အခန်း ၂၄၄

အခန်း (၂၄၄) မင်းသားကတော်... မင်းလည်း မဖြစ်ချင်လောက်ဘူးမလား...

နင်မင်းသားကတော်က ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေလေသည်။

ဤကိစ္စ၏ ကြီးမားလှသော အကျိုးဆက်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ အကယ်၍ အစိုးရဘက်မှ တကယ်တမ်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လာပါက နင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နင်မင်းသားအိမ်တော်က အစစ်ဆေးခံနိုင်လောက်အောင် သန့်ရှင်းနေသည် မဟုတ်ချေ။

အစိုးရ၏ အကြိမ်ကြိမ် အာဏာရုပ်သိမ်းမှုများအောက်တွင် ဂျီမျိုးနွယ် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် နေထိုင်ကြရပြီး ထိုအထဲတွင် နင်မင်းသားအိမ်တော်မှာ အဆိုးရွားဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

အကြောင်းမှာ ပြီးခဲ့သော အိမ်ရှေ့စံ ရွေးချယ်သည့် နန်းလုပွဲတွင် နင်မင်းသားက လူရွေးမှားခဲ့သောကြောင့် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ သံသယကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် နင်မင်းသားက ဤနှစ်များအတွင်း အပြင်မထွက်ဘဲ မည်သူနှင့်မျှလည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် အစားအသောက်များကို အလွန်အကျွံ စားသောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိအောင် ဖန်တီးထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်၏။

လက်တွေ့တွင်မူ နင်မင်းသားအိမ်တော်၌ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံ တည်ထောင်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေလေသည်။ ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစုများနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ အဆက်အသွယ် လုပ်ရုံသာမက ကိုယ်ပိုင် စစ်တပ်ကိုလည်း လျှို့ဝှက်စွာ မွေးမြူထားသေးသည်။ ထို့အပြင် ပုန်ကန်သူ ချင်းထျန်းဂိုဏ်း နှင့်လည်း အဆက်အသွယ် အနည်းငယ် ရှိနေလေသည်။

ဤကိစ္စများသာ ပေါက်ကြားသွားပါက နင်မင်းသားအိမ်တော် ဆိုသည်မှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူမက နင်မင်းသားကတော် ဖြစ်ပြီး ဝေ့မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသော်လည်း ဤကိစ္စများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေပြီး ကျန်းချဲ့က ဤကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရသနည်း ဟု လျှို့ဝှက်စွာ တွေးတောနေမိလေသည်။

နင်မင်းသားအိမ်တော်၏ လျှို့ဝှက် လုပ်ရပ်များကို သိရှိသူ အလွန် နည်းပါးပြီး သတင်းများကို အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချဲ့က ရာထူးစတင် ရယူသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ နင်မင်းသားအိမ်တော်နှင့် ရန်ငြိုး ရှိနေလျှင်တောင်မှ ဤမျှ အချိန်တို အတွင်းတွင် သက်သေ အထောက်အထားများ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

'ဒါ မြောက်လင် ချီမိသားစု ကများ နောက်ကွယ်ကနေ သတင်းပေးလိုက်တာလား…’

'ဒါပေမယ့် မြောက်လင် ချီမိသားစု ကကော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ…’

ရုတ်တရက် နင်မင်းသားကတော် ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားလေသည်။

'ကျန်းချဲ့ က ငါ့ကို တမင်တကာ ခြောက်လှန့်နေတာလား...'

ဤသို့ တွေးမိပြီးနောက် နင်မင်းသားကတော်က ချက်ချင်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း က ဒီလို ပြောနေမှတော့လည်း တော်ဝင်အစိုးရ ကိုပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေး ခိုင်းလိုက်တာပေါ့... ငါတို့ နင်မင်းသားအိမ်တော် က ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်ပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေထိုင်လာတာမို့... ဘယ်လို စွပ်စွဲမှု မျိုးကိုမှ မကြောက်ဘူးကွာ..."

ကျန်းချဲ့က နင်မင်းသားကတော်၏ အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားများက သူမကို အမြဲတမ်း လွှမ်းခြုံထားပြီး နောက်ကွယ်တွင် သွေးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုက လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ချောင်းများဖြင့် နင်မင်းသားကတော်၏ မေးစေ့ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"နင်မင်းသားအိမ်တော် က သန့်ရှင်းမှု ရှိမရှိ ဆိုတာ... မင်းကိုယ်မင်း အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ... မင်းသာ ထပ်ပြီး ခေါင်းမာနေသေးရင်... ဒီ သတင်းပို့စာ ကို ငါ သေချာပေါက် အထက်ဆီ တင်လိုက်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်... ဒုက္ခရောက်မှာက နင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးနော်..."

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး... သတင်းပို့စာ တင်ချင်ရင်လည်း မင်းသဘောပဲ..."

နင်မင်းသားကတော်က ကျန်းချဲ့၏ ဖိအားကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားရဲသော်လည်း ပါးစပ်ကတော့ ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာနေဆဲပင်။ သူမက အေးစက်မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့လည်း... မင်းသားကတော် ဘာသာ ပြန်သွားလိုက်တော့..."

ကျန်းချဲ့က အကြည့်များကို လွှဲဖယ်ကာ တံခါးဝသို့ အချက်ပြလိုက်လေသည်။

နင်မင်းသားကတော် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကာ ပုံမှန် အတိုင်း ဖြစ်အောင် ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း... နင်မင်းသားအိမ်တော် က ယွဲ့ပြည်နယ် မှာ အခြေခံ အခိုင်အမာ ရှိပြီး အင်အား အတော် ကြီးမားပါတယ်... မင်း ဘာလို့ အငြိုး ထားချင်ရတာလဲ... နင်မင်းသားအိမ်တော် မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပေမဲ့လည်း... တော်ဝင်အစိုးရ က လူတွေ လာတာကို ငါ မလိုလားဘူး... ဒီလို လုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီး... ပြေပြေလည်လည် ဖြေရှင်းကြတာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ဘာလိုချင်လဲ ဆိုတာ ပြောပါ... နင်မင်းသားအိမ်တော် ကိုယ်စား ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်... ဒီလိုမျိုး နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမယ့် ကိစ္စက ပိုမကောင်းဘူးလား..."

အဆုံးတွင်တော့ နင်မင်းသားကတော် က လုံးဝ စွန့်စားရန် ဆန္ဒမရှိ... သို့မဟုတ် စွန့်စားရန် မဝံ့ရဲခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သတင်းပို့စာ သာ အထက်သို့ ရောက်သွားပါက နင်မင်းသားအိမ်တော် သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်မည် မှာ အသေအချာပင်။ စကား အနည်းငယ် ပြောမှားဆိုမှား ဖြစ်ရုံဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော စွန့်စားမှုမျိုး လုံးဝ မလုပ်သင့်ချေ။

"ငါ ဘာလိုချင်တာလဲ ဟုတ်လား..."

ကျန်းချဲ့က နင်မင်းသားကတော်၏ လှပသေသပ်သော မျက်နှာလေး အနီးသို့ တိုးကပ်သွားလေရာ... ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ပြင်းထန်သော ဝင်သက်ထွက်သက် လေငွေ့များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ငါက မင်းကို လိုချင်တာ... နင်မင်းသားအိမ်တော် က သဘောတူနိုင်မလား..."

"ကျန်းချဲ့... မင်း အရမ်း မလွန်လာနဲ့နော်... ငါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ထိခိုက်နစ်နာ မှာကို မလိုလားလို့ ပြောနေတာ... မင်းက တကယ်ပဲ ခေါင်းမာနေမယ် ဆိုရင်လည်း... နင်မင်းသားအိမ်တော် က မင်းကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး... မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က မြောက်လင် ချီမိသားစု ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး..."

နင်မင်းသားကတော်၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး ကျန်းချဲ့က သူမကို စော်ကားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ မေးစေ့ကို ချိတ်ဆွဲထားသော ကျန်းချဲ့၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမက နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"မင်းသားကတော်... မင်းလည်း သတင်းပို့စာ အထက်ကို ရောက်သွားတာ မမြင်ချင်လောက်ဘူး မလား..."

ကျန်းချဲ့က လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်..."

နင်မင်းသားကတော် က ကျန်းချဲ့ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူမ၏ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချဲ့က လေးနက်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှု အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ခန့်မှန်းထားသည်မှာ မှန်ကန်နေပေသည်။ နင်မင်းသားအိမ်တော်၏ နောက်ကြောင်းက လုံးဝ မသန့်ရှင်းချေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ... သူ၏ လက်ထဲတွင် ဤအရာများ အားလုံးကို သက်သေပြနိုင်မည့် ခိုင်လုံသော အထောက်အထား ဘာတစ်ခုမျှ မရှိခြင်းပင်။

ထို့ထက်ပို၍ တစ်ဖက်လူ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်... ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော သဲလွန်စများကို ချက်ချင်း ဖျောက်ဖျက်ပစ်မည် မှာ အသေအချာပင်။

အကယ်၍ သူက နင်မင်းသားအိမ်တော်ကို ထိန်းချုပ်လိုပါက ခိုင်လုံသော သက်သေ အထောက်အထားများ ရရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထိုသို့ ဆိုလျှင် သူက နင်မင်းသားအိမ်တော်ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ လွှမ်းမိုး ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အရင်က နင်မင်းသားအိမ်တော်ကို ပျက်စီးနေသော မိသားစုဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း... လက်တွေ့တွင် နင်မင်းသားအိမ်တော်က ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သေချာပေါက် အင်အား အချို့ ရှိနေမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ နင်မင်းသား က တော်ဝင်မိသားစုဝင် ဖြစ်ပြီး ယခင် ဧကရာဇ် ၏ သားတော် တစ်ပါး ဖြစ်နေခြင်း ပင်။

အကယ်၍ သူက နောင်တစ်ချိန်တွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိလာပါက... ဤအချက်က သူ၏ တရားဝင် နောက်ခံအင်အား တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင်။

ဒေါသများ မပြေပျောက်သေးသော ဂျီချန်ချင်း က အုံ့မှိုင်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေလေသည်။ သူက ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်နေရသည်ကို အရှက်ကွဲသည်ဟု ခံစားရပြီး မယ်တော်ဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ မြို့စားအိမ်တော်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားချင်နေလေသည်။

သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင်... မယ်တော်ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခန်းမဆောင် အတွင်းမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသေးသည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မယ်တော်... အဲ့ဒီ ကျန်းချဲ့က မယ်တော့်ကို စော်ကားလိုက်တာလား..."

"အိမ်ပြန်မယ်..."

နင်မင်းသားကတော် က ဂျီချန်ချင်း ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန် စိတ်ပျက်နေပုံ ရလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ စကားမှား မပြောခဲ့ဘဲ ကျန်းချဲ့ နှင့် ဆက်ဆံရေး မပျက်ပြားခဲ့ပါက... ယခုကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

'တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်ပဲ...'

ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ က ဂျီချန်ချင်း ကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လေဟာနယ် သို့ ပျံတက်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်း အိမ်တော်သို့ ပြန်ကာ နင်မင်းသားကို သတင်းပို့ပြီး အခြေအနေများကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

ပေါက်ကြားနိုင်သော သဲလွန်စများ အားလုံးကို အမြန်ဆုံး ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်ပါက ကျန်းချဲ့က တကယ်ပဲ အထက်သို့ သတင်းပို့လိုက်လျှင်... နင်မင်းသားအိမ်တော် က သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်မည် မှာ အသေအချာပင်။

"မယ်တော်..."

"အဒေါ်..."

ဂျီချန်ချင်း နှင့် ဝေ့ကျွင်းကျဲ တို့ နှစ်ဦးစလုံးက နင်မင်းသားကတော် ၏ လက်ရှိ အတွေးများကို နားမလည်ကြချေ။ ကျန်းချဲ့ က သူမ ကို စော်ကားလိုက်သည် ဟုသာ ထင်မှတ်သွားကြလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ ကျန်းချဲ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ဝေ့ကျွင်းကျဲ က အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ဤနေရာက အဆုံးတွင်တော့ ကျန်းချဲ့၏ ပိုင်နက် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သူ့ကိုသာ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် မည်သူကမျှ တာဝန်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဖယ်စမ်း..."

ဂျီချန်ချင်း က ဝေ့ကျွင်းကျဲ ၏ လက်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကာ ကျန်းချဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်း ငါ့ရဲ့ မယ်တော်ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေသော တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

"ဟွန့်... မင်း ဘာမှ မလုပ်ရဲတာ ကောင်းတယ်..."

ဟု ဂျီချန်ချင်းက ကျန်းချဲ့ကို ကြောက်သွားသည်ဟု ထင်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းချဲ့ က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းသားကတော် နဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ထိတွေ့မိရုံလေးပါ... ဪ ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ မယ်တော်က တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ... အသက်အရွယ် ရလာပေမဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတုန်းပဲ... တကယ်ကို အရသာ ရှိလှပါတယ်ကွာ..."

"အား... မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ဂျီချန်ချင်း ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး ခါးမှ ဝိညာဉ်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ သို့သော် အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင်... ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းလှသော ဖိအားကြီး တစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး... လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ က ဂျီချန်ချင်း ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းထားပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပျက်စီးနေတဲ့ မင်းသားအိမ်တော် က အသုံးမကျတဲ့ မင်းသားလေး တစ်ပါးကများ... ငါ့ကို လက်နက် ဆွဲထုတ်ရဲတယ်ပေါ့..."

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... မင်းသားလေး က ခဏတာ စိတ်လိုက်မာပါ ဖြစ်သွားလို့ပါ... မင်း လုံးဝ အသက်အန္တရာယ် မပေးလိုက်ပါနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ တွေ ကြီးသွားလိမ့်မယ်..."

ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသော ဝေ့ကျွင်းကျဲ က ကျန်းချဲ့ က ဂျီချန်ချင်း ကို ဖိနင်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား တားဆီးလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ပါးနပ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မင်းသားလေး တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ၏ အကျိုးဆက်ကို သိရှိမည်ဟု သူ မျှော်လင့်သော်လည်း... အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ သာ တကယ် ဒေါသထွက်သွားပါက ဂျီချန်ချင်း တကယ်ပဲ အသက်ဆုံးရှုံး သွားနိုင်ပေသည်။

သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ရင် ခြေငါးလှမ်းအတွင်း သွေးစွန်းတတ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိတယ် မဟုတ်ပါလော။

"သူ့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားစမ်း..."

ကျန်းချဲ့ က ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဂျီချန်ချင်း ၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်လေရာ... တစ်ဖက်လူမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား လွင့်စင်သွားပြီး ဝေ့ကျွင်းကျဲ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ... သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရလေသည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ငါတို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်..."

ဝေ့ကျွင်းကျဲ က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာစကားမှ မပြောရဲတော့ချေ။ ဂျီချန်ချင်း ထပ်မံ၍ ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ဂျီချန်ချင်း ၏ လည်ပင်း နောက်ဘက်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ကာ မေ့လဲသွားစေလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လေဟာနယ်သို့ ပျံတက်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

တစ်နေရာရှိ တည်းခိုခန်း အတွင်း၌... ဂျီချန်ချင်း က ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုး နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရှက်ကွဲမှု နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ကျန်းချဲ့ ဘယ်မှာလဲ... သူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရဲတယ်ပေါ့..."

"တကယ့် ပုန်ကန်မှုပဲ..."

"ဒီမင်းသားလေး က သူ့ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

"ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း... မင်း က ပြဿနာ ကို မကြီးကျယ်သေးဘူး လို့ ထင်နေတာလား..."

နင်မင်းသားကတော် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသ မီးတောက်များ တောက်လောင် နေလေသည်။

"မယ်တော်... ကျန်းချဲ့ က..."

"ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက် တွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

"ဟုတ်တယ်... သူ က တော်ဝင်မိသားစု ရဲ့ မျိုးဆက် ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာ... တော်ဝင်အစိုးရ က သူ့ကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း လူမိုက်... အဲ့ဒီ ကျန်းချဲ့ က မင်းသားအိမ်တော် နဲ့ ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစု တွေ ဆက်သွယ်နေတဲ့ ကိစ္စကို သိနေပြီ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား... ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင်... မင်းသားအိမ်တော် က မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာတင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှာ... မင်းရဲ့ မင်းသားလေး နေရာလည်း အဆုံးသတ်သွားပြီပဲ..."

နင်မင်းသားကတော် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... သူ... သူက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ..."

ဂျီချန်ချင်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အမည်မသိ ထိတ်လန့်မှု တစ်ခု လည်း ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်... ငါ က ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် အမြန် ထွက်လာခဲ့ရမှာလဲ... ဒါကို မင်းက ကိုယ့်အင်အား ကိုယ်မသိဘဲ ရှေ့ထွက်ပြီး ဟန်ရေးပြချင်နေသေးတယ်... ကျန်းချဲ့ ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှာကို မင်း တကယ် မကြောက်ဘူးလား..."

"ငါက နင်မင်းသားအိမ်တော် ရဲ့ မင်းသားလေး လေ... သူ က စတုတ္ထအဆင့် စစ်တပ် အရာရှိ လေး တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ... ငါ့ကို တကယ်ပဲ သတ်ရဲတယ်လို့ မယ်တော် ထင်နေတာလား..."

ဂျီချန်ချင်း က ထိတ်လန့်တကြား ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ် လိုက်လေသည်။

တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း က သေဒဏ် ထိုက်သော အပြစ် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်က သူ အမြဲတမ်း အားကိုးနေသော အချက် ဖြစ်ပြီး... မည်သူကမျှ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရဲမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ကျန်းချဲ့ အရှေ့တွင် ထိုမျှလောက် မောက်မာ ရဲခြင်း ဖြစ်၏။

"သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ရင် ခြေငါးလှမ်းအတွင်း သွေးစွန်းတတ်တယ် ဆိုတာ မင်း မကြားဖူးဘူးလား... သူ့ကို တကယ်ပဲ အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်မိရင်... သူက မင်းကို တကယ် သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်... အဲ့ဒီ အချိန်ကျမှ နောင်တရနေလည်း နောက်ကျသွားပြီ... တော်ဝင်အစိုးရ က သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ရာထူး ကနေ ဖြုတ်ချ လိုက်ရင်တောင်မှ... မင်းရဲ့ အသက်က ပြန်ရနိုင်တော့လို့လား..."

"ချန်ချင်း... မင်းသားအိမ်တော် က ဒီလောက် အခြေအနေ ကို ရောက်နေပြီ... မင်း ဘာလို့ နည်းနည်းလေးမှ မရင့်ကျက် နိုင်ရတာလဲ... ဒီလို စိတ်နေသဘောထား မျိုးနဲ့... နောက်ပိုင်း မင်းသားအိမ်တော် ရဲ့ တာဝန် တွေကို မင်း လက်ထဲကို ဘယ်လို စိတ်ချလက်ချ အပ်ရမှာလဲ..."

နင်မင်းသားကတော် က ဂျီချန်ချင်း ၏ အသုံးမကျမှု ကို အလွန် ဒေါသထွက် နေလေသည်။

"မယ်တော်... ကျွန်တော်..."

ဂျီချန်ချင်း ၏ မျက်လုံးများ က တုန်လှုပ် နေပြီး မျက်နှာထား ကလည်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲ နေကာ... ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း ပင် မသိတော့ချေ။

"ဒီ ရက်ပိုင်း အတွင်း မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူ လိုက်ပါ... ကျန်းချဲ့ မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စကိုလည်း အပြင်ကို ပေါက်ကြား မခံနဲ့... အခု အချိန်မှာ မင်းသားအိမ်တော် အတွက် အရေးအကြီးဆုံး က အရင်က သဲလွန်စ တွေကို ဖျောက်ဖျက် ပစ်ဖို့ပဲ... ပြဿနာ တကယ် မဖြစ်လာအောင် ကာကွယ်ရမယ်..."

"သားတော်... နားလည်ပါပြီ..."

ဂျီချန်ချင်း က ခေါင်းငုံ့ လိုက်ပြီး ထပ်မံ မငြင်းဆန် ရဲတော့ချေ။

အကြောင်းမှာ မယ်တော်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ပြန်လည် တွေးတောမိသောအခါ... သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှု များ ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် ပင်။

'သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ရင် ခြေငါးလှမ်းအတွင်း သွေးစွန်းတတ်တယ် တဲ့လား...'

'ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို သတ်ပစ် လိုက်ရင်တောင်မှ လောကကြီး ထဲမှာ ဆက်လက် ရှင်သန် နိုင်သေးပေတယ်... သို့သော် သူကကော... ကျန်းချဲ့ ၏ ရာထူးလေး တစ်ခု အတွက် မိမိ၏ အသက်ကို စတေးလိုက်ရခြင်း က... တကယ်ကို မိုက်မဲ လွန်းလှပေတယ်...'

နင်မင်းသားကတော် က ဂျီချန်ချင်း ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက်... ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက် သွားလေတော့သည်။

ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း... ဂျီချန်ချင်း က အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်မှု များကို ခံစား နေရပြီး... ရုတ်တရက် အစွမ်းထက်သော ခွန်အား များကို ရယူလိုစိတ် များ ပြင်းပြ လာလေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ စွမ်းအား ကသာ ကျန်းချဲ့ ထက် မြင့်မား နေမည် ဆိုပါက... တစ်ဖက်လူ က သူ့ကို ဒီလောက် အနိုင်ကျင့် ရဲပါဦးမလား။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော ပါရမီ ကို တွေးမိသော အခါ... သူ ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျ သွားပြန်လေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု က အရင်းအမြစ် များကို အသုံးပြု၍ အတင်းအကျပ် တည်ဆောက် ထားခြင်း သာ ဖြစ်ရာ... ကျန်းချဲ့ ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲတာ နဲ့ သွားတူနေလိမ့်မည်။

ယခင် ဝေ့မိသားစု ၏ သခင်လေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဆရာတူအစ်ကို ဝေ့ကျွင်းကျဲ ပင်လျှင် အခြားသော မျှော်လင့်ချက် များ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် သူ ကတော့... တကယ်ကို မကျေနပ်နိုင်ချေ။

သူ မွေးဖွား လာကတည်းက... မင်းသားအိမ်တော် က ကျဆင်း နေသည် ဆိုသော်လည်း... မင်းသားလေး ၏ အဆင့်အတန်း ကြောင့် လူတိုင်း က သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤမျှ ကြီးမားသော အရှက်ကွဲမှု မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ ခဲ့ဖူးချေ။

ယခုလို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက် ခံရပြီးနောက် မှသာ... သူ နားလည် သွားခဲ့လေပြီ။

နင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ အဆင့်အတန်း ဆိုသည်မှာ လေထဲတွင် တည်ဆောက်ထားသော ရဲတိုက် တစ်ခု သာ ဖြစ်ပြီး... အခြားသူများ က တော်ဝင်မိသားစု ၏ မျိုးဆက် ဆိုသော အမည်နာမ ကိုသာ လေးစား ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ နင်မင်းသားအိမ်တော် ကို တကယ်တမ်း မျက်လုံးထဲ ထည့်ထားကြခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ယခင် လုပ်ရပ်များ အားလုံးက...

လူပြက် တစ်ယောက် အလား ရယ်စရာ ကောင်းနေခဲ့လေပြီ။

"လူတွေ ထွက်သွားပြီလား..."

နောက်ဘက် ခြံဝင်း ထဲတွင် ချီနင်ပင်း က ရေကန်ထဲရှိ ငါးကြင်း လေးများကို အစာကျွေး နေရင်း... ကျန်းချဲ့ ရောက်လာသည် ကို မြင်သောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... သွားပြီ..."

"သူတို့ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"အဓိက ကတော့ မင်းကို လာရှာတာပဲ... နင်မင်းသားကတော် က မင်း အနေနဲ့ ဝေ့ယင်းကျဲ ရဲ့ ကိစ္စ ကြောင့် ဝေ့ကျွင်းကျဲ ကို အငြိုး မထားဖို့ မျှော်လင့်နေတာ... တကယ်လို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက် စေ့စပ် လိုက်မယ် ဆိုရင်... ငါ့အတွက် အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရနိုင်တယ် တဲ့..."

"ဒါဆိုရင်... ရှင်... ရှင် ဘယ်လို ပြောလိုက်လဲ..."

ချီနင်ပင်း က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်း သွားပြီး... ကျန်းချဲ့ ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သေချာပေါက် သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်း လိုက်တာပေါ့... မင်း က နောက်ပိုင်း ကျရင် ကျန်းအိမ်တော် ရဲ့ ဒုတိယ သခင်မလေး ဖြစ်လာမယ့် သူလေ... ဝေ့ကျွင်းကျဲ က ဘာကောင် မို့လို့ ငါ့ရဲ့ မိန်းမ ကို လာလု ရဲရတာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ဟားဟားဟား ရယ်မော လိုက်ပြီး... ခယ်မလေး ကို ကျီစယ် လိုက်လေသည်။

"ဒါမှပေါ့..."

ချီနင်ပင်း က ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့ လိုက်သော်လည်း... တစ်ခုခု ကို စဉ်းစား မိသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"နင်မင်းသားအိမ်တော် က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသားအိမ်တော် ပဲလေ... ရှင်... ရှင် က သူတို့ကို တကယ်ကြီး နှင်ထုတ် လိုက်တာ ဆိုတော့... ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."

"ပျက်စီး နေတဲ့ မင်းသားအိမ်တော် သက်သက် ပါပဲကွာ... ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက် နိုင်လောက်တဲ့ အင်အား မှ မရှိတာ..."

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့... အို... ရှင်... ရှင့် လက်ကို အငြိမ်ထားနော်..."

"ကျွန်မ ကြားဖူးတာတော့... နင်မင်းသားကတော် က အရမ်း လှတယ်တဲ့... အရင်က ယွဲ့ပြည်နယ် ရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှပန်း တောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာဆို... ရှင်... ရှင် က သူ့ကို တကယ်ပဲ နှင်ထုတ်လိုက်တာလား..."

ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ၏ အငြိမ်မနေသော လက်ကို ပုတ်ချ လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့... နင်မင်းသားကတော် က တကယ်ကို အလှမပျက် သေးဘူး... အရမ်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိတုန်းပဲ... ဒါပေမဲ့..."

ချီနင်ပင်း ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည် ကို ကြည့်ရင်း... ကျန်းချဲ့ က အလျင်အမြန် ဆက်ပြော လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ နင်ပင်းလေး နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး ကွာသေးတာပေါ့..."

"ဘယ်နေရာ က ကွာနေတာလဲ..."

"တစ်လုံးတည်းပဲ... နုပျိုမှု..."

"ဖူး..."

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်။

အရင်က သတ်မှတ်ထားသော ခုနစ်ရက် မြောက်နေ့ သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိ လာခဲ့လေပြီ။ နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း ဘက်မှလည်း ကျန်းချဲ့ တောင်းဆို ထားသော နောက်ဆုံး ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်း ကို မြို့စားအိမ်တော် သို့ လာရောက် ပို့ဆောင် ပေးခဲ့လေသည်။ သို့သော် လာပို့သူ မှာ မဟာသိုင်းသခင် ယန်ဖျင် မဟုတ်ဘဲ... နဂါးကျားတာအိုဂိုဏ်း မှ လူငယ် တပည့် အချို့ သာ ဖြစ်လေသည်။

ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်း တွင် မည်သည့် ပြဿနာ မျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြု ပြီးနောက်... ကျန်းချဲ့ ကလည်း ကတိ အတိုင်း ဖမ်းဆီး ထားသော လဲ့ထင် ကို သူတို့ ထံ လွှဲပြောင်း ပေးလိုက်လေသည်။

မထွက်ခွာမီ... လဲ့ထင် က ကျန်းချဲ့ ကို စူးစိုက် ကြည့်ကာ စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပီသစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... ဒီတစ်ကြိမ် ငါ ရှုံးသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရဲ့ အရှိန်အဝါ အရှေ့မှာ ရှုံးသွားတာပါ... နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် နေရင် အရှေ့ပင်လယ် သိုင်းပြိုင်ပွဲ ရှိတယ်... အဲ့ဒီ အချိန်ကျရင် လူသောင်းချီ ရဲ့ အရှေ့မှာ မင်းကို အနိုင်ယူပြီး... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို ပြန်ဆယ်ပြမယ်..."

လဲ့ထင် ၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ခြိမ်းခြောက် စကားများ ကို ကြားသောအခါ... ကျန်းချဲ့ က တစ်ချက် သာ လှမ်းကြည့် လိုက်ပြီး လုံးဝ ရင်ထဲ မထားခဲ့ချေ။

သူက အထူးရတနာ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယောကျ်ား တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့် ခဲ့ဖူးသော သူများ က... ဘယ်လောက်ပဲ အချိန်ယူ ပြီး လိုက်မီအောင် ကြိုးစား ပါစေ... သူတို့ ကြားက ကွာဟချက် က ပို၍ သာ ကြီးမား လာမည် ဖြစ်ပြီး... အဆုံးတွင် ထိုသူများ ကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ သွားစေမည် ဟု ကျန်းချဲ့ က အပြည့်အဝ ယုံကြည် ထားလေသည်။