုး များကို ထိန်းချုပ် ထားသော နတ်ဘုရား တစ်ပါး အလား ထင်မှတ် ရစေလေသည်။

လက်ဝါး နှစ်ဖက် ကို အရှေ့သို့ တွန်းထုတ် လိုက်လေသည်။

လျှပ်စီးများ ဖြင့် ဖွဲ့စည်း ထားသော ဘောလုံး ကြီး တစ်ခု က ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအား များကို ထုတ်လွှတ် ကာ ကျန်းချဲ့ ထံသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း ဖိချ လာလေတော့သည်။

"ဒီစကားကို... ငါ ကြားရတာ ရိုးနေပြီ..."

ကျန်းချဲ့ က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး လေပြင်း မိုးသက် များ ကြားတွင် နဂါး ဟိန်းသံ ကြီး များ က ကောင်းကင်ယံ သို့ ပဲ့တင်ထပ် သွားလေသည်။ နောက်တစ်ခဏ တွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်အောင် များပြားလှသော နဂါး ပုံသဏ္ဌာန် ချီစွမ်းအင် များ က လေဟာနယ် တွင် စုစည်း သွားပြီး... ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော နဂါးစစ်စစ် ကြီး တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲ ကာ မိုးကြိုး ဘောလုံး ကြီး ကို တစ်လုပ်တည်း ဖြင့် မျိုချ လိုက်လေတော့သည်။