အခန်း ၁၁၇၅
Vol. 118 Ch. 1175
အခန်း (၁၁၇၅) - ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်က ဘာကို နှိမ်နင်းထားတာလဲ
ယင်ကျိုးကျွန်းမှ ရောက်ရှိလာသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အထက်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ရာ အလွန်တရာ ထုထည်ကြီးမားပြီး လေးနက်လှပေသည်။
လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကမ္ဘာမြေလေးတော်ကို တိုက်ရိုက် မ လိုက်ပြီး မြားတံအိမ်အတွင်းမှ မိုးချိန်းမြားတစ်စင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လေးတင်မြားစိုက်ပြီး မြားဦးကို ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အချိန်အဆမဲ့ ပစ်မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။
“ယင်ကျိုးက ခွေးသူခိုး... မင်းအသက်ကို ပေးလိုက်စမ်း”
သူသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက်အတွင်း ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာကား ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော လက်နက်ဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေမည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤစာလုံးခြောက်လုံး၏ အလေးချိန်က မည်မျှအထိ လေးလံလှသည်ကို သူ အသေအချာ ကြီးမားစွာ နားလည်ထားသည်။ ချီဆန်းမယ်တော်လည်း နားလည်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် လေးကြိုးကို အနည်းငယ် ဆွဲကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်စက်ကလေးမျှ လှုပ်ရှားမလာခဲ့ချေ။ အဆင့်ကိုး သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှသော အစွမ်းသတ္တိဖြင့်ပင် ဤကမ္ဘာမြေလေးတော်ကို ဆွဲဖြန့်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
“ဆွဲလို့မရဘူး... မင်း ဘာတွေ ထိတ်လန့်နေတာလဲ”
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီ : “………………”
ချီဆန်းမယ်တော် : “………………”
ကောင်းကင်လူသား : “………………”
ကျွေ့ဟွာသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ဤကဲ့သို့ လက်ဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော၊ အခြေအနေကို လှည့်စားနိုင်သော အမူအရာမျိုးကို အလွန် သဘောကျပေသည်။ လေးကြိုးဆွဲ၍ မရသေးသော ကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကပင် ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာကို မျက်နှာပျက်သွားအောင် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ကောင်းကင်လူသားက ဝင်ရောက်တားဆီးပေးခဲ့သည်။ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ဆယ်ဂဏန်းမက အကွက်များဖြင့် ထိပ်တိုက် သတ်ပုတ်မိကြတော့သည်။
လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် စိတ်အာရုံချင်း အသံလွှင့်ကာ ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။
“ဒီမိန်းမကို အရင်သတ်မယ်”
ကောင်းကင်လူသားက မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေမှာ သူတို့အတွက် အခွင့်အလမ်း ပိုကောင်းနေပေသည်။ ဤကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကို ဆွဲဖြန့်၍ မရနိုင်ရုံမျှမက ပေါင်လိုင်နတ်မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းသို့လည်း သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်ချေ။ ဤထူးခြားသော ရတနာနှစ်ပါးပေါ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော ကန့်သတ်ချက် တံဆိပ်များ ရှိနေသည်မသိချေ။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားအတတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကိုပါ ထုတ်ပယ်ကာ ချီဆန်းမယ်တော်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်၏ မန္တန်စွမ်းအားက ထုထည်ကြီးမားပြီး ထိုဖြူဆွတ်သော ဟင်္သာကိုးပါးထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် ပုံရိပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ အချို့က ပန်းကိုကိုင်မြှောက်ထားပြီး၊ အချို့က ပိပ္ပါဒုံးတီးခတ်နေကာ၊ အချို့က ကျမ်းစာစောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အချို့က ရတနာအိုးကို ပွေ့ပိုက်ထားကြသည်။ ချီဆန်းမယ်တော် တစ်ဦးချင်းစီက မတူညီသော အမူအရာ အသွင်သဏ္ဌာန်များဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးအလား လွင့်မျောနေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အပြည့် ကိန်းအောင်းနေပေသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် တောင်စောင့်နတ်ဘုရားအဖြစ် တရားဝင် ရာထူးရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံမှု နှစ်ကာလ မည်မျှရှိမှန်းမသိသော ရှေးဟောင်းမိုးမခပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ဇီဝကမ္မအသက် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် တောင်ပေါ်တွင် တာအိုတရားကို ဆင်ခြင်တွေးတောစဉ် ထိုရှေးဟောင်းမိုးမခပင်ကြီးနှင့် အချို့သော အကြောင်းတရား ရေစက်များ ရှိခဲ့ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ထောင်သောင်းချီသော ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသည့် အလား ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းမိုးမခပင်ကြီး တစ်ပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ ပျံ့လွင့်နေပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လေးနက်လှပေသည်။
ချီ
လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ပိပ္ပါတီးခတ်နေသော ချီဆန်းမယ်တော်၏ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခေါင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ တခြားစီ ပြတ်တောက်သွားပြီး ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ဘုန်း
မဟာအစွမ်းသတ္တိ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုက်ခိုက်လာရာ အချို့က ဝိညာဉ်အသိအာရုံကို တိုက်ခိုက်ပြီး အချို့က ရုပ်ခန္ဓာကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ရွှေဓာတ်အရှိန်အဝါ၊ သစ်ဓာတ်အရှိန်အဝါ၊ မြေဓာတ်အရှိန်အဝါ၊ ရေဓာတ်အရှိန်အဝါနှင့် မီးဓာတ်အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးပေးပြီး အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးကာ သတ်ဖြတ်မှုစွမ်းအားက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။
ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး လက်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော နတ်ဘုရားသတ်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပါကွာရှစ်ကွက်နတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ နတ်ဘုရားနည်းလမ်း စွမ်းအားများက ခန္ဓာကိုယ်အနီးသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်ခင်မှာပင် ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ နတ်ဘုရားသတ်လှံက အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်မည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေပေသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူသုံးဦးသည် တစ်နေရာတည်း၌ သတ်ပုတ်တိုက်ခိုက်ကြရာ ဤဘုရားကျောင်းမျှော်စင်၏ သတ္တမမြောက်အထပ်သည် ယခုအခါ ဝုန်းကနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။ လူရိပ်အချို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်အထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။
ဒုန်းကျိန်း... ဒုန်းကျိန်း...
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းတံပိုးများသည် ပြင်ပသို့ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရတော့သည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီသည် မိုးမခခက်ကို ထုတ်ပယ်ကာ မဟာအစွမ်းသတ္တိ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းဖြင့် ထိုကောင်းကင်လူသားကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ကောင်းကင်လူသားသည် တားဆီးရန်သာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် လူနှစ်ဦးသည် တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် အသီးသီး သတ်ပုတ်နေကြသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် ကျင့်စဉ်လမ်းစွမ်းအား နက်နဲလှသော်လည်း အကွက်ပေါင်း တော်တော်များများ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ အန္တရာယ်များနှင့် အဆက်မပြတ် ကြုံတွေ့နေရတော့သည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ပုံရိပ်ယောင်များသည် အချို့က ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး၊ အချို့က ခါးပြတ်သွားကာ၊ အချို့ကမူ လှံအရှည်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ချင်းချင်းထွင်း ဖောက်ထွက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းမိုးမခပင်ကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်အထက်တွင် တည်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်အမျှ မြင့်မားကာ သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များ ဖြန့်ကျက်ထားသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုသေစေနိုင်သော သတ်ဖြတ်ကွက်များကို ချေဖျက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
သစ်ပင်ပန်းမာန် နတ်ဝိညာဉ်များသည် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားပြီး ကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေတတ်ကြသည်မှာ မူလသဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထိုးတက်နေသော ရှေးဟောင်းမိုးမခပင်ကြီးသည် ယခုအခါ အထူးခြားဆုံးသော တာအိုကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ချီဆန်းမယ်တော်သည် ဤတာအိုကွင်းပြင်အတွင်း၌ ရပ်တည်နေသရွေ့ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်း ရှိနေနိုင်ပေသည်။
ရုတ်တရက်...
ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ရှေးခေတ်နတ်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ မဟာအရှင်သခင် ‘အသက်ကိုးသက်ကြောင်’ ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ မွေးရာပါ မဟာအစွမ်းသတ္တိ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ချီဆန်းမယ်တော်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် နှေးကွေးသွားပြီး အတွေးအသိအာရုံများပင် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ဝုန်းကနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်ပယ်ကာ တိုက်ရိုက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်၏ ဦးခေါင်းသည် အထက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ ချင်းချင်းနီလျက် ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကမူ ဝုန်းကနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။
တိမ်တိုက်အစွန်းတွင် စောင်းလျောင်းနေပြီး အမူအရာပေါင်းစုံဖြင့် ရှိနေသော အခြားသော ချီဆန်းမယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ ဤအရာကမှ ချီဆန်းမယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။ ဤယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်သမီးသည် စိတ်နှလုံးထဲမှ တုန်လှုပ်ခြောက်လှန့်သွားရသည်။
“တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးတယ်”
အကယ်၍ သူမ၏ မဟာအစွမ်းသတ္တိ ပြောင်းလဲမှုက ဆန်းကြယ်နက်နဲခြင်း မရှိဘဲ၊ အစစ်နှင့်အတု၊ အစစ်အမှန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်များ အပြန်အလှန် မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါက ဤငယ်ရွယ်သော စုံတွဲ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရချိန်တွင် အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့သွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။
“ကုန်းတုဖန်က ကူးစက်ရောဂါ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ပုံရိပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ပြောင်းလဲနိုင်တယ် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ နာမ်တရားမရှိပေမဲ့ ဒီလို တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရတာ... အော်... ဒါကြောင့်ကိုး”
ချီဆန်းမယ်တော်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်တံဆိပ်ကို ရေးဆွဲလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မဟာအစွမ်းသတ္တိ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းများသည် အဆုံးအစမရှိသော ရေလှိုင်းကြီးများအလား လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ဆီသို့ လိပ်ကျ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ နက်နဲလှသော ကျင့်စဉ်လမ်းစွမ်းအားဖြင့် ဤငယ်ရွယ်သော စုံတွဲကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာအား စိတ်အာရုံချင်း အသံလွှင့်ကာ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... အခြေအနေက အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရတော့ဘူး၊ လူအင်အား ထပ်မံစုစည်းပြီးမှ သူတို့ကို ပြန်လည်ကလဲ့စားချေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
စိတ်အာရုံချင်း အသံလွှင့်ဆက်သွယ်မှုက အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်မှုပေးလိုက်ပြီး ထိုကောင်းကင်လူသားကို နာကျည်းဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ အကယ်၍ ဤလူက ထိုနေရာ၌ ရှိမနေပါက ယနေ့ကိစ္စသည် ဤမျှအထိ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်ပြီး အလိုအလျောက် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ချေ။
“မင်းရဲ့ ဒီလို လုပ်ရပ်ကို အထက်က သိရှိသွားရင်... နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းကန်ထဲမှာ တစ်ခေါက်လောက် သွားရောက်ခံစားရလိမ့်မယ်”
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းကန်ကိုပါ သိနေတာပဲ၊ ဒါဟာ တကယ်ကို ရှားပါးတယ်၊ သွားပြီး သတင်းပို့တိုင်ကြားနိုင်တယ်”
ကောင်းကင်လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းကန်သည် နတ်ဘုရားလောက၏ အထူးခြားဆုံးသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလောက၏ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများနှင့် သစ္စာဖောက်များကို အထူးအပြစ်ပေး အရေးယူသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းကန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး အသန့်စင်ဆုံးသော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်လူသားများ ကြားရုံမျှနှင့်ပင် မျက်နှာပျက် တုန်လှုပ်ရမည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်လှပေသည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက သူ့ကို နာကျည်းစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးမခခက်ကို ထုတ်ပယ်ကာ ချီဆန်းမယ်တော်ကို ပွေ့ပိုက်လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီးနောက် လူနှစ်ဦးသည် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ကျင့်စဉ်လမ်းစွမ်းအားက ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုနက်နဲလှသဖြင့် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင်မူ အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
လူသုံးဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်သက်ဆင်းလာကြပြီး ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဝတ်စုံထက်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသော ကောင်းကင်လူသား၏ အရှိန်အဝါမှာမူ မည်သည့်ဆုတ်ယုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ယခင်အတိုင်းပင် ချောက်နက်ကြီးအလား နက်နဲလှပေသည်။ သူ၏ အကြည့်က လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
“လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို ကိုင်မြှောက်နိုင်တာ... မိတ်ဆွေငယ်လေးရဲ့ ကံတရားအခွင့်အလမ်းက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို ပခုံးထမ်းတင်ပြီး တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်”
လီယန်ချူကမူ မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -
“လောကကမ္ဘာ အရပ်ရပ်လုံးမှာ လူသားမျိုးနွယ်တွေ ရှိကြတာပဲ၊ ဒီကိစ္စက ကြီးမားလွန်းလှတယ်၊ လက်နက်တစ်ခုတည်းနဲ့လည်း ဆုံးဖြတ်လို့မရနိုင်ပါဘူး”
ဟု ဆိုသည်။
ကောင်းကင်လူသားက ပြုံးလျက် -
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း... ဒီလေးနဲ့မြားကို ငါ့ကို ပေးအပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ -
“မြေခွေးအမြီး ပေါ်လာပြီပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကောင်းကင်လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ရယ်မောလျက် -
“ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သံသယစိတ်က တကယ်ကြီးတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
“စောစောက စင်မြင့်ထက်မှာ... မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဘယ်သူက မိတ်ဆွေဟောင်းလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလား”
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။ သူသည် စောစောက ထိုမိတ်ဆွေဟောင်း၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ဟူသော စကားသံကို ကြားခဲ့ရပြီး အသံမှာ ဤကောင်းကင်လူသားနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ပေသည်။
“လူသုံးဦးထဲမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူကတော့ အမည်အားဖြင့် 'ချင်းယန်ဇီ' လို့ ခေါ်တယ်၊ ခွန်လွန်တောင်မှာ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ငါ တောင်ပေါ်မှာ ရှေးခေတ်ဝိဇ္ဇာတွေရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို ရှာဖွေစဉ်က သူ့ကို တစ်ခေါက် တွေ့ဖူးခဲ့တယ်၊ သူက တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ”
ကောင်းကင်လူသားက ပြောသည်။
လီယန်ချူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားရသည်၊ သူပြောနေသည်မှာ ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကို ဖြစ်ပေသည်။ စကားသံအဆုံးတွင် ကောင်းကင်လူသားသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ကမ္ဘာမြေလေးတော်နှင့် မိုးချိန်းမြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဝတ်စုံအင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်သည့်အသံမျှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြင့်မားလှသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အောက်သို့ သက်ဆင်းကာ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကျန့်ယွန်းတောင်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်လူသားနှင့် ယင်ကျိုးကျွန်း အင်အားစုနှစ်ခုစလုံး အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြပြီး လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“ဒီအဖိုးကြီးက ဘယ်ဘက်ကလဲ” ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ထာဝရအသက်ကို ရရှိဖို့အတွက် ကောင်းကင်လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့သူ... ဒီလိုလူမျိုးရဲ့ စိတ်ကို ပြောရခက်ပါတယ်”
လီယန်ချူက တွေးတောကာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အသိဉာဏ်ထဲ၌ ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းက မြင်ကွင်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုသည် ကျင်ခွေ့နတ်ကျမ်းကို မရရှိခင်ကတည်းက ကောင်းကင်လူသားများနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ကောင်းကင်လူသားများ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။ ယနေ့ လှုပ်ရှားမှုက စေတနာကောင်း ရှိပုံရသော်လည်း ရန်သူ၏ ရန်သူသည် မိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ် လူယုတ်မာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။
“သူ့ကို အရင်ထားလိုက်ပါဦး၊ ကျန်းချောင်ကျုံးက စောစောက ဘုရားကျောင်းမျှော်စင် ဝင်ပေါက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလို၊ ကျောက်ခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်လည်း အရိပ်အယောင် မရှိတော့ဘူး၊ သူတို့တွေ ဘယ်ကို ရောက်သွားကြတာလဲ”
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်ခြင်း အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
စောစောက မြင်ကွင်းအရမူ တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်အတိုင်း အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားခြင်းက နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားပုံရသော်လည်း ရှေးအစဉ်အဆက် တက်လှမ်းသူများသည် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နတ်ဘုရားတံခါးကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ခွာသွားကြခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ ရောင်ခြည်တော်အတိုင်း အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ဟု မကြားဖူးချေ။ ထို့ပြင် ထိုရောင်ခြည်တော်က ဤမျှအစွမ်းထက်မြက်လှသော လူအချို့၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုပင် ပေါင်းစပ်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လူကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။ ရိုးရှင်းလှသော တက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်တွင် ဤမျှအထိ စွမ်းအား ရှိနေနိုင်ပါသလား။
၎င်းအပြင် အခြားသော ကိစ္စတစ်ခုကလည်း လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်စေပေသည်။ စောစောက လူသုံးဦး စင်မြင့်ထက်တွင် လှုပ်ရှားစဉ်က ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော မမြင်ရသော ရန်သူတစ်ဦး ရှိနေပုံရပြီး၊ သူတို့၏ တိုက်ကွက်များနှင့် မဟာအစွမ်းသတ္တိများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။ သာမန်လူသားတစ်ဦး သရဲသစ္ဆေနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သုံးဦးသည် ထိုရောင်ခြည်တော်အတိုင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါက ထိုစဉ်က စင်မြင့်ထက်တွင် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော မမြင်ရသော ရန်သူသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလား။ ထို့ပြင်... ဤရန်သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရုပ်နာမ်ရှိသလော သို့မဟုတ် ရုပ်နာမ်မရှိသလော။
ဤမျှအထိ တွေးတောမိသောအခါ ထိုဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိရာ အနည်းငယ် အေးစက်ခြောက်လှန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရတော့သည်။
ကျွေ့ဟွာလည်း ဤအချက်ကို တွေးမိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
“စောစောက သူတို့ စင်မြင့်ထက်မှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြတာ... ဘာဖြစ်လို့ စုန်းပူးနေသလို သရဲမြင်နေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ”
ဟု မေးသည်။
“ငါ့မှာလည်း ဒီလိုအတွေး ရှိနေတာပဲ၊ တကယ်လို့ သရဲနဲ့ တွေ့တာဆိုရင် ဘယ်လိုသရဲမျိုးက ဒီလောက်အထိ ကျင့်စဉ်လမ်းစွမ်းအား မြင့်မားနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီသရဲက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလား”
လီယန်ချူက စိတ်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြောပြလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ -
“နင်ပြောတာက အနည်းငယ် ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေပြီ”
ဟု ဆိုသည်။
သာမန် သရဲသစ္ဆေများကိုမူ သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့စရာမလိုသော်လည်း အကယ်၍ ရှေးဟောင်းခေတ်က သရဲမျိုးဆိုလျှင်ကော။ ထို့ထက်မက... ရှေးခေတ် လူသားဧကရာဇ်နှင့် တစ်ခေတ်တည်းသား ဖြစ်နေနိုင်ပါသလား။ တွေးကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဤဘုရားကျောင်းမျှော်စင်က သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မျှော်စင်အတွင်း၌ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည်မှာ အချို့သော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များဖြစ်ပြီး အထပ်တိုင်းတွင် ရှိနေကာ အလွန်တရာ သာမန်ဆန်လှသဖြင့် စောစောက အဆုံးအစမရှိ လျှောက်လှမ်းနေရသော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သို့သော်လည်း ဤနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကြီးကို ယခုအခါ ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိသောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် အေးစက်ခြောက်လှန့်ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေပေသည်။
“ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို ကိုးကွယ်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်က... ဘာဖြစ်လို့ သတ္တမမြောက်အထပ်မှာ ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားရတာလဲ”
လီယန်ချူက ပြောသည်။
ကျွေ့ဟွာ၏ ဦးနှောက်ကမူ ဤမေးခွန်းကို ထင်ရှားစွာ မဖြေရှင်းနိုင်ချေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက တင့်တယ်လှပပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ခါးတွင်တင်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် မေးစေ့ကို ကိုင်လျက် -
“အရှေ့ပင်လယ်ကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း... ကြားရတာ တကယ့်ကို ထည်ဝါခန့်ညားလှတာပဲ”
ဟု ဆိုသည်။
သူမသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် မိမိအတွက် နောက်ထပ် တောင်ကုန်းတစ်ခု ရှာဖွေရဦးမည်ဟု တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဖုန်းတောင်ဟူသော အမည်က တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားခြင်း မရှိလှချေ။ ရှောင်ဖုန်းတောင်ကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း…… အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ် လိုအပ်နေပုံရသည်။
လီယန်ချူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေခြင်း”
သူသည် ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -
“အကယ်၍ ဒီလေးနဲ့မြားကို ဒီနေရာမှာ ထားရှိတာက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေဖို့ မဟုတ်ဘဲ... အချို့သော အရာတစ်ခုခုကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ဆိုရင်ကော”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ ကြောင်အသွားပြီး စိတ်ထဲမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
“နင်ပြောတာက... စင်မြင့်ထက်က ဟိုမမြင်ရတဲ့ သရဲကို နှိမ်နင်းထားတာပေါ့”
“အကယ်၍ ကျန်းချောင်ကျုံးတို့ သုံးဦးကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံနိုင်ရင် ဒီကိစ္စက အစအန အချို့ ထွက်ပေါ်လာနိုင်လိမ့်မယ်”
လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းချောင်ကျုံး၏ စကားများသည် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုအဆင့်ကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သော်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းအပြင် ထိုဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်သည် ဘာဖြစ်လို့ သေဆုံးရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာရသနည်း၊ လူသုံးဦးကြားတွင် မည်သည့် ဆက်စပ်မှုများ ရှိနေသနည်း။
ကျန့်ယွန်းတောင်သို့ တစ်ခေါက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် လီယန်ချူသည် လျှို့ဝှက်ချက် အများအပြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လူ့လောကတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော ကောင်းကင်လူသားသည် ထိုစဉ်က သွေးမျိုးဆက်လဲလှယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သော ‘တုံဆရာ’ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းအပြင် ကျန်းချောင်ကျုံးနှင့် အတူ သွားလာနေသူများထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်အပြင် ခွန်လွန်တောင်က ကျင့်ကြံသူ ချင်းယန်ဇီလည်း ပါဝင်နေပေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သံသယအသစ်များစွာလည်း တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ ခေတ္တမျှ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
“ယင်ကျိုးကျွန်းက လူတွေက ဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိမ့်မည် မဟုတ်ဘူး၊ ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း ဖြစ်စေ ဒါမှမဟုတ် ဒီလေးနဲ့မြားကို ဖြစ်စေ သူတို့က လက်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဘူး”
လီယန်ချူက ပြောသည်။
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျွေ့ဟွာက မေးသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီခြင်္သေ့တောင်ထိပ်တစ်ခုတည်းတင် နတ်ဘုရားနည်းလမ်း အမွေအနှစ် သုံးခု ရှိနေပြီး ရှားပါးလှတဲ့ နတ်ဘုရားဆေးပင်တစ်ပင်လည်း ရှိနေသေးတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် တောင်ထဲဝင်လာတာ အသေအချာ ရှာဖွေစူးစမ်းရမယ်”
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုနတ်ဘုရားဆေးပင်သည် ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားများပင် စိတ်လှုပ်ရှားရသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပျံ့လွင့်နေကာ မိမိကိုယ်တိုင် လက်လှမ်းဖမ်းဆုပ်စဉ်ကပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ အဖိုးတန်မှုကို သိနိုင်ပေသည်။
“ကောင်းပြီ... ဒါက ကျောင်းတော်ထဲမှာ ကျင့်ကြံနေရတာထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်”
ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းထိန်သွားတော့သည်။
“အကယ်၍ ဒီလူတွေ ရောက်လာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ရှာနေရတဲ့ ဒုက္ခ သက်သာသွားတာပေါ့”
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားများသည် အသီးသီး နည်းလမ်းများ ရှိကြသဖြင့် သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေရန် မလွယ်ကူချေ၊ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်ကို အမှီပြု၍ ယုန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။
“နင့်ရဲ့ ဒီလို အသွင်အပြင်ကို ငါ သဘောကျတယ်၊ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလွန်းလှတယ်”
ကျွေ့ဟွာက လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ထုထည်ကြီးမားပြီး မီးတောက်ကဲ့သို့ လှပမှုကို အသေအချာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါကို အရှိန်အဝါ ပွင့်ထွက်နေတယ်လို့ ခေါ်တာပဲဥစ္စာ…”
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း... လာတဲ့သူမှန်သမျှ အကုန်သတ်ပစ်မယ်”
ကျွေ့ဟွာ၏ ဆန်းပြားလှပသော ရေကန်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာရာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင် ရှိနေပေသည်။
လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မွေးရာပါ မဟာအစွမ်းသတ္တိ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းကို လူတွေ မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် လူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်း မခံရအောင် သတိထားဦး”
ကျွေ့ဟွာက အင်းဟု အသံပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားက အလွန်တရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ရိုးရှင်းစွာ တွေးတောတတ်ကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့မူ သူ့အပေါ်တွင် အကန်အသတ်မရှိသော ယုံကြည်မှုများ ရှိနေပေသည်။
……………………
ကျယ်ပြောလှသော တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် နတ်ဘုရားလှေတစ်စင်း ရှိနေပြီး လွင့်မျောနေကာ အစစ်နှင့်အတု၊ ပုံရိပ်ယောင် မျက်လှည့်တစ်ခုအလား ရှိနေပေသည်။ နတ်ဘုရားလှေအထက်တွင် မျက်နှာသွင်ပြင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ တစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ငှက်မွေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝူရွှမ်ဇီနှင့် ချီဆန်းမယ်တော်တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။
လူနှစ်ဦး အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ချီဆန်းမယ်တော်သည် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်။
ဝူရွှမ်ဇီက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ လူအင်အား သွားရောက်စုစည်းပြီးမှ မင်းကို ပြန်လာရှာမယ်၊ ဒီကောင်နဲ့ ကောင်မကို ဖမ်းဆီးပြီး သတ်ပစ်ရမယ်”
ချီဆန်းမယ်တော်သည် လှပတင့်တယ်ပြီး နူးညံ့စွာဖြင့် -
“ကောင်းပါပြီ... စီနီယာအစ်ကိုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပါဦး”
ဟု ဆိုသည်။
ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားများသည် လူ့လောကအရပ်ရပ်တွင် ကံတရားအခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေနေကြပြီး အချို့သော နာမည်ကြီး တောင်ကြီးစုန်းကြီးများအတွင်း၌ သဘာဝအလျောက် နတ်ဘုရားကျောက်စာများဖြင့် နှိမ်နင်းထားသဖြင့် သတင်းစကားများ ပေးပို့ရန် အချိန်မမီခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာသည် ဆက်သွယ်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် လှည့်ပြန်ကာ တောင်နှင့်ရေပြင်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်နှင့်ရေပြင်သည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ဝါးအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ဤတောင်နှင့်ရေပြင် ပန်းချီကားသည် အလွန်တရာ လှပဆန်းပြားလှပြီး တောင်တောအတွင်း၌ မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရှိနေကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တစ်ဦးကမူ ဥဒေါင်းငှက်အလား ဆန်းပြားစုံလင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ မာနကြီးလှပေသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရာ ဤတောင်နှင့်ရေပြင်သည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သက်ရှိအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လျက် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ထိုဥဒေါင်းငှက်ကဲ့သို့ မာနကြီးသော မိန်းကလေးတို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက လှပတင့်တယ်ပြီး ရိုးသားဖြူစင်သော အသွင်ရှိကာ စိတ်ကောက်သောအမူအရာဖြင့် -
“လူကို ပန်းချီကားထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာ... တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က ပြုံးလျက် -
“ပန်းချီကားထဲမှာ မရှိရင်... အကယ်၍ မင်းတို့တွေ တောဝံပုလွေတွေ ခြင်္သေ့တွေနဲ့ တွေ့ဆုံရင် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရပြီး အရိုးတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။
ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ လှပပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော ‘ရှဲ့ဝမ်ရင်’ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ခါးတွင် လက်တင်ကာ -
“ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... ဘယ်လို ဝံပုလွေမျိုးနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ ကျွန်မ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က ခေါင်းခါပြကာ -
“ဒါတော့မဖြစ်ဘူး... မင်းရဲ့ ဒီလို ရုပ်ခန္ဓာမျိုးက အလွန်တရာ ရှားပါးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ တံခါးဝမှာ အရိုအသေပြုပြီးပြီဖြစ်လို့ အသေအချာ သွန်သင်ဆုံးမရမယ်”
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ရင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ -
“ကျွန်မက ရှင့်ကို အရိုအသေမပြုရသေးပါဘူး”
ဟု ဆိုသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
“စကားများမနေနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အကုန်ချွတ်ပြီး ဆွဲကြိုးချပစ်မယ်”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဤငှက်မွေးဝတ်စုံနှင့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လှသော အလှပဂေးကြီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားထပ်မပြောတော့ချေ။ သူမသည် ဤမိန်းမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက တကယ်ကြီး အဝတ်အစား ချွတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ပြုံးလျက် -
“ဆရာမကြီး... ကျွန်မ ရှင့်ကို စနောက် ပြောတာပါ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ကြာပြီးမှ ပြန်လာရတာလဲ”
ဟု မေးသည်။
စောစောက ချီဆန်းမယ်တော်သည် သူမတို့နှစ်ဦးကို သွန်သင်ဆုံးမနေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သတင်းစကား ရရှိသဖြင့် ကျန့်ယွန်းတောင်သို့ အပြင်းအထန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရှဲ့ဝမ်ရင်နှင့် ထိုဥဒေါင်းငှက်ကဲ့သို့ မာနကြီးသော မိန်းကလေးတို့ကို ပထမဦးစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်သည် ထိုလှပဆန်းပြားလှသော သမီးပျိုကြီးကို ကြည့်ကာ -
“မူလက ဆေးပင်သွားရှာတာ... နောက်ပိုင်းမှာ အချို့ အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ပဲ”
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ရင်က ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“ဆရာမကြီးရဲ့ မန္တန်စွမ်းအားက အဆုံးမရှိလှသလို၊ နည်းလမ်းတွေကလည်း ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်တာပဲ၊ ဘယ်လို အပြောင်းအလဲမျိုးကမှ ဆရာမကြီးကို မတတ်နိုင်ပါဘူး”
ချီဆန်းမယ်တော်က -
“ဘာဖြစ်လို့ အစပိုင်းမှာ မာနကြီးပြီး နောက်ပိုင်းမှာ နှိမ့်ချနေရတာလဲ”
ဟု မေးသည်။
ရှဲ့ဝမ်ရင်က ပြုံးလျက် -
“ရှင့်ကို မနိုင်လို့ပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ထိုယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်သမီးသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“မင်းရဲ့ ဒီလို စိတ်နေသဘောထားက ငါငယ်ရွယ်စဉ်က အသွင်သဏ္ဌာန်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ”
ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ဤတည်ကြည်ခန့်ညားလှသော အလှပဂေးကြီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။
ချီဆန်းမယ်တော်လည်း ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ဘဲ အကြည့်ကို ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ပို့လွှတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီအောက်လောကက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးမားတယ်၊ ခဏနေရင် အခြေအနေကို အသေအချာ ပြောပြပြီး အသစ်ရရှိထားတဲ့ တပည့်ကို ယင်ကျိုးကျွန်းကို အရင်ဆုံး ပြန်ခေါ်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
ယင်ကျိုးကျွန်းသည် နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် လွတ်လပ်မှုရှိပြီး နတ်ဘုရားများကြားတွင် ကြီးမားလှသော ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုများ မရှိချေ။ အသီးသီး ကံတရားအခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာက လူအင်အား စုစည်းနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာဖွေပြီး အရင်ဆုံး ထွက်ခွာရန် လိုအပ်ပေသည်။
“ကံကောင်းတာက ဒီတစ်ခေါက် အဓိက တာဝန်ယူရသူက ဝူရွှမ်ဇီ ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ အကယ်၍ ဝိုင်းမုဆရာကြီးသာ ဆိုရင်တော့ ကိစ္စရပ်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီ”
ဝိုင်းမုဆရာကြီးသည် ယင်ကျိုးကျွန်းက မဟာသံဃာတော်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ကရုဏာကြီးမားပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် စိတ်နေသဘောထားက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။ ဝူရွှမ်ဇီကဲ့သို့ တောထွက်ပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် လောကီအာရုံများ ရှိနေပြီး အာရုံခြောက်ပါး လုံးဝ မစင်ကြယ်သေးသူမျိုး မဟုတ်ချေ။
“ဆရာမကြီး... စောစောက ယောက်ျားတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးနေတာလား”
ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆန်းပြားလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ချီဆန်းမယ်တော်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားပြီး ရှဲ့ဝမ်ရင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ -
“ဒီလမ်းမှားနေတဲ့ တပည့်ကို... တကယ်ပဲ မယူတော့ဘဲ ထားခဲ့လိုက်ရမလား”
ဟု တွေးလိုက်မိတော့သည်။
………………
ကျန့်ယွန်းတောင်...
ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်တောင်ထိပ်တွင် အထူးခြားဆုံးသော နေရာမှာ ထိုနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကြီးနှင့် ခုနစ်ထပ် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားများ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာနိုင်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိနေသော်လည်း ထွက်ခွာရန် မလောဘဲ၊ ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ် ရှုခင်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ ကျန့်ယွန်းတောင်သည် တောင်တစ်ခုတွင် တောင်ထိပ်ကိုးခု ရှိပြီး ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခဲ့သော နေရာဖြစ်သဖြင့် ရှုခင်းများက အလွန်တရာ လှပဆန်းပြားလှပြီး နီရဲသော တိမ်တိုက်များက ပင်လယ်အလား ရှိနေကာ ၎င်းအထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရသည်မှာ စိတ်နှလုံးကို ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စေပေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ရခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုခုနစ်ထပ် ဘုရားကျောင်းမျှော်စင်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ရာ ဤကိစ္စသည် စောစောစီးစီး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
အလျားခြောက်ပေရှိသော ကမ္ဘာမြေလေးတော်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြားတံအိမ်ကိုမူ ခါးတွင် တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဤလေးနှင့်မြားကို ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်သလို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့်မျှလည်း သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်ချေ။ လီယန်ချူသည် ဖန်းတီးခြင်း ရွှေကျမ်း ကို လည်ပတ်စေသော်လည်း ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်မှု မပြုလုပ်နိုင်သလို လေးကြိုးကိုလည်း မည်သို့မျှ ဆွဲဖြန့်၍ မရနိုင်ချေ။ အကယ်၍ ထိုလူများက ဤလေးကို ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ်၏ လက်နက်ဟု ခေါ်ဆိုကာ အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ပြီး လုယူနေကြခြင်း မဟုတ်ပါက လီယန်ချူသည် ၎င်းကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရန်ပင် အတွေး ရှိနေပေသည်။
“ဒါဟာ ငါရဲ့ စွမ်းအား မလုံလောက်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် ဒီလေးကို ဆွဲဖို့က စွမ်းအားနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်တာလား”
လီယန်ချူသည် နီရဲသော တိမ်ပင်လယ်အတွင်း လျှောက်လှမ်းရင်း လက်ထဲတွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းလေးအရှည်ကြီးကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေမိသည်။
သူသည် ဤနေရာ၌ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ယင်ကျိုးကျွန်းက နတ်ဘုရားများ ကလဲ့စားချေလာမည်ကိုလည်း မကြောက်ရွံ့ချေ။
ရုတ်တရက်... သူသည် ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခု တောင်လမ်းမရှေ့တွင် တစ်ချက် ဖျတ်ခတ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“စောစောက နတ်ဘုရားဆေးပင်ပဲ”
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းထိန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကျွေ့ဟွာနှင့်အတူ လိုက်လံဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။