အခန်း ၁၁၇၄
Vol. 118 Ch. 1174
အခန်း (၁၁၇၄) - လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း
လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ အရင်းအမြစ်ကို ခြေရာခံလိုက်ပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ထိုလွှမ်းမိုးမှုကို ခုခံတွန်းလှန်လိုက်သည်။
မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ၏ အသိအာရုံထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ကျင့်ကြံသူတို့၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် နားထင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်းသုံးရာကြာအောင် မတွေ့ရတာ၊ တုံဆရာ့ရဲ့ ဒေါသက အခုထိ ပြင်းထန်နေတုန်းပဲ အလား”
ခေါင်းတွင် လေးထောင့်သရဖူကို ဆောင်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်၏။
“ဒီဂူထဲက ကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်းကို အဖိုးအို ငါက အပိုင်ရအောင် ယူမှာပဲ။ မင်း မထွက်သွားဘူးဆိုရင် အသက်အန္တရာယ် ထိခိုက်ခံပြီးတော့တောင် မင်းကို ဒီနေရာမှာ ဘာမှမကျန်အောင် သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်”
နားထင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် -
“တုံဆရာ... ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို သတ်နိုင်ရင် စောစောကတည်းက လှုပ်ရှားနေပြီပေါ့”
ဟု ဆိုသည်။
ခေါင်းတွင် လေးထောင့်သရဖူ ဆောင်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုကမူ -
“မင်း စမ်းကြည့်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။
သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွတို့ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရွှေရောင် မန္တန်တံဆိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။
ထိုမန္တန်တံဆိပ်သည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ပြီး လေးနက်လှသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ -
“မထင်မှတ်ထားဘူး၊ တုံဆရာက နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
“ကောင်းကင်ဘုံ တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး၊ ထာဝရအသက်ကလည်း ဝေဝါးလွန်းတယ်။ ငါ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။
နားထင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေပြီး ရိုးရိုးဖျန်းဖျန်းသာ ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရရှာသည်။
“တုံဆရာက ကျွန်တော့်အပေါ် တရားပြသပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှိခဲ့တာပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်းကို ကျွန်တော် မပြိုင်တော့ပါဘူး”
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ရောင်ခြည်တော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ခေါင်းတွင် လေးထောင့်သရဖူ ဆောင်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှပြီး ရှေးဟောင်းရေတွင်းထဲက ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းမထဘဲ တောင်ကြီးပြိုလဲသည့်တိုင် မျက်နှာပျက်မည့်အသွင် မရှိပေ။
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှန်ကာ ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ကျမ်းစာအထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုနိယာမပုံရိပ်များ စီးဆင်းနေပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီက အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားကာ နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကြသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ကျမ်းစာကို ဝတ်စုံအင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်ကာ အခြားသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့၏။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းသည် ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး...
ခေါင်းတွင် သရဖူအမြင့် ဆောင်းထားသော ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် မျက်စိရှေ့မှ ကောင်းကင်လူသားဟောင်း၏ ပုံရိပ်သည် တစ်ထပ်တည်း ကျသွားတော့သည်။
အစောပိုင်းက လီယန်ချူသည် ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ထိုစဉ်က အခြေအနေတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစွမ်းအား၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် ခွန်လွန်မှန်အစအနမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်နိယာမနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ထိုစဉ်က လီယန်ချူသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ ခွန်လွန်မှန်အစအနကိုသာ ယူဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ... မျက်နှာသွင်ပြင်က တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော ခေါင်းတွင် သရဖူအမြင့်ဆောင်းထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ဤကောင်းကင်လူသား၏ အသွင်သဏ္ဌာန်က ထပ်တူကျသွားသောအခါမှသာ သူသည် ရုတ်တရက် သတိရမိတော့သည်။
“အော်... သူဖြစ်နေတာကိုး၊ အဲဒီတုန်းက ကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်းကို လုယူသွားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုပဲ ”
“သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သူ့ကို တုံဆရာလို့ ခေါ်ခဲ့တာ”
လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် အမြင်ကျယ်လာပြီဖြစ်ရာ ထိုတုံအမည်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အို ရေးဆွဲခဲ့သော မန္တန်တံဆိပ်သည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှ လူများ ပင့်ဖိတ်ခဲ့သော နတ်မိစ္ဆာမန္တန်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။
၎င်းသည် နတ်ဘုရားလောကမှ လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အထက်ကောင်းကင်ဘုံက လာခြင်းဖြစ်ပေသည်။
၎င်းကို ကောင်းကင်လူသားက လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
“ဒီတုံအမည်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုက ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ”
“ဒါဆို အဲဒီတုန်းက သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားပြောတဲ့ သူရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းဆိုတာ ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပေါ့ ”
“လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတွေလည်း... ကောင်းကင်လူသား ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလား”
လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ အသိဉာဏ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာ ဖျတ်ခတ်ပေါ်လာတော့၏။
ကောင်းကင်လူသားသည် မြေပြင်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ အရင်အတိုင်းပင် အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားလှပြီး နက်နဲလွန်းသဖြင့် လူကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေလောက်ပေသည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဝတ်စုံထက်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသော်လည်း ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့သည် သူ့ကို လက်ပါသတ်ဖြတ်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြချေ။
ဤမျှ အစွမ်းထက်မြက်လှသော လူတစ်ဦးသည်ပင် စင်မြင့်ထက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။!
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လူရိပ်အချို့သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မမြင်ရသော ရန်သူတစ်ဦးကို စုန်းပူးနေသကဲ့သို့ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။!
ထိုမြင်ကွင်းသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးတွင် ဖြစ်ပျက်လျှင် ထားလိုက်ပါတော့၊ ယခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်နက်နဲလှသော ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းက စိတ်နှလုံးကို အေးစက်တုန်လှုပ်စေပေသည်။!
တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတက်လှမ်းဝံ့ကြချေ။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုမှန်းသိရင် စောစောကတည်းက ဒီကောင်ကိုပဲ အရင်တက်ခိုင်းလိုက်ရမှာ”
သူသည် အတွေးကို ပြောင်းလိုက်ပြန်ပြီး၊ ဤလူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော မိုးမခခက်သည် ဆန်းကြယ်နက်နဲလှသဖြင့် တက်သွားပါကလည်း နောက်ထပ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
မကြာမီမှာပင် လီယန်ချူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထိုတက်လှမ်းခြင်းရောင်ခြည်တော်အတိုင်း သတ်ပုတ်ကာ တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ရွေ့လျားမှုအတတ် က အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားလှရာ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်အထက်ရှိ တွင်းနက်ကြီးထဲမှ လုံးဝ ရုန်းထွက်သွားရန် ကြံရွယ်နေပုံရသည်!
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အဆက်မပြတ် ဝေဝါးကြေမွနေပြီး ကြေမွသွားသော အစိတ်အပိုင်းများသည် အောက်သို့ လိပ်ကျပျက်စီးမသွားဘဲ ဤတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပေသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးနှင့် အခြားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ပုတ်တက်လှမ်းသွားကြသည်။
ယခုအခါ တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်က လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် လီယန်ချူသည် အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အခြားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီး တစ်ခုဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားရသည်
“ကျောက်ခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်”
ဤကျောက်ခေါင်းတလားကြီးသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော်လည်း ပုံစံသဏ္ဌာန်မှာ ယခင်က သူ ကျင်ကွမ်းဘုရားကျောင်းရှိ နဂါးပိတ်မျှော်စင်အောက်ခြေ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါက တိုက်ဆိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”
“ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က အဲဒီဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသူရဲ့ လက်ထဲမှာ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးလုံး ကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
လီယန်ချူ ကြောင်အသွားရသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်သုံးခုသည် တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်အတိုင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။
ထိုခံစားချက်သည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး လီယန်ချူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ငါးကြင်းကန်ရေပြင်ကို ဆန်တက်ကာ နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြံရွယ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။
၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်မှန်းသိလျက်နှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ချည်နှောင်မှုများကို ရုန်းထွက်လိုသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပျံ့လွင့်လာသော အရှိန်အဝါများသည် လူကို တုန်လှုပ်ခြောက်လှန့်စေပေသည်။
၎င်းသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ကောင်းကင်လူသားနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုသန်မာလှပေသည်။
ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုက အောက်သို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာတော့သည်။
အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသော အကွာအဝေးမှ ခြားနားနေသည့်တိုင် လီယန်ချူတို့ လူစုသည် ခံစားမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်တောင်ထိပ် ပြင်ပရှိ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြိုကျနေသော တွင်းနက်ကြီးထဲမှ ရောင်ခြည်တော်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ဤဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ကို လွှမ်းမိုးထားလိုက်သည်။
ထိုရောင်ခြည်တော်၏ အလင်းရောင်က ပိုမိုတောက်ပ စူးရှလာပြီး ပြိုကျနေသော တွင်းနက်ကြီးကမူ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားတော့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးလေပြင်းများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆက်လက်မပြန့်ပွားတော့ပေ။
ပထမဦးဆုံး ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသော ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အများအပြား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်မှ ရုန်းထွက်သွားနိုင်ခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ကျန်းချောင်ကျုံးကမူ နောက်ဆုံးမှ ဖြစ်ပေသည်။
မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်သည်မှာ ဤတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အထက်ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားကြခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြားကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့်လော ဆိုသည်ကိုပင်။
ဘုန်း
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် နေမင်းကြီး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ တောက်ပလွန်းလှပေသည်။
မျက်စိရှေ့ရှိ လူအားလုံး အလင်းဒဏ်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းကာ မြင်ကွင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။
ထို့ပြင် သူတို့၏ အသိအာရုံ အရပ်ရပ်လုံးလည်း လွှမ်းမိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ထိုအလင်းတန်းသည် အလွန်တရာ တောက်ပလှသဖြင့် လူ့လောကတွင် မရှိသင့်သော အရာတစ်ခုအလား။
အရာအားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသောအခါတွင်မူ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော မျှော်စင်အတွင်းပိုင်းကမ္ဘာကြီးသည် မရှိတော့ပေ။
လူအားလုံးသည် ခုနစ်ထပ်ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေကြပြီး ဤအထပ်၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ စင်မြင့်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
စင်မြင့်ထက်တွင်မူ နက်မှောင်သော လေးတော်တစ်စင်ကို ပူဇော်ထားပြီး အလျားခြောက်ပေခန့် ရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မည်သည့်ပန်းပုအလှဆင်မှုမျှမရှိဘဲ ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်များ ဝေဖြာနေသည်။
၎င်းအပြင် မြားတံအိမ်တစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး မည်သည့်သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မသိဘဲ မြားတံအိမ်အတွင်း၌ မြားသုံးစင်ကို စိုက်ထူထားသည်။
မြားတံ၏ အမြီးပိုင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မြားတံသည် လက်မခန့် ထုထည်ရှိပြီး အလျားငါးပေခန့် ရှိကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
ထိုဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်အတွင်း၌ ကျန်းချောင်ကျုံးတို့ သုံးဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ဘဲ အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ပုံရိပ်ယောင် မျက်လှည့်တစ်ခုအလား။
ယခုအချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်အတွင်း၌ လီယန်ချူ၊ ကျွေ့ဟွာ၊ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီ၊ အလှပဂေး ချီဆန်းမယ်တော်နှင့် ဝတ်စုံထက်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသော ဝတ်စုံဖြူ သက်ကြီးရွယ်အိုတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝူရွှမ်ဇီသည် ပထမဦးဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက်အလား တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုလေးတော်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။
သို့သော် သူ၏ မန္တန်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့်ပင် ထိုလေးတော်သည် တုန်ခါခြင်းမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်လွင့်မျောနေခဲ့သည်။
ဝူရွှမ်ဇီ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မိုးမခခက်ကို ထုတ်ပယ်ကာ လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် ဤနေရာ၌ မည်သည့်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်မသိဘဲ အလွန်တရာ ထူးခြားလှသော မိုးမခခက်သည်ပင် လေးတော်ကို တုန်လှုပ်အောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မြားတံအိမ်ကို ယူရန် ကြံရွယ်စဉ် လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အမြန်... သွားစမ်း”
ချီ
မိုရှဲ့နတ်ဓားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ အေးစက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါသည် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ သတ္တမမြောက်အထပ်ကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မိုးမခခက်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် မိုးမခခက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် လီယန်ချူကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျွေ့ဟွာကို ပစ်မှတ်ထား၍ လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သည် မိုးမခခက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထူးခြားသော နတ်ဘုရားလက်နက် သို့မဟုတ် မဟာအစွမ်းသတ္တိများ ရှိမှသာ ခုခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်တစ်ခုက ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူသည် ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။
စူးရှတောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းသည် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ခရမ်းရောင်ဓားအရှိန်အဝါသည်လည်း ဝုန်းကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်ခဏ၌မူ မမြင်ရသော လေနံရံတစ်ခုသည် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ထုထည်ကြီးမားလှသဖြင့် ကျူးကျော်ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်ပေ။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားသည် ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် -
“ရှေးခေတ် လူသားဧကရာဇ်က မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလက်နက်နှစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ ကံတရား အခွင့်အလမ်း မရောက်သေးရင် မင်းတို့ ယူသွားလို့ မရဘူး”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဤမမြင်ရသော လေနံရံသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်မြက်လှသဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ခြားနားထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူသည် ချက်ချင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။
ကျွေ့ဟွာနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့သည်လည်း ထပ်မံ၍ သတ်ပုတ်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။
သို့သော် လေနံရံက ထပ်မံလွှမ်းမိုးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောင်ချောက်တစ်ခုအလား ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြန်သည်။
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် လူအားလုံးကို အသီးသီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။
ကောင်းကင်လူသားသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ထိုလေးတော်ကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း၊ ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့်တိုင် မည်သို့မျှ တုန်ခါအောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
ဤလူသည် မန္တန်စွမ်းအား ထုထည်ကြီးမားပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလှသော်လည်း ဤလေးတော်အပေါ်တွင်မူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပုံရသည်။
မြားတံအိမ်အတွင်းရှိ မြားအရှည်များကိုလည်း တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။
“နှမြောစရာပဲ”
ကောင်းကင်လူသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင်မူ လေနံရံသည် ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်၊ ၎င်းမှာ သူက မန္တန်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းလော သို့မဟုတ် လူအားလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်းလော မသိနိုင်ချေ။
“ကောင်းကင်လူသားက ဒီရတနာကို တစ်ယောက်တည်း အပိုင်စီးချင်တာ၊ လောဘကြီးလွန်းရာ ကျမနေဘူးလား ”
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အခြားသော ကံတရားအခွင့်အလမ်းများ ရှိနေသေးပြီး မိမိ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အသုံးမပြုရသေးသော်လည်း၊
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မဟာအစွမ်းသတ္တိတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အလွန်တရာ နက်နဲလှသဖြင့် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ့ကို ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခိုင်းရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ယင်ကျိုးကျွန်းတွင် မိမိတို့၏ နတ်ဘုရားသခင် ရှိနေသဖြင့် ကောင်းကင်လူသား၏ အောက်တွင် ဒူးထောက်အညံ့ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ကောင်းကင်လူသားက ပြုံးလျက် -
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားပဲ၊ စကားပြောတာ တကယ့်ကို မာထန်လှတယ်”
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်
“တုံဆရာ့ရဲ့ ကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်း ကျင့်စဉ်က မဆိုးပါဘူး၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဒီလောက်အထိ တောင် မြင့်မားနေပြီပဲ”
သူ့စကားသံ အဆုံးတွင် အမြဲတမ်း တိမ်တိုက်မြူခိုးများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော ကောင်းကင်လူသားသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်”
သူ၏ လေသံက အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အံ့ဩသွားဟန် ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုစဉ်က အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အသေအချာ မသိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တည်ငြိမ်သောအသွင်ဖြင့် -
“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်၊ တုံဆရာက သူ့အပေါ်မှာ တရားပြသပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှိတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ စကားက သဲသဲကွဲကွဲ မရှိသော်လည်း ဤနေရာရှိ လူအားလုံး အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြရသည်။
ဤကောင်းကင်လူသားသည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုလူက ကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်းကိစ္စကို သိရှိနေရုံမျှမက မိမိ၏ နာမည်ကိုပါ သိရှိနေပြီး၊
အဓိကအချက်မှာ ထိုစဉ်ကမိတ်ဆွေဟောင်း ကိုပါ သိရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလားတူပင် အံ့ဩသွားကြသည်။
သူတို့သည် အမြဲတမ်း အောက်လောကက နတ်ဘုရားများက အချက်အလက်များကို အသေအချာ မသိရှိဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာကမူ မမျှော်လင့်ဘဲ အများအပြား သိရှိနေပုံရသည်။
လီယန်ချူ၏ စကားသံအဆုံးတွင် လူအားလုံး၏ အတွေးများ ဝေဝါးသွားကြသည်။
ကျွေ့ဟွာတစ်ဦးတည်းသာ ပထမ၌ ကြောင်အသွားပြီးနောက်၊ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးက နှာခေါင်းကိုကြည့်၊ နှာခေါင်းက ရင်ဘတ်ကိုကြည့်လျက် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“နောက်တစ်ခါ လေလုံးထွားပြန်ပြီပေါ့”
သူမသည် ယခင်က လီယန်ချူ ကျူးထျန်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်လောကက နတ်ဘုရားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အသူရာနတ်ဘုရားများနှင့် စကားပြောခဲ့သည်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူက မယုံကြည်သင့်ပေ။
သို့သော် လီယန်ချူက အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်များ ကိန်းအောင်းနေသည့်အပြင်၊ နတ်ဘုရားအချို့ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာချိန်နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူပြောသော စကားများကလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အစအနမကျန် အချိတ်အဆက်မိပြီး တစ်စက်ကလေးမျှ ဟာကွက်မရှိလှပေ။
ကောင်းကင်လူသားက မျက်ခုံးကြုတ်ကာ -
“ဒီအချက်ကတော့ ငါ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေတယ်၊ မင်းက မမျှော်လင့်ဘဲ အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတွေကို သိနေတာပဲ”
ဟု ဆိုသည်။
ဤတုံအမည်ရှိ ကောင်းကင်လူသားသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် မိတ်ဆွေဟောင်းများ လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် အနည်းငယ် ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ခံစားနေရရှာသည်။
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မည်သို့ ပြောဆိုရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ -
“စောစောက မင်း ငါ့ကို မြင်တုန်းက ငါ့ကို မသိသလိုပဲလေ”
ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် -
“အဲဒီတုန်းက လေ့ကျင့်သူ၊ အခုတော့ ကောင်းကင်လူသား... တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာ မမှတ်မိတာက ဘာဆန်းလို့လဲ”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝူရွှမ်ဇီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“သွေးမျိုးဆက်ကို လဲလှယ်တာ... မင်းက အဲဒီတုန်းက သွေးမျိုးဆက်လဲလှယ်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူပဲ ”
သွေးမျိုးဆက် လဲလှယ်ခြင်း…… လီယန်ချူသည် အမူအရာမပျက် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်သူတွေက သွေးမျိုးဆက်ကို လဲလှယ်ပြီး ကောင်းကင်လူသား ဖြစ်လာနိုင်တာလား။
ဒါဟာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ
လီယန်ချူအတွက်မူ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် နားလည်ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤတုံအမည်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ -
“မှန်တယ်၊ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကုန်လွန်သွားပြီးမှ လူ့လောကကို ပြန်ရောက်လာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ထိုယင်ကျိုးနတ်ဘုရားနှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြရသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် မျက်စိရှေ့မှ အလွန်တရာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ကောင်းကင်လူသားသည် သက်တမ်းအားဖြင့် မိမိတို့နှစ်ဦးလောက်ပင် မကြီးမားနိုင်ချေ။
ဝူရွှမ်ဇီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်
“ကောင်းကင်လူသားရဲ့ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး ဘေးဒုက္ခက ရောက်တော့မှာမို့လို့ အောက်လောကကို ပြန်ဆင်းလာတာပဲ၊ မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာလဲ ”
အမှန်စင်စစ် ဤကောင်းကင်လူသားဟောင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးက ရန်သူများဖြစ်ကြပြီး ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော လက်နက်ကို လုယူနေကြသည်။
ထို့ကြောင့် ပိုမိုနားလည်ထားပါက ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
တုံအမည်ရှိ ကောင်းကင်လူသားက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
“ပထမက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို လာတွေ့တာ၊ ဒုတိယကတော့ ဝိညာဉ်ကို ဇာတိမြေဆီ ပြန်သယ်လာတာပဲ”
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ -
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီကျန့်ယွန်းတောင်ကို လာရတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို လာလုနေရတာလဲ ”
ဟု မေးသည်။
ကောင်းကင်လူသားဟောင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး -
“ဒီလက်နက်ကို ဒီမိတ်ဆွေငယ်လေးကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝူရွှမ်ဇီ ချက်ချင်းပင် စွန့်အသွားရတော့သည်။
ယနေ့ ကြုံတွေ့ရသော လူအိုတစ်ယောက် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ဘာဖြစ်လို့ ယခုကဲ့သို့ လူမိုက်ဆန်သော အကျင့်စရိုက်မျိုး ရှိနေကြရတာလဲ။
လီယန်ချူကမူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -
“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ဒီအကြံက မဆိုးပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေမှာ ဝေဝါးနှောပြွမ်းနေသော်လည်း တစ်ချက်တည်းနှင့် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပေသည်။
မျက်စိရှေ့ရှိ လူအားလုံးထဲတွင် ဤကောင်းကင်လူသားဟောင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အမြင့်မားဆုံးဖြစ်ပြီး နက်နဲလွန်းလှပုံရသည်။
ဝူရွှမ်ဇီသည် ဤလူက အလွယ်တကူ လက်လွှတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု တွေးတောထားပြီး စကားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုကောင်းကင်လူသားဟောင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ -
“မိတ်ဆွေငယ်လေးက ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲဆိုတာ သိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြသည်။
“ကမ္ဘာမြေ လေးတော်တစ်စင်နဲ့ မိုးချိန်းမြားသုံးစင်ပဲ။ မူလက အရှေ့ပင်လယ်မှာ ထားရှိပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ လူသားဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံ တက်လှမ်းတော့ ကျန့်ယွန်းတောင် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ပေါ်မှာ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်”
ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားရသည်။
ဤလေးနှင့် မြားတစ်စုံ၏ မူလဇာစ်မြစ်က ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသည်လား။
အရှေ့ပင်လယ်ကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း
လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း
ဤလေလုံးက အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။
“ဒီလေးတော်က လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖိနှိပ်တည်ငြိမ်စေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမြင်မိဘူး” လီယန်ချူက ပြောသည်။
“မိတ်ဆွေငယ်လေးရဲ့ စောစောက အကြံပြုချက်က မဆိုးပါဘူး၊ စမ်းကြည့်တာပေါ့။ အကယ်၍ မယူနိုင်ရင် အထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်”
ကောင်းကင်လူသားဟောင်းက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
ယင်ကျိုးကျွန်းမှ လာသော ဝူရွှမ်ဇီနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့သည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
သို့သော် အစောပိုင်းက ဤကောင်းကင်လူသား ၏ နည်းလမ်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည့်အပြင်၊ ဤလေးတော်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယူနိုင်ခဲ့ချေ။
ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နုနယ်သေးသဖြင့် သူအားကိုးနေသည်မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရဲသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မျှသာ ရှိရာ မည်သို့လျှင် ယူနိုင်ပါအံ့နည်း။
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျုပ်က စမ်းကြည့်ရတာပေါ့။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က လှုပ်ရှားပြီး အကွက်ချမယ်ဆိုရင် တုံဆရာက ဘေးကနေ လက်ပိုက်ကြည့်မနေပါနဲ့”
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့” ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ တည်ငြိမ်လှသော သက်ကြီးရွယ်အိုက ဆိုသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုးမခခက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် -
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲတာသက်သက်ပဲ၊ မင်းရဲ့ အကျင့်စရိုက်နဲ့ ဒီလူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို ယူနိုင်ပါဦးမလား”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုလေးနှင့် မြားဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားရင်း၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ ဘာ ထူးခြားချက် ရှိနေသေးလို့လဲ”
ဟု မေးသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် -
“လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်တာ ငါတို့ ယင်ကျိုးကျွန်းပဲ ရှိတာ။ အကယ်၍ ဒီလေးတော်ကို ရမယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေမှာပဲ ”
သူသည် စကားများကို တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် လေးတော်ကို မထိတွေ့ရသေးသော်လည်း မည်သည့်မန္တန်နည်းလမ်းကိုမဆို သိရှိနေပုံရသည်။
သို့သော် ထိုလေးနှင့် မြားတစ်စုံကမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသဖြင့်၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖွင့်လှစ်ပေးရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားနေသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။
“လူသားမျိုးနွယ်အတွက်... ဒီစကားလုံးက တကယ်ကြီးတာပဲ ”
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
“လေးတစ်စင်နဲ့ မြားသုံးစင်ပဲဥစ္စာ၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားက လက်နက်တစ်ခုအပေါ်မှာ အမှီပြုနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး”
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ လူသားဧကရာဇ်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံတရားကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤလေးတော်ကို ယူလိုသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လေးကြိုးကို ဆွဲလိုသည်ဖြစ်စေ၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကြီးမားလှသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်ပြီး၊ စိတ်နှလုံး ကျယ်ပြောကာ လောကီလူသားအားလုံးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
သူစောစောက ရွတ်ဆိုခဲ့သော သစ္စာစကားများထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆုတောင်းမေတ္တာ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်ကျိုးကျွန်းတွင် နတ်ဘုရားများစွာ ရှိကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို အခြေခံထားသဖြင့် လူ့လောက စည်ပင်ဝပြောသော နေရာဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော မဟာတာဝန်ကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ယခုအခါ လီယန်ချူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် လေလုံးထွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မအောင့်နိုင်ဘဲ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဒီလိုမျိုး ထူးခြားလှတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ လေလုံးထွားနေတာနဲ့တင် အရည်အချင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ”
သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း ခဏနေလျှင် ဤကောင်းကင်လူသားကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်နည်း၊ ကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကို မည်သို့ စမ်းသပ်ယူရမည်နည်းဟု စတင်တွက်ချက်နေခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ...
နောက်တစ်ခဏ၌...
ထိုတင့်တယ်ခန့်ညားပြီး ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာသည် လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေလေးတော်ကို ကောက် မ လိုက်သည်။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် မည်သည့်စွမ်းအားမျှ အသုံးပြုရန် မလိုလောက်ပေ။
ဝူရွှမ်ဇီ : “………………”
ချီဆန်းမယ်တော် : “………………”
ကောင်းကင်လူသား : "..................."
သူတို့အမြင်အရမူ၊ ကမ္ဘာမြေလေးတော်ဟူသော လူသားဧကရာဇ်၏ လက်နက်ကို ယူဆောင်ခြင်းသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
လူသားဧကရာဇ်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် လိုအပ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းများ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ၊ စိတ်နှလုံးကို မေးမြန်းပြီး မိမိ၏ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြရန် လိုအပ်ပေသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ လီယန်ချူက ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် မ လိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ထို့ပြင် လီယန်ချူသည် မြားတံအိမ်အတွင်းမှ မိုးချိန်းမြားတစ်စင်ကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုမိုးချိန်းမြားသည် အလျားငါးပေရှိပြီး လက်မခန့် ထုထည်ရှိကာ မြားဦးက အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ဝေဖြာနေသည်။
လီယန်ချူသည် လက်တွင် ကိုင်ဆောင်လိုက်သောအခါ ပိဿာချိန်သောင်းချီ လေးလံလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည်မသိချေ။
“ဒီလေးနဲ့ မြားတစ်စုံက မဆိုးဘူးပဲ ”
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ်၏ စိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံတရားစွမ်းအားကို မခံစားရဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့်ပင် ဤလေးနှင့်မြားကို ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ သတ္တမမြောက်အထပ်တစ်ခုလုံးတွင် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။
သူသည် ဟင်းလင်းပြင်မှ ပစ္စည်းလှမ်းယူသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း၊
ကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကမူ တစ်စက်ကလေးမျှ တုန်ခါခြင်းမရှိချေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မိုးမခခက်သည် လီယန်ချူဆီသို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
လေးတော်ကို ယူ၍မရပါက၊ သူတစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းဆည်းကာ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ပြီး ယင်ကျိုးကျွန်းဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်ရာ မန္တန်စွမ်းအားများသည် မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော မြစ်ကြီးများအလား လှိုင်းတံပိုးထန်သွားတော့သည်။
သို့သော် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားသည် ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။
သူ၏ ညာလက်ဝါးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်မနှင့် လက်ခလယ်ကို ခပ်ဖွဖွ တီးခတ်လိုက်ရာ ထူးခြားသော လက်မန္တန်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုလက်မန္တန်တံဆိပ်သည် ထုထည်ကြီးမားပြီး ခိုင်ခံ့လှကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလျက်၊
ဝုန်းကနဲ မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ
ထိုနတ်ဘုရားအလင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာလဲ ”
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်ဘုရားမီးဖိုနှစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည့်အလား အလွန်တရာ ပူပြင်းလှပြီး မီးပွားများ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်နေတော့သည်။
သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ၊ ချီဆန်းမယ်တော်သည်လည်း မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထိပ်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။
ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော လက်နက်သည် ယခုအခါ လောကသို့ ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ထပ် လုယူတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!
သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါသည် နက်နဲလွန်းလှပြီး အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်၊ ဤကောင်းကင်လူသားသည် စောစောက မိမိကို လေးတော်ယူခိုင်းခြင်းမှာ မကောင်းသောအကြံအစည် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဘာဖြစ်လို့ ထိုယင်ကျိုးနတ်ဘုရားကို ပြန်လည်တားဆီးပေးနေရခြင်း ဖြစ်ပါအံ့နည်း။