အခန်း ၁၁၇၉
Vol. 118 Ch. 1179
အခန်း (၁၁၇၉) ဝမ်စန်းကျိန်စာ
ဝူးးး ဝုန်းးး
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် နက်မှောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။
ဤအိုးကြီးသည် အလွန်တရာ အမင်္ဂလာရှိလှ၏။
လီယန်ချူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာပေးဖြင့်၊ သွေးလှိုင်းအဟုန်တို့ မိုးကောင်းကင်အထိ တက်ကြွနေလျက် ဓားကို ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ အားကုန်လွှဲခုတ်ချလိုက်သည်။
ဒေါင်...
ဘုရားကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုမှ ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြောင်းပြန်လန်ကာ လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်၌ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ပြီး အစအနတစ်ခုပင် ပဲ့ကြွေသွားခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူ၏ ဤဓားချက်သည် သိုင်းဝိညာဉ်အစစ်အမှန် ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။
ထိုမျှမကသေး၊ ဤဓားချက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျန်ရှစ်မင်၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကိုပါ ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။ လျန်ရှစ်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ထိုအသက်ငယ်ငယ် တာအိုဆရာသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုနက်နဲဆန်းကြယ်လာပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်တွင်လည်း လွန်စွာ ရက်စက်ပြတ်သားလှပေစွ။
"ဒီတစ်ခေါက်သာ သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင် ငါအသက်ရှင်နေလည်း ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။" ဟု လျန်ရှစ်မင် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ခပ်ဆတ်ဆတ် နှာမှုတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။
"နောက်တစ်ကြိမ်... ပူဇော်မယ်"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုနှင့် လိပ်ပြာတစ်ခု ကို ထပ်မံ၍ ပူဇော်ပသလိုက်ပြန်ရာ၊ အခြေခံအသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် လိပ်ပြာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ အရှိန်အဝါသည် အရူးအမူး မြင့်တက်လာပြီး ယုတ်မာညစ်ထေးသော အငွေ့အသက်တို့သည် ထင်ထင်ရှားရှား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အိုးကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဝတ်စပတ်တီးများသည် ထက်မြက်လှသော ဓားလှံများကဲ့သို့ လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ ထိုအဝတ်စပတ်တီး တစ်ချောင်းချင်းစီသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေ၏။
လီယန်ချူသည် ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းထားပြီး မျက်ဝန်းအစုံက အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေလျက်၊ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားဖန်ဆင်းခြင်းအတတ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်အသီးသီးတွင် ကျန့်ကျောင်းဓား ၊ လှံရှည်ကြီး ၊ မီးလျှံလှံ ၊ မိုရှဲ့နတ်ဓား ၊ စကြာဝဠာကွင်း နှင့် ရွှေအုတ်ခဲ တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ဤအရာများအားလုံးသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်လက်နက်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့က အနှိုင်းမဲ့ထက်မြက်ကြကာ အချို့ကမူ စိန်ကျောက်ထက်ပင် ခိုင်မာကြပေသည်။
ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်
လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အရိပ်သဏ္ဌာန်အောက်တွင် မတူညီသော အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှနေ၍ အားကုန် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟ၍ စစ်မှန်သောမီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ချက်ချင်းပင် မီးပင်လယ်ကြီး လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ဦးခေါင်းသုံးလုံးစီမှ စစ်မှန်သောမီးများကို အသီးသီး မှုတ်ထုတ်ကြရာ လွန်စွာ ပြင်းထန်လှပေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မီးပွားများ ဘေးဘီသို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ရဲရဲနီနေသော သံတုံးကြီးကို တူကြီးဖြင့် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံးသည် စစ်မှန်သော ဒေါသမီးတို့ တောက်လောင်နေကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက ထူထပ်လှ၏။ အချင်းချင်း တည့်တည့်တိုးကာ အကြိတ်အနယ် ယှဥ်ပြိုင်နေကြပြီး မည်သည့် လှည့်ကွက်မျှ မပါဝင်ပေ။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အဝတ်စပတ်တီးများကို လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက် တစ်ခုပြီးတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုရိုက်ပစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် ရှားပါးလှသော ရတနာကြီးဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ ရှိနေသည့်အပြင်၊ လျန်ရှစ်မင်၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုပါ ပူဇော်ထားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နောက်သို့သာ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားရရှာသည်။
သို့သော်လည်း ဤအမင်္ဂလာလက်နက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှပြီး၊ ဤပူဇော်ခြင်းအတတ်သည်လည်း အလွန် ရှေးကျလှသဖြင့် ရတနာ၏ စွမ်းပကားကို ပိုမိုတိုးတက်စေနိုင်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး နားကွဲမတတ် အသံဗလံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒိန်းးးကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အနောက်သို့ အသီးသီး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်ရှိ အဝတ်စပတ်တီးများသည် ဒေါသတကြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။ အိုးကြီး၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင်လည်း ပဲ့ကြွေသွားသော အပေါက်အပြဲ အနည်းငယ် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါက မိုးကောင်းကင်အထိ မြင့်တက်နေလျက် ရွှေချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းကာ၊ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် အစွမ်းထက်သော နတ်လက်နက် အမြောက်အမြားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်းက -
"နောက်တစ်ခေါက် လာစမ်း" ဟု ခပ်ဆတ်ဆတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ခုံးဗဟိုတွင် ရွှေရောင်အစက်အပြောက်တစ်ခု လင်းထိန်လာပြီး ထိုရွှေရောင်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်
ထိုအရာသည် အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဥ် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် လီယန်ချူသည် တောင်တန်းများကို ချီပိုး၍ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သောအတတ် ၊ အနှိုင်းမဲ့ခွန်အားအတတ် နှင့် တောင်ထမ်းအတတ် စသည့် ကြီးမားသော နတ်ဘုရားအတတ်အမြောက်အမြားကိုပါ ထပ်ဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။
တစ်ခဏချင်းတွင်ပဲ သူ၏ ခွန်အားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး မြေကမ္ဘာကြီးပင် လှုပ်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း
နက်မှောင်သော ဥက္ကာပျံတစ်ခုနှင့် ရွှေရောင်ဥက္ကာပျံတစ်ခုတို့ အချင်းချင်း တိုက်မိကြသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ ဆယ်ဂဏန်းမကသော အကြိမ် အရေအတွက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။
ဤအချိန်တွင် လျန်ရှစ်မင်သည် အသိစိတ်ကို လုံးဝ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပူဇော်ပြီး ခွန်အားကို လဲလှယ်ယူမည့်အလုပ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် သူပြန်လာသောအခါတွင် ကိုရင်လေး ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူသည် ရူးသွပ်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူသည် ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ပူဇော်ပစ်လိုက်ရာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် နက်မှောင်သော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤမီးလျှံသည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စွဲကပ်သွားပါက စိတ်ထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အတွေးအကြံများကို နှိုးဆွပေးကာ လူသားတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဥ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ၊ ထိုနက်မှောင်သော မီးလျှံ၏ ငြိတွယ်ခြင်းကို ခံရလျှင် အလွှာလိုက် ပျက်စီးသွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။
"ခွေး တာအိုဆရာ... မင်း သေရမယ်"
လျန်ရှစ်မင်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံသည် အိုးကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်သံပတ္တမြားတို့ တိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ အားကောင်းမောင်းသန် ရှိလှသည်။ နက်မှောင်သော မီးလျှံများသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွား၏။ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လီယန်ချူထံသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်အေးစက်နေပြီး မည်သည့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမျှ မရှိပေ။ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အရိပ်သဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် ရဲရင့်လှစွာပဲ ဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကာ သတ်ဖြတ်ရန် တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဘာတွန့်ဆုတ်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။
ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ ဘေးဘီသို့ လွင့်စင်ကာ၊ ဓားဖြင့်ခုတ်၊ ဓားဖြင့်ပိုင်း၊ လှံဖြင့်ထိုးနှက်နေတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ဤနက်မှောင်သော မီးလျှံ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရသည့်အပြင် ပိုမို၍ပင် ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်၌ အမာရွတ် အမြောက်အမြားကို ချန်ထားခဲ့လေသည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။
"မဖြစ်နိုင်တာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ အားလုံးကို ပူဇော်ပြီးပြီပဲ။ ဒီနက်မှောင်တဲ့ မီးလျှံက လူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေပြီး အခြေခံကို ဖျက်ဆီးနိုင်တာကို... ဘာလို့ သူ့အပေါ်မှာ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိရတာလဲ "
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ရောက်ရှိလာပြီး အရှိန်အဝါက အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးကဲ့သို့ ရှိကာ၊ ဆန်းကြယ်လှသော ကွက်ကျော်များကလည်း အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်နေလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သိုင်းဝိညာဉ်အစစ်အမှန်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။
ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်
နက်မှောင်သော အိုးကြီးပေါ်တွင် နောက်ထပ် အက်ကြောင်းအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လှံရှည်ကြီးကို လွှဲယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဤဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားစေပြီး၊ တောက်လောင်နေသော နက်မှောင်သည့် မီးလျှံများသည်လည်း အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်သို့ မတက်လှမ်းမီကပင် လီယန်ချူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အစစ်အမှန်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှကြောင်း၊ သာမန် သိုင်းလူသားနတ်ဘုရားများ နှင့် လုံးဝ မနှိုင်းယှဥ်နိုင်ကြောင်း ခံစားမိခဲ့ဖူးသည်။
နက်မှောင်သော အိုးကြီးပေါ်တွင် ယခုအခါ လူသားမျက်နှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အေးစက်ကာ တွန့်လိမ်နေလျက် မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးဖိမရသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းက ဘာလို့ ဒီနက်မှောင်တဲ့ မီးလျှံရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရတာလဲ "
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အရိပ်သဏ္ဌာန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် မီးထဲမှ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်ထားပြီး မီးလျှံအမြောက်အမြားကိုလည်း တတ်ကျွမ်းထားသဖြင့် ဤနက်မှောင်သော မီးလျှံသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း သူ့ကို ဒဏ်ရာမရစေနိုင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရွှေချပ်ဝတ်ကို ဆင်မြန်းကာ၊ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကို လည်ပတ်စေလျက်၊ လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါက လွန်စွာ ပြင်းထန်လှ၏။
ချန် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့၊ သူသည် ကိုယ်ကို လွှဲကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လျက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။ နက်မှောင်သော မီးလျှံများသည် ဆယ်ပေခန့် မြင့်မားနေပြီး မီးမြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီယန်ချူထံသို့ ကိုက်ခဲရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
ရှူးးး
အလွန်တရာ စုစည်းထားသော ခရမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုက ဤမီးမြွေကြီးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုဓားချက်သည် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး အိုးကိုယ်ထည်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် နစ်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဤဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းသည် လက်နက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤအက်ကြောင်းသည် လွန်စွာ နက်ရှိုင်းကာ ဖြတ်ပိုင်းမျက်နှာပြင်က ညီညာလှသည်။
လျန်ရှစ်မင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရရှာသည်။ ထိုလူသားမျက်နှာသည် လွန်စွာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ရုန်းထွက်ချင်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ၊ မျက်နှာပေါက်ငါးခုမှ သွေးများ စီးကျလာသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသဖြင့် လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး တွန့်လိမ်နေတော့သည်။
လီယန်ချူသည် လက်ဝါးချက် အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက် ရိုက်သွင်းလိုက်ရာ ထူထဲရိုင်းစိုင်းလှပြီး နတ်ဘုရာူလမ်းစဥ်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းစွမ်းအား ကိန်းဝပ်နေသည်။ သေသေချာချာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားလမ်းစဥ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း အစီရင်စာလုံးအနည်းငယ် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။
လျန်ရှစ်မင်သည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်များ အနည်းငယ် ဝေဝါးလာပြီး ဦးနှောက်က မကြည်လင်တော့ဘဲ ခွန်အားလည်ပတ်မှုကလည်း လွန်စွာ ထစ်ငေါ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် နတ်မန္တန်အမြောက်အမြားကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ကာ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင်မှ သူသည် ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ ယခင်က ဓားဖြင့် အဖြတ်ခံထားရသော နေရာသည် ပြန်လည်မဆက်စပ်နိုင်တော့ရုံမျှမက၊ ဤရိုင်းစိုင်းသောလူသား၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသော နေရာပေါ်ရှိ မန္တန်အမှတ်အသားများသည်လည်း လုံးဝ ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးသည် လေးထောင့်စတုရန်းပုံစံရှိသော ရှေးဟောင်း ကြေးနီအိုးကလေး ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူ ထိုအိုးကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီးနောက် အိုးဝမှနေ၍ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်တော့သည်။
နင်ရွှီးနယ်မြေမြတ် ၏ တောင်စောင့်ရတနာကြီး ဖြစ်သော တီကျိမှန် နှင့် ထိုက်ရွှီးကျောက်စိမ်းအိုး တို့ပင်လျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သန့်စင်သော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာအကြောင်းတရားနှင့် ကြီးမားသော နတ်စွမ်းအားများ ရှိသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်ပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ အထပ်ထပ် ရှိနေသဖြင့် ချေဖျက်ပစ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။
သို့သော်ငြားလည်း လီယန်ချူသည် အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ လှုပ်ရှားမှုက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှကာ၊ လက်ဝါးတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဤဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ စွမ်းအားများ ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ပင့်တင်၍ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို အရည်ပျော်စေတော့သည်။
လျန်ရှစ်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ဝိညာဉ်က ရူးသွပ်စွာ သတိပေးနေခဲ့သည်။ ဤအသက်ငယ်ငယ် တာအိုဆရာတွင် ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ငါ့ကို အိုးနဲ့အတူ တစ်ပါတည်း ခုတ်ထစ်ပစ်လုနီးပါး လုပ်ရုံတင်မကဘဲ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကိုပါ အရည်ပျော်ပစ်ဦးမလို့လား။ ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်"
ဟု လျန်ရှစ်မင် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။
ထိုအသက်ငယ်ငယ် တာအိုဆရာ သည် ကောင်းကင်လူသားတို့ အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ သတ်ဖြတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အိုးကိုယ်ထည်ပေါ်၌ နတ်ဘုရားလမ်းစဥ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း အစီရင်စာလုံးများ ရှိနေရုံမျှမက၊ ဓားခုတ်ရာ၊ ဓားပိုင်းရာ ဒဏ်ရာအချို့လည်း ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနက်မှောင်သော မီးလျှံကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျန်ရှစ်မင်ကသာ လီယန်ချူကို ရှောင်တိမ်းနေရပြီး အတူတူ ထိပ်တိုက်မတွေ့ရဲတော့ပေ။
လီယန်ချူက အေးစက်သော လေသံဖြင့် -
"အိမ်ခြေမဲ့ခွေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက အလွန်တရာ လှောင်ပြောင် သရော်နေ၏။
နက်မှောင်သော အိုးကြီးပေါ်တွင် လျန်ရှစ်မင်၏ မျက်နှာသည် ပိုမို၍ တွန့်လိမ်လာပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားလှသော လမ်းစဥ်အရိပ်သဏ္ဌာန် ကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမျိုးမျိုးသော ရက်စက်သည့် သားရဲကြီးများသည် သက်ရှိထင်ရှားကဲ့သို့ ရှိနေကြပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နက်မှောင်သော မီးလျှံများသည် မိုးကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး မိုင်ရာချီ၍ မီးတောက်လောင်နေတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ပင့်တင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေနှင့် မိုးကောင်းကင်အကြားတွင် ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါ တစ်ချက်သည် အလွန်တရာ စုစည်းသိပ်သည်းလှပေသည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ လမ်းစဥ်အရိပ်သဏ္ဌာန်သည် အလင်းရောင်များ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ခရမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါအောက်တွင် ဆက်တိုက် ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ခရမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါကို တားဆီးရန် အလွန် ခက်ခဲလှပြီး၊ သစ်ပင်ဆွေးများကို ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီးပစ်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ လမ်းစဥ်အရိပ်သဏ္ဌာန်က မည်မျှပင် အမင်္ဂလာရှိပါစေ၊ မည်သည့် ရက်စက်သော သားရဲကြီးက ပြေးဝင်ကိုက်ခဲပါစေ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်ရှိ မန္တန်အမှတ်အသားများ၏ အလင်းရောင်က လျှပ်တပြက် လင်းလက်သွားပြီး၊ အိုးကြီးပေါ်တွင် ရှေးကျသော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း ဓားအရှိန်အဝါအောက်တွင် ခုခံရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်ကာ၊ နှင်းခဲများ နေရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော လမ်းစဥ်အရိပ်သဏ္ဌာန်ကြီးသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နက်မှောင်သည့် အိုးကြီးသည် အလယ်တည့်တည့်မှနေ၍ ဓားဖြင့် အခုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးသည် လူတစ်ကိုယ်စာ အရွယ်အစားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလင်းရောင်က မှေးမှိန်နေလျက် ယခင်က စွမ်းပကားမျိုး မရှိတော့ပေ။
အိုးကြီး၏ ရှေ့တွင် လူငယ်လေ့ကျင့်သူ တစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ မူလက အနည်းငယ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန် ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ မျက်ခုံးဗဟိုမှ စတင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အလယ်တည့်တည့်တွင် သေးငယ်သော မျဥ်းကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ခြမ်း အခုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လျန်ရှစ်မင်သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရရှာသည်။ ဤဓားချက်သည် လွန်စွာ တောက်ပလွန်းပြီး လွန်စွာ ရိုင်းစိုင်းလှပေစွ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို ဓားဖြင့် ကွဲအက်အောင် ခုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤဝမ်ရှို့အိုးကြီးထံသို့ ပူဇော်ထားပြီး တစ်ထပ်တည်း ကျနေပြီဖြစ်ပါလျက်နှင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို အတင်းအကျပ် အတင်းဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ခြမ်း ပြတ်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ရုပ်ရောနာမ်ပါ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည်လည်း အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လေကျင့်ကြံသူ များထဲတွင် အရည်အချင်းက ထူးကဲလှသဖြင့် ထိုကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ ကျဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ အစီရင်ဝတ်စုံ သည်လည်း ငြိမ်သက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်က နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။
ခုနက ဓားချက်တွင် သိုင်းဝိညာဉ်အစစ်အမှန် ကိန်းဝပ်နေပြီး သူသည် မိမိ၏ သွေးလှိုင်းများကို ထည့်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးတွင် နတ်စွမ်းအားနှင့် သွေးလှိုင်းများ ကုန်ဆုံးမှုက လွန်စွာ ကြီးမားလှ၏။ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တိုက်ပွဲကြီးအပြီးတွင် အချို့သော ဟာကွက်များ ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးဖြင့် အရည်ပျော်စေရန် ကြိုးစားနေစဉ်အတွင်း အချို့သော မန္တန်အမှတ်အသားများ ထစ်ငေါ့နေသည်ကို ခံစားမိခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကောင်းကင်မျက်လုံး ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး လျန်ရှစ်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် တည်ရှိရာကို ထိုးဖောက်မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်၌ အက်ကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး မန္တန်အမှတ်အသားများက မှေးမှိန်နေသဖြင့် မူလက မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိသင့်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဝမ်ရှို့အိုးကြီးထဲမှ ချက်ချင်းပင် အဆုံးမရှိသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်
လီယန်ချူသည် မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားနေရပြီး နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှကာ စည်တီးနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သွေးလှိုင်းများ ခန်းခြောက်သွားသကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်
နှလုံးခုန်သံသည် နားနားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေနှင့် မိုးကောင်းကင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြီးမားလှသော နှလုံးခုန်သံကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လီယန်ချူသည် မူလက အဆင့်ကိုးရှိသော သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်သဖြင့် သွေးလှိုင်းများက နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သွေးလှိုင်းများက စတင်၍ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ရသည်။
"ကျိန်စာအတတ် "
လီယန်ချူသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုလျန်ရှစ်မင်သည် ဤနက်မှောင်သော အိုးကြီး၏ အိုးဝိညာဉ်ဖြစ်ရုံမျှမက၊ ကျိန်စာအတတ်တစ်ခု၏ လှုံ့ဆော်မှုအကြောင်းတရားလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့ကို သတ်ပြီးနောက်တွင်မှ ဤကျိန်စာအတတ်က ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ အတွေးပဲ"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
သူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ကို ချက်ချင်း ပင့်တင်လိုက်ရာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော အဆုံးမရှိသည့် သက်စောင့်စွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤကျိန်စာအတတ်သည် မည်သည့်ကျိန်စာဖြစ်သည်မသိဘဲ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထေးလှပေသည်။
လီယန်ချူ၏ သွေးကြောများ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကလီစာငါးပါးနှင့် အူခြောက်သွယ် တို့၏ သက်စောင့်စွမ်းအားများ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးထဲမှ သက်စောင့်စွမ်းအားများက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ နတ်စွမ်းအားများသည် ခန်းခြောက်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နတ်လမ်းစဥ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရှင်းဟွမ်အလံ ၊ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား နှင့် ရွှေဆန်လုံး တို့ကို အားလုံး ပင့်တင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကျိန်စာအတတ်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့် လမ်းစဥ်၏ နတ်အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာသော်လည်း လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။ ထိုနက်မှောင်သော အိုးကြီးသည် မည်မျှပင်များပြားလှသော သက်ရှိများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မသိဘဲ ထူထပ်လှသော နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များကို စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့်ကိုးရှိသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သည့် လျန်ရှစ်မင်၏ ဝိညာဉ်သုံးခုနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ခု ကို ပူဇော်ပြီး လှုံ့ဆော်မှုအကြောင်းတရား ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ခဏတာအတွင်း လီယန်ချူသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။
ခြောက်သွေ့သောတောင်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး
ဤနေရာတွင် ကိုးကွယ်ထားသည်မှာ အနောက်ဘက်ဒေသမှ တောတွင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကြာမြင့်စွာကပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ကာ တောတွင်းနတ်ဘုရားသည်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိပေ။ ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပွဲအတွင်း လူ့လောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသောမိစ္ဆာ များနှင့် အပြင်လမ်းစဥ် မိစ္ဆာများ အားလုံး သေကျေပျက်စီးသွားခဲ့ကြရပြီး၊ နယ်စပ်ဒေသအချို့ရှိ လူထုကြားမှ တောတွင်းနတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများကိုပါ လမ်းမှန်မလျှောက်လှမ်းကြသဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ ထိုမြေစေးရုပ်ထုကြီးသည်လည်း ကြာမြင့်စွာကပင် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးနေသော တောတွင်းနတ်ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးထဲ၌ ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ရှိနေပြီး ဝတ်စုံက ဖုန်တစ်စွန်းမျှမတင်ဘဲ စင်ကြယ်လှပေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးပြင်ထဲတွင် လင်းထိန်နေသော လမင်းကြီးတစ်စင်း ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လမင်းကြီးပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများ စီးဆင်းနေလျက် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေစေခဲ့သည်။
ပုံရိပ်ထဲတွင်မူ လွန်စွာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာလူငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ဘေးဘီတွင် အလံငယ်၊ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၊ ရွှေဆန်လုံးနှင့် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးတို့၏ အလင်းရောင်များ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ထိုလူငယ်သည် လွန်စွာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေရှာသည်။ ၎င်းသည် ကျိန်စာအတတ်၏ ငြိတွယ်ခြင်းကို ခံထားရသော လီယန်ချူပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ကောင်းကင်လူသားအိုကြီး သည် ထိုပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
"ဝန့်စန်းကျိန်စာ ပါလား... အဆင့်ကိုးရှိတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပူဇော်ပြီး ဒါကို လှုံ့ဆော်မှုအကြောင်းတရား လုပ်ထားတာပဲ။ မိတဲ့သူက ချက်ချင်းသေရမှာဖြစ်ပြီး အခြေခံလည်း လုံးဝပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့မှ ကုသလို့မရနိုင်ဘူး။"
လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ရှင်းဟွမ်အလံ၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား စသည်တို့သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့်သာ အခုထိ ခုခံနိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"နောက်ကွယ်ကလူက တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ စိတ်ကူးပဲ။ ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလောက်တောင် များပြားလှတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေလို့သာ ချက်ချင်း သေမသွားတာ။"
ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးသည် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ဝန့်စန်းကျိန်စာက သေမှပဲ ပြီးဆုံးမှာ။ ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးနဲ့ ရှင်းဟွမ်အလံလို ရတနာတွေ ရှိနေပါစေဦးတော့... အဆုံးသတ်မှာတော့ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဤဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အို၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံက ဖုန်တစ်စွန်းမျှမတင်ဘဲ လွန်စွာ ထူးကဲမွန်မြတ်လှပုံ ရပေသည်။
"ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က သူတစ်ပါးရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရပြီး ဒီနေရာမှာပဲ အသက်ပျောက်ရတော့မယ်။"
သူက အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်မိသွားသည်။
သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အကြည့်က ရှင်းဟွမ်အလံ၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးနှင့် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
"ဒီလောက်တောင် များပြားလှတဲ့ ရတနာတွေက တာအိုဆရာလေး သေဆုံးသွားပြီးရင် သွေးချောင်းစီးတဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေဦးမှာပဲ။ အဲဒီအစား ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"
ဤကောင်းကင်လူသားအို၏ မျိုးရိုးအမည်က ဒေါင် ဖြစ်ပြီး ဒေါင်ကျန့်ရန် ဟု ခေါ်တွင်သည်။ သူ၏ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ကြောင်း သိသဖြင့် သွေးမျိုးဆက်ကို လဲလှယ်ကာ ကောင်းကင်လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး နောက်ထပ် သက်တမ်း အနှစ်ငါးရာကျော်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကောင်းကင်လူသားများသည် မွေးဖွားလာကတည်းက အစွမ်းထက်ကြသော်လည်း အနှစ်ငါးရာကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသည် ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍မရသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ အကြည့်က ထိုငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သော ရတနာက အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့ပြီး၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည် သူ့ကို အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးထဲမှာ သက်စောင့်စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ကောင်းကင်လူသားတို့ရဲ့ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါးကို သေချာပေါက် တားဆီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်"
ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းက လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လက်ဝါးကို ဆုပ်လိုက်ရာ ထိုလမင်းကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
"ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာလေး နဲ့ မိုးမြေမြှား ကို သူ ဘယ်နေရာမှာ သိမ်းဆည်းထားမှန်း မသိဘူး။ မေးလို့ရမလားတော့ မသိဘူး။"
"ထားလိုက်ပါတော့... အရင်ဆုံး ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို လုယူရမယ်။ သူတစ်ပါး လက်ထဲကို မရောက်သွားစေရဘူး။"
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဲဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့သူလည်း အဆုံးသတ်မှာ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က တာအိုဆရာနဲ့ အတူတူပါပဲ။"
ဒေါင်ကျန့်ရန်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် လူငယ်လေကျင့်ကြံသူ လျန်ရှစ်မင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသား၏ တိုက်ပွဲက လွန်စွာ လျင်မြန်လှသဖြင့် မသိမသာအတွင်းမှာပင် သဲကန္တာရကြီး၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် မြင်ကွင်းထဲ၌ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော သဲပြင်ကြီး နှင့် ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နေ့ဘက်တွင် အပူချိန်က လွန်စွာ ပြင်းထန်လှပြီး ညဘက်တွင်မူ လူကို ခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်လှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သဲကန္တာရကြီးထဲ၌ လေပြင်းများ မတိုက်ခတ်သေးပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသော သဲမုန်တိုင်းကြီးများသည် လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ရှေးဟောင်းမြို့တော် အမြောက်အမြားသည်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး သဲများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ကာ၊ အချို့နေရာများကမူ ပြန်လည်၍ ပေါ်ထွက်လာတတ်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကျိန်စာအတတ်၏ စွမ်းအားကို ခုခံရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။ ရှင်းဟွမ်အလံမှ နတ်အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာပြီး မည်သည့်အတတ်မျှ မသီနိုင်စေရန် ကာကွယ်ပေးထားပြီး၊ ရွှေအမြုတေတစ်ခုက အတတ်ပေါင်းစုံကို ချေဖျက်ပေးနေသည်။ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ နတ်အလင်းရောင်က စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသော အာနိသင်ရှိသဖြင့် တာအိုစိတ် ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားသည်။
သို့သော်လည်း ထိုသုံးမျိုးစလုံးသည် ဤကျိန်စာအတတ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ မည်သည့် အသုံးမှမဝင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော သက်ရောက်မှုက လွန်စွာ နှေးကွေးလှသည်။ လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးထဲမှ ထူထဲလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများကို အားကိုး၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြုပြင်ပေးရင်း သက်စောင့်စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုဝန့်စန်းကျိန်စာကို လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ အမည်ကို မသိသော်လည်း ဤကျိန်စာအတတ်၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်မှုကို ခံစားမိနေရသဖြင့် ထိမိရုံမျှဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်လောက်သည်ဟု ထင်ပေသည်။ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ စွမ်းအားက ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်စောင့်စွမ်းအားများဖြင့် ပြုပြင်ပေးရုံမျှသာဖြစ်ပြီး မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရရှာသည်။
သူသည် သန့်စင်သော ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်မှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အပ်စိုက်မှတ် များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် အပ်စိုက်မှတ်များ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားပြီး အခြေခံလည်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သွေးထုတ် ထားသော ရွှေအမြုတေသည်လည်း ယခုအခါ အရောင်အဝါ မှေးမှိန်နေပြီး နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အဖိုးတန်လှသော နတ်ဆေးလုံးများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ယူ၍ အရည်ပျော်စေလျက် နတ်စွမ်းအားကို ဖြည့်တင်းနေသော်လည်း ရေတစ်ပေါက်စာမျှသာ ရှိတော့သည်။ သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း ထဲတွင် ထိုရွှေရောင်နတ်သစ်ပင် ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ဤရှားပါးလှသော နတ်သစ်ပင်၏ အာနိသင်က မည်သို့ရှိသည်၊ ဆေးဖက်ဝင်ပုံက မည်သို့ရှိသည်ကို လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် များစွာ မတွေးတောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဤရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်ကို သွန်းလောင်း၍ အရည်ပျော်စေရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်
ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော သဲပြင်ကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှူသံက သန့်စင်လှလျက် လူ့လောက၏ အစားအစာများကို မစားသုံးသကဲ့သို့ ရှိကာ ထူးကဲမွန်မြတ်လှပေသည်။ သူသည် သဲပြင်ကြီးထဲမှ ကိုယ်ထည်ကို ပြသလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်တစ်စွန်းမျှမတင်ဘဲ လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး ဓားချက်ကတော့ မိတ်ဆွေလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတတ်က ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ။ သိုင်းဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကို တကယ်ကို လှပအောင် သွေးထုတ်ထားတာပဲ။"
ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော ဒေါင်ကျန့်ရန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုဆန်းကြယ်လှပြီး အရှိန်အဝါက သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ရှိသော ကောင်းကင်လူသားအိုသည် ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကိုယ်ထည်ကို ပြသလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး -
"အဲဒီလူက အသုံးမကျလွန်းလို့ပါ။ အရင်က မင်း သူ့ကို အမှတ်အသား လုပ်ထားတာတောင် သူက ဘာမှ မရိပ်မိဘူးမလား "
ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် ယခင်က လျန်ရှစ်မင်နှင့် ထိုယင်ကျိုး မှ ဝတ်စုံပြာ နတ်ဘုရား ချန်ထုံးယာ တို့ကို အမှတ်အသား လုပ်ထားခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ယိုစိမ့်သွားပြီး တည်နေရာများကို သိရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေါင်ကျန့်ရန်က ပြုံးလျက် -
"ငါကလည်း မိတ်ဆွေလေးကို အနည်းငယ် ကူညီပေးချင်လို့ပါ။ ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာနှစ်ပါးကို မိတ်ဆွေလေး ကိုယ်ပေါ်မှာ ယူမလာခဲ့ဘူးလား"