အခန်း ၁၁၇၃
Vol. 118 Ch. 1173
အခန်း (၁၁၇၃) - ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာလမ်း
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြိုပျက်ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားသော တွင်းနက်ကြီးထဲမှ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည့် နတ်ဆိုးလေပြင်း များက အရူးအမူး သောင်းကျန်းခတ်ပြင်းနေကြသည်။
လီယန်ချူသည် ဆန်းကြယ်ထက်မြက်လှသော သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကြောင့် ကျန့်ယွန်းတောင်၏ အတွင်းနှင့်အပြင်သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုအဖြစ် ခြားနားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကောင်းကင်အထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုနတ်ဆိုးလေပြင်းများသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပြီး ခပ်သိမ်းသော အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ထူးခြားသော လှုပ်ခတ်မှုများက ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဘုရားကျောင်းတာဝါဆီမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာနေသည်။ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ ရေခံမြေခံ အရင်းအမြစ်အားလုံးသည် ဤနေရာမှသာ မြစ်ဖျားခံနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်ကာ -
“မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေးအန္တရာယ်တွေ မဖြစ်ရအောင် မင်း ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို အရင်ဝင်နေလိုက်ပါလား”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ -
“မဖြစ်ဘူး၊ ငါ နင်နဲ့အတူတူ ရှိနေမှာ။ အပြင်မှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်းရံနေတာ၊ ငါရှိတော့ နင့်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့” ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းတာဝါ၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် ပိုမိုတောက်ပ စူးရှလာသည်။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဥ်းစားတွေးတောပြီးနောက် -
“အထဲ ဝင်မယ် ” ဟု ဆိုလိုက်၏။
သူနှင့် ကျွေ့ဟွာသည် ဤနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဤရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကို အပြင်ပန်းမှကြည့်လျှင် ခုနစ်ထပ်ရှိသော ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းရှိ နေရာလွတ်ကမူ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။
လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ဘေးချင်းယှဥ်လျက် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီးနောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်သည် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် မျှော်စင်၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဘယ်နှစ်ထပ်မြောက်အထိ တက်လာခဲ့သည်မသိ၊ ထိပ်ဆုံးသို့မရောက်သေးသလို ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားဖြစ်သူ ကောင်းကင်လူသား၏ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း မတွေ့ရသေးပေ။
“ဒီမျှော်စင်က အပြင်ကကြည့်ရင် ခုနစ်ထပ်ပဲရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘယ်နှစ်ထပ်တောင် လျှောက်လာမိမှန်း မသိတော့ဘူး”
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားရင် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားတော့မှာလား”
ကျွေ့ဟွာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားရသည်။
“ကောင်းကင်ဘုံကို တက်တာလား...”
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။
ကျန့်ယွန်းတောင်သည် ရှေးခေတ် လူသားဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသော နေရာဖြစ်ပြီး လူ့လောကတွင် အမြင့်ဆုံးတောင်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် အနီးဆုံးနေရာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချက်အလက်များက သူ့အသိဉာဏ်ထဲတွင် ဖျတ်ခတ်ပေါ်လာပြီး ဤလှေကားထစ်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် ဆန်းကြယ်ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“တကယ်ပဲ ဒီလှေကားထစ်တွေကနေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရတာလား”
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။
သူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့ကြရာ ဤမျှော်စင်အတွင်း၌ ဂဏန်းသင်္ချာရေတွက်မှုဆိုင်ရာ အယူအဆများက အလွန်တရာ ဝေဝါးနှောပြွမ်းနေပုံရသည်။
သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လှေကားထစ် ဘယ်နှစ်ထပ်တက်ခဲ့သည်ကို အသေအချာ မှတ်သားထားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ဆယ်ထပ်ကျော်မျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် အသိအာရုံများ ဝေဝါးသွားပြန်သည်။
သူတို့သည် အထက်သို့သာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ အတွင်းပိုင်း၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်နတ်ဘုရားရုပ်တုကိုမျှ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားခြင်း မရှိပေ။
လူနှစ်ယောက်သည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ခရီးကို ဆက်လက်နှင်ခဲ့ကြသည်။
ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ၊ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ၊ အရာအားလုံးက ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ဤလှေကားထစ်များသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အလား။
အထက်တစ်ထပ်သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားသော လူရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လှည့်ကြည့်လာသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ယခင်က အသတ်ခံခဲ့ရသော ‘ကုန်းတုဖန်’ ဖြစ်နေသည် သူကား ဝါကျင်ကျင် ကပ်ရောဂါအရှိန်အဝါကို အသုံးပြုသည့် ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကုန်းတုဖန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် -
“ဘေးနဲ့ အန္တရာယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတာပဲ။ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ထက် အရင်ဦးအောင် ဒီမျှော်စင်ထဲ ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးမလား”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။
ဤပိန်ပိန်ရှည်ရှည် အမျိုးသားသည် ယခင်က ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွပျက်စီးကာ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးလုံး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်အောင် အနုမြူအဖြစ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုအခါ ဤမျှော်စင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
“ဒီမျှော်စင်မှာ ဘယ်လိုအစွမ်းတန်ခိုးတွေ ရှိနေတာလဲ”
ငါးပါးသော ကပ်ရောဂါတမန်တို့ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်သည့် ထိုပိန်ရှည်ရှည် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။
“အစောပိုင်းက ငါက ထွက်ခွာသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပဲ၊ မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အသက်ကို ရန်ရှာဖျက်ဆီးခဲ့ရတာလဲ”
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့စကားသံအဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မိုးကြိုးသံများစွာ ပြိုင်တူဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ နားစည်များ ကွဲအက်မတတ် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အဆုံးအစမရှိအောင် ကြီးမားထွားကြိုင်းလာတော့၏။
ဤမျှော်စင်အတွင်း၌ ဂဏန်းသင်္ချာများ၊ အယူအဆများ ဝေဝါးနေသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက စိတ်ဝိညာဉ်ကို အထူးပင် ခြောက်လှန့်တုန်လှုပ်စေသည်။
ဒါဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါစွမ်းအားဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ပျံ့လွင့်သွားကာ လူကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေပေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများက နတ်မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး ခြိမ့်ခြိမ့်သဲ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နတ်ယောင်ဆောင်ပြီး လှည့်စားနေတာပဲ၊ ငါ့ရှေ့ကနေ အောက်ကို လိမ့်ဆင်းသွားစမ်း ”
လီယန်ချူ၏ အေးစက်သော ဟောက်သံတစ်ခုတည်းတွင် မဟာနဂါးမင်း၏ ဟိန်းသံ၊ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံနှင့် တာအိုဘာသာ၏ စစ်မှန်သော မန္တန်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံး တုန်ဟီးသွားရသည်။
ဘုန်း...
မျက်စိရှေ့မှ ကုန်းတုဖန်သည် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -
“ဒါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုယင်ကျိုးနတ်ဘုရားကို အော်သတ်ပစ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက်မြက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက စိတ်လှည့်စားမှု ပုံရိပ်ယောင်သာသာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကို စစ်မှန်လွန်းနေပြီး လူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးဆီကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားတာ”
ဟု လီယန်ချူက ရှင်းပြသည်။
“မျက်လှည့်ပုံရိပ်ယောင်လား...”
ကျွေ့ဟွာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။
“သတိထားပါ၊ ဒီလှေကားထစ်တွေကို တက်တဲ့အခါ မိမိရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း တည်ကြည်နေဖို့ လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် စိတ်ထဲမှာ အတွေးအကြံတွေ ရှုပ်ထွေးပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရလိမ့်မယ်”
ဟု လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထုတ်ပယ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကာကွယ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း၊
ဤမျှော်စင်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားလက်နက် များကို အသုံးပြု၍မရဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော ကန့်သတ်ချက် ရှိနေကြောင်း မမျှော်လင့်ဘဲ သိရှိလိုက်ရသည်။
ထိုနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းသည် အပြင်ပန်း၌ သာမန်မျှသာ ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌ ယခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်နက်နဲမှုများ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
သူတို့သည် ထိပ်ဆုံးသို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့ကြရာ နောက်ထပ် လူတစ်ဦးက သူတို့ကို ကျောခိုင်းရပ်လျက် နတ်ဘုရားရုပ်တုတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် သက်ဝင်ယုံကြည်စွာ ဒူးထောက် ကိုးကွယ်ပူဇော်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပြန်သည်။
အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကျွေ့ဟွာသည် မျှော်စင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားရုပ်တုရှေ့၌ လူတစ်ဦး ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း၊
မသိစိတ်ထဲတွင်မူ ဤမြင်ကွင်းကို ရိုးအီနေသကဲ့သို့ ရင်နှီးနေမိသည်။
တစ်လျှောက်လုံး လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာခဲ့ရာ မည်သည့်နတ်ဘုရားကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မျှော်စင်ကို ကိုးကွယ်နေသော လူတစ်ဦး ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားရုပ်တု၏ မျက်နှာနှင့် ပူဇော်နေသူ၏ ကျောပြင်ကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ခြေတစ်လှမ်း အမြန်လှမ်းကာ ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
မှော်လက်နက်များကို အသုံးပြု၍မရသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ထားသော ‘ရွှေအမြုတေ ’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ရွှေအမြုတေသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ သူကျင့်ကြံထားသော အစွမ်းသတ္တိ သာ ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ ဝေဖြာထွက်လာတော့သည်။
သူ၏ ရွှေအမြုတေသည် မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှမရှိသော အလုံးစုံပြည့်စုံသည့် ဝိုင်းဝန်းတောက်ပသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှေအမြုတေတစ်လုံးသည် မန္တန်တရားပေါင်း မဟာဗျူဟာအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ထိုဆန်းကြယ်သောအလင်းရောင် အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူရိပ်သည် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင် မျက်လှည့်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်လျက် -
“အခုနက ဒူးထောက်နေတဲ့လူကို ငါ ဘာလို့ ရင်နှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ -
“ပုံရိပ်ယောင် မျက်လှည့်တစ်ခုပါပဲ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြည်လင်အောင် ထိန်းထားပါ၊ ရန်သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကို မခံရစေနဲ့”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် အစောပိုင်းက သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရသော်လည်း သူကမူ အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဒူးထောက်နေသူမှာ မီးနဂါးကျွန်းမှ ကောင်းကင်နဂါး ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဉာဏ်ပညာ ရှင်းလင်းလှသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဤထပ်ရှိ ဘေးအန္တရာယ် ပုံရိပ်ယောင်သည် ကျွေ့ဟွာကို ပစ်မှတ်ထား၍ လာခြင်းဖြစ်ရမည်။
သူသည် ကျွေ့ဟွာကို ထိုဘေးဒုက္ခ မခံစားစေလိုသဖြင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ရွှေအမြုတေကို သုံးကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ ရွှေအမြုတေသည် လုံဟူရှန်းတောင်၏ ရွှေအမြုတေတရားကို အခြေခံထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ်မန္တန် အမြောက်အမြားကို တတ်မြောက်ထားရာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ရွှေအမြုတေကျင့်စဥ်ကို ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အတတ်ပညာ အရပ်ရပ်ကို ပေါင်းစပ်ကာ ရွှေအမြုတေကို အပြစ်အနာအဆာမရှိအောင် သွေးထားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်းများ တောက်ပလျက် သူတို့နှစ်ဦးကို ကာကွယ်ကာ ထိပ်ဆုံးသို့ ချောမွေ့စွာ ခရီးဆက်စေခဲ့ပြီး မည်သည့်ထူးဆန်းသော အရာကိုမျှ ထပ်မံမကြုံတွေ့ရတော့ပေ။
ဘယ်နှစ်ထပ်မြောက် လှေကားထစ်များကို တက်လာခဲ့သည်မသိ၊ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤနန်းတော်ကြီးသည် ရတနာအလင်းတန်းများ ဝေဖြာလျက် တိမ်တိုက်မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လွင့်မျောနေပြီး ဟာလာဟင်းလင်းနှင့် အဆုံးအစ မမြင်ရလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
ခေါင်မိုးမျက်နှာကြက် အထက်တွင်မူ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာများ ရှိနေပုံရသည်။
လီယန်ချူသည် ဤနန်းတော်ကြီးထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အထက်တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး ထိုစင်မြင့်ပေါ်၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ တောက်ပလွန်းလှသော တရားမျှတသည့် စွမ်းပကား အရှိန်အဝါကြောင့် လူကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့အောင် ဖြစ်စေသည်။
“အစောပိုင်းက ခံစားရတဲ့ အရှိန်အဝါက ဒီနေရာကနေ လာတာပဲ”
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
သူရှိနေသော နေရာမှ ထိုစင်မြင့်ထက်သို့ ပျံတက်ရန်မှာ ကြယ်တာရာများစွာကို ဖြတ်ကျော်ရသကဲ့သို့ အလှမ်းဝေးကွာလှသည်။
သူ၏ ပျံသန်းခြင်းအတတ်က မည်မျှပင် မြန်ဆန်စေကာမူ အလှမ်းဝေးကွာလွန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုနေရာ၌ ငှက်မွှေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါရှိသော အလှပဂေး အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည်လည်း နန်းတော်အောက်ခြေမှ စင်မြင့်ထက်သို့ ဦးတည်ကာ အထက်သို့ ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်ပြီး ဆွံ့အသွားရသည်။
လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ရွှေအမြုတေကိုသုံးကာ မဟာဗျူဟာကို ချေမှုန်းပြီး တစ်လမ်းလုံး အတားအဆီးမရှိ လာခဲ့သဖြင့် သူတို့ထက် များစွာ နောက်ကျမနေခဲ့ပေ။
ဤအလှပဂေးသည် ငှက်မွှေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သန့်စင်သော အရှိန်အဝါ ရှိသော်လည်း လီယန်ချူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ဦးမှုရယူ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ဤနေရာတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ကန့်သတ်ချက် များ ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ လက်ပါမိပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပ်ဘေးကြီးကို ဖိတ်ခေါ်မိပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ အန္တရာယ်ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။
လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းခဲ့ကြရာ စင်မြင့်က မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း ပျံသန်းရောက်ရှိရန်မှာ မည်မျှကြာဦးမည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ထို့ပြင် ဤအမျိုးသမီးကြီးက လက်ပါရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း လီယန်ချူကမူ အစီအစဥ် ရှိနေသည်။
သူသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ တောက်ပလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခုက လက်ဖဝါးထဲမှ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ကောင်းကင်ထက်က နေမင်းကြီးကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပလှပေသည်!
ဤယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်သမီးသည် အခြေအနေမဟန်သည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်တံဆိပ် ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ရှိသော ယင်ယန်ငါးနှစ်ကောင် သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသည်။
ဤယင်ယန်ငါးအတတ်သည် မဟာအစွမ်း ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှပင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်ပါစေ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကာကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုယင်ကျိုးနတ်သမီးသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ ယင်ယန်ငါးပုံရိပ်သည် ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ထိုတောက်ပလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်း၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တောင့်တင်းသွားပြီး ရပ်တန့်သွားကာ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ နောက်သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
‘ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ မိုးကြိုးအတတ်က ဒီလောက်တောင် ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးနိုင်ရတာလဲ’
ဤငှက်မွှေးဝတ်စုံနှင့် နတ်သမီး၏ အမည်မှာ ချီဆန်းမယ်တော် ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလမ်းစဥ်နှင့် နတ်မိစ္ဆာလမ်းစဥ် နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံကာ တောင်စောင့်နတ်အဖြစ် တရားဝင် တည်ရှိနေသူ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် သူမနှင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရင်းနှီးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာ လူသားမျိုးနွယ်လော၊ တောင်စောင့်ရုက္ခစိုးလော သို့မဟုတ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်လော ဆိုသည်ကို အသေအချာ မသိရပေ။
ဤချီဆန်းမယ်တော်သည် နက်နဲလှသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် အလွန်မြင့်မားသော တာအိုအသိရှိကြောင်းသာ သိထားကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် ထိုချီဆန်းမယ်တော်သည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ဖဝါးမိုးကြိုး တစ်ချက်တည်းနှင့် သူမ၏ ယင်ယန်ငါးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤလူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပေသည်။
‘ဒီကောင်လေးက မိုးကြိုးတရားရဲ့ မဟာစစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို သဘောပေါက်ထားတာပဲ’ ဟု ချီဆန်းမယ်တော်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
မြေ၊ မီး၊ ရေ၊ လေ၊ ယင်ယန်နှင့် ငါးပါးသော ဒြပ်စင် တို့တွင် မိမိတို့၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ အသီးသီး ရှိကြပြီး ၎င်းကို တာအိုနိယာမ ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။ ထိုစစ်မှန်သောအနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ပါက ဤအတတ်ပညာ၏ ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်ကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ထို့ကြောင့်သာ သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမိုးကြိုးတစ်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အစောပိုင်းက ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်မိကြသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ထိခိုက်မိသွားပုံရသည်။
အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ထိုစင်မြင့်ထက်မှ ပျံ့လွင့်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိုင်ဝမ်တောင်ကြီးထက်ပင် ပိုမိုလေးလံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
မူလက သူမသည် ဘယ်လောက်တောင် ပျံသန်းခဲ့ပြီးပြီလဲမသိသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြင်ကွင်းက ဝေဝါးသွားပြီး ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသမီးများ မအောင့်နိုင်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
‘ဒီလောက်အထိ ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် မဆင်မခြင် ပြုမူရတာလဲ’
သူမအပြင် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြင့်မြတ်လှသော အသွင်ရှိသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦးလည်း ပေါ်လာပြီး အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေသည်။
သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အတားအဆီးများကို အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးကာ ဤနေရာသို့ အဆင်ပြေပြေ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းခဲ့ပြီး စင်မြင့်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီဟု မြင်နေရခါမှ မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
“အခုနက ဒီတာအိုဆရာလေး လက်ပါလိုက်လို့ ဒီနေရာရဲ့ နိယာမစည်းကမ်းကို ထိခိုက်သွားတာ ”
ချီဆန်းမယ်တော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ 'ဝူရွှမ်ဇီ' သည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့မည့်အလားယ
လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်မူ မည်သည့်နစ်နာမှုမျှ မရှိပေ။ သူက အခုမှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“မည်းတူးလေး... အစောပိုင်းက မင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ပါလား၊ မင်း ပျံနေတာ ကြာပြီလား”
လီယန်ချူက ရိုးသားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
'မည်းတူးလေး' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော ဝူရွှမ်ဇီသည် ပထမ၌ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း သေချင်နေတာပဲ ငလူးမ”
ထိုနေရာသည် ဆိတ်ငြိမ်ပြီး မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေသဖြင့် သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လက်ပါရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
သို့သော် ချီဆန်းမယ်တော်က တားဆီးလိုက်သည်။
“အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စက ပိုအဓိကကျတယ်၊ သူ့ကြောင့် အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့၊ သူတပါး လက်မဦးအောင် သတိထားရမယ် ”
ဝူရွှမ်ဇီသည် ချက်ချင်း ဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနတ်ဘုရား ကောင်းကင်လူသားဟောင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။
အစောပိုင်းက ထိုကောင်းကင်လူသားသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ထိုစင်မြင့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ဝူရွှမ်ဇီသည် လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ရွှေရောင်ဂယက်ထသွားတော့သည်။
“ဟုတ်တယ် မည်းတူးလေး၊ သူတပါး စကားကို နားထောင်ရင် ထမင်းဝတယ်၊ သွား... နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပျံလိုက်ဦး”
လီယန်ချူက စေတနာရှေ့ထားကာ အကြံပေးသည့်အလား ကောင်းကင်ယံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း အတင်းအကျပ် နှိပ်ကွပ်ထားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၏ ဆန်းကြယ်မှုကို မသိရှိသော်လည်း၊
ဤဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့ကမူ ဤနေရာတွင် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော မဟာကံတရား အခွင့်အလမ်းကြီး ရှိနေကြောင်း သိရှိထားကြသည်။
“ဒီအချိန်မှာ အဲဒီကောင်းကင်လူသားဟောင်းက ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နေလောက်ပြီ၊ အချိန်ထပ်ဖြုန်းနေရင် အခွင့်အရေးက သူတပါးလက်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဖျက်ဆီးပါနဲ့ ”
သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဝတ်စုံကို ခါကာ ထွက်ခွာသွားပြီး ချီဆန်းမယ်တော်နှင့်အတူ ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ထပ်မံ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည်လည်း သူနှင့်အတူ ထပ်မံ ပျံသန်းသွားရာ လေကိုစီးလျက် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ လွင့်မျောနေတော့သည်။
“ငါတို့လည်း သွားကြစို့၊ သူတို့ လက်ဦးမှု မရစေနဲ့”
ကျွေ့ဟွာက အကြံပြုသည်။
“မလောပါနဲ့၊ ကျည်ဆန်လေး ခဏလောက် ပျံပါစေဦး”
လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက်၊ ခဏအကြာတွင်မှ လီယန်ချူသည် မိုရှဲ့နတ်ဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည်။ ဤဓားကား အစစ်အမှန် နတ်ဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုဓားကို မြှောက်ကာ ဓားပျံအတတ် ကို အသုံးပြုလျက် အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည် -
“အမြန်... သွားစမ်း”
မိုရှဲ့နတ်ဓားသည် တုန်ခါမြည်ဟီးလျက် နောက်တစ်ခဏ၌ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
သူသည် ဓားသိုင်းအစွမ်းသတ္တိကို တတ်မြောက်ထားရာ ၎င်းတွင် ဓားပျံအတတ်လည်း ပါဝင်သဖြင့် ဤသည်ကား မိုင်ထောင်ချီ အကွာအဝေးမှ လူ့ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်သော ဓားနတ်ဘုရားတို့၏ နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
မိုရှဲ့နတ်ဓားသည် အလွန်ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ချီဆန်းမယ်တော်၏ နောက်ကျောဆီသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိသွားသည်။
ဓားအလင်းသည် မဟာနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုးဟုန်နေတော့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် ထိုဓားတစ်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်မချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤဓားကြောင့် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။
ဤတင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊
နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုနေရာ၏ တာအိုနိယာမများ ရှုပ်ထွေးသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သူမနှင့်အတူ ပေါ်လာသူမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီပင် ဖြစ်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော် : “………………”
ဝူရွှမ်ဇီ : “…………………”
ဝူရွှမ်ဇီသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ အရှိန်အဝါက ခမ်းနားလှသည်။
“လူမဆန်တဲ့ကောင်၊ ဒီလောက်တောင် အနိမ့်အမြင့်မသိ ဖြစ်နေတာ၊ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား ”
လီယန်ချူသည် မိုရှဲ့နတ်ဓားကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် -
“ဒီကမ္ဘာရဲ့ နိယာမစည်းကမ်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ပါလိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ”
ဟု ဆိုသည်။
ဝူရွှမ်ဇီ၏ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံကိုမူ သူက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။
ငှက်မွှေးဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရားမကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသော ချီဆန်းမယ်တော်သည် လီယန်ချူ၏ အများအကျိုးလည်းမရှိ မိမိအကျိုးလည်းမရှိသော လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လျက် ညင်သာစွာ ပြောရှာသည်။
“ဒီနေရာမှာ အဖိုးတန်ရတနာရှိတယ်၊ အရင်ရောက်တဲ့သူက အခွင့်အရေး ပိုရမှာပဲ။ မိတ်ဆွေက ရန်ငြိုးတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်နေရင် အချိန်ကြာသွားတဲ့အခါ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
လီယန်ချူက ပြုံးလျက် -
“မင်းတို့သွားစရာရှိတာ သွားကြပါ၊ ငါ မတားပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
သူသည် ဤမျှော်စင်အတွင်းပိုင်းရှိ စည်းကမ်းချက်များကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် ခဏနေလျှင် ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် ကြံရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က ညင်သာစွာဖြင့် -
“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ရတာလဲ၊ အကယ်၍ ဒီနေရာက အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားရင် မိတ်ဆွေက နှမြောဖို့မကောင်းဘူးလို့ ထင်လား”
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အပြစ်တင်ချင်ရင် ဒီခုနစ်ထပ်မျှော်စင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စည်းကမ်းကို လုပ်ထားရတာလဲ”
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ မိုးမခခက် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“သူ့ကို စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ် ”
မိုးမခခက်ထံမှ ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်းများ ဝေဖြာထွက်လာရာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပေသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် -
“လာလေ နောက်ထပ် အလှည့်ပေါင်း ရာချီ တိုက်ခိုက်ကြသေးတာပေါ့၊ ဒီစင်မြင့်ပေါ်က ပူဇော်ထားတဲ့ ရတနာကို တခြားလူက ရသွားမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်
“အပြင်က ရန်ငြိုးတွေကို ဒီနေရာမှာ အစဖျောက်လိုက်သင့်ပြီ၊ ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီကောင်းကင်လူသား ကို အရင် သတ်ကြတာပေါ့”
ကောင်းကင်လူသား ၏ စွမ်းအားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲသဖြင့် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူကြီး ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါလျက် အဆက်မပြတ် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံလို့ နတ်ဘုရားဖြစ်လာပြီးမှ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းဦးမယ်”
သူသည် ဤကဲ့သို့သော အကျိုးမျှော် ကိုယ်ကျိုးရှာသမားများကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးပေသည်။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ချီဆန်းမယ်တော်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားရတော့သည်။
စိတ်ထဲမှလည်း -
‘ အကောင်းအဆိုးမသိတဲ့ ခွေးတာအိုဆရာ ၊ တကယ့်ကို ထုလို့မကျေ ချက်လို့မနူးတဲ့ ကြေးပဲစေ့ပဲ ’
ဟု ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
အကယ်၍ ဤနေရာတွင် လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက နိုင်ရှုံးကို ခေတ္တထားဦး၊ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးသွားရပြီး ထိုကောင်းကင်လူသား လက်ထဲ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူနှင့် မပြိုင်ဘဲ နေပြန်တော့လည်း ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာကို ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်ပြန်ပေ။
စင်မြင့်ထက်သို့ ပျံတက်သွားသည့်တိုင် နောက်ကွယ်မှ မည်သည့်အကွက်ချ အန္တရာယ်ပြုဦးမည်ကို မသိနိုင်ချေ။
အခြေအနေမှာ တစ်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်ထက်မှ ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
ထို့ပြင် အလွန်တရာ အားကောင်းလှသော စကားသံတစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ အလှမ်းဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ဝေဝါးစွာဖြင့် တစ်ကြောင်းတည်းသာ ကြားလိုက်ရသည်။
“မနာလိုစရာကောင်းလောက်အောင် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိနေတာပဲ...”
ကောင်းကင်ထက်တွင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဤအရှိန်အဝါများက တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေသည်။
ထိုမျှော်စင်အတွင်းပိုင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ၎င်းသည် အလွန်တရာ ခြောက်လှန့်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြိုပျက်တော့မည့်အလား ခံစားရစေသည်။
ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျပြီးနောက်တွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာကာ နတ်ဆိုးလေပြင်းများ ဆက်လက်သောင်းကျန်းနေဦးမည်လော မသိနိုင်ချေ။
စင်မြင့်၏ အောက်ခြေတွင် ရှိနေကြသော လူအားလုံးသည် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ ထိပ်ဆုံးမှ ဆန်းကြယ်လှသော ရောင်ခြည်တော်တစ်ခု ဖြတ်သန်းကျဆင်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
အစောပိုင်းက မမြင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ ထင်ရှားလှပေသည်။
“ဒါက... တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ပဲ” လီယန်ချူက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
လူ့လောက၏ လုံဟူရှန်းတောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ ခွန်လွန်တောင်နှင့် အော်မေတောင် စသည့် နေရာအရပ်ရပ်တွင်လည်း တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်များ ရှိကြသည်။
ဤကဲ့သို့သော ရောင်ခြည်တော်သည် အလွန်ဆန်းကြယ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းမနေတော့ပေ။
လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှနှင့် မှတ်မိလိုက်သည်။
‘ဒါက ရှေးခေတ် လူသားဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းစဥ်က ရောင်ခြည်တော်လား...’
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားရသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ထိုစဥ်က ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ်သည် ဤတောင်ထိပ်ရှိ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံလွန်တော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
‘စင်မြင့်ပေါ်မှာ အမှတ်တရ သက်သေပစ္စည်း တစ်ခုခု ကျန်ရစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်’
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ထိုရောင်ခြည်တော် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်၌ အားကောင်းလှသော လူရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။
ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဆံပင်နှင့်မုတ်ဆိတ် ဖြူဖွေးနေပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားလှသည်။
ထိုမျှော်စင်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာတွင် အသေအချာ မြင်တွေ့နေရသူမှာ ထိုကောင်းကင်လူသားပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ့အပြင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်ယောင်သုံးခု ရှိနေသေးပြီး၊ ထိုအထဲမှ တစ်ခုကိုမူ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘဲ ကျန်နှစ်ခုမှာမူ သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ဦးမှာ တင့်တယ်ခန့်ညားပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အခြားတစ်ဦးမှာမူ သမိုင်းဒဏ်ချက်များကြောင့် ပဟေဠိဆန်စွာဖြင့် နားထင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရင်နှီးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
“ကျန်းချောင်ကျုံး... သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ”
လီယန်ချူ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။
တစ်လျှောက်လုံး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ယခုအခါ ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် တက်လှမ်းရာ ဤကျန့်ယွန်းတောင်တွင် ပေါ်လာပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးအသွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုခန့်ညားထည်ဝါပြီး တင့်တယ်လှသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
ထိုလူများထဲမှ ပထမဦးဆုံး လူရိပ်တစ်ခု လိပ်ကျလာရာ ထိုသူကား ကောင်းကင်လူသားပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊
ကျန်ရှိသော လူသုံးဦးနှင့် နှိုင်းယှဥ်ပါကမူ များစွာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။
‘ကျန်းချောင်ကျုံးမှာ ဒီလောက်တောင် သန်မာတဲ့ စွမ်းအားရှိနေတာလား’
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောမြော်မြင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကောင်းကင်လူသားသည်ပင် အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူ့ထက် ပိုမိုသန်မာသောသူ သုံးဦးတောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ကောင်းကင်လူသား၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အောက်သို့ လိပ်ကျလာရင်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က တဖြည်းဖြည်း ကြုတ်သွားတော့သည်။
အစောပိုင်းကတည်းက ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကို မြင်လျှင် ရင်နှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ခဲ့ရပေ။
လောကီနတ်ဘုရား တို့၏ အသိအာရုံသည် အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ပေ။
ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်လောက်မှာ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်နိယာမ ကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။
ယခုအခါ ထိုထူးခြားလှသော ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ကောင်းကင်နိယာမကို ဖုံးကွယ်ထားသော မန္တန်အတတ်များက တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ အသိဉာဏ်ထဲတွင် မြူခိုးများ ကွာကျသွားသကဲ့သို့ မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
၎င်းသည် ဟော့ထုံတောင်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ရှေးခေတ် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံရာ ဂူဗိမာန်ဖြစ်ပေသည်။
ဟော့ထုံတောင်သည် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုသော နတ်ဘုရားနယ်မြေများအနက် ထိပ်ဆုံးအဖြစ် ကျော်ကြားပြီး၊ ကောင်းပင်ဖဲကြိုး နှင့် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း တို့ကိုလည်း ထိုနေရာမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေ ၏ ဝင်ပေါက်လည်း ရှိနေပေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် ရှေးခေတ်မှော်ဆရာ၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့၌ လူနှစ်ဦး ရပ်နေကြပြီး၊ တစ်ဦးမှာ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကာ လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။
သူ၏ရှေ့တွင်မူ ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး ခေါင်းတွင် လေးထောင့်သရဖူကို ဆောင်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ရှိနေကာ၊ တည်ကြည်ခန့်ညားသော အသွင်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ဖြောင့်စင်းလျက် အရှိန်အဝါမှာ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့ထည်ဝါလှပေတော့သည်။