အခန်း ၁၁၇၂
Vol. 118 Ch. 1172
အခန်း (၁၁၇၂) - လူသားဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေး
လီယန်ချူသည် ယခင်က ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများ၏ အခြေအနေကို အမှန်တကယ်ပင် စမ်းသပ်လိုစိတ် ရှိခဲ့သော်လည်း... ဤသူက အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပေသည်။
ကျွေ့ဟွာတွင် ပါကွာနတ်ဝတ်စုံက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသဖြင့်... သူမသည် ထိုသူ၏ ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါ ညစ်ညမ်းစေခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ချေ။
လီယန်ချူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ထိုရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီကို လှမ်း၍ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ... ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ဖဝါးထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးလေများ ဆူပွက်လာခဲ့တော့သည်။
ကရွှတ်... ကရွှတ်... ကရွှတ်...
ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး... ထိုလက်မှာ ရုတ်တရက် ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ၏ ဘေးနားသို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝေဝါးလှည့်စားသော စွမ်းပကားများ ရှိနေသော်လည်း... လီယန်ချူ၏ ဤလက်သီးချက်က ထပ်တူထပ်မျှသော ဟင်းလင်းပြင်များကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲလျက် ရှေ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီအပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး... သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ဤရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီတွင် ဝိညာဉ်အသိစိတ် မရှိသေးသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်တရာ နက်နဲလှပေသည်။
၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ဖန်တီးမှုကို ရရှိထားသော နတ်ဆေးပင်ဖြစ်သဖြင့်... နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာက လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။
လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိသော်လည်း... ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။
"ဒီဆေးပင်က တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ပါလား။"
သူသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ပြီး... မူလက ဤဆေးပင်ကို အရင်ဆုံး ဆွတ်ခူးရန် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း... ဤဆေးပင်က ဤမျှအစွမ်းထက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လီယန်ချူက စိတ်ကူးပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ... ဤဆေးပင်ကို ဤနေရာတွင် အရင်ဆုံး ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ဝါကျင်ကျင် ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများက အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ရွှေရောင်တောက်ပသော ရှေးဟောင်းအုပ်ဆောင်းကြီးက တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ကြီးမားသွားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် အုပ်မိုး၍ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
ချီလင်စစ်မှန်သောမီးလျှံ၏ အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ အတိုင်းအဆမရှိသော သက်စွမ်းအားများ ဖြစ်ပေသည်။ မီးလျှံသည် သဘာဝအတိုင်း ဖျက်ဆီးခြင်းလမ်းစဉ်ဖြစ်သော်လည်း... ၎င်းက သက်စွမ်းအားများကို မွေးဖွားပေးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်ရာ... ၎င်းမှာ ချီလင်မျိုးနွယ်စု၏ ဗီဇနတ်ဘုရားစွမ်းပကားနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
လောကီလောကရှိ များစွာသော စစ်မှန်သောမီးလျှံများတွင် အဆိပ်အတောက်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အာနိသင်များ ရှိကြသော်လည်း... အာရုံစိုက်မှုချင်းမူ မတူညီကြချေ။
လီယန်ချူသည် ကိုးနဂါးနတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်ယံထက်မှ နတ်မီးလျှံများ တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းကျဆင်းလာခဲ့ပြီး... မည်သည့် ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါဖြစ်စေ ထိုအထဲသို့ အုပ်မိုးကာ တိုက်ရိုက် သန့်စင်ပစ်လိုက်တော့သည်။
ဤနတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းပကားကို အာရုံခံမိသောအခါ ကုန်းတုဖန်သည် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး... ချက်ချင်းပင် ထိုကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများကို ပျံ့နှံ့စေရန် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။
အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသာ အုပ်ဆောင်းပြင်ပ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက... သူသည် လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ နက်နဲလှသော ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့သော ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားပါအံ့နည်း။
၎င်းမှာ သန့်စင်သော လျူလီပုလင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပုလင်းဝမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ထိုကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများကို အထဲသို့ စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။
နတ်ဘုရားလက်နက်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကုန်းတုဖန်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းပကားမှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားစွာ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး... ဤအတိုင်းအတာအတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်၍ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ခြစ်လိုက်ရာ... နတ်မျက်စိ ပွင့်လာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပသွားခဲ့တော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကုန်းတုဖန်၏ ရုပ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်ကို အကဲခတ် သိရှိသွားခဲ့ရ၏။
ချီး...
နတ်မျက်စိထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကုန်းတုဖန်သည် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး... ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ထွက်လာကာ မျက်နှာပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။
သူသည် ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း များစွာသော ခုခံရေးရတနာများ ရှိနေသလို... အချို့ကိုမူ ရှေးဟောင်းစစ်တလင်းပြင်အတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို အထူး ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုပုတီးစေ့တစ်ကုံးဖြစ်ပြီး... ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေသော နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းရဟန်းတစ်ပါး ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ အတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ဤနတ်မျက်စိ၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းအောက်၌... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စိတ်ဝိညာဉ် ကွဲအက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး... မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးကြောင်းပမာ ဖြစ်ကာ... နဂါးသတ်ဓားကို ထုတ်ဖော်လျက် ဆင့်ကာဆွဲခုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
ချလွင်...
ဖြူဖွေးသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားလှသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကုန်းတုဖန်က ဘေးနားသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော အရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓားက အစိမ်းရောင်မှ ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မည်မျှအထိ ရဲရင့်ထက်မြက်လှသနည်း... ဒုတိယအကြိမ် ဓားချက်ကျရောက်လာချိန်၌ ကုန်းတုဖန်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ခြေရင်းမှပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများ တရွှဲရွှဲ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။
သူ၏ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းပကားမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပြီး... ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါက များစွာသော နတ်ဘုရားစွမ်းပကားများကို ခုခံနိုင်သလို... စွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်တရာ ဝေဝါးလှပေသည်။
သို့သော် လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံချိန်၌မူ... ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါအားလုံးမှာ သန့်စင်သော လျူလီပုလင်းအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး... ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ခြေထောက်တစ်ဖက် ဖြတ်တောက်ခြင်းကိုပါ ခံလိုက်ရချေပြီ။
ယခုအချိန်၌ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ကြည်လင်သွားခဲ့ပြီး... ကုန်းတုဖန် တစ်ဦးတည်းသာ သွေးများ တရွှဲရွှဲဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေခဲ့ရတော့သည်။
လီယန်ချူက ရှေ့သို့ လှမ်း၍ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံဆွဲခုတ်လိုက်ရာ...
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုပါ ခြေရင်းမှ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤဓားချက်က သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုသာ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ... အလယ်ရှိ အမျိုးသားအင်္ဂါကိုပါ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။
"အား... အား... အား... အား... အား"
ကုန်းတုဖန်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပြယုဂ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့်... သူသည် ထိတ်လန့်ဝမ်းနည်းကာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့မိတော့သည်။
သူသည် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း...
လီယန်ချူက မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး... ချက်ချင်းပင် ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဤဝါးခြမ်းရိုက်ချက်က အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကုန်းတုဖန်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းရန် ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း...
ထိုဝါးခြမ်းရိုက်ချက်ကို သူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ဘုန်း...
လီယန်ချူ၏ ပါးရိုက်ချက်က မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး... ချက်ချင်းပင် သွားများ ကျိုးထွက်ကာ ပါးပြင် ကွဲအက်သွားခဲ့ရပြီး... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝါကျင်ကျင် ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
ယခုအချိန်၌ ကုန်းတုဖန်သည် စကားပြောရာတွင် လေထွက်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများ တရွှဲရွှဲဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်နေခဲ့ရာ...
လီယန်ချူကို ကြည့်ရှုသော မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ဤကာလအတွင်း ကျောင်းတော်၌ လက်သီးကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး... သိုင်းပညာ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာလက်သီးချက်မှာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ဤမျှအေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူက နှိမ်နင်းနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။
ကုန်းတုဖန်က လီယန်ချူကို နာကျည်းစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ -
"တာအိုဆရာလေး... မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို ဒီလို စော်ကားခဲ့တာ... ငါ လူ့လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြာပုံအတိ ဖြစ်စေပြီး ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ် "
သူသည် လီယန်ချူကို နာကျည်းစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားစာလိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။
၎င်းမှာ သူသည် ကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းနေရာတစ်ခုမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က အတူတူ ထွက်ပေါ်လာသောအရာမှာ ဤနတ်ဘုရားစာလိပ်အပြင်... အဖိုးတန်ကျမ်းစာတစ်စောင်လည်း ပါဝင်ပေသည်။
ကုန်းတုဖန် မူလက ကျင့်ကြံခဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းပကားမှာ ဤကျမ်းစာပေါ်ရှိ အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးနှင့်မြေပမာ ကွာခြားလှသဖြင့် သူက ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
၎င်းမှာလည်း အဖိုးတန်ကျမ်းစာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်က ဤအဖိုးတန်ကျမ်းစာနှင့် နတ်ဘုရားစာလိပ်အတွက် များစွာသော ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ သေဆုံးခဲ့ရပြီး... ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုအချို့ကိုပါ ထိတ်လန့်စေခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဖိုးတန်ကျမ်းစာနှင့် နတ်ဘုရားစာလိပ်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဤနတ်ဘုရားစာလိပ်၏ အာနိသင်မှာ အလွန်တရာ ရိုးရှင်းလှပြီး... ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဒီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်ဆိုပါက မည်သူကမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ယခုအချိန်၌ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ယင်ကျိုးကျွန်း၏ ကောင်းကင်တာအို ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့်... လူအများအပြားကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပါက ကပ်ဘေးများ ကျရောက်လာနိုင်ရာ သူသည် အတိုင်းအတာအနည်းငယ်အတွင်းသာ သတ်ဖြတ်ဝံ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။
သို့သော် သူက ထိုခရမ်းရွှေရောင် နတ်ဘုရားစာလိပ်ကို အသက်သွင်းရန် ပြုလုပ်လိုက်စဥ်မှာပင်...
ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါမှာ ရှေးဟောင်းကာလကဲ့သို့ ဝေမှိုင်းနေပေသည်။
၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင် 'အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်' ဖြစ်ပေသည်။
ကုန်းတုဖန်သည် နတ်ဘုရားစာလိပ်ကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်သွင်းနိုင်ရာ... မည်မျှပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား မြန်ဆန်ပါစေ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော် ယခုအချိန်၌ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့ရပြီး... နတ်ဘုရားစာလိပ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့တော့သည်။
သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း... ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သေးမီမှာပင်...
ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး...
ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူက ထိုစာလိပ်ကို လုယူလိုက်တော့သည်။
ဤဓားချက်က မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး... ကုန်းတုဖန်မှာလည်း ကျွေ့ဟွာ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်း နှေးကွေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုမျှ ထုတ်ဖော်ရန် အချိန်မရရှိခဲ့ချေ။
ဓားတစ်ချက်အောက်၌... စိတ်ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ထိုစာလိပ်ကို လုယူလိုက်ပြီးနောက်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ များစွာသော ရတနာများကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ... တဒေါင်ဒေါင်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသောအရာများမှာ အခု နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေပေသည်။
အညံ့ဖျင်းဆုံးသော ရတနာတစ်ခုပင်လျှင် အဆင့်မြင့် ချိပ်ပိတ်ထားသော ရတနာတစ်ခုနှင့် ညီမျှပေသည်။
၎င်းအပြင် လက်ထဲ၌ နွေးထွေးလှသော ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းတစ်ခုကလည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေခဲ့သည်။
ဤရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းမှာ အလွန်တရာ မသာမန်ဘဲ ရှားပါးလှသော နတ်ဘုရားကျောက်စိမ်းဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားလက်နက်အဖြစ် သန့်စင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပြီး... မည်သည့် နတ်ဘုရားစာလုံးမျှ မပါဝင်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အာနိသင် ရှိပေသည်။
ဤရတနာများထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးမှာ ထိုပုတီးစေ့တစ်ကုံး ဖြစ်သင့်သော်လည်း... နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အပြင်းအထန် ပျောက်ဆုံးပျက်စီးနေခဲ့သဖြင့် များစွာသော အားနည်းချက်များ ရှိနေပြီး နတ်မျက်စိ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ။"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
၎င်းအပြင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဖိုးတန်ကျမ်းစာတစ်စောင်ကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး အပေါ်ရှိ စာသားများမှာ ဝေဝါးနေသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။
ထိုကျမ်းစာ၏ ဒြပ်သားမှာ ထူးခြားလှပြီး စစ်မှန်သောမီးလျှံဖြင့်လည်း မလောင်ကျွမ်းနိုင်သလို... လျှပ်စီးမိုးကြိုးများကိုလည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ကာ ဓားနှင့် လှံများဖြင့်လည်း အစွန်းအထင် မကျန်ရစ်စေနိုင်ချေ။
"စကားပြောတာ ရက်စက်ပြီး စိတ်ထား ယုတ်မာပေမဲ့... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ရတနာကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။"
လီယန်ချူက တိုးတက်လေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
များစွာသော နတ်ဘုရားများမှာ ရတနာများကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားလေ့မရှိဘဲ... ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ဝှက်ထားတတ်ကြသလို၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ပြင်ပပစ္စည်းများကို အသုံးမပြုကြချေ။
သို့မဟုတ်ပါကလည်း မိမိဘာသာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားတတ်ကြပြီး... အသတ်ခံရပြီးနောက် ထိုဟင်းလင်းပြင်မှာ အရှင်သခင်မရှိသော နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျက်စီးသွားတတ်သဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မသိနိုင်ဘဲ ကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်း၌ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တတ်သည်။
ထိုသူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အခြားအရာများလည်း ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း... ခုနက တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဤအရာများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘဲ ဤတစ်ကြိမ် ရရှိမှုမှာ မနည်းလှချေ။
သို့သော် သူသည် ဤသူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ... ဤသူက ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သေဆုံးပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညစ်ညမ်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရာ နတ်ဘုရားများထက်ပင် ပိုမို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။
လီယန်ချူသည် ရုပ်အလောင်းပေါ်မှ ရတနာများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်... နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို ဆက်လက်၍ အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။
နတ်မီးလျှံအောက်၌ ခဏမျှကြာပြီးနောက် ကုန်းတုဖန်၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကျွေ့ဟွာက ဒေါသတကြီးဖြင့် -
"ဒီလူက စကားပြောတာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် မီးမြှိုက်သတ်သင့်တာ"
ခုနက သူသည် စကားပြောရာတွင် စော်ကားခဲ့သော်လည်း... အရေးကြီးသောအချိန်၌ ကျွေ့ဟွာ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် အချိန်ဆိုင်းသွားခဲ့ရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းသည်လည်း ကံတရား၏ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။
ကုန်းတုဖန် သေဆုံးရခြင်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့်... သူ၏ များစွာသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ရရှိခဲ့သော နတ်ဘုရားစာလိပ်ကို အားကိုးလျက် ဤနေရာ၌ သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု မိမိဘာသာ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ နောင်တရရန် ဆေးမရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး... မဟုတ်ပါက ဤရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ ရှိနေလျှင်ပင် သူက လာရောက်လုယူဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။
ဤသူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့်... ၎င်းက ထိုမြင့်မားပိန်လှန်းသော အမျိုးသား လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုပေသည်။
သူသည် ဦးခေါင်းကို လှည့်၍ ထိုရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ... ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝေမှိုင်းသော ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှပြီး... ယခုအချိန်၌ ရင့်မှည့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ယိုဖိတ်နေပေသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ ဤနတ်ဆေးပင်ကို ဆွတ်ခူးရန် မပြုလုပ်ရသေးမီမှာပင်...
တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်၌ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းနှစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
တစ်ဦးမှာ မျက်နှာသွင်ပြင် ရှေးကျလှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... အခြားတစ်ဦးမှာမူ ငှက်မွှေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ အမူအရာမှာ လောကီလောကမှ ကင်းလွတ်နေပေသည်။
၎င်းမှာ ဤအမျိုးသမီးကြီးသည် ရှဲ့ဝမ်ရင် နှင့် ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားလှသော မိန်းကလေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သူ ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်၌ သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ... ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာထက် အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းခြင်း မရှိချေ။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာကို 'ဝူရွှမ်ဇီ' ဟု ခေါ်တွင်ပြီး... နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ အတိုင်းအဆမရှိဘဲ အခွင့်အာဏာများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများထဲတွင် ဤသူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက လီယန်ချူ၏ ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မျက်ခုံးပင့်လျက် -
"မင်းပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယခင်ခေတ်က မဟာရှန်းခေတ်ကာလ၏ ဓားနတ်ဘုရား ယဲ့ချိုး အသတ်ခံရချိန်၌... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရေးကြီးသောကိစ္စရပ်များ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း... နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယဲ့ချိုးကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုန်းတုဖန်ထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိခဲ့သဖြင့်... ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ ထွက်ပေါ်လာကြောင်း သိရှိရရာ တစ်ဖက်လူ သေချာပေါက် အန္တရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
ထိုနေရာ၌ ဤသူ့ကို ထပ်မံတွေ့ရှိရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းနှင့် သန့်စင်သော လျူလီပုလင်း ဟူသော နတ်ဘုရားလက်နက်နှစ်ခု လွင့်ပျံနေပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဝေဖြာနေပေသည်။
သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်လည်း နတ်ဆေးပင်တစ်ပင် ရှိနေပြီး... ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ ဖြစ်ပေသည်။
ဝူရွှမ်ဇီ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့်ဆိုလျှင်ပင် စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ...
"တကယ်ပဲ ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီ ရှိနေတာပဲ"
သူသည် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ... ဤနေရာတွင် ကုန်းတုဖန်၏ ကျန်ရစ်သော အရှိန်အဝါအနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ယခုအချိန်၌ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
ဝူရွှမ်ဇီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ -
"မင်း ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို မလွှဲအပ်တဲ့အပြင်... ငါတို့ ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားတွေကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ငါ မင်းကို လာရောက်မရှာဖွေရသေးခင်မှာပဲ... အခု ယင်ကျိုးကျွန်းက နောက်ထပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်ပြီပေါ့"
သူ၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... မိုးခြိမ်းသံကြီးပမာ ပြင်းထန်လှပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။
ယခင်က လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်ထက် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီး... ယခုတစ်ကြိမ် လူ့လောကထဲသို့ ဆင်းသက်ချိန်၌ သေချာပေါက် ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပုံရသည်။
အကယ်၍ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှသော မုန်တိုင်းကြီးပမာ၊ လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက...
ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာမူ ဝေးလံလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများအထက်တွင် ပေါ်လောပေါ်နေသော နတ်ဘုရားလှေတစ်စင်းပမာ ဖြစ်ပြီး... မည်သည့်အခါမျှ နစ်မြုပ်သွားခြင်းမရှိဘဲ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပေသည်။
ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် လူကို အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး နက်နဲလှပေသည်။
"မင်းတို့ လိုချင်နေတဲ့ ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပဲ ရှိတယ်... လာပြီး ယူကြည့်လိုက်လေ "
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ကာ -
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဘာလို့ ဦးခေါင်းကို ဝှက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာလဲ "
ဝူရွှမ်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ တည်တံ့သွားခဲ့ရသည်။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရေးကြီးသောကိစ္စရပ်များ ရှိနေသဖြင့်... ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရချေပြီ။
သူသည် ထိုအကြောင်းကြောင့် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့သော်လည်း...
ဤလူငယ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝူရွှမ်ဇီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ... ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ရတော့သည်။
၎င်းတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ နက်နဲလာခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ စစ်မီးများ တောက်လောင်နေခဲ့ပြီး... မျက်လုံးချင်းဆုံရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ဝူရွှမ်ဇီ၏ လက်ထဲတွင် မိုးမခခက် ရှိနေပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးကို ရရှိထားခဲ့ပေသည်။
သူသည် လက်ရှိတွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာက ကုန်းတုဖန်နှင့် အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ထားခဲ့သဖြင့်... သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေတွင် မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။
သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ နတ်မီးအိမ်ပမာ ဖြစ်နေပြီး... စိတ်ထဲတွင် ယခုတစ်ကြိမ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော် ဤအချိန်၌ ကျန့်ယွန်းတောင်၏ နီမြန်းသော အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများမှာ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး... တောင်ထိပ်ကိုးခုပေါ်၌ တစ်ခုစီတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...
ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး နေနှင့်လမှာလည်း အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ရှိကာ... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ ပျံ့နှံ့လာခဲ့တော့သည်။
ဤလေပြင်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့်... နတ်ဘုရားများ၏ ရုပ်ခန္ဓာပင်လျှင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားနိုင်ပေသည်။
ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားမှာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာများ တည်တံ့သွားခဲ့ကြရသည်။
ကျန့်ယွန်းတောင်သည် လူ့လောကတွင် အမြင့်ဆုံးသော တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြစ်သော်လည်း... ဤနေရာ၏ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုမှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော 'ယွီကျန့်ထိပ်' မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ...
ထို 'ဘုရားကျောင်းထိပ်' မှ စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဘုရားကျောင်းထိပ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့ပြီး... ဝေဝါးလှသော ကြီးမားသည့် ပုံရိပ်သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ နှစ်ဦးမှာ တာအိုဆရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။
ဤသုံးဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေမိပေသည်။
၎င်းအပြင် တရားမျှတလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး... ကျယ်ပြန့်ကာ ကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး... လီယန်ချူသည် လူ့လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ ဤနေရာသို့ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်ရသည်။
တာအိုတရားများ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါက လူကို ထိတ်လန့်စေမိပြီး... အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အရှိန်အဝါဖြစ်ကာ လူကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် တရားမျှတလှသော အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီနှင့် ထိုအမျိုးသမီးကြီးတို့သည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဘုရားကျောင်းထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။
ကျန့်ယွန်းတောင်အတွင်း၌ ကမ္ဘာလောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း... ပြင်ပမှ ကြည့်ရှုသည့်အခါတွင်မူ နီမြန်းသော အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြူခိုးများ ဝေမှိုင်းနေကာ မည်သည့် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိချေ။
အတွင်းနှင့်ပြင်ပမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုပမာ ကွာခြားလှပေသည်။
ကျွေ့ဟွာက ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်အချို့နှင့် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများကို ကြည့်ရှုရင်း -
"ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းခဲ့တဲ့ နေရာပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက တက်လှမ်းခဲ့စဥ်တုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လို့... အခု ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါတွေကို စုစည်းစေနိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်။"
လီယန်ချူက ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုပုံရိပ်အချို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း မျက်နှာကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ... နှစ်ဦးမှာ တာအိုဆရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တတိယမြောက်လူကိုမူ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
လီယန်ချူ ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ခုနက ဤကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်း ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ချိန်၌... ဤနတ်ဆေးပင်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝိညာဉ်အသိစိတ် မွေးဖွားခြင်းမရှိသေးသော်လည်း... ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသဖြင့် အလွန်တရာ သာမန်မဟုတ်ချေ။
ရွှေရောင်ဝေဖြာသော နတ်လင်ဇီသည် ကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်း ရှားပါးလှသော နတ်ဆေးပင်ဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားများပင်လျှင် မျက်စိကျရမည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။
"သွားစို့... ငါတို့လည်း သွားကြည့်ရအောင်။"
လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး ဘုရားကျောင်းထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။
ဘုရားကျောင်းထိပ်တွင် ခုနစ်ထပ်ရှိသော စေတီတော်တစ်ဆူ ရှိနေပြီး... ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှေးကျလှသော ဘုရားကျောင်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကာ များစွာသော မုန်တိုင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။
မဟာရှခေတ်ကာလတုန်းကလည်း များစွာသောလူများ လာရောက်ကြည်ညိုဖူးကြသော်လည်း...
မည်သူကမျှ ဤစေတီတော်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ကြချေ။
ယခုအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံ ပျက်စီးနေသော နေရာမှ လေပြင်းများ ပျံ့နှံ့လာနေပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပေသည်။
လီယန်ချူသည်ပင် ဤလေပြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ စိတ်ဝိညာဉ်က အပြင်းအထန် သတိပေးချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ဤနေရာသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။
သူတို့ ဘုရားကျောင်းထိပ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌... ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် အမျိုးသမီးကြီး၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။
ဤနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှေးကျလှသော ဘုရားကျောင်းဟောင်းအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပျံ့နှံ့နေပြီး... တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေကာ ရွှေရောင်များ တောက်ပလျက် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။
ယခုအချိန်၌ ထိုပုံရိပ်အချို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး... ခဏမျှသာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
အကယ်၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် မှောင်မိုက်နေဆဲ မဟုတ်ပါက၊ ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး ရှိမနေပါက၊ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်မနေပါက... ခုနက အရာအားလုံးမှာ စိတ်အာရုံ လှည့်စားမှုတစ်ခုပမာ ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းနှင့် သန့်စင်သော လျူလီပုလင်းတို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး... သူ၏ မျက်လုံးများက ဤစေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီနှစ်ယောက် သေချာပေါက် ဒီစေတီတော်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီ။"
သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဤအတွေး ဖြစ်ပေါ်လာခါစမှာပင်... တောင်တွင်းမှ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တော့သည်။
၎င်းမှာ ဆံပင်နှင့်မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... အလွန်တရာ အိုမင်းလှကာ ဝတ်စုံဖြူတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပေသည်။
ယခုအချိန်၌ ကျန့်ယွန်းတောင်၏ အတွင်းနှင့်ပြင်ပမှာ ကန့်သတ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ...
ရုတ်တရက် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ... ယခင်ကတည်းက ကျန့်ယွန်းတောင် တောင်ထိပ်ကိုးခုအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ခြင်းလား သို့မဟုတ် ပြင်ပမှ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းလား မသိနိုင်ချေ။
လီယန်ချူသည် ဤဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
"ကောင်းကင်လူသားလား။"
ကောင်းကင်လူသား၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ... ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားလှသော ခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ သန့်စင်မွန်မြတ်ပြီး လင်းလက်တောက်ပလှပေသည်။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသဖြင့် သာမန်နတ်ဘုရားများက အကဲခတ်နိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း...
လီယန်ချူသည် စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းလှသဖြင့် အာရုံခံမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
"မင်းက လူ့လောကထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အဲဒီကောင်းကင်လူသားလား။"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒီစေတီတော်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေတာ... သေချာပေါက် ဒီနေရာရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာပဲ၊ မိတ်ဆွေလေး ဘာလို့ မဝင်သေးတာလဲ။"
လီယန်ချူက ဓားအိမ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှကာ...
ဤသက်ကြီးရွယ်အို၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးနှင့် တူညီသော်လည်း... သူ့ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ခံစားချက်မှာမူ အလွန်တရာ ကွဲပြားလှပေသည်။
"မင်းက ငါ့ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ သင်ပေးနေတာလား။"
လီယန်ချူက မျက်စိစောင်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။
အိုမင်းလှသော ကောင်းကင်လူသားကလည်း ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။
"မြောက်ပိုင်းက လူငယ်ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ကျင့်ကြံသူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို... အားလုံး မင်းကပဲ ဖော်ထုတ်ခဲ့တာလား။"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
မြောက်ပိုင်းတွင် ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ဦးဆောင်ခဲ့သော ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူနှင့် များစွာသော ကမ္ဘာလောကကြီးအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ကျင့်ကြံသူတို့မှာ... နှစ်ဦးစလုံး အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ထို့ပြင် သူက ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ကျင့်ကြံသူကို စမ်းသပ်ချိန်၌... ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ကျင့်ကြံသူက သူသည် အိုမင်းလှသော ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။
ဤဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုက ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ပျက်စီးနေသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း -
"မှန်တယ်... အဖိုးအိုရဲ့ လက်ချက်ပါပဲ။" ဟု ဆိုသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုက မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်
"မိတ်ဆွေလေးရဲ့ စွမ်းရည်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရှုချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။"
ဟု ဆိုသည်။
"ဒီလောက်ပဲ ရိုးရှင်းတာလား။" လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
ဤသူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ထိုနှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုအရဆိုပါက နှစ်ဦးစလုံး သိရှိထားပုံမရချေ။
၎င်းသာမက ဤအိုမင်းလှသော ကောင်းကင်လူသားက အမှောင်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်ကိုလည်း သူက အာရုံခံမိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ယခုအချိန်၌ လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများ တည်တံ့သွားခဲ့ပြီး... ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကိုမူ မသိရချေ။
ဝတ်စုံဖြူဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုက -
"ဒီစေတီတော်အတွင်းမှာ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးတွေ ရှိနေတယ်... ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးပဲ... အဖိုးအို အရင်ဆုံး သွားနှင့်တော့မယ်။"
ဟု ဆိုသည်။
စကားသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ စေတီတော်အတွင်းသို့ ပေါ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး... ထို့နောက်တွင်မူ ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်တော့သည်။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အတိုင်းအဆမရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အလွန်တရာ နက်နဲလှပေသည်။ ခုနက ထိုနေရာ၌ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် တသားတည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စေတီတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာလည်း အလွန်တရာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှပြီး... မူလကတည်းက စေတီတော်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပိုမို၍ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရပြီး -
"ငါ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ။"
ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့် -
"ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက ပင်လယ်ပြင်ကြီးပမာ နက်နဲလွန်းတယ်... တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှာလို့မရဘူး... နင် သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးတာ တကယ်လား။"
ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးများကို ပိုမို၍ တွန့်ချိုးလိုက်ကာ -
"မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိနိုင်ရတာလဲ။"
ဟု ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။