အခန်း ၂၇၄

အခန်း (၂၇၄) ကျိန်စာတိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း

ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းချဲ့က နောက်ဆုံးတွင်တော့ နင်ကတော် ထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိခဲ့လေသည်။ သူ လိုချင်သော အရာကို ရှာတွေ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သတင်းပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နင်မင်းသားအိမ်တော်သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ရန် အကြောင်းကြားထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့က စာလွှာကို ကိုင်ထားရင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

'သတင်းပေါက်ကြားမှာ စိုးရိမ်တယ် ဟုတ်လား...'

'နင်မင်းသားအိမ်တော် နဲ့ မြို့စောင့်တပ်မှူးအိမ်တော် က မီတာ တစ်သောင်းလောက်ပဲ ကွာဝေးတာ... ယုံကြည်ရတဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်လောက် ရှိရင်တောင် သတင်းပေါက်ကြားဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ့အပြင် သူက နေရာကိုပဲ ရေးပေးလိုက်မယ် ဆိုရင်... ဘာမှန်းမသိတဲ့ လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိပ်မိနိုင်မှာလဲ...'

'ဒါကြောင့် အမှန်တရား က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်...'

'နင်ကတော်... သဘောပေါက်သွားပြီပဲ...'

'မျက်နှာပူလို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

'သေချာတာပေါ့... နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုက... နင်ကတော် ကလည်း ကျူးကတော် လိုပဲ အတင်းအကျပ် အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့ ဇာတ်ရုပ်မျိုးကို သဘောကျနေတာများလား... ခြိမ်းခြောက်ပြီးမှ မကျေမနပ်နဲ့ အရှုံးပေးချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးကိုပေါ့...'

'ဒါပေမဲ့... ငါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းနေလို့လား...'

ကျန်းချဲ့က သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ အောက်ပိုင်းကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူက နင်ကတော်၏ အပေါ်တွင် ရမ္မက်ဆန္ဒ သက်သက်သာ ရှိပြီး အချစ် လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာလည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် နင်မင်းသားအိမ်တော်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် နင်ကတော် ၏ အပြုအမူများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမက ထိုအရာများ အတွင်းသို့ အမှန်တကယ် နစ်မြောသွားပုံ ရလေသည်။

'ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ... အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံရုံနဲ့တော့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူး... နင်မင်းသားအိမ်တော် ရဲ့ ပြစ်မှုအထောက်အထား တွေက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေလို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ချို့ ပါဝင်နိုင်ပေမဲ့... တခြား အကြောင်းရင်းတွေ သေချာပေါက် ရှိဦးမှာပဲ... ငါ လောလောဆယ် စဉ်းစားလို့ မရသေးတာ...'

'အတွေးတွေကို ထပ်မံ ဖြန့်ကြက် ကြည့်လိုက်ရင်... ငါနဲ့ တစ်ကြိမ် ဆက်ဆံဖူးသွားတာနဲ့တင် ဒီအမျိုးသမီးတွေ အပေါ်မှာ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း တစ်ခုခုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသလား... ယခုအချိန်မှာ စမ်းသပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့သူ မရှိသေးလို့သာပဲ...'

'ချီဝမ်ကျင်း အတွက်ကတော့...'

ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သူမကို အနာဂတ် ကျန်းကတော် အဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းတစ်ခွက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အလောတကြီး လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ ဒေါသထွက်သွားပြီး ယွမ်ယင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို မပေးတော့ပါက တကယ်ကို မျက်ရည်ကျရမည် ပင်တကား။

ထိုအချက်များကို တွေးမိပြီးနောက် ကျန်းချဲ့လည်း လုံးဝ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ချီ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို သေချာစွာ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က မြို့စောင့်တပ်မှူး အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ နင်မင်းသားအိမ်တော် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်လေသည်။

ဤရက်ပိုင်းများ အတွင်း အဆက်မပြတ် ချော့မော့နေမှုများ အောက်တွင် ချီဝမ်ကျင်း ၏ စိတ်နှလုံးများ သိသိသာသာ လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းချဲ့၏ စကားများဖြင့် ဆွပေးလိုက်ပါက သဝန်တိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပင် ပြသလာတတ်လေသည်။

သို့သော် မျက်နှာပူနေ၍သာ အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်စက် အမူအရာကို ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ သွေးသားအရင်းအချာ ညီအစ်မများ ဖြစ်ကြသည့် အားလျော်စွာ ချီဝမ်ကျင်း က ချီနင်ပင်း အပေါ် တမင်သက်သက် လှုံ့ဆော်ခဲ့မှုကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် ချီနင်ပင်း ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို လမ်းညွှန် သင်ကြားပေးနေလေသည်။

ဟွမ်ရှန်းရှန်း ကတော့ ယခုအချိန်တွင် အလွန် ရိုးသားအေးဆေးစွာ နေထိုင်နေပြီး ပြဿနာရှာမည့် အတွေးမျိုး အနည်းငယ်မျှ မရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ အမြင်တွင် ချီ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် မည်သို့ပင် အားပြိုင်နေကြပါစေ သူမက ဇနီးကြီး လုံးဝ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ နေထိုင်ခြင်းက နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုမို အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်မည် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကလည်း ကျန်းချဲ့ အမြင်ချင်ဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် နင်မင်းသားအိမ်တော် သို့ လာရောက်ရာတွင် ကျန်းချဲ့ ရရှိသော ဆက်ဆံရေးက အရင်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။

နင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ အသက်သွေးကြောကို ကျန်းချဲ့ က ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ဂျီချန်ချင်း မှာ မယ်တော် ဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်များကို အပြည့်အဝ နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။ မယ်တော် က အလွန် လှပလွန်းသဖြင့် ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား အပေါ် အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးသော်လည်း...

သူက ကျန်းချဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ အလွန် နှိမ့်ချရိုသေသော အမူအရာကိုသာ ပြသနေရလေသည်။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... ရက်အတော်ကြာ မတွေ့ရပေမဲ့ အရင်အတိုင်းပဲ ခန့်ညားနေတုန်းပဲ..."

ဂျီချန်ချင်း က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ချိတ်ဆွဲထားကာ ကျန်းချဲ့ကို ကြိုဆိုလိုက်လေသည်။ မသိသော သူများအဖို့ ကျန်းချဲ့ နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးက အလွန် ရင်းနှီးသည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေနိုင်လေသည်။

သို့သော် အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသူများ သာလျှင် ဂျီချန်ချင်း မှာ ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ကွဲခဲ့ရကြောင်း သိရှိကြလေသည်။ ပါးရိုက်ခံရသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မလွန်ချေ။

ဤအရာက ဘေးတွင်ရှိနေသော အဘိုးတု ကိုပင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။ သို့သော် သခင်လေး မှာ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အများကြီး ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီဟု ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူနေမိလေသည်။ တာဝန်ကြီးများကို ထမ်းဆောင်နိုင်ပြီ ပင်တကား။

"သခင်လေး က နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့ က ပြုံးလိုက်လေသည်။

ပုံမှန် အခြေအနေများတွင် ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို လာမထိလျှင် သူလည်း ပြန်မထိတတ်ချေ။ ဂျီချန်ချင်း က ရန်လိုမှုကို မပြသသဖြင့် ကျန်းချဲ့ လည်း သူ့ကို ဆက်လက် ပြဿနာရှာရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ကို ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုအဖြစ် ထိန်းချုပ်ရန် စဉ်းစားထားသေးလေသည်။ ထို့အပြင် ဤတစ်ခေါက် လာရောက်ခြင်းကလည်း သူ၏ မိခင်နှင့် သာ ဆက်ဆံရန် ဖြစ်လေသည်။

တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်မည် ဆိုလျှင် ဂျီချန်ချင်း နှင့် သူ က အနည်းငယ် ရေစက်ပါသည် ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဂျီချန်ချင်း ၏ ဇာတိအိမ်တော် ကို မကြာခဏ ဝင်ထွက်နေရသည် မဟုတ်ပါလော။

"တပ်မှူးကြီးကျန်း က မယ်တော့်ကို လာတွေ့တာ မဟုတ်လား... လာပါ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

ဂျီချန်ချင်း က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ရယ်ချင်သွားလေသည်။ အကယ်၍ သူ ဘာလာလုပ်သည်ကို ဂျီချန်ချင်း သာ သိရှိသွားပါက လုံးဝ ရယ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးလိုက်မိလေသည်။ သို့သော် အပြင်တွင်တော့ အမူအရာ မပျက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"မယ်တော် က စာကြည့်ခန်း ထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်..."

"အို..."

"တပ်မှူးကြီးကျန်း... အရင်တုန်းက ကျွန်တော် စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိတာတွေကို ရင်ထဲ မထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ရှက်ရွံ့နေမိပါတယ်..."

နင်မင်းသားအိမ်တော်၏ ပြစ်မှုများကို ကျန်းချဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အချိန်မရွေး ဖိနှိပ်နိုင်ကြောင်း သိရှိပြီးကတည်းက...

ဂျီချန်ချင်း တစ်ယောက် ကျန်းချဲ့ကို လုံးဝ ရန်မစသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင်ပင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။ ရင်ထဲတွင် ကျန်းချဲ့ကို အသေအလဲ မုန်းတီးနေလျှင်တောင်မှ အပြင်တွင် အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မရနိုင်ချေ။ မဟုတ်ပါက နင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး သူ သခင်လေး အဖြစ်မှလည်း ကျဆင်းသွားရမည် ပင်ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး က စကားတွေ ပိုနေပါပြီ... ကျုပ်တို့ ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... သခင်လေး သာ အထင်မသေးဘူး ဆိုရင်... နောက်ပိုင်း ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ လိုပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့ က ဂျီချန်ချင်း ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

မိမိပခုံးပေါ်ရှိ လက်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီချန်ချင်း က အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးကာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့..."

"ချန်ချင်း..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းချဲ့ နှင့် ဂျီချန်ချင်း တို့မှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆို လာကြရာ ဘေးရှိ အဘိုးတု ကိုပင် အံ့ဩသွားစေလေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ဂျီချန်ချင်း က အရှေ့သို့ တက်ကာ စာကြည့်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

"မယ်တော်... ကျန်းချဲ့ ရောက်လာပါပြီ..."

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်ပါ..."

စာကြည့်ခန်း အတွင်းမှ နင်ကတော် ၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ဂျီချန်ချင်း က အနည်းငယ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... ဝင်သွားလိုက်ပါ..."

စာကြည့်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကနှင့် အများကြီး ကွာခြားမှု မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ အရင်က နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နင်မင်းသား ၏ ပန်းချီကားကြီးမှာ ယခုအခါ ဖြုတ်ချခံထားရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

နင်ကတော် က စာရေးစားပွဲ အနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး အနီရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အလွန် လှပ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက သေချာစွာ ပြင်ဆင် ခြယ်သထားကြောင်း အလွန် ထင်ရှားလှပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နှုတ်ခမ်းနီ အနည်းငယ်ပင် ရှိနေလေသည်။ လူတစ်ယောက်ကို အတင်း ကိုက်ခဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလောက်အောင် ပင်။

"ချန်ချင်း... ကျုပ် နဲ့ မယ်တော် ကြားမှာ အရေးကြီး ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့... အရင် ထွက်သွားပေးပါလား..."

ကျန်းချဲ့ က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဂျီချန်ချင်း လည်း မည်သည့် သံသယမျှ မဝင်ဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဖြည်းဖြည်း သာ ဆွေးနွေးကြပါ... ကျွန်တော် အရက်ဝိုင်း သွားပြင်ထားလိုက်မယ်... ခဏနေရင် ကျုပ်တို့ များများ သောက်ကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပါပြီ... အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ်..."

"ဟဲဟဲ... ရပါတယ်... ကျန်းချဲ့ က မျက်နှာသာ ပေးတာပဲ... ကျွန်တော့် အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီး ဂျီချန်ချင်း က စာကြည့်ခန်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထို့အပြင် အလွန် နားလည်မှု ရှိစွာဖြင့် စာကြည့်ခန်း တံခါးကိုပါ ပိတ်ပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူက ထိုမျှလောက် နားလည်မှု ရှိနေလင့်ကစား ကျန်းချဲ့ လည်း အကျင့်ပါနေသဖြင့် အစီအရင် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ခဏနေလျှင် နင်ကတော် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အသံထွက်လာပါက အပြင်လူများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ဘယ်မှာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က နင်ကတော် ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အလွန် ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် သူမကို ဆွဲထူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် နင်ကတော် ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်း ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား..."

နင်ကတော် ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ရိုင်းစိုင်းကြောင်း စောစောကတည်းက သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက် အထိ လွန်ကျူးလာမည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ တံခါးပိတ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း လက်ပါလာသည် ပါလား။

"စကားတွေ များမနေနဲ့... မြန်မြန် ပြော..."

ကျန်းချဲ့ က သူမ၏ တင်ပါးကို တစ်ချက် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နင်ကတော် ၏ မျက်နှာထား က တစ်ခဏ ဖြူရော်သွားလိုက် တစ်ခဏ နီရဲသွားလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ စကားစလိုက်လေသည်။

"ချီရွှယ် မိစ္ဆာသခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ ထဲမှာ ရှိတယ်... မင်ယွဲ့ရေကန် ရဲ့ အောက်ခြေမှာပဲ... ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ စစ်တပ်တွေ အများကြီး အစောင့်ချထားတယ်... ငါ တန်ဖိုး ကြီးကြီးမားမား ပေးဆပ်ပြီး တောင်ပိုင်းယွဲ့နိုင်ငံ က အရာရှိ တစ်ယောက်ကို လာဘ်ထိုးခဲ့လို့သာ ဒီသတင်းကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာ..."

"သေချာရဲ့လား..."

ကျန်းချဲ့ က လေးနက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လောက်တော့ သေချာတယ်..."

"ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း..."

"ရာနှုန်းပြည့် သေချာချင်တယ် ဆိုရင်တော့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ဖွင့်ပြီးမှ သေချာ စစ်ဆေးလို့ ရမယ်..."

နင်ကတော် က ကျန်းချဲ့ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးကာ စိတ်ဆိုးသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုလား... ဒါဆိုလည်း မင်းသားကတော် ဒီတစ်ခေါက် တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ... ပြောပါ... မင်း ဘာဆုလာဘ် လိုချင်လဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ နောက်ပိုင်း ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများ၏ သဲလွန်စကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်း နောက်ပိုင်း စည်းကမ်းတကျ နေပေးမယ် ဆိုရင်ပဲ... ငါ အရမ်း ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ..."

နင်ကတော် က ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"တကယ်လား... မင်းသားကတော် နောင်တ မရစေနဲ့နော်... စောစောကပဲ ကျုပ်က ရက်အတော်ကြာ စုဆောင်းထားတဲ့ နဂါးဟိန်းသံ ဝိညာဉ်အရည် တွေနဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးမလို့ တွေးထားတာ..."

ကျန်းချဲ့ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်... အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ..."

မကောင်းသော မြင်ကွင်းအချို့ကို တွေးမိသွားသကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အရည် ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် နင်ကတော် ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဒါနဲ့... နင်မင်းသား ရဲ့ ပန်းချီကား ကော... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ဘေးရှိ နံရံကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နင်ကတော် က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ပန်းချီကား မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့... အရသာ နည်းနည်း လျော့သွားသလိုပဲ..."

ကျန်းချဲ့ က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

နင်ကတော် မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေလေသည်။ ကျန်းချဲ့ ၏ စကားက သူမ အတွက် လုံးဝ စော်ကားမှု တစ်ရပ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်းကြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... မင်းကပဲ အများကြီး နစ်နာသွားသလို လုပ်မနေနဲ့... မမေ့နဲ့နော်... မင်းက ငါ့ထက် အသက်ပိုကြီးတယ်... အတွေ့အကြုံလည်း ပိုများတယ်... အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်လေ... ငါက အခုထိ အိမ်ထောင်တောင် မကျသေးဘူး..."

"ဟက်... မင်းက ဒီလို အရသာမျိုးကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟားဟား... မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပါပဲ..."

ကျန်းချဲ့ လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေး ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပင့်တင်လိုက်လေသည်။

"ကျွတ်..."

နင်ကတော် က ရုတ်တရက် လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်း... ဘာလုပ်တာလဲ..."

"ဟက်... သေချာပေါက် မင်းသားကတော် အတွက် ဝိညာဉ်အရည် တွေ ပို့ဆောင်ပေးမလို့ပေါ့... မငြင်းပါနဲ့... မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှု နဲ့ အမူအရာက သက်သေပြနေပြီလေ... မင်း အခု ဝိညာဉ်အရည် နဲ့ ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ဖို့ အရမ်း လိုလားနေတာ အသိသာကြီးပဲ..."

ကျန်းချဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"မင်း..."

နင်ကတော် မှာ အားနည်းချက်ကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမ က သေချာစွာ မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်ပြီး နင်မင်းသား ၏ ပန်းချီကားကို ဖြုတ်ချထားခဲ့ခြင်းမှာ... ထိုကိစ္စ အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။ သို့သော်... ရင်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးထားသော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖွင့်ချခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားရလေသည်။

ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရသော မင်းသားကတော် တစ်ပါး၏ အမူအရာကို ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး သူမကတော့ အတင်းအကျပ် ခံရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်လျှင်တောင် အတင်းအကျပ် တက်ကြွရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ချက်ချင်း စတင် လှုပ်ရှားလေတော့သည်။

အရင်က ချီဝမ်ကျင်း ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဒေါသများ အားလုံးကို နင်ကတော် ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပုံချလိုက်လေသည်။ တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဆင်နွှဲလိုက်ရာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော နင်ကတော် မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။ တိုက်ပွဲ အခင်းအကျင်း ကလည်း အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပင် မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ ပျက်စီးသွားရသည့်အလား ပင်တကား။

အချိန်အတော်ကြာ ပြီးနောက်... စာကြည့်ခန်း အတွင်းမှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွတ်... ရောက်ပြီ..."

---

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီပဲ..."

မင်ယွဲ့နိုင်ငံ နယ်နိမိတ် အတွင်းရှိ အင်းဆက်တစ်ထောင် တောင်ကြား အရှေ့တွင် ခရီးကြမ်း နှင်လာခဲ့ရသော နဂါးကျား တာအိုဂိုဏ်း မှ တတိယ အကြီးအကဲ ယန်ဖျင် က နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

ဤ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရှာတွေ့ရန် အတွက် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲ ခဲ့ရလေသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သရုပ်မှန် ပေါ်လွင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာခဲ့ရလေသည်။ လမ်းခရီးတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု များနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင်ပင် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော် မပြသရဲခဲ့ချေ။ အရာအားလုံးက မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုတင် ကာကွယ်မှုများ ပင်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်ကတော့... ကြိုးစားသူကို ကောင်းကင်ဘုံ က မျက်နှာသာ ပေးခဲ့လေသည်။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ပင်။

"ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ..."

ရုတ်တရက် ယန်ဖျင် ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်မှာပင် တောင်ကြား အတွင်းမှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော လေယူလေသိမ်း ဖြင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယန်ဖျင် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများ အထဲတွင် ဘာရှိနေသနည်း ဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့က သေးငယ်သော ဂူအဆိပ်ကောင် လေးများ ဖြစ်နေသော်လည်း... သူ့ကို အမည်မသိ အန္တရာယ် တစ်ခုကို ခံစားလာရစေလေသည်။

'ဒီ ဂူအဆိပ်ကောင် တွေက ငါ့ကိုတောင် အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေတာလား...'

"အမိန့်အရ လာရောက်တာပါ... တာအိုမိတ်ဆွေ ကျီးမု အနေနဲ့ ကိုယ်ထင်ပြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ဖျင် က အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဂိုဏ်းချုပ် ပေးလိုက်သော အမှတ်အသားကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းသော အဝိုင်းပြား တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် ပိုင်ယွဲ့ လူမျိုးစုများ အသုံးပြုသော စာလုံးများစွာ ရေးထွင်းထားလေသည်။

ရုတ်တရက် နတ်အာရုံ တစ်ခုက အရပ်လေးမျက်နှာကို လွှမ်းခြုံလာလေသည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် စောစောက အသံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝင်ခဲ့လေ..."

စကားသံ အဆုံးတွင် အရင်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဂူအဆိပ်ကောင် များကလည်း လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။ ယန်ဖျင် လည်း ရင်ထဲရှိ အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ကာ ထိုလမ်းကြောင်း အတိုင်း ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

တောင်ကြား အတွင်းရှိ နေရာက သိပ်မကြီးမားသလို အဆောက်အဦး များလည်း အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသ နှင့် မတူညီသော သစ်သားအိမ် အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ယန်ဖျင် ကတော့ လုံးဝ အထင်မသေးရဲချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံ အရ... သစ်သားအိမ် ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်သစ်ပင် များဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြောင်း သူ မြင်တွေ့နိုင်သောကြောင့်ပင်။

သစ်သားအိမ် ၏ အရှေ့တွင်တော့ သစ်သားစင် များစွာ ရှိပြီး ထိုစင်များ အပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် မျိုးစုံ ရှိသော ဂူအဆိပ်ကောင် များနှင့် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများစွာကို တင်ထားသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ အထင်မသေးရဲအောင် ဖြစ်စေလေသည်။

ရှပ်... ရှပ်... ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သစ်သားအိမ် အတွင်းမှ အနည်းငယ် အိုမင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ခေါင်းပေါင်း ကို ပေါင်းထားပြီး မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းကာ နှာတံစင်းပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ မှ လူများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသော ရုပ်ရည် ရှိလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အမည်မသိ အရှိန်အဝါ တစ်ခု လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျီးမု ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ယန်ဖျင် က လက်အုပ်ချီ အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"ရှန်ရွှီ က မင်းကို လွှတ်လိုက်တာလား..."

ကျီးမု က နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ယန်ဖျင် ကို အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ယန်ဖျင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလာလုပ်တာလဲ... သူ ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မလာတာလဲ..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး က အခုလေးတင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ လာဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး... ကျုပ် က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရဲ့ အမိန့်အရ... တာအိုမိတ်ဆွေ ကျီးမု ဆီက အကူအညီ တစ်ခု တောင်းဖို့ ရောက်လာတာပါ..."

ယန်ဖျင် က အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ အကူအညီလဲ..."

"လူတစ်ယောက်ကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ပေးဖို့ပါ..."

ယန်ဖျင် က စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျီးမု ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"မကူညီနိုင်ဘူး... မင်း ပြန်သွားတော့..."

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျီးမု... ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ..."

ယန်ဖျင် တစ်ယောက် မှင်သက်သွားလေသည်။

ဤတစ်ခေါက် လာရောက်ခြင်းက ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ခံရမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

'ဒီလူ က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး နဲ့ ခင်မင်မှု ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ကြီး ငြင်းလိုက်ရတာလဲ...'

"ဟွန့်... မင်း က ငါ့ကို အရူးများ မှတ်နေလား... ရှန်ရွှီ လို အစွမ်းထက်တဲ့သူ တောင် မသတ်နိုင်တဲ့ လူကို... ငါ့ကို လာပြီး ကူညီခိုင်းတယ် ဆိုတော့... အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ရတာ ငါ့အတွက် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှု ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲ ဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား... ငါ ကျိန်စာအတတ်ပညာ ကို အသုံးမပြုတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ... ထွက်သွား... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..."

ကျီးမု က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု က အစကတည်းက သိပ်မမြင့်မားဘဲ ရှန်ရှန်းအဆင့် အစပိုင်းသာ ရှိသေးလေသည်။ ရှန်ရွှီ ပင် အနိုင်မယူနိုင်သော မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါးကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ချင်သည် ဆိုခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် သေလမ်းရှာနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်မည် ဆိုလျှင်တောင် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ မည်မျှပင် ခင်မင်မှု ရှိပါစေ သဘောတူမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ဖျင် က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျီးမု... ခင်ဗျား နားလည်မှု လွဲနေပြီ... မဟာသိုင်းသခင် ကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရွှမ်တန်အဆင့် ကို အခုမှ ခြေချခါစ လူငယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ…”