အခန်း ၁၁၇၆
Vol. 118 Ch. 1176
အခန်း (၁၁၇၆) - ကျန်းချောင်ကျုံး ပေါ်လာခြင်း
ထိုမသေဆေးလင်းဇီးသည် ကျန့်ယွင်တောင်ထဲ၌ ရှိနေသေး၏။
လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြု၍ နောက်မှ အမှီလိုက်လေရာ၊ ဆွေ့ဟွားသည်လည်း အလွန်မြန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ၎င်း၏နောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။
ထိုမသေဆေးလင်းဇီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မသေခြင်းအငွေ့အသက်များသည် အလွန်ပင် ထူထပ်လှ၏။ ၎င်း၏အာနိသင်ကို သေချာစွာ မသိရသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့ရုံမျှဖြင့်ပင် လူကို စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်စေသည်။
ထိုမသေဆေးလင်းဇီးသည် ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်မူ မပေါက်သေးချေ။ သဘာဝတရား၏ ဖန်ဆင်းမှုကြောင့် အလိုအလျောက် ဖြစ်တည်လာခြင်းဖြစ်၍ မိမိ၏အငွေ့အသက်ကို မည်သို့ဖုံးကွယ်ရမည်ကို မသိရှာပေ။
လီယန်ချူသည် တောင်ထိပ်အချို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လိုက်ဖမ်းပြီးနောက်၊ ယွီကျန်းတောင်ထိပ်အရောက်၌ မသေဆေးလင်းဇီးကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်နိုင်သည်။
၎င်း၏လက်ထဲမှ နီရဲသော ပိုးဖဲကြိုးတစ်မျှင် ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ အဆိုပါပိုးဖဲကြိုးသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားကာ ဤရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးကို တခဏချင်းအတွင်း ပတ်ပတ်လည် ပိတ်လှောင်လိုက်လေသည်။
ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးပေါ်၌ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်မှုန်ကြိုးကို အတင်းတွန်းကန် ဖြန့်ခွဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထပ်မံ၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြန်၏။
ဝတ်မှုန်ကြိုးသည် လူကို ပိတ်လှောင်ဖမ်းဆီးသော ရတနာပစ္စည်း မဟုတ်ခြင်းကြောင့်လည်း ပါသည်။
အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေဟာနယ်ကို ခွဲထွက်သွားသော အရိပ်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ၊ ထိုသူသည် ကျွေ့ဟွာ ဖြစ်၏။
ကျွေ့ဟွာ၏အရှိန်သည် လီယန်ချူ၏ မြေကျုံ့အတတ်အရှိန်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသေးသည်။ အသက်ကိုးသက်ကြောင်ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်နဂါးဖြစ်စေ အားလုံးသည် ရှေးဟောင်းခေတ်ဦး၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး သွေးမျိုးဆက်များ မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သောအရှိန်ကို အသုံးပြုသည့်အခါ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အများကြီး ကုန်ဆုံးရန် မလိုဘဲ၊ လေကိုစီး၍ လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အစွန်းကုန် မြန်ဆန်လှသည်။
ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးကို သူမ ဖမ်းမိသွားသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆိုပါဆေးပင်ပေါ်မှ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ထိုခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်သည် ရောင်စုံဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ဆွေ့ဟွား၏လက်ကို လှမ်းရိုက်လိုက်လေသည်။
‘ဖတ်’ ခနဲ မြည်သော အသံစူးစူးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကျွေ့ဟွာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားရော့မည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း မာကျောတောင့်တင်းသဖြင့် ဒဏ်ရာမရစေသော်လည်း နာကျင်မှုကိုမူ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဆေးပင်တစ်ပင်ကတောင် ဒီလောက် လက်ပေါက်ကတ်နေတာပေါ့"
ကျွေ့ဟွာ၏ စူးရှပြတ်သားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တောင်ကုန်းအချို့ကို ဆက်တိုက် ခုန်ကူးပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မုဒြာအမှတ်အသားကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော နဂါးလက်သည်းကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်၍ ပေါ်လာသည်။ ဝရဇိန်နဂါးလက်သည်းက ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးကို တိုက်ရိုက် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ဤအဆင့်မြင့် မသေဆေးပင်သည် နဂါးလက်သည်းထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေရှာ၏။
"နင် ဘယ်လိုထပ်ပြေးဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"
ကျွေ့ဟွာက နှာမှုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သော်လည်း ထိုခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်သည် ဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
‘ဖတ် ဖတ် ဖတ်’
ဝရဇိန်နဂါးလက်သည်းပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် လှမ်းရိုက်နေတော့သည်။ ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးသည် ရုတ်တရက် ကြီးလာလိုက်၊ သေးသွားလိုက် ဖြစ်ပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထပ်မံ ရုန်းထွက်သွားပြန်၏။
လီယန်ချူသည် ဤဆေးပင်၏ မရိုးရှင်းမှုကို မြင်သောအခါ၊ ၎င်းသည်လည်း လက်ကို အတင်းဆန့်ထုတ်၍ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးသည် လေထဲ၌ ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်ပြီး ထပ်မံ၍ လွတ်မြောက်သွားပြန်သည်။
ကျွေ့ဟွာနှင့် လီယန်ချူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ဆေးပင်တစ်ပင်သည် ဤမျှအထိ ဖမ်းရခက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤကျန့်ယွင်တောင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် အချိုးအစားကျပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် တောင်လမ်းပေါ်၌ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ဆန်းကြယ်သည့် ဆေးပင်တစ်ပင်ကို အသည်းအသန် လိုက်ဖမ်းနေကြလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူက သန့်စင်ျသာ ပုလင်း ကို ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီး ပုလင်းဝမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာမှသာ ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးသည် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ တောင့်ခဲသွားရသည်။
ဤအရာသည် မူလကတည်းက ထူးကဲထုထည်ကြီးမားသော မသေခြင်းအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ဆေးပင်တစ်ပင်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်တန်ခိုးစွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်မျှ မရှိရှာပေ။ ယခုအချိန်၌ ထိုမသေရတနာပစ္စည်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားရပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မုဒြာအမှတ်အသားကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ပုလင်ထဲမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဝေဝေဆာဆာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤမသေဆေးလင်းဇီးပေါ်မှ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များသည် ဖဲကြိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
‘ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်’
လေထဲ၌ လှမ်းရိုက်ခတ်နေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကျောက်ခဲများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကုန်ပြီး သဲဗူးဖုန်ဗူးများ ထလာတော့၏။ ၎င်းသည် ဤကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို အမှီပြု၍ ပုလင်း၏ ရောင်စုံအလင်းတန်းထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ ပုလင်းဝမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများသည် ထပ်မံ၍ လိပ်ခဲကျဆင်းလာပြန်ရာ၊ ရွှေရောင်လျှံထွက်နေသော မသေဆေးလင်းဇီးသည် ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်ကို စီးနင်းပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။
လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအားလုံးကို ပုလင်းထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်ရာ၊ ဝေဆာလှသော ရောင်စုံအလင်းတန်းများသည် ဆေးပင်ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် မသေဆေးလင်းဇီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုလင်းထဲသို့ ပြောင်းပြန်စီးမျော၍ အသိမ်းခံလိုက်ရတော့သည်။
"ရတနာဆေးပင်တစ်ပင်က ဒီလောက်အကြာကြီး ထွက်ပြေးနိုင်တယ်ပေါ့"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရတနာဆေးပင်တစ်ပင်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏စိတ်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။ ၎င်းသည် ထိုဆေးပင်ကို ချက်ချင်း အရည်ကျို၍ အသုံးပြုရန် မလောဆော်ခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ရတနာဆေးပင်မျိုးသည် ထုထည်ကြီးမားသော မသေခြင်းအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေခြင်းကြောင့် တစ်ခါ အရည်ကျိုလိုက်သည်နှင့် ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ပြီး အလုပ်ကိစ္စများကို နှောင့်နှေးသွားစေနိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် စိမ်းပြာရောင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ၎င်း၏ဘေးနား၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဒီကျန့်ယွင်တောင်က တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ၊ ဒီလိုမျိုး ရတနာဆေးပင်၊ မသေဆေးပင်တွေကိုတောင် ပျိုးထောင်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့"
ကျွေ့ဟွာက ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ရှေးခေတ် လူသားဧကရာဇ် အထက်လောကကို တက်လှမ်းခါစတုန်းက ဒီနေရာဟာ သေချာပေါက် ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ မင်္ဂလာနယ်မြေကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ"
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ဤရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးနောက်သို့ တစ်လမ်းလုံး လိုက်ဖမ်းနေခဲ့သဖြင့် တခြားသော ကံကောင်းခြင်းအခွင့်အလမ်းများနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲ၌ အရေးတယူ မထားပေ။ တစ်ခါတရံ၌ တောင်ထဲသို့ဝင်၍ မသေမျိုးများကို ရှာဖွေရခြင်းသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ရသော်လည်း မသေမျိုးမှန်း မသိတာမျိုး၊ သို့မဟုတ် ကံတရားမပါလာသဖြင့် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသော်လည်း အရာမထင်တာမျိုးများ ရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်၏။
၎င်းအတွက်မူ ဤကျန့်ယွင်တောင်ထဲမှ အမွေအနှစ် တန်ခိုးစွမ်းအားနှစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ဆန်းကြယ်ရတနာ နှစ်ပါးကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ယခုလည်း ရွှေရောင်မသေဆေးလင်းဇီးကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်၍၊ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ပေးသော ရလဒ်ထူးကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာများအပြင် ၎င်းယင်ကျိုးကျွန်းမှ မသေမျိုး ကုန်းတုဖန်ကို သတ်ဖြတ်၍ ရရှိခဲ့သည့် အရာများလည်း ရှိသေးသည်။ ကုသိုလ်မှတ်များအပြင် မသေမျိုးရတနာပစ္စည်းတစ်ခု၊ အားကောင်းသော ရတနာအသုံးအဆောင် နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့်၊ ရတနာစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် အဆောင်တစ်ရွက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
တခြားအရာများကို ခဏဖယ်ထား၍ လီယန်ချူသည် အဆိုပါရတနာစာအုပ်ကို အရင်ဆုံး ထုတ်လိုက်သည်။ ဤရတနာစာအုပ်၏ အမျိုးအစားသည် ရေရောမီးပါ မဖျက်ဆီးနိုင်သောအရာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းပေါ်မှ စာသားများသည် ဝေဝါးနေကာ အလွန် ရှေးကျလှသည်။ အားလုံးသည် စာလုံးအသေးများ ဖြစ်ကြ၏။ သေသေချာချာ ကြည့်ချင်သော်လည်း မြူခိုးလွှာတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်။
ကျွေ့ဟွာသည် အနည်းငယ် မျှော်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ခေါင်းများ မူးနောက်သွားရ၏။
"ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မူးဝေစေတဲ့ မန္တန်တစ်ခုခု ရှိနေတာ ထင်တယ်"
ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း စာဖတ်ရတာ မကြိုက်လို့ ဖြစ်နေတာကို သေချာလို့လား"
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လီယန်ချူကို စောင်းမြောင်းကြည့်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် ဖျတ်ခနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကြောင်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ပခုံးပေါ်၌ နားခိုလိုက်တော့သည်။
"ပင်ပန်းလို့၊ နင့်ပခုံးပေါ်မှာ ခဏ မှေးဦးမယ်"
ကျွေ့ဟွာက နှာမှုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်း၏အကြည့်များသည် ဤရတနာစာအုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အစပိုင်း စာသားများထဲမှ စာလုံးတစ်ရာကျော်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ ကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ကပ်ရောဂါများကို စီရင်သည့် နည်းလမ်းများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
"ဒီလိုမျိုး ထည်ဝါလှတဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ် အငွေ့အသက်တွေက ဒီရတနာနှစ်ပါးဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလား မသိဘူး"
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဤအတွေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤစာအုပ်ပေါ်၌ ထပ်ဆင့်ထပ်ဆင့် မြူခိုးများ ရှိနေပြီး သော့ခလောက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့် ကြီးမားသော ကံတရားရှိသူ မဟုတ်ပါက ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ကုန်းတုဖန်သည် ထိုစဉ်က ဤစာအုပ်နှင့် ၎င်းအဆောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကြီးမားသော ကံတရားကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သော်လည်း ထိုစာအုပ်ပေါ်မှ အရာများကို အကုန်အစင် မတတ်မြောက်ခဲ့ဘဲ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ချောင်းမြောင်း သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသို့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် အလွန်ပင် မရိုးရှင်းလှဘဲ တစ်ကိုယ်စာ တန်ခိုးစွမ်းအားများသည် မှန်းဆရခက်လောက်အောင် ပြောင်းလဲဆန်းကြယ်သဖြင့် ယင်ကျိုးကျွန်း၌ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရဲသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
ကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်ကို ထိခြင်းခံရပါက လေလည်ခြင်း၊ သမ်းခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်းများ ဖြစ်တတ်ပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ရှိသူများပင် မရှောင်လွှဲနိုင်ချေ။ ဤသည်ကို မည်သူက ခံနိုင်ရည် ရှိပါအံ့နည်း။ ထို့ထက်မက ထိုအရာများသည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး အသေးအဖွဲလေးများသာ ဖြစ်ပြီး၊ လူမသိသူမသိဖြင့် တစ်ပါးသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းများကမှ ဤနည်းလမ်း၏ တကယ့် အားသာချက် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။
ဤစာအုပ်သည် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး တားမြစ်ချက်များသည်လည်း အလွန် ပြင်းထန်လှ၏။ မဟုတ်ပါက ကုန်းတုဖန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းဖြင့် အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့သည်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လီယန်ချူက ‘ကောင်းကင်မျက်လုံး’ ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ၌မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းပေါ်မှ စာသားများသည် အလွန်ပင် ရှင်းလင်းထင်ရှားသွားပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းများစွာ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအုပ်ကို အပေါ်တွဲနှင့် အောက်တွဲဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ အပေါ်တွဲသည် အဆိပ်ဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း နည်းလမ်း ဖြစ်ပြီး၊ အောက်တွဲကမူ အဆောင်နည်းလမ်း ဖြစ်၏။
အပေါ်တွဲမှ အဆိပ်ဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း နည်းလမ်းသည် တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်၌ ကျင့်စဉ်ရော နည်းဗျူဟာပါ ပါဝင်နေသဖြင့် လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လေလေ၊ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်မှုကို ခံစားရလေလေပင်။ ထိုအပေါ်တွဲ၏ အဆိပ်ဖော်စပ်ခြင်း နည်းလမ်းသည် နက်နဲဆန်းကြယ်လွန်းသဖြင့် အကုန်ဖတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ဒီကောင် လေ့ကျင့်တာ လမ်းလွဲသွားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"
ဤအရာသည် အသက်ဇီဝနှင့် စွမ်းအားကို ပူးတွဲလေ့ကျင့်ရသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်ကို ပိုင်နိုင်ရန် အလေးထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ရန်သူကို နှိမ်နင်းပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းသာ ဖြစ်၏။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်ကြီးအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ရန် အလေးမထားပေ။ ထို့ပြင် နောက်ပိုင်း၌လည်း သက်ဆိုင်ရာ အဆိပ်ဖြေနည်းလမ်းများ၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းများ ပါဝင်ပြီး အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးတက်စေသည်။ နောက်ဆုံးကား အဆောင်များကို ဖော်စပ်သည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပြီး၊ ရတနာပစ္စည်းများ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသဖြင့် အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရပါက ဤသည်မှာ ပုထျန်းရှုး ထက်ပင် သာလွန်နေပါသေးသည်။ ပုထျန်းရှုးဟူသည် လျန့်ယောင်ဟု ထဲ၌ ပိတ်လှောင်ထားသော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို သိထားရမည်။
"အဆိပ်ဖော်စပ်တာ၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်တာ၊ အဆောင်စီရင်တာ၊ ဒါတွေက မူလကတည်းက ပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲ"
"ဒါပေမဲ့… အဲ့ဒီယင်ကျိုးကျွန်းသားက လေ့ကျင့်တာ လမ်းလွဲသွားတာပဲ၊ မထင်မှတ်ဘဲ လမ်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို တီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့"
လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူ၏ ပါရမီသည် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။ မပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အမှီပြု၍ လမ်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကာ၊ ကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ တကယ်ကို လက်ပေါက်ကတ်လှ၏။
"ဒီအချက်ကို ကြည့်ရင်… ရှေးလူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို အတုယူလို့ရပေမဲ့ မိမိရဲ့ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ဖောက်ထွက်တာကလည်း လုံးဝ မှားယွင်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူးပေါ့"
လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုကူးစက်ရောဂါ အငွေ့အသက်ကို ထိန်းချုပ်သည့် နည်းလမ်းကို လီယန်ချူသည် အလွန်မြန်မြန် တတ်မြောက်သွားသည်။ အကြောင်းမူကား ဤသည်မှာ နည်းဗျူဟာ ကဏ္ဍထဲ၌ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဤအထဲမှ အဆိပ်ဖော်စပ်ခြင်း၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် မန္တန်စီရင်ခြင်းများသည်ကား ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူ လေ့လာရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အလွန်ပင် စေ့စပ်ဆန်းကြယ်ပြီး မဟာတာအိုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
စာအုပ်အပြင် ၎င်းအဆောင်တသ်ရွက်လည်း ရှိသေးသည်။ လီယန်ချူသည် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းထဲ၌ လေဟာနယ် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်စေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။ နောက်ဆုံး၌ ထိုယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားထွက်ခွာသွားရန် အသုံးပြုခဲ့သည်မှာလည်း ဤအဆောင်စာရွက်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုစာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ၎င်းထဲမှ နည်းလမ်းများသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်သဖြင့် အမြဲတမ်း လေ့လာဆည်းပူးရန် လိုအပ်လှ၏။ ၎င်း၏လက်ဖဝါးထဲ၌ ဖျော့တော့သော ဝါကျင်ကျင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်ကမှ စင်ကြယ်သော ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက် ဖြစ်ပြီး၊ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သက်ရှိသတ္တဝါများကို သေကျေပျက်စီးစေနိုင်သကဲ့သို့ မသေမျိုးတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။
"ချီလင်မီးက အဆိပ်ကောင်တွေနဲ့ အဆိပ်အတတ်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်၊ အခု ဒီကျင့်စဥ်စာအုပ်ကနေ ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက်ကို ထပ်ပြီး တတ်မြောက်ခဲ့ပြန်ပြီ၊ တစ်ခုက အကောင်း၊ တစ်ခုက အဆိုး၊ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်တာပေါ့"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ပခုံးပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်စင်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပျင်းရိလေးတွဲနေပုံရ၏။
"အိပ်မပျော်သွားစေနဲ့ဦး"
လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ၊ ငါက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ရန်သူလာတိုက်ရင် မထင်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်တန်ခိုးစွမ်းအားနဲ့ လှမ်းပြီး ထိန်းချုပ်ပစ်မှာ"
ကျွေ့ဟွာက ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် အားကျလေးစားသွားရသည်။ အစောပိုင်းက အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ တကယ် အိပ်ပျော်သွားသည့် ပုံစံနှင့် မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ တူနေရသနည်း။
၎င်းသည် အစောပိုင်းတုန်းက မိုးမြေလေး ကို မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ယခုအချိန်၌ ထပ်မံ ကောက်ယူလိုက်ရာ၊ ရှေးကျလှသော လေးအရှည်ကြီးထံမှ ဆန်းကြယ်သည့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အလွန်ပင် မရိုးရှင်းလှချေ။
"ဒီလိုမျိုး ထည်ဝါလှတဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ် အငွေ့အသက်တွေက ဒီရတနာနှစ်ပါးဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလား မသိဘူး"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
၎င်းသည် ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကို အကြိမ်ကြိမ် ပတ်မောင်းလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ရတနာပစ္စည်းများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော်လည်း အသုံးပြုရန်ကျမူ ခက်ခဲနေဆဲပင်။ လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ကို မိမိ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။
"ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများသည်လည်း ရောက်ရှိမလာသေးသဖြင့် လီယန်ချူသည် တောင်ထဲ၌ ဆက်လက်၍ စူးစမ်းမနေတော့ဘဲ တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဘုရားကျောင်းကြီး၏ သတ္တမမြောက်အလွှာသည်ကား ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၍ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေရသည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော လေဒဏ်မိုးဒဏ်များကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ဘုရားကျောင်းဟောင်းကြီးထဲမှ ဖျော့တော့သော ခြေသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းလာသည့် ပုံစံမျိုးပင်။ ခြေသံများသည် ပိုမို၍ နီးကပ်လာသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဆံပင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေပြီး မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကျန်းချောင်ကျုံး" လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
ဆင်းလာသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာသည်ကား ထိုစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံပျံတက်ခြင်း ရောင်စုံအလင်းတန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် ကျန်းချောင်ကျုံး ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းချောင်ကျုံးသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလျှင်ပင် အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားဆဲပင်။ ဆံပင်နှစ်ဖက် ဖြူစပြုနေခြင်းကြောင့် ပိုမို၍ပင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသေးသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်၌ ကျန်းချောင်ကျုံးသည် လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားဟန်မပြဘဲ ဤနှစ်ထောင်ချီ ကျောင်းတော်ဟောင်းကြီးထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားမှ မျက်မှောင်မပျက်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ရာ၊ ဤလူကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အေးစက်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ သူမက ကျန်းချောင်ကျုံးကို နှာမှုတ်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဟေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ကြားရုံမျှပင် မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြန်ရာ၊ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်တော့ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပုံရသည်။
၎င်းက ကျွေ့ဟွာကို ပြောလိုက်၏။
"နောက်ကလိုက်ပြီး သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"
ကျွေ့ဟွာသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် သွားစရာ နေရာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်။ ၎င်းသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းပြီးနောက် တိမ်ညွန့်ကို စီးနင်းကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အစောပိုင်းတုန်းက ၎င်းသည် နောက်မှ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်၍ ကြည့်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျန်းချောင်ကျုံး၏ အငွေ့အသက်သည် အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၌ မြူခိုးလွှာတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ သေသေချာချာ မမြင်ရသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် တိမ်စီး၍ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိမ်စီး၍ ကျန့်ယွင်တောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
မြေပြင်နတ်ဘုရားများသည် မနက်ခင်း၌ အရှေ့ပင်လယ်၌ လည်ပတ်ပြီး ညနေခင်းတွင်မူ ဆန်ဝူဒေသသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းကြောင့် ကျန်းချောင်ကျုံးသည် အလွန်မြန်မြန်ပင် ခွန်လွန်တောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ခွန်လွန်တောင်ကြီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ ယခုအချိန်တွင် တိမ်တိုက်တွေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည့် နတ်တောင်များစွာ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်နေပြန်၏။ ရှေးဟောင်းခွန်လွန်တောင်ကြီး ကမ္ဘာပေါ်သို့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမှသာ ၎င်း၏ ကျယ်ပြောလှပုံကို သိရှိနိုင်တော့သည်။
ကျန်းချောင်ကျုံး သွားသည့်နေရာသည် မူလက လူ့လောကထဲ၌ တည်ရှိခဲ့သော ခွန်လွန်တောင် ဖြစ်ပြီး၊ အရင်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံပျံတက်ခြင်း ရောင်စုံအလင်းတန်း တည်ရှိခဲ့သည့် နေရာသို့ သွားကာ အကြာကြီး ရပ်တန့်ငေးမောနေခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုများ ထူးဆန်းနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ် လွတ်ထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် တိမ်စီးရင်း လေဟာနယ်ထဲ၌ ရပ်တန့်ကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။
ထို့နောက်တွင်မူ ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး အကြီးအကျယ် မပြောင်းလဲခင်တုန်းက ခွန်လွန်တောင်၏ အသည်းနှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ လက်ကိုတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျင့်ကြံခြင်း ဂူဗိမာန်တစ်ခု ပွင့်ဟသွားတော့သည်။
"ဒါက ကျန်းချောင်ကျုံး ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ဂူဗိမာန်လား မသိဘူး"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ဂူဗိမာန် ပွင့်သွားသဖြင့် ကျန်းချောင်ကျုံးသည် အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး၊ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ကလည်း ၎င်း၏နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။ အစမှအဆုံးအထိ ကျန်းချောင်ကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး အကြည့်များသည် တစ်ခါတရံ၌ ဝေဝါးလိုက်၊ တစ်ခါတရံတွင် ကြည်လင်လိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ဘေးနားမှ လီယန်ချူတို့ နှစ်ဦးကိုမူ လုံးဝ သတိမထားမိရှာပေ။
ဤဂူဗိမာန်ထဲ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ပြည့်ဝနေပြီး အပြင်မှကြည့်လျှင် မကြီးမားလှသော်လည်း အတွင်းထဲ၌မူ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှသည်။ ထိုအရာသည် လျို့ဝှက်နယ်မြေ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာငယ်လေး မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း ဂူဗိမာန်သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ ၎င်းထဲ၌ ဂူအောင်းရာ နေရာအချို့ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းသည် ကျန်းချောင်ကျုံး၏နောက်မှ အကြီးမားဆုံး ဂူတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ရာ ဆိတ်ငြိမ်လှသော ဂူဗိမာန်ထဲ၌ တရားထိုင်ဖျာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် အဆိုပါတရားထိုင်ဖျာပေါ်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေဆန့်လက်ဆန့် တရားထိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်မသွားဘဲ၊ အကြည့်များ ဝေဝါးကာ တစ်ခုခုကို နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေပုံရ၏။
"အဲ့ဒီကောင်းကင်လူသားအဖိုးအိုက ပြောဖူးတယ်၊ လူသုံးယောက်ထဲက ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့သူရဲ့ နာမည်က ‘ချင်းရန်ဇီ’ လို့ ခေါ်ပြီး ခွန်လွန်တောင်မှာ ကျင့်ကြံတယ်တဲ့"
"ကျန်းချောင်ကျုံးကကျတော့ သူက တစ်ခါတရံမှာ လူ့လောကမှာ မရှိဘဲ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာတတ်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတုန်းက သူက ဝူဖန့်ကျောင်းမှာ ကျင့်ကြံတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ"
"ဒါဆိုရင် ဒါက သူ့ရဲ့ဂူဗိမာန် မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီတစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ချင်းရန်ဇီ ရှိနေတဲ့ နေရာများလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။
၎င်း၏စိတ်ထဲ၌ ခန့်မှန်းချက်အချို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်၏။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် တာအိုဆရာသည် အစောပိုင်းတုန်းက ကျုံးချွဲနှင့် ပိုင်လုတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတရားထိုင်ဖျာသည် ၎င်းအမြဲတမ်း တရားထိုင်သည့် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် အစောပိုင်းက ရရှိခဲ့သည့် အချက်အလက်အချို့ကို အမှီပြု၍ ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံး၏ တရားထိုင်သည့် ပုံစံသည် အလွန်ပင် တာအိုကျောင်းတော်၏ စင်ကြယ်သော နည်းလမ်းအတိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက်တွင်မူ ထရပ်၍ ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။
လီယန်ချူသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ၎င်းကို လှမ်းပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"
သို့သော် ဆံပင် ဖြူစပြုနေပြီး မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေသော ဤတာအိုဆရာသည်ကား ကြားရုံမျှပင် မရှိသေးချေ။ လီယန်ချူက ၎င်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။
"ဝိညာဉ်လား"
လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးပင့်တက်သွားရ၏။
အစောပိုင်းတုန်းက ၎င်း ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ခဲ့စဉ်က ကျန်းချောင်ကျုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ မြူခိုးလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟုသာ မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၍၊ ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသည်ကို ၎င်း လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် စိတ်ထဲ၌ မကျေနပ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။ လက်ချောင်းက နဖူးပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်မျက်လုံး ပွင့်ဟလာကာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့၏။ ဤတစ်ကြိမ်၌မူ ကျန်းချောင်ကျုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မြူခိုးများသည် အများကြီး ဖျော့တော့သွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မူလက ကာကွယ်ထားသည့် အရာများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကွဲစပြုနေပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ လီယန်ချူလည်း သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်၍၊ ယခုမျက်စိရှေ့က ကျန်းချောင်ကျုံးသည် တကယ်ပင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်မျှင်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။
"ကျန်းချောင်ကျုံး သေသွားပြီလား"
လီယန်ချူ ကြောင်အသွားရ၏။
မည်မျှသောနှစ်ပတ်လုံး အသက်ရှင်ခဲ့မှန်းမသိဘဲ လူ့လောက၌ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် ထိုနတ်ဘုရားသည် ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တစ်မျှင်သာ ကျန်တော့သည်တကား။ ၎င်း ကျန်းချောင်ကျုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက တစ်ဖက်လူသည် မျက်ခုံးကောင်း မျက်စိကောင်းနှင့် လူငယ်လေး ပုံစံမျိုး ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆောင်စက္ကူအဝါများကို မီးရှို့လိုက်သည့်အခါ၊ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေကြီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ၊ ယခုအချိန်ထိလည်း ထပ်မံ၍ ပွင့်မလာတော့ချေ။ ဒုတိယအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းကား ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ထဲ၌ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူက လာရောက်လည်ပတ်ကာ ယင်ကျိုးကျွန်း၏ အကြောင်းများကို ပြောပြ၍ ၎င်းကို နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ပြင်ရန်၊ ကြီးမားသော အလုပ်များကို အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သေးသည်။ တတိယအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းမှာမူ ရှေးခေတ်လူသားဧကရာဇ် အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းရာ နယ်မြေဖြစ်သည့် ကျန့်ယွင်တောင်၏ သတ္တမမြောက်အလွှာ၌ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တက်လှမ်းခြင်း ရောင်စုံအလင်းတန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုကဲ့သို့ လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အားကောင်းလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးသည် ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တစ်မျှင်သာ ကျန်တော့သည်တကား။ လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲ၌ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေရသည်။ ကျန်းချောင်ကျုံး၏ လက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများသည် လူသေပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ် ဝေဝါးသွားသော်လည်း စိတ်စွဲလမ်းမှုများ မပျောက်ပျက်သေးသဖြင့်၊ စိတ်စွဲလမ်းမှုကို အဆုံးသတ်ရန် တစ်ခုခုကို လာရောက်လုပ်ဆောင်နေသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် အလွန် တူလှသည်။
"တကယ်ပဲ ဘာအပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"
လီယန်ချူသည် တာအိုကျောင်းတော်၏ စစ်မှန်သော မန္တန်စကားလုံးများဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည့် ကျန်းချောင်ကျုံးကို လှမ်း၍ နှိုးဆော်ချင်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၌ ဘာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သေသေချာချာ မသိရသေးသဖြင့်၊ အကယ်၍ အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီး မျက်စိရှေ့က ကျန်းချောင်ကျုံးသာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါက ကိစ္စရပ်များစွာကို လုံးဝ စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ခွန်လွန်တောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"အကယ်၍ အစောပိုင်းက သွားခဲ့တာ ချင်းရန်ဇီရဲ့ ဂူဗိမာန်ဆိုရင်၊ နောက်ထပ် သွားမှာက အဲ့ဒီကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် ရှိနေတဲ့ နေရာများလား"
လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မခံရခင်တုန်းက ဟိုဘက်ကမ်းပန်းကို ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။ ၎င်း၏မွေးရပ်ဇာတိနှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူသည် အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ် သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက်တွင်မူ ပိုမို၍ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။
၎င်းသည် ကျန်းချောင်ကျုံးနှင့်အတူ တစ်လမ်းလုံး တိမ်စီးလိုက်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ခွာကာ အထီးကျန် သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
"သူက ဘာလို့ ဒီနေရာကို လာပြီး ကန်တော့ရတာလဲ၊ ကန်တော့ရမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလို့လား"
ကျွေ့ဟွာက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူကမူ ဤသင်္ချိုင်းဂူကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသဖြင့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
"နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ငါက ဒီသင်္ချိုင်းဂူထဲကနေ ရခဲ့တာ"
ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"ဒီအထီးကျန် သင်္ချိုင်းဂူပဲပေါ့၊ ဂူထဲက သရဲအိုကြီးဆီကနေ ရခဲ့တာလား"
လီယန်ချူသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေအထောက်အထားကို ကိုင်ဆောင်၍ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဂူထဲက သရဲအိုကြီးက သက်သေအထောက်အထားတစ်ခုသည် တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ယခုအချိန်တွင် အကြည့်များ ဝေဝါးနေဆဲပင်။ ၎င်း၏ဘယ်ဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို အသာအယာ ပူးကပ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်၏ အပေါ်တွင် တင်ကာ မုဒြာအမှတ်အသားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် ရေစီးရေလာကဲ့သို့ ချောမွေ့လှပလွန်းသဖြင့် ၎င်း၏ လက်ရှိ ဝေဝါးနေသော အကြည့်များနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်လှပေ။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်၌မူ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပျက်မလာခဲ့ချေ။ လီယန်ချူသည် ဤသင်္ချိုင်းဂူထဲ၌ အဆိုပါသရဲအိုကြီး မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမှန်း မသိတော့ပေ။
"ဂူထဲက သရဲအိုကြီးက ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတာလား"
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက် တုန်ခါသွားရ၏။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ဤနေရာ၌ လူရှာမတွေ့သဖြင့် တိမ်စီး၍ ထွက်ခွာသွားပြန်ရာ၊ တစ်လမ်းလုံး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လို့ပင်။ မြောက်ဘက်သို့ တစ်လမ်းလုံး မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝေမြို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ လီယန်ချူလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရသည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ခွာပြီး ဝေချန်မြို့၏ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာကာ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်လေသည်။ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်၏ လက်ရှိ ကျောင်းထိုင်ဆရာ ဖြစ်သော လီယန်ချူသည် ၎င်း၏နောက်၌ပင် ရှိနေခြင်းကြောင့် သေချာပေါက် ၎င်းအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးမည့်သူ မရှိချေ။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် အသာအယာ တွန်းလိုက်ရာ ပိတ်ထားသော သော့ခလောက်က ပြုတ်ကျသွားပြီး ၎င်းသည် တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော သော့ခလောက်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ မအောင့်နိုင်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားရ၏။
"ကောင်းလိုက်လေစွ ကျန်းချောင်ကျုံး၊ ခွင့်မတောင်းဘဲ ဝင်ရုံတင်မကဘူး၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကိုပါ အတင်းကျူးကျော်ဝင်ရောက်တယ်ပေါ့"
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် တစ်လမ်းလုံး လျှောက်ဝင်သွားသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့သဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းယွန်းကျောင်းတော် ရင်ပြင်ထဲမှ ကျောက်ခုံတန်းလေးပေါ်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ ဤပုံစံသည် ၎င်းအစောပိုင်းတုန်းက ခွန်လွန်တောင်ထဲမှ ဂူဗိမာန်သို့ သွားခဲ့စဉ်က ပုံစံနှင့် အလွန် တူလှ၏။
"သူက ငါ့ကို လာရှာတာလား"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးသည် ဤတစ်ကြိမ်၌မူ တိမ်စီး၍ ထွက်မသွားတော့ဘဲ ကျောင်းတော်ထဲ၌ အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ပြီး ပုံစံတစ်ခုတည်းကိုပင် ဆက်တိုက် ထိန်းထားခဲ့သည်။ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည်လည်း ၎င်း၏မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြ၏။ ဆံပင် ဖြူစပြုနေသည့် ဤအလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဆရာသည်ကား ၎င်းတို့ကို မြင်ဟန်မပြချေ။
ကျောင်းတော်၏ အပြင်ဘက်၌မူ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူများ ဥဒဟို သွားလာနေကြသည်။ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများသည် နားမဆံ့အောင် ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ကလေးများ၏ ဆူညံအော်ဟစ်သံများလည်း ရှိနေ၏။ တချို့နေရာများတွင်ဆိုလျှင် ဇနီးမောင်နှံများ ရန်ဖြစ်နေကြပြီး လမ်းမလယ်ခေါင်၌ ဗြောင်ကျကျ ရန်ဖြစ်နေကြခြင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် လူများ ဝိုင်းကြည့်ကုန်ကြတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်ရောက်၍ ဖြန်ဖြေပေးနေပုံရသော်လည်း ပိုမို၍ ဆိုးဝါးသွားစေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။ အဆိုပါဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ပိုမို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်လာကြသေးသည်။
ကျွေ့ဟွာ၌ ရွှန်းဖုန်းအာ နှင့် တီထင်း ဟူသော ပင်ကိုယ်တန်ခိုးစွမ်းအားများ ရှိနေသဖြင့် ဘာမဆို ကြားနိုင်သော်လည်း၊ သူမသည် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့်ပင် လှေကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး တံတိုင်းပေါ်၌ ဝပ်စင်းကာ ခေါင်းလေးကို အပြင်ဘက် ပြူးထွက်၍ ပွဲကြည့်နေတော့လေသည်။