အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကျန်းချဲ့...

ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်... မြို့စားအိမ်တော်။

စာကြည့်ခန်း အတွင်း၌ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်မှ အခိုးအငွေ့များ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံနေပြီး အခန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကို အေးချမ်းသွားစေသည့် အာနိသင် ရှိလေသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်ရုံပွကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီချန်ကော က ကျန်းချဲ့ ပေးပို့လာသော သတင်းပို့စာ ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

"ဒီကျန်းချဲ့က... တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ..."

အချိန် အနည်းငယ် အကြာတွင် လီချန်ကော က သတင်းပို့စာ ကို ချထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

စာထဲတွင် ကျန်းချဲ့က ယွမ်ဟယ်တောင်ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် တောင်းဆိုထားပြီး ယွမ်ဟယ်တောင် နှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစုများ လျှို့ဝှက်စွာ ပူးပေါင်းနေသည့် ခိုင်လုံသော သက်သေ အထောက်အထားများကို ရရှိထားပြီဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားကာ သူ့အနေဖြင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် ရှိမရှိ မေးမြန်းထားခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆို ခမည်းတော်က ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်မှာလား... ဒါမှမဟုတ် ခွင့်ပြုပေးလိုက်မှာလား..."

လီတုန်းရှန်း ကလည်း ထိုသတင်းပို့စာကို ဖတ်ပြီးဖြစ်ရာ အတွင်းတွင် မည်သည့်အရာများ ရေးသားထားသည်ကို သိရှိထားလေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ငါ့ရဲ့ သဘောထားကို စမ်းသပ်နေတာပဲ... တစ်ချိန်တည်းမှာ တောင်ပိုင်း ကာကွယ်ရေး မြို့စားမင်း ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုပြီး... နင်မင်းသားအိမ်တော် ကို လူလုံးထင်ရှား တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ... ဟားဟား... တကယ်ကို စေ့စပ်သေချာတဲ့ စဉ်းစားမှုပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါကတော့ သူ့ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်က အရင်က ဒီလူကို ဓားတစ်လက်လို အသုံးချချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဒီလို လုပ်လိုက်တော့... ကျားရေ ခြုံပြီး ဟန်ဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီလေ... တကယ်လို့ သူက တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ရင်တောင်မှ... တခြားလူတွေက ခမည်းတော်က သူ့နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ခံပေးနေတယ်လို့ ထင်သွားကြမှာပေါ့..."

လီတုန်းရှန်း က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစတုန်းကတော့ အဲ့ဒီလို တွေးခဲ့တာ အမှန်ပဲ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဒီကောင်လေးက အရမ်း ပါးနပ်လွန်းနေတယ်... သတင်းပို့စာ ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တင်ပြလာတယ်... တကယ်လို့ ငြင်းပယ်လိုက်ရင်... နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ကို အသုံးချဖို့ အရမ်း ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကျားရေ ကို သူ့ကို ခဏလောက် ခြုံခွင့်ပေးလိုက်တာပေါ့... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်... နင်မင်းသားအိမ်တော် ကိုလည်း နှိမ်နှင်းဖို့ အချိန်တန်နေပြီ... ကျန်းချဲ့ မရှိရင်တောင်မှ ငါ ကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ... အခု သူက ဒီလို စိတ်ကူး ရှိနေမှတော့... ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခု သက်သာသွားတာပေါ့..."

လီချန်ကော က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှချေ။

"သားတော် နားလည်ပါပြီ..."

"အရင်က စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကကော... ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ..."

လီချန်ကော က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... သားတော် သေချာ စုံစမ်းပြီးပါပြီ... အဲ့ဒီနေ့က ကျန်းချဲ့ နဲ့ လဲ့ထင် တို့ တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်တုန်းက... သူ့ရဲ့ ပုံစံက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး အရှိန်အဝါကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ... အဲ့ဒါကြောင့်သာ တိုက်ပွဲ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့တာပါ... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပြီး... အဲ့ဒီအထဲမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် သိုင်းသခင် တွေတောင် ပါဝင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့... ဒီသတင်းက မှားနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး..."

လီတုန်းရှန်း က ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ပါရမီက... တကယ့်ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပဲ..."

လီချန်ကော တစ်ယောက် လေးနက်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

'မိစ္ဆာကောင်ပဲ... တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ပဲ...'

ကျန်းချဲ့ က ယခင်က ရွှမ်လင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းရှိ အစီအရင် များ၏ ကန့်သတ်ချက် များကြောင့်သာ ဆိုလျှင်... ကျန်းချဲ့ က ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ... သူက သာမန် မွေးရာပါအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်သိမ်းသွားသည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအထိ... နှစ်လပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ကျန်းချဲ့ က ဤအဆင့်အထိ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ... တကယ်ကို လူအများ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးကို ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် ဟူသော စကားလုံးဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်...

တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပင်။

ထို့ထက်ပို၍ သူက ကျန်းချဲ့မှာ ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာကောင်း များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရသူ တစ်ယောက်ဟုပင် သံသယ ဝင်နေမိလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့သော တိုးတက်မှု နှုန်းက... သာမန် လူများ၏ စိတ်ကူးယဉ် နိုင်စွမ်း ထက် အများကြီး ကျော်လွန် နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

"သားတော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်မိပါတယ်... ဒီလူက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းပါတယ်... နှမြောစရာ ကောင်းတာက... မြောက်လင် ချီမိသားစု က အရင်ဦးသွားခဲ့တာပဲ... မဟုတ်ရင်... ဒီလို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် မျိုး က ခမည်းတော် ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါ..."

လီတုန်းရှန်း ကလည်း အလွန် နှမြောနေမိလေသည်။ ကျန်းချဲ့ က လဲ့ထင် ကို အနိုင်ယူလိုက်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက်... ကျန်းချဲ့ အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ မကျေနပ်မှုများ ကလည်း အများကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး... တစ်ဖက်လူ၏ ပါရမီ ကိုပင် လေးစားလာမိလေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ ပါရမီ အရဆိုလျှင်... နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ၌ ရပ်တန့်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ အခြေခံအားဖြင့် သေဆုံးမသွားသရွေ့... မြောက်လင် ချီမိသားစု ၏ ထောက်ပံ့မှု နှင့် ဆိုလျှင်... မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါး သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည် မှာ အသေအချာပင်။

မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါး ဖြစ်လာသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ကျန်းချဲ့ ၏ ရာထူး အဆင့်အတန်း ကလည်း သာမန် ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လီချန်ကော က ပြန်လည် မဖြေကြားတော့ဘဲ... အရှေ့ရှိ အမွှေးတိုင် အိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အခိုးအငွေ့ များကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး... မျက်ဝန်းများထဲတွင် အမည်မသိ အလင်းရောင်များ တောက်ပနေကာ အလွန် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများ ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေပုံ ရလေသည်။ အချိန် အတော်ကြာ မှသာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ပါဦး... သတင်းပို့စာ ကို ကျန်းချဲ့ ဆီ ပြန်ပို့လိုက်... ဒီကောင်လေး က ဘယ်အဆင့်ထိ တက်လှမ်း နိုင်မလဲ ဆိုတာကို ငါလည်း သိချင်နေပြီ... နောက်ပိုင်း ကျရင်... သူ့ကို အသုံးချစရာ နေရာ ရှိကောင်း ရှိလာနိုင်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သားတော် အခုပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထျန်းနန် မြို့စားအိမ်တော် အတွင်း၌။

ကျန်းချဲ့ က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း မှ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... သူက စစ်မှန်သော အမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကိုတော့ လုံးဝ ထုတ်ဖော် ပြောကြားခြင်း မရှိသေးချေ။ သူ၏ တိုးတက်မှု နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး... သာမန် လူများနှင့် လုံးဝ ခြားနား နေလေရာ... မဖြစ်မနေ အခြေအနေ မျိုး မဟုတ်ပါက... ဖုံးကွယ်ထားရန် လိုအပ်ဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ... သူက ကိုယ်တိုင် မထုတ်ဖော် သော်လည်း... သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအား ကိုတော့ တဖြည်းဖြည်း နားလည် သဘောပေါက် လာခဲ့လေပြီ။

မနေ့က သူက ထျန်းနန်မြို့ မှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး... လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်း တစ်ခု တွင် သူ၏ စွမ်းအား ကို စမ်းသပ် ခဲ့လေသည်။ အခြေခံ အားဖြင့် သူ၏ စွမ်းအား က ယခင် ကထက် တစ်ဆ တိတိ တိုးတက် လာသည် ဟု မဆိုနိုင် သော်လည်း... အများကြီး ကွာခြားမှု မရှိတော့ကြောင်း သူ အသေအချာ ပြောနိုင်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ရွှမ်ထျန်း နဂါးပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ် ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု များကို ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် အလွန် ကျေနပ် အားရ နေလေသည်။

ထိုအချိန် မှစ၍ သူ တိုက်ခိုက် လိုက်တိုင်း... နဂါး ပုံသဏ္ဌာန် ချီစွမ်းအင် များ တွင် နဂါး ၏ အရှိန်အဝါ နှင့် နတ်ဘုရား အသွင်အပြင် များ ပါဝင်လာပြီး... စွမ်းအား များမှာ လည်း အလွန် ကြီးမား လာခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင်... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါးဟိန်းသံ ခန္ဓာကိုယ် နှင့်လည်း အချင်းချင်း ပံ့ပိုး နေသည့် အလား ပင်။

အကယ်၍ အစစ်အမှန် အောင်မြင်မှု အဆင့် အထိ ကျင့်ကြံ နိုင်မည် ဆိုပါက...

'ဒါက...'

ကျန်းချဲ့ ၏ အမြင် တွင်... သူ က သိုင်းပညာ အသွင်အပြင် ၏ စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကိုပင် ပိုင်ဆိုင် လာနိုင်မည် ဟု ထင်မှတ် နေမိလေသည်။

သူ၏ စွမ်းအား ကလည်း အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အဆင့် တစ်ခု သို့ ရောက်ရှိ သွားမည် မှာ အသေအချာပင်။

ယခု သူ၏ စွမ်းအား ဖြင့် ဆိုလျှင်... အကယ်၍ လဲ့ထင် နှင့်သာ ထပ်မံ ယှဉ်ပြိုင် ရမည် ဆိုပါက... ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အရှိန်အဝါ ကို အသုံးမပြု ဘဲ နေလျှင် တောင်မှ... ကျန်းချဲ့ က တစ်ဖက်လူ ကို အနိုင်ယူ နိုင်မည် ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိလေသည်။ တိုက်ပွဲ က အနည်းငယ် ကြာမြင့် နိုင်သော်လည်း...

အနိုင်ရမည့် သူ ကတော့... သေချာပေါက် သူ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အရှိန်အဝါ နှင့်သာ ပေါင်းစပ် လိုက်မည် ဆိုပါက... ယခု အချိန် ၌ သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် သိုင်းသခင် တစ်ပါး နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဟု ထင်မှတ် နေမိလေသည်။ နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ... ယခု အချိန် ၌ သူ့ အတွက် လက်ရည် စမ်းသပ် ရန် ပြိုင်ဘက် မရှိသေးခြင်း ပင်။

နောက်ဘက် ခြံဝင်း ထဲတွင်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း နှင့် ချီနင်ပင်း တို့ က တိုးတိုး တိတ်တိတ် စကားပြော နေကြလေသည်။ သူတို့ သုံးယောက် အတူတကွ ပွင့်လင်းစွာ ဆက်ဆံ ခဲ့ကြပြီး နောက်ပိုင်း... သူတို့ နှစ်ဦး ကြားရှိ ဆက်ဆံရေး ကလည်း မသိမသာ ပိုမို ရင်းနှီး လာခဲ့ကြလေသည်။ သေချာသည်မှာ အဓိက အကြောင်းရင်း ကတော့... ဟွမ်ရှန်းရှန်း က ကိုယ့် အဆင့်အတန်း ကို ကိုယ် သိရှိ နေသောကြောင့် ပင်။

ချီဝမ်ကျင်း နှင့် တရားဝင် ဇနီး နေရာ အတွက် လုယူ ရန် လုံးဝ အရည်အချင်း မရှိကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိ ထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရိုးရိုးသားသား နေထိုင် ခြင်း က သာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး... သူမ ၏ ရိုးသား မှုကို ကြည့်ကာ... ကျန်းချဲ့ က သူမ အပေါ် ပိုမို ကြင်နာ ယုယ လာနိုင်ကြောင်း တွေးတော ထားလေသည်။

မှတ်သား စရာ ကောင်းသော အချက် တစ်ခု ကတော့... ကျန်းချဲ့ ၏ များပြား လှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် များကို အသုံးပြု ၍ ပံ့ပိုး ပေးမှု အောက်တွင်... ဟွမ်ရှန်းရှန်း ၏ ကျင့်ကြံမှု က မွေးရာပါ အလယ်အလတ် အဆင့် ဖြစ်သော ယွမ်ဟိုင် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့ခြင်း ပင်။ ဤ တိုးတက်မှု အမြန်နှုန်း က တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်း လှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ... သူမ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ် သို့ ခြေချ ခဲ့သည် မှာ နှစ်ဝက် ခန့် သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ အပြင် သို့ သာ သတင်း ပျံ့နှံ့ သွားပါက... အလွန် အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဟု သေချာပေါက် ခေါ်ဆို နိုင်ပြီး... ချီနင်ပင်း ကို ပင် လိုက်မီ လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

အဓိက အကြောင်းရင်း ကတော့... အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် များ ဖြင့် ပံ့ပိုး မှု က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သာ ဖြစ်ပြီး... အရေးအကြီးဆုံး အချက် မှာ... ကျန်းချဲ့ က သူမ နှင့် အတူတကွ ကျင့်ကြံ သော အခါ... သူမ အပေါ် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အကျိုးကျေးဇူး များ ပေးစွမ်း နိုင်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေခဲ ဖီးနစ် ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေပြီး... မူလ ကတည်းက ပါရမီ ကောင်းမွန် သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ ကတော့... နောက်ပိုင်း မှ နဂါးဟိန်းသံ ခန္ဓာကိုယ် သို့ ပြောင်းလဲ သွားသူ ဖြစ်ရာ... သူတို့ နှစ်ဦး အတူတကွ ကျင့်ကြံ တိုင်း... နဂါး နှင့် ဖီးနစ် တို့ ပေါင်းစပ် နေသည့် အလား... အလွန်တရာ လိုက်ဖက် ညီမှု ရှိလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ ကျင့်ကြံမှု က ဟွမ်ရှန်းရှန်း ထက် အများကြီး ပိုမို မြင့်မား သော်လည်း... သူ က သူမ ထံမှ နေ၍ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး များ မရရှိ နိုင်သော်လည်း... အားနည်း သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော ဟွမ်ရှန်းရှန်း အတွက်တော့... လုံးဝ မတူညီချေ။ ကျင့်ကြံမှု ကွာဟချက် ကြီးမား လေလေ... သူမ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူး က ပိုမို ကြီးမား လေလေ ပင်။

တစ်ခါ ကျင့်ကြံ ခြင်း က... တစ်လ လောက် ပင်ပန်း ဆင်းရဲ စွာ ကျင့်ကြံ ရခြင်း နှင့် ညီမျှ လေသည်။

သေချာ တွက်ချက် ကြည့်မည် ဆိုပါက... ကျန်းချဲ့ က သာ... ဆေးမီးဖို တစ်ခု နှင့် ပို၍ တူနေလေသည်။

သို့သော် ဤ ကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် လည်း ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်ချေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု က အရမ်း အစွမ်းထက် နေတာ ကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ အကယ်၍ ဟွမ်ရှန်းရှန်း ၏ ကျင့်ကြံမှု က သာ... သူ့ထက် ပိုမို မြင့်မား ခဲ့မည် ဆိုပါက... သူ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူး က တစ်ဖက်လူ ထက် ပိုမို များပြား မည် မှာ အသေအချာပင်။

ဤ အချက် ကို ချီနင်ပင်း က အလွန် အားကျ နေမိလေသည်။

သူမ ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ယင် ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေပြီး... ကျန်းချဲ့ ၏ နဂါး ယန် အရှိန်အဝါ ကလည်း... အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ပေးစွမ်း နိုင်သော်လည်း... ဟွမ်ရှန်းရှန်း ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူး လောက် တော့ မကြီးမားချေ။ အကြောင်းမှာ ကျန်းချဲ့ နှင့် ဟွမ်ရှန်းရှန်း တို့ ၏ ရုပ်ခန္ဓာ က အရမ်း ကို လိုက်ဖက် ညီလွန်း နေသောကြောင့် ပင်။

ဘယ်လောက်ပဲ အားကျ နေပါစေ... အချည်းနှီး သာ ဖြစ်လေသည်။

"အစ်မ နင်ပင်း... အစ်မ တပ်မှူးချုပ် ကို ထပ်ပြီး အကြံပြု ကြည့်ပါလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာပဲ... အတူတူ ကျင့်ကြံ ကြတာပေါ့... ကျင့်ကြံ တာက ကျင့်ကြံမှု တိုးတက် ဖို့ အတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်တယ် လေ..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်မလေး... နင် အရမ်း မရိုင်းစိုင်း နဲ့နော်... ပြောချင်ရင် နင့်ဘာသာ သွားပြော... ငါ ကတော့ လုံးဝ သွားမပြောဘူး... ခြွင်းချက် အနေနဲ့... ထားလိုက်ပါတော့... နင့် တစ်ကိုယ်လုံး လည်း အဲ့ဒီလူ စော်ကား တာ ခံထားရ ပြီးပြီပဲ..."

ချီနင်ပင်း က ခြိမ်းခြောက် ရန် ကြိုးစား လိုက်သော်လည်း... ယခင် လောင်းကြေး ရှုံးနိမ့် ပြီးနောက်... ဟွမ်ရှန်းရှန်း လည်း အနောက်ဘက် တံခါး ကို ဖွင့်ပေး လိုက်ရကြောင်း သတိရ သွားပြီး... ချက်ချင်း စိတ်ပျက် သွားလေသည်။

'ချီနင်ပင်း ကိုယ်တိုင် လည်း အနောက်ဘက် တံခါး ဖွင့်ပေး ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာတွေများ လာပြောနေတာလဲ...'

ဟွမ်ရှန်းရှန်း က နှုတ်ခမ်း တွန့် လိုက်ပြီး... စိတ်ထဲမှ နေ၍ ကျိတ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤ စကား ကို သူမ ထုတ် မပြောရဲချေ။ စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးနေရဲလေသည်။

"ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ..."

ကျင့်ကြံ ခြင်း ပြီးဆုံး သွားသော ကျန်းချဲ့ က အပြုံး တစ်ခု ဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦး ၏ အနီးသို့ ရောက်လာလေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ နတ်အာရုံ ဖြင့် ဆိုလျှင်... သူတို့ နှစ်ဦး စောစော က ပြောခဲ့သော စကား များကို သူ အကုန်လုံး ရှင်းလင်း စွာ ကြားသိ ခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။

"ဘာ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် သဘာဝ မကျသော အနီရောင် လေး များ ဖြတ်သန်း သွားလေသည်။ သူမ က ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သူမ ကို အရှက်အကြောက် မရှိသော မိန်းမပျက် တစ်ယောက် ဟု ထင်မြင် သွားမည် ကို လုံးဝ မလိုလားချေ။

ချီနင်ပင်း က နှုတ်ခမ်း တွန့် လိုက်ပြီး... ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့ လိုက်လေသည်။

"ရှန်းရှန်း က... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာပဲ ဆိုတော့... ရှင် နဲ့ အတူတူ အခန်းထဲမှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံ ချင်တယ် တဲ့..."

"အို... ဟုတ်လား..."

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပင့်တက် သွားလေသည်။

"ချီနင်ပင်း... အစ်မ ဘာတွေ လျှောက်ပြော နေတာလဲ..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း တစ်ယောက် ဒေါသထွက် ပြီး ရှက်ရွံ့ သွားကာ... ယခင် က အစ်မ ဟု ခေါ်ဆို ခဲ့သည် ကို ပင် ဂရုမစိုက် နိုင်တော့ချေ။

"နင် ပြောဖို့ ရှက်နေရင်... ငါ က ကူပြောပေး ရတာပေါ့..."

"ကျွန်မ... ကျွန်မ... အဲ့ဒီလို မပြောပါဘူး..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း က မျက်နှာ တင်းတင်း ဖြင့် ရှင်းပြ လိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ က သူမ ၏ သွယ်လျသော ခါးလေး ကို တိုက်ရိုက် ဖက်ထား လိုက်ပြီး... မျက်နှာ ပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ထွက် လာလေသည်။

"လာ... ငါ နဲ့ အတူတူ အခန်းထဲ လိုက်ခဲ့..."

"အစ်မ နင်ပင်း... အစ်မ လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မလား..."

မျက်နှာ နီရဲ နေသော ဟွမ်ရှန်းရှန်း က ငြင်းဆန် ခြင်း မရှိတော့သော်လည်း... ချီနင်ပင်း ကို ပါ အတူတကွ ပူးပေါင်း ရန် ဖိတ်ခေါ် လိုက်လေသည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင်... ကျန်းချဲ့ ၏ ဒဏ်ကို လုံးဝ ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဖူး... ဘယ်သူ က နင်တို့ နဲ့ လိုက်ခဲ့မှာလဲ... နေ့ခင်း ကြောင်တောင် ကြီး... အရှက် မရှိဘူး..."

ချီနင်ပင်း က ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့ လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ပြေး ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ မလှုပ်ရှား ရသေးမီမှာပင်ကျန်းချဲ့ က သူမ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ် လိုက်ပြီး တစ်ဖက် တစ်ယောက် စီ ဖက်ကာ မလှမ်းမကမ်း ရှိ အခန်း ထဲသို့ ဝင်သွား လေတော့သည်။

"သွားရအောင်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာပဲ..."

"ဖူး... ရှင် ကျွန်မ ကို လွှတ်ပေးစမ်း... ရှင်တို့ ဘာသာ သွားကြ... ကျွန်မ က ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ကို အနောက်ကနေ တွန်းပေးစရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

ပြင်းထန်စွာ နာကျင် ခဲ့ရဖူးသော ချီနင်ပင်း က ချက်ချင်း ငြင်းဆန် လိုက်သော်လည်းကျန်းချဲ့ ၏ ကျားလက်သည်း များကို လုံးဝ ရုန်းထွက် ၍ မရနိုင်ချေ။

ကျန်းချဲ့ က သူမ ကို ဖြောင်းဖြ ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မှာပင်ရုတ်တရက် မျက်မှောင် ကျုံ့သွားပြီးသူတို့ နှစ်ဦး ကို လွှတ်ပေး လိုက်လေသည်။

ချီနင်ပင်း တို့ နှစ်ဦး စလုံး အံ့ဩ တွေဝေ နေစဉ် မှာပင်အပြင်ဘက် မှ ရွှီချန်ဟူ ၏ အသံ ထွက်ပေါ် လာလေသည်။

"တပ်မှူးချုပ်... ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် က သတင်းပို့စာ ပြန်ရောက် လာပါပြီ... နောက်ပြီးတော့... အိမ်တော် ရဲ့ အပြင်ဘက် မှာ ဆရာကျိုး လို့ အမည်ခံ ထားတဲ့ လူ တစ်ယောက် က... နယ်စပ် အပြင်ဘက် ကနေ လာတာ ပါ တဲ့... တပ်မှူးချုပ် ကို တွေ့ခွင့် တောင်းနေပါတယ်... ဆွေးနွေး စရာ အရေးကြီး တဲ့ ကိစ္စ ရှိတယ် လို့ လည်း ပြောပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က ချီ နှင့် ဟွမ် တို့ နှစ်ဦး ကို အနည်းငယ် နှုတ်ဆက် ပြီးနောက်... နောက်ဘက် ခြံဝင်း ထဲမှ ထွက်ခွာ သွားလေသည်။ သူ က အလှအပ ကို နှစ်သက် သော်လည်း... အရေးကြီး သည့် ကိစ္စ များကို လည်း ခွဲခြား သိရှိ လေသည်။ သာမန် အချိန်များ တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင် နိုင်သော်လည်း...

ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလာပါက... သူ က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ် နိုင်စွမ်း ရှိပြီး... ချက်ချင်း ထွက်ခွာ နိုင်လေသည်။

ရွှီချန်ဟူ ၏ လက်ထဲမှ သတင်းပို့စာ ကို လက်ခံ ရယူ လိုက်ပြီး... လီချန်ကော ၏ ကိုယ်တိုင် ရေးသား ထားသော စာ နှင့် အပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ် ထားသော တံဆိပ်တုံး များကို ကြည့်ရင်း... ကျန်းချဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး... လုံးဝ စိတ်အေး သွားခဲ့လေသည်။

'ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်...'

လီချန်ကော က သူ့ကို ဓား တစ်လက် လို အသုံးချ ကာ... ထျန်းနန် ရှိ အင်အားစု များကို ရှင်းလင်း ပစ်ချင် နေကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိ ထားပေသည်။ သို့သော် မြင်းကို အလုပ်လုပ် စေချင်လျှင်... မြက် တော့ ကျွေးရမည် မဟုတ်ပါလော။ သူ က ဤ ကိစ္စ အတွက် ချီမိသားစု ကို အမြဲတမ်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက် စေရန် လုံးဝ မလိုလားချေ။

လီချန်ကော တွင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေမှတော့... အားစိုက် ထုတ်သင့် ပေသည်။

သူ က နောက်ကွယ် ကနေ ပံ့ပိုး ပေးနေမည် ဆိုပါက... ကျန်းချဲ့ ၏ ယုံကြည်မှု က ပိုမို ခိုင်မာ လာမည် ဖြစ်လေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး ကတော့ တရားဝင် ဖြစ်မှု ပင်။ ထို့အပြင်... ဤ ကိစ္စ ကြောင့် နင်မင်းသားအိမ်တော် ကို ပါ ထိန်းချုပ် နိုင်မည် ဆိုပါက... နောင်တစ်ချိန် အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ပင်။ ယခု အခါ သတင်းပို့စာ က ပြန်ရောက် လာပြီ ဆိုတော့... သူ လည်း ယွမ်ဟယ်တောင် ကို တိုက်ခိုက် ရန် အချိန်တန် ပြီ ပင်။

နင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ အင်အားစု လေး က... သူ ၏ အရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင် ကြောင်း... နင်မင်းသားကတော် ကို သိရှိ စေရမည် ပင်။

အသက်ရှင် ချင်ရင်... သူ၏ ပေါင် ကို တင်းတင်း ဖက်ထား ရမည် ပင်။

"တာပြောင်... ရိခုန်း တို့ ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေး လိုက်... စစ်တပ် ကို ပြင်ဆင် ထားပြီး... ငါ့ရဲ့ အမိန့် ကို စောင့်နေဖို့..."

ကျန်းချဲ့ က "ကျန်း" ဟူသော စာလုံး ရေးထိုး ထားသည့် အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ကို ရွှီချန်ဟူ ထံသို့ ပေးအပ် ကာ အမိန့်ပေး လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... လက်အောက်ငယ်သား အခုပဲ တပ်မှူး တွေကို သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်..."

"သွားတော့... ပြီးရင် အဲ့ဒီ ဆရာကျိုး ဆိုတဲ့ လူကို ခေါ်လာခဲ့... ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရွှီချန်ဟူ က အမိန့် နာခံ ကာ ထွက်ခွာ သွားပြီးနောက်... ကျန်းချဲ့ က လှည့်ကာ ချီ နှင့် ဟွမ် တို့ နှစ်ဦး ၏ အရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး... ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရင် သွားရေချိုး လိုက်ဦး... ငါ ဒီရက်ပိုင်း အတွင်း ပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာ တစ်ခု စဉ်းစား ထားတယ်... ခဏနေရင် ငါတို့ သုံးယောက် အတူတူ စမ်းကြည့်ကြမယ်... စိတ်လှုပ်ရှား စရာ လေး တွေ ထပ်တိုး တာပေါ့..."

"ဒါဆိုရင်လည်း... ရှင် မြန်မြန် လာခဲ့နော်..."

ဟွမ်ရှန်းရှန်း က ခေါင်းငုံ့ ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ချီနင်ပင်း က ဟွမ်ရှန်းရှန်း ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ကျန်းချဲ့ ကို လှည့်ကြည့် ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖူး... ရှင် ကျွန်မ ကို လာမစော်ကား နဲ့... ဘာ ပုံစံသစ် လဲ... ကျွန်မ ကတော့ လုံးဝ မသွားဘူး..."

"နင်ပင်း... မင်း လည်း ငါတို့ ရဲ့ ကိစ္စ တွေကို ဝမ်ကျင်း သိသွားတာ မလိုချင်ဘူး မလား..."

ကျန်းချဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ချီနင်ပင်း က ကျန်းချဲ့ ကို စူးစိုက် ကြည့်ကာ... အချိန် အတော်ကြာ မှ စကား တစ်ခွန်း ပြောထွက် လာလေသည်။

"နှာဘူး..."

"တောင်ပိုင်းယွဲ့ က ကျိုးရီ ပါ... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ကို ဂါရဝပြု ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ နှင့် တွေ့ဆုံ ပြီးနောက်... ကျိုးရီ က မိမိ၏ နာမည် ကို ပြောကာ... သူ့ကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက် လိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်... မိမိ ထက်ပင် အနည်းငယ် သာလွန် နေသော အရှိန်အဝါ ကို အာရုံခံ မိလိုက်သော အခါ... ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

"တောင်ပိုင်းယွဲ့... ဆရာကျိုး က တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ ရဲ့ အစိုးရ အရာရှိ လား... ဒါမှမဟုတ် သိုင်းလောက သား တစ်ယောက် လား..."

"တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ ရဲ့ ဒုတိယ အဆင့် အရာရှိ ပါ... အမတ်ကြီး ရာထူး ကို ရယူထား ပါတယ်..."

တစ်ဖက်လူ ကို မျက်လုံး မှေးကျဉ်း ကာ အကဲခတ် လိုက်ပြီး... ကျန်းချဲ့ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သတ္တိ ကောင်းလှချည်လား... တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ က လူတွေ က ငါတို့ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ရဲ့ နယ်မြေ ထဲကို ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို အပြစ်ပေး လိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့... ဒီလူ ဒီကို လာတာ... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ကို ယွမ်ချီကျောက်တုံး တွေ လာပို့ပေး တာပါ... မင်း ဒီလို လုပ်လိုက်ရင်... ယွမ်ချီကျောက်တုံး တွေ အမြောက်အမြား... ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံး သွားလိမ့်မယ်..."

"ဆရာကျိုး က ဘယ်လောက် လာပို့ မလို့လဲ..."

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း အထင်လွဲ နေပါပြီ... ဒီလူ ပြောတဲ့ ယွမ်ချီကျောက်တုံး တွေ လာပို့ပေးတယ် ဆိုတာ က... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း နဲ့ စီးပွားရေး လာလုပ် တာပါ... ခင်ဗျား က ထျန်းနန်ဂိတ် ကို အုပ်ချုပ် နေပြီး... နောက်ကွယ် ကနေ မြောက်လင် ချီမိသားစု ရဲ့ ပံ့ပိုး မှု ကို ရရှိ ထားတယ်လေ... ငါ ကတော့ တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ ကို ကိုယ်စားပြု ပါတယ်... ခင်ဗျား နဲ့ ငါ နှစ်ဖက် စလုံး က လိုအပ်တာ တွေကို အပြန်အလှန် ဖလှယ် ပြီး... အကျိုးအမြတ် ကို အတူတူ ခံစား ကြမယ် ဆိုရင်... သေချာပေါက် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမယ့် လမ်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ..."

"အရင်က ထျန်းနန်ဂိတ် တပ်မှူးချုပ် တွေ ကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ကြတာလား..."

"ကမ္ဘာကြီး က အကျိုးအမြတ် အတွက် စည်ကား နေပြီး... အကျိုးအမြတ် အတွက် လှုပ်ရှား နေကြတာပါ... ဒါက အလယ်ပိုင်းဒေသ ရဲ့ ရှေးဟောင်း စကားပုံ တစ်ခု ပါပဲ... အကျိုးအမြတ် သာ ကြီးမား မယ် ဆိုရင်... ဘယ်သူမဆို စွန့်စား ရဲကြမှာပါပဲ... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ကော ဘယ်လို ထင်လဲ..."

ဆရာကျိုး ၏ မျက်နှာ က တည်ငြိမ် နေလေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက် အကျိုးအမြတ် ပေးနိုင်မလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပင် မေးလိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တော့... သူ က ဤ ရာထူး ကို မျက်စိကျ ခဲ့ခြင်း မှာ... အကြီးအကျယ် အမြတ်ထုတ် ရန် အတွက် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခု အခါ တစ်ဖက်လူ က ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကမ်းလှမ်း လာသည် ဆိုမှတော့... သေချာပေါက် ပူးပေါင်း ရမည် ပင်။

နိုင်ငံခြား သား များနှင့် လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ် ပြီး... နိုင်ငံတော် ၏ အကျိုးစီးပွား ကို ထိခိုက် စေခြင်း ကတော့...

ထျန်းနန်ဂိတ် ၏ တပ်မှူးချုပ်ကြီး ဖြစ်သော သူ့အတွက်... စကား တစ်ခွန်း တည်း ဖြင့် ပြီးဆုံး သွားမည့် ကိစ္စ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ရဲ့ နောက်ကွယ် က ချီမိသားစု က ဘယ်လောက် ထုတ်ပေး နိုင်မလဲ ဆိုတာ အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ခန့်မှန်း ထားတာတော့... ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားတာ နဲ့... နှစ်စဉ် တပ်မှူးချုပ်ကျန်း အနေနဲ့ အနည်းဆုံး ယွမ်ချီကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်း လောက်တော့ မြတ်နိုင်ပါတယ်..."

ဆရာကျိုး က လက်ချောင်း အချို့ ကို ထောင်ပြ လိုက်လေသည်။

"ပူးပေါင်း လို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ လိုချင်တဲ့ အရာ အချို့ ရှိတယ်... ဆရာကျိုး ထုတ်ပေး နိုင်မယ် လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က တစ်ဖက်လူ ကို စူးစိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သာ ပြောပါ..."

ကျိုးရီ က ယုံကြည်မှု အပြည့် ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ အထောက်အပံ့ အချို့ ရှိနေသည့် အလား ပင်။

"နင်မင်းသားအိမ်တော် က ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစု တွေ နဲ့ လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ် နေတယ် ဆိုတာ... ငါ သိတယ်... ငါ လိုချင်တာ က နင်မင်းသားအိမ်တော် နဲ့ ခင်ဗျားတို့ နိုင်ငံ အကြား လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်း နေတဲ့ အထောက်အထား တွေပဲ... ဆရာကျိုး က ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက် ကို ဖြည့်ဆည်း ပေးနိုင်မလား..."

ကျန်းချဲ့ က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပီသစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးရီ ၏ အပြုံး က ချက်ချင်း တောင့်တင်း သွားပြီး... တိတ်ဆိတ်မှု ထဲသို့ နစ်မြုပ် သွားလေတော့သည်။