အခန်း ၂၅၁

အခန်း (၂၅၁) ဒူးထောက်စမ်း

စာရွက်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကို ကြည့်ရင်း နင်ကတော်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩနေရာမှ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့က တကယ်ပဲ အမိန့်ကို နာခံပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

နာခံခဲ့သည့် အမိန့်ကလည်း တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီး လီချန်ကော၏ အမိန့်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုတော့ ကျန်းချဲ့တွင် ဤကဲ့သို့ လိမ်လည်ရဲသည့် သတ္တိမျိုး ရှိမည်ဟု သူမ မယုံကြည်ချေ။ အကယ်၍ စစ်ဆေးတွေ့ရှိသွားပါက အပေါ့စား ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး အပြင်းစား ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် တော်ဝင်အစိုးရ၏ ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤသို့ဆိုလျှင် သူမ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော တရားမျှတမှု တောင်းဆိုမည် ဆိုသည့် စကားက လုံးဝ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီး လီချန်ကောက ကျန်းချဲ့ မဟုတ်ချေ။ သူက တတိယအဆင့် တော်ဝင်အရာရှိကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက နယ်စပ်ကို အုပ်ချုပ်ရသော အာဏာပိုင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

တော်ဝင်အစိုးရမှ ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားသော စစ်သူကြီး ဖြစ်ပြီး တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးတွင် အစစ်အမှန် အာဏာပိုင်ဆိုင်ထားသူ အနည်းငယ်ထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။

ကျဆင်းနေသော မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခု အနေဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြ၍ လီချန်ကောကို စွပ်စွဲပြစ်တင်ရန် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် နင်မင်းသားအိမ်တော်ကသာ သတင်းပို့စာ တင်ဝံ့မည် ဆိုပါက နောက်ပိုင်းတွင် လီချန်ကောက မင်းသားအိမ်တော်ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ပစ်မှတ်ထား လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် သူမတွင် သတ္တိမရှိချေ။

နင်ကတော်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော မျက်နှာထားကြောင့် ဘေးတွင်ရှိနေသော ဂျီချန်ချင်းနှင့် ဝေ့ကျွင်းကျဲတို့လည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက် တစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

'စာလိပ်ပေါ်မှာ ဘာတွေများ ရေးထားလို့ မယ်တော် ဒီလောက်တောင် မျက်နှာပျက် သွားရတာလဲ'

သူတို့ အလွန် ကြည့်ချင်နေကြသော်လည်း အခြေအနေနှင့် အချိန်အခါ မပေးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ရင်ထဲမှ သိချင်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

ကျန်းချဲ့ကို ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သောအခါ အစောပိုင်းက မသိမသာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သော မောက်မာဝင့်ကြွားမှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

နင်ကတော်က သတင်းပို့စာကို ပိတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို လေးနက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ အားကိုးရာပေါ့လေ"

"ဘာလဲ... ဒါက မလုံလောက်သေးလို့လား"

ကျန်းချဲ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက အလွန်တရာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရလေသည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကို အဆင့်မြင့်လွန်းတယ်... စစ်သူကြီး ရဲ့ အမိန့်ကိုတောင် ရယူနိုင်ခဲ့တာပဲ... စစ်သူကြီး က ယွမ်ဟယ်တောင် ကို နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ယူဆမှတော့... ဒါက ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေပါပဲ... ငါ ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပါဘူး... စောစောက စကား အပြောအဆို မှားယွင်းသွားတာတွေ ရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

နင်ကတော်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က ယွမ်ဟယ်တောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် သူမက ယောင်းယွီကျိုးကို သက်သေအထောက်အထားများ အားလုံး ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က ပြဿနာကောင် တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နင်မင်းသားအိမ်တော်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။

ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်သေးချေ။

'စစ်သူကြီး...'

မယ်တော် သို့မဟုတ် အဒေါ်ဖြစ်သူ ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော စကားလုံး အချို့ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျီချန်ချင်းနှင့် ဝေ့ကျွင်းကျဲတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

စစ်သူကြီး ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အဖြေရှိပြီး ဖြစ်လေသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံး သာမက ကျန်းနန် ဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် စစ်သူကြီး ဟု ခေါ်ဆိုခံရရန် အရည်အချင်းရှိပြီး နင်ကတော် ကို ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

နယ်စပ်ကို အုပ်ချုပ်ရသော အာဏာပိုင်... တော်ဝင်အစိုးရ၏ တတိယအဆင့် တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး တပ်မှူး... တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီး လီချန်ကော ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိသော ထိပ်တန်း တည်ရှိမှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး လက်ရွေးစင် တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး တပ်မတော်ကို ကိုင်စွဲထားကာ ယွဲ့ပြည်နယ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အမိန့်ပေးခံထားရသူ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ အာဏာကို ယွဲ့ပြည်နယ်တွင် ဒုတိယမြောက် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိချေ။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ အမှောင်ကျသွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့က လီချန်ကော၏ ဤမျှလောက် အလေးထားမှုကို ခံနေရသည်ဆိုမှတော့ နင်မင်းသားအိမ်တော် အနေဖြင့် လက်စားချေရန် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ အတောင်ပံများက တဖြည်းဖြည်း သန်စွမ်းလာနေပြီ ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး ခေါင်းငုံ့ အညံ့ခံရန် သာ ရှိတော့ပေမည်။

"ရပါတယ်"

ကျန်းချဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပြလိုက်လေသည်။

နင်ကတော်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

ယခု စစ်သူကြီး၏ သတင်းပို့စာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဖြေရှင်းချက် တောင်းဆိုရန် အတွေးများ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ ဆက်နေလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

သူမ အနေဖြင့် ယခု ချက်ချင်းပင် အိမ်တော်သို့ လူလွှတ်ကာ ပြင်ဆင်ထားသော စွပ်စွဲပြစ်တင်သည့် စာလွှာကို တားဆီးရမည် ဖြစ်ပြီး တော်ဝင် နန်းတော်သို့ လုံးဝ ပေးပို့ခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း က အလုပ်များတဲ့ သူဆိုတော့... ငါ ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရရင် တပ်မှူးချုပ် ကို မင်းသားအိမ်တော် ဆီ ဖိတ်ခေါ်ပြီး တွေ့ဆုံပါ့မယ်... သွားခွင့်ပြုပါဦး"

နင်ကတော်က ဆက်လက်၍ စကားမပြောတော့ဘဲ စကားအဆုံးတွင် နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျီချန်ချင်းတို့ အဖွဲ့လည်း အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် နင်ကတော် ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ တံခါးခုံကို မကျော်ဖြတ်ရသေးမီမှာပင် သူမ၏ နားထဲသို့ ကျန်းချဲ့၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နင်ကတော်... ခဏနေပါဦး"

"တပ်မှူးချုပ်ကျန်း မှာ ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ"

နင်ကတော်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ မသိမသာ ပါဝင်နေလေသည်။

ကျန်းချဲ့တွင် လီချန်ကော၏ သတင်းပို့စာ ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူမကို အရှုံးပေးစေရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုသတင်းပို့စာက ယွမ်ဟယ်တောင်ကို နှိမ်နှင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး နင်မင်းသားအိမ်တော် အကြောင်းကို တစ်လုံးမျှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိချေ။

"ငါ နင်ကတော် ကို ပေးစရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"ဘာပစ္စည်းလဲ"

နင်ကတော်က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။ ပြုံးစိစိဖြစ်နေသော ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက် တစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဂျီချန်ချင်းတို့ အဖွဲ့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ လျှို့ဝှက်သော အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့် အလားပင်။

"ဒီပစ္စည်းက အရမ်း အရေးကြီးတယ်... ငါ့ကို တကယ်ပဲ ထုတ်ပြောစေချင်တာ သေချာရဲ့လား"

ကျန်းချဲ့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံနှိပ်ထားသော စာရွက် အမြောက်အမြား လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သို့သော် ပေါ်လွင်နေသည်မှာ ကျောဘက်များသာ ဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်သို့ ဖိထားခြင်း ခံရလေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ ဤစကားကြောင့် နင်ကတော်၏ သိချင်စိတ်များ ချက်ချင်း နိုးကြွလာလေသည်။ ကျန်းချဲ့ကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ကျန်းချဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

စားပွဲရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် နင်ကတော်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူမကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စေမည့် အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အလားပင်။ ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းချဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နင်ကတော်က ဆက်လက် တွေဝေမနေတော့ဘဲ အခြား စာရွက်များကိုပါ ယူကာ တစ်ရွက်ချင်းစီ လေ့လာကြည့်ရှု လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကလည်း တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ဆိုးရွားလာပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်လာလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အမူအရာကြောင့် ဂျီချန်ချင်း ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ မယ်တော်ဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားရသနည်း။ ထိုစာရွက်များပေါ်တွင် ရေးသားထားသော အရာများက အတိအကျ ဘာတွေများ ဖြစ်နေမည်နည်း။

ဝေ့ကျွင်းကျဲ နှင့် အခြား ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါးသာလျှင် နင်ကတော်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များကို သတိပြုမိလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြလေသည်။

"မင်း... မင်းဆီမှာ ဒီပစ္စည်းတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ"

နင်ကတော် က အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ယခင်က လီချန်ကော၏ သတင်းပို့စာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က သူမ မျက်နှာပျက်ရုံသာ ရှိခဲ့သည် ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင်တော့ လုံးဝ သွေးဆုတ်သွားခဲ့လေပြီ။ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နင်မင်းသားအိမ်တော်က ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစုများနှင့် လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းထားသည့် ဤပြစ်မှု အထောက်အထားများက ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်ရှိနေရသနည်း ဟူသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

ဤအရာများက နင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသုဉ်းသွားစေနိုင်သော အရာများ ဖြစ်လေသည်။

ငြင်းဆိုရန် ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ ဤအပေါ်တွင် ရေးသားထားသော အချက်အလက်များက အလွန် အသေးစိတ်ကျလွန်းလှပြီး ရှင်းလင်းဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန်ပင် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမ တစ်ခုတည်းကိုသာ သိရှိလေသည်။ ထိုအရာကတော့ ကျန်းချဲ့ကို ဤအထောက်အထားများ လုံးဝ အပြင်သို့ ယူဆောင်သွားခွင့် မပြုနိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမ၏ အနောက်ရှိ ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းချဲ့ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်ကာ သက်သေအထောက်အထားများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်မလား ဟု တွက်ချက်နေမိလေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအတွေးများကို ချက်ချင်း ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့တွင် သေချာပေါက် အားကိုးရာ တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ဤသက်သေ အထောက်အထားများကလည်း မိတ္တူများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ခံစားသိရှိနေလေသည်။ အကယ်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်သူဖြစ်သွားပါက ထွက်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို သူမ လုံးဝ တာဝန်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီအထောက်အထားတွေကို နင်ကတော် ဘယ်လိုမြင်လဲ"

ကျန်းချဲ့က တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

နင်ကတော်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"အရင်ဆုံး သူတို့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်... နောက်ထပ် ပြောမယ့် စကားတွေကို ပြင်ပလူတွေ ကြားဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

ကျန်းချဲ့က ဂျီချန်ချင်းတို့ကို မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နင်ကတော်က ကျန်းချဲ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ချန်ချင်း... ကျွင်းကျဲ... တုအဘိုးအို... မင်းတို့ ခြံဝင်းထဲမှာ ငါ့ကို သွားစောင့်နေကြ... ငါ တပ်မှူးချုပ်ကျန်း နဲ့ အရေးကြီး ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေး ရှိလို့"

"မယ်တော်... မယ်တော်"

ဂျီချန်ချင်းက ပါးစပ်ဟကာ ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့နေသော ကျန်းချဲ့၏ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း မယ်တော်ဖြစ်သူ ဒုက္ခရောက်သွားမည်ကို သူ တကယ်ပင် အလွန် စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

ဝေ့ကျွင်းကျဲ နှင့် တုအဘိုးအို တို့ကတော့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေရာ ဂျီချန်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

"ကျွန်တော်"

"ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ"

နင်ကတော်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သားတော် နားလည်ပါပြီ"

ဂျီချန်ချင်းက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသော်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို တစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်သွားသေးလေသည်။

“ဝှစ်... ဒိုင်း…”

မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ တံခါးများ ချက်ချင်း ပိတ်ကျသွားလေသည်။ ကျန်းချဲ့က လက်ကို မြှောက်ကာ တားမြစ်အစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေရာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် အချို့သာ လင်းလက်နေလေသည်။

"ဒီအရာတွေက ငါတို့ နင်မင်းသားအိမ်တော် ရဲ့ ရှင်သန်ရေးနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေတယ်... တပ်မှူးချုပ်ကျန်း အနေနဲ့ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်... မင်း ဘာရတနာတွေ လိုချင်လဲ... ငါ တတ်နိုင်သလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"

နင်ကတော်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က ဤပြစ်မှု အထောက်အထားများကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်ဘဲ သူမကိုသာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြသခဲ့ခြင်းမှာ အခြားသူများအား ပေးသိ၍ မရနိုင်သော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သို့သော် ဤအရာများ အားလုံးကို သူမ သဘောတူနိုင်ပေသည်။ ပြစ်မှု အထောက်အထားများ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားသရွေ့ ဘယ်လို တန်ဖိုးမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ရခြင်းက တန်တန်ပေသည်။

မဟုတ်ပါက ကျန်းချဲ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသည်နှင့် ကြီးမားလှသော နင်မင်းသားအိမ်တော်ကြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက် ကြံစည်ထားခဲ့သော အစီအစဉ်ကြီး များလည်း ပြာကျသွားမည် ဖြစ်လေသည်။ မိဘအိမ်ဖြစ်သော လင်ယွမ် ဝေ့မိသားစု ကိုပင် ဆွဲသွင်းခံရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များက နင်ကတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် အတားအဆီး မရှိ လှည့်လည်သွားလာနေပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောင်ထွတ်နှစ်ခု ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက... အရမ်းကြီး မလွန်ကျူးဘူး ဆိုရင် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်... တကယ်လို့ တပ်မှူးချုပ်ကျန်း က တခြား အတွေးတွေ ရှိနေတယ် ဆိုရင်တော့... မစဉ်းစားတာပဲ ကောင်းမယ်နော်"

နင်ကတော်က အနေရခက်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။

"မင်းမှာ ငါနဲ့ ဈေးဆစ်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိလို့လား"

ကျန်းချဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားက အလွန်တရာ မောက်မာဝင့်ကြွားနေလေသည်။

"မင်း တကယ်ကို ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

နင်ကတော်က ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါက နင်ကတော် နဲ့ အတူတူ အိပ်ရာဝင်ပြီး... ကောင်းကင်ဘုံ ကို အတူတူ သွားချင်တာပါ"

ကျန်းချဲ့၏ လေသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး အရေးမပါသော ကိစ္စသေးသေးလေး တစ်ခုကို ပြောနေသည့် အလားပင်။

"အိပ်မက် မက်နေလိုက်... ကျန်းချဲ့... ငါက နင်မင်းသား ရဲ့ ဇနီးကွ... ပထမအဆင့် မင်းသားကတော် လေ... မင်းရဲ့ ဒီစကား တစ်ခွန်းတည်း နဲ့တင် မင်းကို ရာထူးကနေ ဖြုတ်ချပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ် ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

နင်ကတော်က ကျန်းချဲ့ကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ရင်ထဲတွင် အရှက်ကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကျန်းချဲ့က သတ္တိ အရမ်း ကောင်းလွန်းလှသည်။ တော်ဝင် ဆွေမျိုး မင်းသားကတော် တစ်ပါးကိုပင် တပ်မက်ရဲသည်တဲ့လား။

"ဟုတ်လား... ဒီလို ဆိုမှတော့ နင်ကတော် က တော်ဝင် အစိုးရဆီ သတင်းပို့ပြီး... ငါ့ကို အပြစ်ပေးခိုင်းလိုက်လေ... ငါ တကယ်ကို ကြောက်နေပြီကွာ"

ကျန်းချဲ့၏ အပြုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က အမှန်တကယ်တော့ နင်ကတော် တစ်ယောက်တည်းကို လိုချင်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်က အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ နင်ကတော်နှင့် နင်မင်းသား ကြားတွင် သံသယများ ဝင်လာစေရန် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နင်မင်းသားကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ကာ တော်ဝင်အစိုးရ၏ ဆွေမျိုး တိုက်ရိုက်သွေးဆက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤအမျိုးသမီးကတော့ အပိုဆု လေး တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

"မင်း"

နင်ကတော် တစ်ယောက် ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားပြီး ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို ညွှန်ပြကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမက ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်စွာဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ချက်ချင်း နောက်သို့လှည့်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူမ လုံးဝ အရှုံးမပေးနိုင်ချေ။

တစ်လှမ်း... နှစ်လှမ်း... သုံးလှမ်း... နင်ကတော်က တံခါး အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားလေရာ ကျန်းချဲ့ ကတော့ တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးများက အမြဲတမ်း ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်... နင်ကတော်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် အဆုံးတွင်တော့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ တစ်ခုခုကို ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် အလား... ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့ က တောင်းဆိုချက်ကို ပြောင်းလဲပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အလားပင်။

"မင်း ဒီတံခါးပေါက်ကနေ ထွက်သွားရဲတယ် ဆိုရင်... သုံးရက်တောင် မကြာခင်မှာ နင်မင်းသားအိမ်တော် က နိုင်ငံခြားသား တွေနဲ့ ပူးပေါင်းထားတဲ့ ကိစ္စက ယွဲ့ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီ အချိန်ကျရင်... မင်းတို့ မိသားစု တစ်စုလုံးကို ထောင်ထဲမှာ သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်"

ကျန်းချဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်းမှာ တခြား လိုချင်တဲ့အရာ တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား"

နင်ကတော်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး နောက်ဘက်ရှိ ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျန်းချဲ့က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... ငါ့ရဲ့ အသက်က မင်းထက် အများကြီး ကြီးတယ်လေ... ပြီးတော့ မင်းက ရာထူးလည်း မြင့် အာဏာလည်း ရှိတဲ့သူပဲ... ဘယ်လို မိန်းမမျိုးကိုများ မရနိုင်လို့လဲ... တကယ်လို့ မင်း လိုချင်တယ် ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနားက အစေခံမလေး တွေထဲကနေ ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်... ဝေ့မိသားစု ရဲ့ သမီးအရင်း တွေကိုတောင် မင်းဆီ ပေးလို့ ရပါတယ်... ငါ့ကို... လွှတ်ပေးပါ"

နင်ကတော်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မင်းကိုပဲ လိုချင်တာ"

ကျန်းချဲ့က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပီသစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

နင်ကတော်က နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ အထက်စီးကနေ ဆက်ဆံချင်တဲ့ မောက်မာတဲ့ ပုံစံကြီးကို ငါ အရမ်း ကြည့်မရလို့ပဲ... မင်းကို ငါ့ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်စေချင်လို့လေ... သေချာတာပေါ့... မင်း ငြင်းဆန်ခွင့် ရှိပါတယ်... တံခါး က ရှေ့မှာပဲ ရှိတာ... အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ ရတယ်"

ကျန်းချဲ့က အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"မင်း လုပ်ရပ်က သူများ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူတာလို့ မထင်ဘူးလား... မင်းက မြောက်လင် ချီမိသားစု ရဲ့ သမီးအရင်း နဲ့ စေ့စပ်ထားတယ် ဆိုတာကို ငါ ကြားဖူးတယ်နော်... ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင်... ဟွန့်... ချီမိသားစု က မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးမယ်လို့ ထင်နေလား"

"ငါက ဘယ်တုန်းကမှ လူကြီးလူကောင်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့လက်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး... သူများ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူတယ် ဆိုတာကလည်း သာမန် ကိစ္စလေး တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ... ချီမိသားစု အတွက်ကတော့... ငါ့ရဲ့ ပါရမီ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေသရွေ့... ချီမိသားစု က ဒီကိစ္စကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေမှာပဲ... ကောင်းပြီလေ... ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး... စဉ်းစားဖို့ အချိန် ဆယ်စက္ကန့် ပေးမယ်... အချိန်လွန်သွားရင်တော့ မရတော့ဘူး"

ကျန်းချဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ နောက်ထပ် စကား ဆက်မပြောလိုတော့သည့် အလားပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါးစပ်မှလည်း ဂဏန်းများကို ရေတွက်နေလေသည်။

"တစ်... နှစ်... သုံး... လေး..."

နင်ကတော်က တံခါးပေါက် အရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခဏတာ အရှက်ကွဲမှု... တစ်ခဏတာ ရုန်းကန်နေမှု များနှင့် အလွန်တရာ ဗျာများနေလေသည်။ ကျန်းချဲ့၏ အသံကတော့ အသက်လုနေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုအလား သူမကို ထိုင်မရ ထမရ ဖြစ်စေလေသည်။

ပြစ်မှု အထောက်အထားများ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နင်မင်းသားအိမ်တော် သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမည် ပင်။ နင်မင်းသား သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမည် ပင်။ ဂျီချန်ချင်း လည်း သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်လေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ ကျန်းချဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သဘောတူလိုက်မည် ဆိုပါက... သူမ က ဘယ်လို လူစားမျိုး ဖြစ်သွားမည်နည်း။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မင်းသားကြီး နှင့် ချန်ချင်း တို့ကို မျက်နှာပြစရာ အကြောင်း ရှိပါဦးမလား။

ဆယ်စက္ကန့် အချိန် ဆိုသည်မှာ နင်ကတော် အတွက် အသက်နှင့် သေခြင်းကို ရွေးချယ်ရခြင်း ထက် မလျော့နည်းချေ။

အဆုံးတွင်တော့ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့၏ ဂဏန်းရေတွက်မှု ဆယ် သို့ မရောက်မီလေးမှာပင် အရှက်ကွဲသော မျက်နှာထားဖြင့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ... သဘောတူတယ်"

"ဒီလို ဆိုမှတော့... လာခဲ့လေ"

ကျန်းချဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

နင်ကတော်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကျန်းချဲ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ အမြန်နှုန်းက အလွန် နှေးကွေးပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ပေါင်ထောင်ချီ လေးလံနေသည့် အလားပင်။ သို့သော် သူတို့ ကြားရှိ အကွာအဝေးက တကယ်ကို နီးကပ်လွန်းလှပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ နင်ကတော်က ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန် မုန်းတီးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ပြုလုပ်သမျှကို ခံယူရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် အလားပင်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ကျန်းချဲ့က ဘာမှ လုပ်မလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား"

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခါးကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ မျက်နှာသေ ကြီးနဲ့ ဘယ်သူ့ကို လာပြနေတာလဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရမယ်လို့များ ထင်နေတာလား"

"မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

နင်ကတော်က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒူးထောက်စမ်း... ပြီးရင် အဲ့ဒါကို ငုံထားလိုက်"

"မင်း... မင်း ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

နင်ကတော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲရှိ အရှက်ကွဲမှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

"သုံး... နှစ်..."

"ကျန်းချဲ့... မင်းကို ငါ ပြောထားမယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ရသွားရင်တောင်မှ... ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ လုံးဝ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားသော နင်ကတော်က ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေစွာဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟက်... မင်း တွေးလွန်နေပါပြီ... ငါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ရရင် လုံလောက်ပြီ... နှလုံးသားကို လိုချင်လို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ကျန်းချဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်း... အု…”