အခန်း ၁၁၇၈
Vol. 118 Ch. 1178
အခန်း (၁၁၇၈) လူနှင့်အိုး တစ်ထပ်တည်းကျခြင်း
ဂူစင်သည် အထက်လောကမှ အမိန့်တော်ကို ခံယူကာ လူ့လောကရှိ သူပုန်သူခိုးများကို သတ်ဖြတ်ရန် ထူးခြားဆန်းပြားသော ရတနာထူးကို ဆောင်ယူလျက် ဆင်းသက်လာခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် လျန်ရှစ်မင်က လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် အထက်နတ်ဘုရားလောကသို့ ဆက်သွယ်ကာ ဤအကြောင်းအရာကို တိုင်တန်းအစီရင်ခံပြီး ဖြစ်၏။
ကိုရင်လေးမှာ နတ်ဘုရားလောကမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများ ချထားခဲ့သော နယ်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်ကာ မိခင်ဝမ်းအတွင်း လူဝင်စား၍ တက်လှမ်းခဲ့သဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ၏ မူလကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခင်ကတည်းက အလုပ်လုပ်ရာတွင် အားစိုက်ထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဟန်ပြသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။
‘ငါ လူ့လောကမှာ လုပ်ခဲ့သမျှတွေကို အထက်ကလူတွေ စောစောစီးစီး သိပြီး တိုင်တန်းထားကြပြီလား မသိဘူး…’
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကိုရင်လေး၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် မသိမသာ ချွေးစေးများ ပျံတက်လာတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်… လူ့လောကကြီး ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ၊ အထက်ကလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ဘယ်သူ့ဆီမှာလဲဆိုတာ သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်လေလေပဲ။”
“သာမန် သက်ရှိအချို့ သေဆုံးတာက ဘာဆန်းလို့လဲ။”
သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် လျန်ရှစ်မင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ…
“မင်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်မက်နေတဲ့သူကို နှိုးလိုက်သလိုပဲ၊ တာအိုညီနောင်… လက်စွမ်းပြလိုက်ပါတော့။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဤစကားတစ်ခွန်းက ဟွမ်ရှားမြို့ငယ်ရှိ ပြည်သူလူထုအား သေဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဤလူများအားလုံးမှာ မကြာမီ ဝိညာဉ်ပါချုပ်ငြိမ်းကာ အရိုးအသားများ အရည်ပျော် ပျက်စီးကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။
လျန်ရှစ်မင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်တံဆိပ်အမှတ်အသားကို ချိတ်ဆက်ကာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။
သူနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကုန်သည်တစ်ဦးမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန်အတွက် အသေးစား ကုန်သည်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လာရောက်ချုပ်နှောင်လိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားရပြီး ခြေလက်များကို မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။
“အဖေ…”
သူ၏ သမီးငယ်လေးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည်လည်း ဝမ်ရှို့အိုးပေါ်မှ လွင့်ပျံလာသော သွေးဆိုးအငွေ့အသက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူရိပ်များစွာမှာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးအတွင်းသို့ တပြိုင်နက်တည်း လွင့်ပျံဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
အမျိုးသားများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ကြတော့၏။
ဤနေရာတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြသော ဈေးသည်များ၊ အရောင်းအဝယ်သမားများ၊ ဟွမ်ရှားမြို့ကို ဖြတ်သန်း၍ နယ်စပ်အဝင်အထွက် ပြုလုပ်ကြမည့် သိုင်းလောကသားများ၊ ခရီးသွားများနှင့် ကုန်သည်များမှာ ယခုအချိန်တွင် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ အားလုံး ဝမ်ရှို့အိုးကြီးအတွင်းသို့ လွင့်ပျံဝင်ရောက်နေကြရသည်။
ထိုလူများ၏ ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံများမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိပြီး အနည်းငယ် ဆူညံသည်ဟုသာ ခံစားရလေသည်။
ထိုစဉ် ကောင်းကင်အစွန်းမှ ရုတ်တရက် ဖြူဖွေးသော သက်တံရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ဒုန်းစိုင်းဝင်လာတော့သည်။
“မင်းတို့ သတ္တိရှိလှချေလား။”
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။
စွမ်းအင်လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးအတွင်းသို့ နောက်ပြန်လွင့်ပျံနေကြသော သာမန်ပြည်သူများပေါ်ရှိ ဆွဲငင်အားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရပြီး လူတိုင်း မူလနေရာသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
၎င်းတို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသဖြင့် အချို့မှာ ပရမ်းပတာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်ကြ၏။
စောစောက အဖမ်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ရိုးသားသည့် ကုန်သည်ကြီးမှာ မိသားစုဝင် သုံးဦးစလုံး ဖက်လဲတကင်း ဖက်ထားကြပြီး သူက ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူကို သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် ကွယ်ကာ ကာကွယ်ထားရှာသည်။
ကိုရင်လေးနှင့် လျန်ရှစ်မင်တို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းပဲ…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယခင်အကြိမ်က လီယန်ချူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူ၏ အရှင်သခင်၏ ကယ်တင်မှုကို ခံခဲ့ရကာ ကြီးမားလှသော မဟာတရားစွမ်းအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီးမှ ကံတရားအခွင့်အလမ်းသစ်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ် လျန်ရှစ်မင် လူ့လောကသို့ ထပ်မံလာရဲခြင်းမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် လုပ်ကြံနိုင်မည့် နည်းလမ်းအချို့ကို ဆောင်ယူလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။
သူသည် ခွန်လွန်တောင်တွင် ကျွေ့ဟွာကို အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းစေခဲ့ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းသွားကြသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူပန်မွန်းကျပ်နေကာ မိုးတိမ်ကို စီးလျက် ကောင်းကင်ထက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
မျှော်လင့်မထားဘဲ ဤနေရာတွင် သွေးဆိုးအငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ သဲကန္တာရမြောက်ပိုင်းကို အကုန်အစင် သွေးဆေးခဲ့သည့် ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူ ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဘေးတွင်လည်း ကိုရင်လေးတစ်ပါး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်က လျန်ရှစ်မင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ခြင်း မရှိချေ။
ယခင်အကြိမ်က ဤလူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း အလောင်းကို ဝမ်ရှို့အိုးကြီးက ကယ်တင်သွားခဲ့ပြီး ကုသိုလ်ကံတရား တုံ့ပြန်မှုကို မရရှိခဲ့သဖြင့် ဤလူ မသေသေးကြောင်း သူ စောစောကတည်းက သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူ၏ အကြည့်က ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ကိုရင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်အကြိမ်က တွက်ချက်လို့ မရနိုင်တဲ့သူက မင်းဖြစ်နေတာပဲ။”
လို့ ဆိုလိုက်သည်။
ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားရတော့သည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက် ရှိနေသဖြင့် ယခင်အကြိမ်က လီယန်ချူ၏ စုံစမ်းတွက်ချက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ယခင်အကြိမ်က ကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက်ကို သိမ်းဆည်းခဲ့ပြီး သေဘေးကို တစ်ကြိမ် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် ချန်းဝူတောင်မှ နွေးထွေးသောကျောက်စိမ်း ကို ရရှိခဲ့ကာ လျန်ရှစ်မင်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်ဖက်လူက တံခါးဝအထိ လာရောက်ရှာဖွေနေပြီဖြစ်ရာ သူ ရင်ဆိုင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။
ကိုရင်လေးက လက်နှစ်ဖက်ကို မိုးလျက် သိမ်မွေ့စွာဖြင့်…
“အမိတ္တဘုရား… အခုအချိန်က ကြီးမားလှတဲ့ တိုက်ပွဲလောကကြီးပါ၊ သာမန် လူသားအချို့ပဲမို့လို့ ရန်ငြိုးမဖွဲ့ကြပါနဲ့၊ အားလုံး ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ စကားသံက တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို သက်သာစေကာ လူသတ်လိုစိတ်ကို လျှော့ချပေးနိုင်သော စွမ်းအား ရှိနေသည်။
ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟွမ်ရှားမြို့ငယ်အတွင်းရှိ သာမန်လူသားများမှာ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားကြရတော့၏။
၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ဤလူများအားလုံးမှာ နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်။ နတ်ဘုရားများသည် မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိနေကြပြီး လူ့လောက၏ အစားအစာများကို စားသုံးခြင်းမရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့အချင်းချင်းသာ ပိုမို၍ စကားပြောဆိုရလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။
မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားများကို ထားရစ်ပါဦး၊ သာမန်လူ့လောကရှိ အရှိန်အဝါကြီးမားသော လူကြီးလူကောင်းများပင်လျှင် သာမန်လူသားများ၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို မျက်စိထဲ ထည့်လေ့မရှိကြချေ။
ဤကဲ့သို့သော အယူအဆမျိုးမှာ ထိုလူကြီးလူကောင်းများ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေရုံသာမက ဆန်းကြယ်သည်မှာ သာမန်လူသားများကလည်း ဤအရာအတွက် စောစောစီးစီးပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ဥပမာအားဖြင့် မင်းစိုးရာဇာ မြင်းစီးလာပြီး လမ်းပေါ်တွင် လူကို တိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် လူသတ်အသက်လုခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့လျှင် အစိုးရရုံးသို့ တိုင်တန်းပါကလည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ပြီးဆုံးသွားတတ်ပြီး အချို့ဆိုလျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခနှင့်ပင် ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး အရေးယူပေးမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းမှာ အုပ်စုအချင်းချင်း အာဏာလုပွဲကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး တရားမျှတမှုကို တကယ်တမ်း ဖော်ဆောင်ပေးချင်၍ မဟုတ်ချေ။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသည်။ သူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါက မင်းအမေကို ဆွေးနွေးရမှာလား။”
သူသည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။
ကိုရင်လေး ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် ပေါ်တွင် နက်နဲစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ခုန်ကူးခြင်း နည်းလမ်းကို သုံး၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်တော့သည်။
၎င်းအပြင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်သည့် မှော်ရတနာကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အားကောင်းလှသော သက်သေခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
‘ဒီလို ကြမ်းကြုတ်တဲ့လူနဲ့ မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး၊ လစ်ပြေးတာက အကောင်းဆုံးပဲ။’
ဟု ကိုရင်လေးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်ခုန်ကူးခြင်း အတတ်ပညာမှာ အပြည့်အဝ မဖော်ဆောင်ရသေးမီမှာပင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်ရတနာမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်တစ်ချက်အောက်တွင် ဘုန်းခနဲ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။
ထို့နောက် ကြီးမားလှသော လက်မည်းကြီးတစ်ခုက သူ၏ လည်ပင်းကို လာရောက်ညှစ်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကိုရင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားရတော့၏။
တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဤနက်နဲဆန်းကြယ်လှသော လူဝင်စားနတ်ဘုရားကို ဖမ်းဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော သွေးစွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဟုန်းဟုန်းတောက် စီးဝင်သွားတော့သည်။
ဘုန်း…
လီယန်ချူက ကိုရင်လေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တက်ကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်နင်းချလိုက်ရာ ကိုရင်လေး၏ ဦးခေါင်းမှာ ရွှံ့နွံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။
“ငါနဲ့ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးမလို့လား။ ငလူးမကိုရင်… မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။”
လီယန်ချူက ကိုရင်လေးကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေထားပြီး သူ မည်မျှပင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ထုတ်ဖော်စေကာမူ၊ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို သုံးစေကာမူ မည်သို့မျှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
သူသာ စတင်ကတည်းက တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးခဲ့လျှင် ရှင်သန်ခွင့် တစ်ချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူက ဦးစွာ လက်ဦးမှု ရယူထားသဖြင့် မည်သည့် ဟင်းလင်းပြင်မှော်အတတ်ကိုမျှ အသုံးပြု၍ မရတော့ချေ။
ကိုရင်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အရှက်ရပြီး နှိမ့်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သွားများ ကျိုးပဲ့ကုန်တော့သည်။
သူသည် လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရုန်းကန်နေရပြီး ရေမရှိသော ကုန်းပေါ်က ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေရှာသည်။
သူ၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။
သူသည် အမြဲတမ်း လောကပြင်ပတွင် တည်ရှိနေခဲ့ပြီး လူ့လောက၏ အငြင်းပွားမှုများတွင် မြင့်မြတ်သော နေရာမှသာ ကြည့်ရှုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အထက်လောကမှ နတ်ဘုရားများက သူ့ကို နယ်ရုပ်အဖြစ် သုံးခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်သောသူကို ဆင်းသက်စေမည် မဟုတ်ချေ။
မဟာရှန်း နတ်ဘုရားများက သူ့ကို မိစ္ဆာနယ်မြေ လမ်းကြောင်း ဖွင့်လှစ်ရန် တောင်းဆိုစဉ်ကလည်း အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားခဲ့ကြသည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တန်ခိုးကြီးမားသောသူ ရှိနေသည့် လူငယ် လျန်ရှစ်မင်ကပင် သူ့ကို အထက်လောကလမ်းကြောင်း ဖွင့်လှစ်ပေးရန် လာရောက်တောင်းဆိုစဉ်က စကားကောင်းဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက်နှင့် သေဘေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော နွေးထွေးသောကျောက်စိမ်းကိုပါ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်မထားဘဲ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှအထိ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပြီး ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဖမ်းခံရရုံသာမက မျက်နှာကိုပါ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ အလွန်ပင် အရှက်ရလှ၏။
လူအများမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။
လူငယ်ကျင့်ကြံသူ လျန်ရှစ်မင်မှာမူ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို စောစောကတင် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် လွင့်မျောလျက် ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
ထိုကိုရင်လေး ကျွမ်းကျင်သော ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပါလျက်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။
ဟွမ်ရှားမြို့ငယ်ရှိ ပြည်သူများစွာ၏ အကြည့်မှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြပြီး…
‘ဒီဆရာလေးက တကယ်ကို ကြမ်းကြုတ်တာပဲ။’
သို့သော်လည်း သူ၏ စကားကို ကြားရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေရသနည်း။
ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေးသည် လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် လီယန်ချူက ခြေထောက်ကို အားစိုက်၍ ထပ်မံနင်းချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးချင်းချင်းနီကာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
“မင်းကို သတ်ရတာ ငါ့အတွက် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ရသလိုပဲ၊ မင်းက ငါ့ကို လာပြီး စကားပြောနေသေးတယ်ဟလား။”
လီယန်ချူ၏ စကားသံက ကိုရင်လေး၏ နားထဲသို့ စီးဝင်သွားခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် မခြားချေ။ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း ဖြစ်၏။
ဘုန်း…
လီယန်ချူက ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကိုရင်လေး၏ ဦးခေါင်းကို နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ သွေးများနှင့် အရိုးစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
လျန်ရှစ်မင်က အခွင့်အရေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို နှိုးဆွ၍ တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးမှာ အလွန်လေးလံလှသော အရာဖြစ်ပြီး ၎င်းကို နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့် တောင်တန်းပေါင်း ထောင်သောင်းချီသည့် ဖိအားမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သဖြင့် မည်မျှပင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပါစေ အရိုးအသားများ ကျိုးပဲ့ကာ ဝိညာဉ်ပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ် သူ ထပ်မံပြန်လာသောအခါ ဤအိုးကြီး၏ အသုံးပြုပုံအချို့ကို ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
၎င်းအပြင် သူနှင့် လီယန်ချူတို့ တိုက်ခိုက်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ပေါက်ကွဲမှု အရှိန်အဝါများကပင် ဤဟွမ်ရှားမြို့ငယ်ရှိ သာမန်လူသားများကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဒါကို သုံးပြီး ဤတာအိုဆရာလေး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဖြစ်၏။
ဒေါင်…
လီယန်ချူက ခြေတစ်ချက် လွှဲကန်လိုက်ရာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် ကန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အိုးကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး တိမ်တိုက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
လျန်ရှစ်မင် - “……………………”
ရှူး…
လီယန်ချူက ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ မြင့်မားလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့၏။
လျန်ရှစ်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ယခင်အကြိမ်က သူသည် ကျန်ကျောင်းဓား အောက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ အောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဤအိုးကြီးပေါ်မှ အသုံးပြုပုံများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ အိုးကြီးနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်၏။
လျန်ရှစ်မင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်က လူငယ်တာအိုဆရာလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
‘သူက ယခင်အကြိမ် တွေ့ခဲ့တာထက် ပိုပြီး သန်မာလာသလိုပဲ။’
သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး…
‘ငါလည်း အောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရထားတာပဲ၊ သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။’
ထိုစဉ် မူလက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေးသည် ထိုနွေးထွေးသောကျောက်စိမ်း၏ အစွမ်းကြောင့် သေဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။
မူလက ပျက်စီးသွားသော ဦးခေါင်းမှာ ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ပေါင်းစပ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လည်အသက်ရှင်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ထပ်မံမနေရဲတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။
ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်သရွေ့ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက်က ကောင်းကင်ကံတရားကို ဖုံးကွယ်ပေးထားမည်ဖြစ်ရာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ သူ့ကို မည်သို့မျှ ရှာဖွေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း သူသည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်လှမ်း၍ လူငယ်ကျင့်ကြံသူနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရမည့် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နတ်မီးအိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် စောစောက အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း နွေးထွေးသောကျောက်စိမ်း၏ အစွမ်းကြောင့် တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အသက်ရှင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးအနေဖြင့် ဒါကို မသိနိုင်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စောစောစီးစီးပင် ပြင်ဆင်ထားရသနည်း။
ကိုရင်လေး မသိသည်မှာ လီယန်ချူတွင် ကုသိုလ်မှတ်များတုံ့ပြန်မှု ရှိနေသဖြင့် လူတစ်ယောက် သေသလား မသေသလား ဆိုသည်ကို အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
လီယန်ချူက ခြေတစ်ချက် ထပ်မံနင်းချလိုက်ရာ…
ခလွက်…
ကိုရင်လေး၏ ရင်ဘတ်အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ တိုက်ရိုက်ပန်းထွက်လာကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
သူသည် ယခင်က မိစ္ဆာနယ်မြေလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကောင်းကင်လူသားများကို လမ်းပြခဲ့ကာ အမြဲတမ်း အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
မဟာရှန်းကျင့်ကြံသူများ သေဆုံးခြင်း၊ လျန်ရှစ်မင် ပိုင်းဖြတ်ခံရခြင်း စသည့် တိုက်ပွဲများမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ခဲ့ချေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤလောကပြင်ပတွင်တည်ငြိမ်စွာ နေခဲ့သော ကိုရင်လေးမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
“တာအိုညီနောင်… နေပါဦး။”
“ငါ့အထက်မှာ လူရှိတယ်နော်။”
စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယန်ချူက ခြေတစ်ချက် ထပ်မံနင်းချလိုက်ပြန်ရာ ၎င်းအထဲရှိ ဝိညာဉ်ငါးပါးနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားရတော့သည်။
အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော သွေးစွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းသွားသဖြင့် အရိုးများပင် အရည်ပျော်သွားရတော့၏။
မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရသည်။
“မင်းအမေ ရှိတာလား။”
လီယန်ချူက ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤကိုရင်လေးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။
ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးစလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားရလေပြီ။
လီယန်ချူက ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
ဤမျှဖြင့် အထက်လောကမှ စေလွှတ်လိုက်သော အရေးကြီးသည့် နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။
ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းမှာ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမြဲဖြစ်ပြီး လီယန်ချူနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ သေဘေးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ချေ။
နတ်မီးလျှံအောက်တွင် အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ မန္တန်အမှတ်အသားများမှာ အော်ရာကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည့် ကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဤကောင်းကင်လိမ်လည်ခြင်း အဆောင်စာရွက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လျန်ရှစ်မင်က ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို နှိုးဆွလိုက်ရာ လူသတ်လိုစိတ်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။
ရှေးဟောင်းခေတ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။
ယာစီ ၊ ဆွန်းနီ ၊ ချောင်ဖုန်း ၊ ပါးရှ ၊ ကျိုဖုန်း ၊ အမြီးကိုးချောင်းမြေခွေး ၊ ဟူကျောင်း တို့မှာ လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာကြပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါများက မိုးမြေလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ဟိန်းသွားစေတော့သည်။
၎င်းမှာ ထိုရှေးဟောင်းခေတ်ကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ရှိပြီး အမျိုးစုံသော သားရဲကြီးများ သောင်းကျန်းလျက် လူသားများကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ပျော်မွေ့နေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
တစ်ဖက်တွင်မူ တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းရက်စက်သည့် သားရဲကြီးများမှာ ကောင်းကင်မှ တပြိုင်နက်တည်း ပြေးဆင်းလာကြပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာမူ တစ်ကိုယ်တော် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်လှမ်းနေသည်။
သူသည် တစ်ဦးတည်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ စစ်သည်ရဲမက် ထောင်သောင်းချီသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။
လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို နှိုးဆွလျက် ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ရှူး…
ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရာ ဆွမ်နီသားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ အလယ်မှနေ၍ နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားရပြီး ဓားအလင်းတန်းမှာ အရှိန်အဟုန်မပျက် ဆက်လက်ပြေးဝင်သွားသဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ သားရဲကြီး သုံးလေးကောင်မှာလည်း အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားရတော့သည်။
လီယန်ချူက ဓားကို လွှဲယမ်းကာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ သားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားကြရတော့၏။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထည်ဝါလှပြီး မျက်နှာမှာ ခန့်ညားလှကာ တစ်ကိုယ်တော် ဓားတစ်လက်ဖြင့်သာ ဤရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့ပြီး…
အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းရက်စက်သည့် အရှိန်အဝါမှာ တောက်ပလှသဖြင့် မည်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြချေ။
လျန်ရှစ်မင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျုံ့ဝင်သွားရပြီး သူသည် ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ဤမျှအထိ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ထိုစဉ် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လျန်ရှစ်မင်က နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းပင် နှိုးဆွလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဤဝမ်ရှို့အိုးကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် လူသားမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ရှိကာ…
အကြည့်က အေးစက်လှပြီး လူသတ်လိုစိတ်များ ထူထပ်နေသည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးက လီယန်ချူထံသို့ ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်ရန် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များမှာလည်း အကုန်အစင် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိတော့ချေ။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသော ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအား ဖြစ်၏။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစီရင်ဝတ်စုံမှာ အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲကာ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှ၏။
ဘုန်း…
ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ တလိပ်လိပ် တက်လာပြီး ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းသော ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားကိုပင် တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်တွင် လျန်ရှစ်မင်မှာ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ နတ်လက်နက်၏ ဝိညာဉ် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအိုးကြီးမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် သူသည် လက်နက်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် လူက အိုးကို ထိန်းချုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိုးက လူကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
“မင်းက လူလည်းမကျ ၊ သရဲလည်းမဆန်တဲ့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်သွားပြီး ဒီအိုးမည်းကြီးရဲ့ လက်နက်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားတာကိုး။”
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ စကားသံက ဝမ်ရှို့အိုးကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါက မြင့်မြတ်လှတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း ဖြစ်တဲ့ လူနှင့်အိုး တစ်ထပ်တည်းကျခြင်း ပဲ၊ မင်းကို သတ်ဖို့အတွက် သီးသန့်ပဲ။”
ဤလူမှာ စွဲလမ်းစိတ်ကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး လက်နက်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားသည်ကိုပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မသိရှိရှာချေ၊ သနားစရာ ကောင်းလှ၏။
ဒေါင်…
လီယန်ချူက ဓားကို လွှဲယမ်းကာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လွင့်ထွက်သွားစေတော့သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် မည်သည့် အစအနမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိချေ။
လျန်ရှစ်မင် ဟူသော မှော်ရတနာဝိညာဉ် ရှိနေသဖြင့် ဤအိုးကြီး၏ ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏၊ လူနှင့်အိုး တစ်ထပ်တည်းကျခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုကြီးမားလှသော အိုးမည်းကြီးမှာ တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ မကြီးမားတော့ဘဲ တစ်တောင်ခန့်သာ မြင့်မားတော့ကာ လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာတော့သည်။
၎င်းမှာ အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော၊ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။
ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်…
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာသော တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရကာ ကြီးမားလှသော အသံကြီးများက မိုးမြေလောကကြီးကို တုန်ဟိန်းသွားစေတော့သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။
လျန်ရှစ်မင်သည် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသော်လည်း…
လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် ပါရမီထူးခြားလှသဖြင့် တစ်ဓားပြီးတစ်ဓား ပိုင်းဖြတ်ကာ သူ့ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေဆဲ ဖြစ်သည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး…
‘ငါသာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီလျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို မသုံးခဲ့ရင်၊ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းအတွင်းမှာတင် သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလောက်ပြီ။’
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နှိုးဆွလိုက်ရာ မန္တန်အမှတ်အသားများ တောက်ပလာပြီး ရင်ထဲတွင် ရဲစွမ်းသတ္တိများ ပြန်လည်ပြည့်နှက်လာတော့သည်။
အိုးမည်းကြီးမှာ လေခွန်အားကို စီးလျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ပေါက်လာကာ လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်နောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
၎င်းသာ ထိမှန်သွားပါက သူ၏ အရိုးအသားများ ကျိုးပဲ့သွားမည် ဖြစ်၏။
လီယန်ချူက မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဤပိုက်ကွန်ကြီးအတွင်း၌ စစ်မှန်သော ရေစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဆေးကြောပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး စွမ်းအား အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
သို့သော်လည်း မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန်မှာ မန္တန်စွမ်းအား အလွန်ပင် ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် သူသည် အခွင့်အရေးကို သေချာကြည့်ကာမှ နှိုးဆွလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို လာရောက်လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး စစ်မှန်သော ရေစွမ်းအင်များ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာကာ ဝမ်ရှို့အိုးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ဆေးကြောပစ်တော့သည်။
ဤမြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန်မှာ နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ကိုပါ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။
၎င်းတွင် အဆောင်အယောင်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရင်းများ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုကိုမူ သိသာစေသည်။
လီယန်ချူက ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို သုံး၍ အိုးမည်းကြီးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ရင်း…
“မင်းက ဒီအိုးကြီးနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာဆိုတော့ ငါ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာတာပေါ့။”
ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ထက်တွင် အိုးမည်းကြီးမှာ အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာလိုက်၊ သေးငယ်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလာလိုက်၊ ကလေးသူငယ်၏ လက်သီးဆုပ်ခန့် သေးငယ်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထူထပ်နေပြီး ရက်စက်သည့် သားရဲကြီးများမှာ အသက်ဝင်လာကာ စစ်မှန်သော ရေစွမ်းအင်၏ ဆေးကြောမှုကို အဆက်မပြတ် ခုခံနေကြသည်။
လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဤခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့်…
ဒေါင်…
ကျယ်လောင်စူးရှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းကို အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံကို ပို့ပေးမယ်။”
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သီးသန့်နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်၏။
ခေါင်းလောင်းသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန် ဟူသော နတ်ဘုရားရတနာ နှစ်ခု၏ ပူးပေါင်းမှုအောက်တွင် ဤနောက်ခံသမိုင်းကြောင်း မရေမရာဖြစ်နေသော လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖြတ်ပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
လျန်ရှစ်မင်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး…
‘မကောင်းဘူး… ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးက ဘာမှမဖြစ်ရင်တောင်၊ ငါကတော့ ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။’
သူ့တွင် ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် အသိစိတ်ခုနစ်ပါး ရှိနေရာ ရုတ်တရက် အသိစိတ်ခုနစ်ပါးထဲမှ နှစ်ပါးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး စွမ်းအားများကို ဝမ်ရှို့အိုးကြီးအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလာပြီး မိုးမြေလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင်မူ ပြန်လည်၍ အကြီးအကျယ် ကျုံ့ဝင်သွားကာ ကလေးသူငယ်၏ လက်သီးဆုပ်ခန့် သေးငယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။
မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ တိုက်ရိုက် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အနက်ရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ဝမ်ရှို့အိုးကြီးမှာ လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားလာခဲ့သည်။
“ထပ်ပြီး ပူဇော်မယ်။”
လျန်ရှစ်မင်က စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် အသိစိတ်ခုနစ်ပါးထဲမှ နောက်ထပ် သုံးပါးကိုပါ တိုက်ရိုက် ပူဇော်လိုက်ပြန်ရာ ယခုအခါ သူ့တွင် ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် အသိစိတ်နှစ်ပါးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်ရှိ အနက်ရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာမူ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ပိုးဖဲကြိုးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နေတော့၏။
မြူနှင်းမိုးမြေပိုက်ကွန်က ရှေ့သို့ ပြန်လည်လှမ်းဆီးလိုက်သည်။
ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်…
အကြိမ်ပေါင်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ရိုက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။
ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း၏ အသံမှာလည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ့ကို မည်သို့မျှ မသက်ရောက်နိုင်တော့ချေ။
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ မဟာဝိညာဉ် မှာ အလွန်ပင် သန့်စင်ပြီး အဖိုးတန်လှသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျင့်စဉ်လမ်း ပျက်စီးခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသိစိတ်ငါးပါးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အလွန်ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းအပြင် မဟာဝိညာဉ်ပေါ်ရှိ ကွဲအက်မှုများမှာလည်း ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။
သူ့တွင် အသိစိတ်ငါးပါး လျော့နည်းသွားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ သန်မာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် စိတ်အလိုအတိုင်း ဖော်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရတော့သည်။
‘အရှင်သခင်က ငါ့ကို မဟာဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်လမ်းကို သင်ကြားပေးပြီးတဲ့နောက်၊ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကိုပါ ချီးမြှင့်ခဲ့တယ်၊ ယခင်အကြိမ် ရှုံးနိမ့်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း စိတ်ဝိညာဉ်လောင်ကျွမ်း ပူဇော်ခြင်းနည်းလမ်း ကို ထပ်မံသင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် ဒီတာအိုဆရာလေးကို သတ်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်၊ ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ကို ကျေးဇူးကြီးမားတယ်။’
ဟု လျန်ရှစ်မင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်မှ အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လေးလံလှပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။
၎င်းမှာ လူက အိုးကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အိုးက လူကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှ၏။
သို့မဟုတ်လျှင် ထိုမဟာဝိညာဉ်မှာ မူလကပင် ဤအိုးကြီး၏ ပူဇော်သက္ကာမျှသာ ဖြစ်နေသလား မသိချေ။
လျန်ရှစ်မင်မှာ များစွာ တွေးတောရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ သူသည် ထပ်မံ၍ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
လာမည့်အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ အကုန်အစင် ဆုတ်ဖြဲခံရလျက် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပြန့်ကားသွားတော့၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဆင်းသက်လာပြီး မည်သည့်မှော်အတတ်မျှ သီမဝင်နိုင်တော့ချေ။
ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်…
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ကြည်လင်သွားကာ စွမ်းအင်လှိုင်းတံပိုးများမှာ မိုင်ပေါင်းရာချီသော ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ကားသွားတော့သည်။
ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းမှာ မည်သို့ကြည့်ရသည်ဖြစ်စေ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်နှင့် တူလှသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။