အခန်း ၁၁၈၀

အခန်း (၁၁၈၀) ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းသည့် ပုရစ်တောင်ပံ၊ နောက်က ကျီးကန်း စောင့်နေသည်

ဤအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာကို အောင့်အီးသည်းခံနေရရှာသည်။ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ စွမ်းအားသည် ထိုကျိန်စာစွမ်းအင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာဟချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

​သို့သော်လည်း သူသည် အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလဲ… အခုထိ အဲဒီလေးနဲ့မြှားကိုပဲ ကြံစည်နေတုန်းလား…"

​"ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားရတနာက စွမ်းအားကြီးမားတာ မှန်ပေမဲ့… နည်းလမ်းမှန်မသိရင် လှုပ်နိုးလို့မရဘူး၊ ငါကလည်း အဲဒါကို မရရအောင် ယူမယ်လို့ စိတ်မသန်ပါဘူး…"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"မင်းက တွေ့ရခဲတဲ့ ကောင်းကင်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ… လူ့လောကရဲ့ ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်သူပေါ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဒေါသတထွက်ထွက်နဲ့ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ နှမြောစရာကောင်းတဲ့ တာအိုဆရာထက်တောင် ပိုပြီး ပါရမီထူးချွန်သေးတယ်… ဒါပေမဲ့ အရမ်းနှမြောဖို့ကောင်းတာက ဒီ 'ဝန့်စန်းကျိန်စာ' မိသွားခဲ့ပြီ၊ အသေပဲရှိတယ်… အရှင်မရှိဘူး…"

​ ဝန့်စန်းကျိန်စာ… ဒါက ငါမိထားတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ နာမည်ပေါ့လေ…။ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ရင်း -

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က တာအိုဆရာဆိုတာ… ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ…"

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျန်ချောင်ကျုံးကို ဆိုလိုတာများလား။

​"မဟာရှမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းရဲ့ ကပ်ဘေးရင်ဆိုင်သူပေါ့… သူက ဖုန်လိုင် မှာ ကျင့်ကြံတာ၊ ပါရမီကတော့ ထူးခြားပြောင်မြောက်ပြီး နတ်ဘုရားတွက်ချက်ခြင်းအတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ မဟာအဆောက်အအုံကြီးကို တည့်မတ်ပေးခဲ့လို့ လူအများ လေးစားရသူပဲ…"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ပြောသည်။

​"မင်းပြောတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ…" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

​"သူ့နာမည်က ဝမ်ချန် တဲ့… မင်းထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ သွက်လက်ချက်ချာတဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုအပိုင်းမှာတော့ မင်းလောက် မခိုင်မာဘူး…" ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ဆိုသည်။

​ဤစကားလုံးများသည် လီယန်ချူ၏ စိတ်နှလုံးကို လှိုင်းတံပိုးထန်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကြီးမားသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီး ကျိန်စာစွမ်းအင်ကြောင့် အသက်နှင့်သေခြင်းကြား ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ဤအကြောင်းအရာက သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

"မင်း… ဝမ်ချန်ကို သိတယ် ဟုတ်လား…"

မာကူတောင်ထဲတွင် မာကူနတ်သမီး၏ ကျန်ရှိသော စိတ်ဆန္ဒက ပြောဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ သူမတွင် ဖုန်လိုင်မှ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ တာအိုဘွဲ့ ဝမ်ချန် ဆိုသည့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိပြီး ထိုသူက သူမအား လူ့လောကတွင် ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးကြောင်း။

​"မှန်တယ်… အဲဒီတုန်းက ငါသာ သူ့ကို ကြိုတင်ပြီး သတင်းမပို့ခဲ့ရင် မဟာရှမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းက သန့်စင်ဆေးကြောမှုမှာ လူ့လောကကြီး ကျဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ…" ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ဆိုသည်။

​"အဲဒီတုန်းက မင်း သတင်းပို့ခဲ့တာ ဟုတ်လား… အဲဒီနှစ်က တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ…" လီယန်ချူ အံ့ဩမှင်သက်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဂူဗိမာန်နယ်မြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာစဉ်က ထိုက်ပိုင်တောင်ဂူဗိမာန် ထဲတွင် သံချပ်ကာဝတ် ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။ သူ ပေါ်ထွက်လာစဉ်က ကောင်းကင်လူသားများထဲတွင် သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်ဟု ပြောဖူး၏။

ထိုစဉ်က လီယန်ချူ အသေးစိတ် မတွေးမိခဲ့ချေ။ ဤကိစ္စသည် အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် စုံစမ်းရန်လည်း ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားစေပြီး ကောင်းကင်လူသားများကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သူမှာ မျက်စိရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"တကယ်တော့ ငါကလည်း လူ့လောကကနေ တက်သွားတဲ့သူပဲလေ… ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ဇာတိချက်ကြွေပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အတိုင်း လုပ်ပေးနိုင်တာကိုတော့ လုပ်ပေးရမှာပေါ့…"

သူသည် အလွန်ပင် သံယောဇဉ်ကြီးမားပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသည့် ပုံစံမျိုး ဖမ်းနေသော်လည်း လီယန်ချူကမူ ယင်းနောက်ကွယ်တွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ငါ့မှာ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိသင့်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား… ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်လူသားတွေ လူ့လောကကို ဆင်းလာတဲ့အခါ ကူရှင်း ကို ရတနာအမြောက်အမြားနဲ့အတူ စေလွှတ်ခဲ့တာ… သူ့ကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖျောင်းဖျခဲ့တာလည်း ငါပဲလေ…"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤအကြိမ်တွင် ကောင်းကင်လူသားများ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းမှာ စမ်းသပ်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အသွင်ပွားများသာ ဖြစ်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးမှာ ဤကောင်းကင်လူသားအိုကြီး၏ လက်ချက် ဖြစ်နေပေသည်။

"မင်း ကောင်းကင်လူသား ဖြစ်ရတာ တော်တော်လေးကို တွက်ခြေကိုက်တာပဲ…" လီယန်ချူက ဆိုသည်။

​"ကောင်းကင်လူသားတွေက မွေးရာပါ စွမ်းအားကြီးမားကြပေမဲ့ သက်တမ်းကတော့ နှစ်ငါးရာပဲ ရှိတယ်… တိုတောင်းလွန်းတယ်၊ ငါလည်း အဲဒီတုန်းက တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ သက်တမ်းတိုးဖို့အတွက်နဲ့ပဲ ဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ရတာပါ…"

ထိုစကားကို ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးက လီယန်ချူကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေသည့်အလား။

​လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသော် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရရှိလိုက်သည့် အချက်အလက်များက အလွန်တရာ များပြားလှပေစွ။

ကောင်းကင်လူသားများ၏ သက်တမ်းသည် နှစ်ငါးရာမျှသာ ရှိသည်တဲ့လား။

ဤအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျိန်စာစွမ်းအင်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကျိန်စာ၏ နှောင်ဖွဲ့မှုကြောင့် သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေမြတ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ပြင် သူနှင့် ဖုန်လိုင်ကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုသည်လည်း ယာယီအားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဖုန်လိုင်သို့ သွားရောက်၍ နတ်မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ကာ ရန်သူများကို ရှောင်တိမ်းရန် မစွမ်းသာတော့သည့်အပြင်၊ ဖုန်လိုင်နယ်မြေမြတ်မှ စွမ်းအားများကိုလည်း ထုတ်ယူသုံးစွဲ၍ မရနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​သို့သော် သူသည် ဖုန်လိုင်နယ်မြေမြတ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းများကို အတင်းအကျပ် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံးလုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ထိုအရာဖြစ်သော်လည်း ယင်းတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ရိပ်မိနေသည်။

  ကွယ်ရာကနေ စီစဉ်ညွှန်ကြားနေသည့် ထိုသူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းသည် အလွန်တရာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိလှပေသည်။ ထိုလူငယ်လေကျင့်ကြံသူ ၏ ကိစ္စကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စစ်စစ်တွင် ရတနာ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲခံခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်အမြုတေကို ယဇ်ပူဇော်သည့် နည်းလမ်းကိုပါ ချုပ်ကိုင်ခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ အာဟာရအဖြစ် လုံးဝ ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ရသည်။

သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း ဖြေဖျောက်၍မရသော ကျိန်စာကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို သိမြင်လာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အကယ်၍ မိမိကသာ ဤပိတ်ဆို့မှုကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်ကျော်ပြီး ဖုန်လိုင်သို့ သွားရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက… ထိုအရာသည်ပင် တစ်ဖက်လူ မျှော်လင့်ထားသည့် ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

မိမိကို အခြေခံ၍ ဖန်လိုင်နယ်မြေမြတ် တည်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့… သို့မဟုတ်လျှင်လည်း… စစ်မှန်သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

​ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေပြီး ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များသည် အလွန်အမင်း ဆုတ်ယုတ်လျော့ပါးနေသဖြင့် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအတွင်းရှိ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆော့နေတော့သည်။ ထိုမျှပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာမျိုးကို အခြားသူသာဆိုပါက အော်ဟစ်ငိုညည်းရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ တိမ်လွှာများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဤဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုနှင့် စကားလက်ဆုံဆိုနေဆဲပင်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးကျူးရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဝန့်စန်းကျိန်စာ မိထားတာတောင် ဒီလောက်အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်ပြီး မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပဲ… ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမျိုးက တကယ်ကို ရှားမှရှားပဲ…"

ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီနှင့် ကံကောင်းခြင်း ရတနာများကို ရရှိခြင်းဟူသည် ကံတရား၏ စီမံမှုကြောင့် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီနိုင်ကြချေ။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ရက်စက်ပြတ်သားမှုနှင့် လွန်စွာ ကြံ့ခိုင်လှသော စိတ်ဓာတ်ကို အလွန်ပင် သဘောကျမိသည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ… အလွန်တရာ မာကျောလွန်းလှပေစွ…။

ဤလောကတွင် လွန်စွာ ဖြောင့်မတ်လွန်းသူများအတွက် နေရာမရှိချေ။

​"တချို့ကိစ္စတွေကို မင်းပြောချင်ရင် စောစောကတည်းက ပြောလို့ရရဲ့သားနဲ့… ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်ကျမှ လာပြောနေတယ်ဆိုတော့… မင်း ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး မဟုတ်လား၊ ဝန့်စန်းကျိန်စာ အာနိသင်ပြလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာပဲ…"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို ကြားသော် ဆွံ့အသွားရပြီး သက်ပြင်းချကာ

"မှန်တယ်… မင်းက ဒီလိုဖြစ်နေလေလေ မင်း သေရမှာကို ငါ ပိုပြီး နှမြောလေလေပဲ၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ပါရမီအရဆိုရင် ဒီထက်မက မြင့်မားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိနိုင်မှာ အသေအချာပဲ…"

​လီယန်ချူ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသလို လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း -

"ဒီကျိန်စာ မိသွားရင် တကယ်ပဲ မလွဲမသွေ သေရမှာလား…"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ဆိုသည်။

"မှန်တယ်… ဒီဝန့်စန်းကျိန်စာကို နတ်ဘုရားလောက မှာရှိတဲ့သူတွေတောင် သိပ်ပြီး မသိကြဘူး၊ မိရင် အသေပဲ…"

"မင်းလက်ထဲက ရတနာတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါ… ငါ မင်းအတွက် သိမ်းဆည်းပေးထားပြီး နောင်လာနောက်သားတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးပါ့မယ်…"

လီယန်ချူ ဆက်၍ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ -

"မင်းက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ…"

"ရှင်းဟွမ်အလံ ၊ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၊ အဲဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြား… ပြီးတော့ မင်းခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓား…"

"မင်းဘေးက သန့်စင်တဲ့ ဖန်ပုလင်း နဲ့ အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေအားလုံးကို ချန်ထားခဲ့ရုံပါပဲ…"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ဆိုသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤအချိန်တွင် သွေးစွမ်းအင်များ ဆုတ်ယုတ်ကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ခန်းခြောက်နေပြီး ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို သုံး၍ အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးမှုကို တားဆီးရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ခွေးအိုကြီး… မင်းရဲ့ တွက်ကိန်းက တော်တော်လေး လှပတာပဲ "

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် ဆဲရေးတိုင်းထွာခံရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ သက်ပြင်းချကာ

"လူက သေသွားမှာပဲဥစ္စာ… ဒီရတနာတွေကို ထိန်းထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သေခါနီးအချိန်မှာတောင် ဒါတွေကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးဘူးလား…"

​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီလို ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်ပြီး အလေးအနက်ထားပြနေတဲ့ ပုံစံကြီးက ငါ့ကို အော့နှလုံးနာစေတယ်"

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်း ငါ့အသက်အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါ… သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မယ့် ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရင်ဆိုင်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့… ကမ္ဘာပေါ်က ကိစ္စတော်တော်များများက အဖြူအမဲ၊ အမှားအမှန်လောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်၊ မျက်နှာအသားအရေဆိုတာလည်း အသက်ကြီးလေလေ ထူလာလေလေပဲ…"

သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်နေပြီး ဂရုမစိုက်သည့်အလား။

စကားအဆုံးတွင်မူ ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို မျက်မှောင်ကုတ်သွားသည်။

"အချိန်လည်း တော်တော်လေး စေ့ပြီ… ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေ အကုန်ခန်းခြောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်၊ အဲဒါဆိုရင် မဟန်တော့ဘူး… မိတ်ဆွေငယ်၊ ငါ မင်းကို လမ်းပြပေးပါ့မယ်… ဝန့်စန်းကျိန်စာရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ဆက်ပြီး မခံစားရတော့အောင်လို့ပေါ့ "

​သူ၏ အမူအရာသည် လွန်စွာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှပြီး လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အသားရောင် လက်ချောင်းကြီးငါးချောင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ပါဝင်သော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားသည်လည်း အတိုင်းအဆမရှိ ထူထပ်သိပ်သည်းလှပေသည်။

မည်သည့် နတ်ဘုရားရတနာကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ယခင်က လျန်ရှစ်မင် ဝမ်ရှို့အိုးကြီးကို သုံး၍ ထုတ်ဖော်ခဲ့သော အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ထက်ပင် စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားနေသေးသည်။

​  ရှဲလ်

လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရှင်းဟွမ်အလံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝါကျင့်ကျင့် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ အောက်သို့ ဖြာကျလာကာ ခပ်သိမ်းသော မန္တန်အတတ်များကို မကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

သူသည် ဝန့်စန်းကျိန်စာ မိထားသဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်များ ကျဆင်းနေပြီး လက်ရှိတွင် ပဉ္စမအဆင့် သို့မဟုတ် ဆဋ္ဌမအဆင့်ခန့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားနှင့်သာ တူတော့သည်။

ဤဓားချက်သည် ထိုအဘိုးအို၏ လက်ဝါးကြီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခဏတာမျှသာ တားဆီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်သည် နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

ရှင်းဟွမ်အလံ မပျက်စီးသေးသဖြင့် လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ချေ။

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အားရကျေနပ်သည့် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

 "ရတနာကောင်းပဲ"

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မိမိ၏ တိုက်ကွက်တစ်ခုကို တောင့်ခံနိုင်သည်ဆိုတော့…

ဒီရှင်းဟွမ်အလံက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ

​သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးစွမ်းအင် ခန်းခြောက်ပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် ဤအချိန်တွင် ရှင်းဟွမ်အလံကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။

ထိုအလံငယ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့စိတ်အာရုံ ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဝန့်စန်းကျိန်စာသည် သူ့ထံမှ စွမ်းအားအမြောက်အမြားကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ကျင့်စဉ်အဆင့်များပါ လျှောကျစေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ရုန်းကန်နေရတာလဲ…"

"ဝန့်စန်းကျိန်စာ မိထားတာတောင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ခံပြီး မသေဘူးဆိုတော့… တကယ်ပဲ ကပ်ဘေးရင်ဆိုင်သူတွေဟာ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ဂုဏ်ရည်ရှင်တွေပဲ၊ မဟာကံတရား ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူတွေပဲ "

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အထဲသို့ အဆက်မပြတ် ပြိုလဲပျက်စီးကာ သူ့ထံသို့ ဖိသိပ်ကျရောက်သွားတော့သည်။

သူ့၏ ကလီစာငါးပါးလုံးကို ညှစ်ခြေပစ်တော့မည့်အလား။

ဤကောင်းကင်လူသားအိုကြီး၏ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ အသုံးပြုပုံမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

လက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် မိုးမြေကို တုန်ဟည်းစေနိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ရှိပေသည်။

​လီယန်ချူသည် ယခုအခါ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် မရှိတော့ချေ။

သူ့မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေကာ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို မြှောက်၍ အတင်းအဓမ္မ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေကမ္ဘာသည် အထဲသို့ အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဝင်ကာ ဖိနှိပ်နေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ဖြိုခွဲခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

"ခွေးအိုကြီး… မင်း သေချင်နေပြီပဲ"

လီယန်ချူ၏ အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် ရွှေရောင်နတ်သစ်ပင် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုနတ်သစ်ပင်ထက်တွင် ဆန်းပြားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံလွင့်နေသည်။

ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံမျှရှိသေးကာ သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း၏ အလင်းတန်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုထူထပ်သိပ်သည်းလှသော သက်စောင့်အသက်ဓာတ်များမှာ စတင်လျှံထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​"ရွှေရောင်နတ်မှို ပါလား"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားတော့သည်။

ဤရွှေရောင်နတ်မှိုမျိုးသည် အလွန်တရာ တွေ့ရခဲလှပြီး အတွင်း၌ ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားများနှင့် နတ်ဘုရားအမြုတေတို့ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် သုံးစွဲပြီးပါက ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်စေနိုင်သည့်အပြင် သက်တမ်းကိုလည်း တိုးစေနိုင်ပေသည်။

သက်တမ်းတိုးစေနိုင်သည်ဟူသော စကားလုံးလေးလုံးသည် အဘိုးကြီးအိုကြီးများအတွက်မူ မလွန်ဆန်နိုင်သော သေစေနိုင်လောက်သည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

သက်တမ်းတိုးစေသည့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါး အမြောက်အမြားသည် ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးအတွက် အာနိသင်မရှိတော့ချေ။

သူသည် ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး ဆိုက်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပြောင်းပြန်လှန်၍ မရနိုင်တော့။

သို့သော် ဤရွှေရောင်နတ်မှိုကား မတူညီချေ၊ အကယ်၍ ဤရွှေရောင်နတ်မှိုကို ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး ဆိုက်ရောက်မည့်အချိန်ကို သေချာပေါက် ဆွဲဆန့်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။

"အဲဒီနတ်မြက်ခင်းကို ငါ့ဆီ အပ်စမ်း"

စကားသံ မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ လက်ငါးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မိုးနှင့်မြေ ဇောက်ထိုးဖြစ်သွားကာ တောင်နှင့်မြစ်များ တရွတ်တိုက် လည်ပတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

​ကလင် ကလင်

လီယန်ချူသည် ရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ကမန်းကတန်း ဝါးမြိုပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မြိုချပစ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေကျုံ့အတတ် ကို အသုံးပြုကာ အရှိန်အဟုန်ကို အဆုံးစွန်အထိ မြှင့်တင်လျက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဝါကျင့်ကျင့်မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေအောက်သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်၊ မြေလျှိုးအတတ် ပေတည်း။

သို့သော် မီတာရာကျော်မျှသာ မြေအောက်သို့ လျှိုးဝင်ရသေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေထုသည် စိန်ကျောက်ကဲ့သို့ မာကျောသွားတော့သည်။

မြေပြင်ကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲသည့်အတတ် ဖြစ်နေပေသည်။

ဤဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုသည်လည်း ဤအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

​ထိုအချိန်တွင် ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ မြေအောက်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤအချိန်တွင် ရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်ကို ဝါးမြိုပြီးဖြစ်ရာ လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြေကျုံ့အတတ်ကို သုံး၍ ရုန်းထွက်ခဲ့သည်။

ကိုယ်ဟန်ကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်၏။

သူသည် ရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်၏ ဆေးစွမ်းကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်နေပြီး လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော သက်စောင့်အသက်ဓာတ်များ ကလီစာငါးပါးလုံးထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသော အဆုတ်နှင့် နှလုံး၊ ပျက်စီးနေသော အရာ များသည် ယခုအခါ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးသည်လည်း အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ရတနာကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ… သေခါနီးလူက ဒီလိုနတ်ဆေးဝါးကို စားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ "

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ - 'ဒီကောင်က နတ်ဆေးဝါးကို အခုတင် စားလိုက်တာဆိုတော့ သူ့ကို ဖမ်းမိရင် နတ်ဆေးလုံးအဖြစ် ပြန်ပြီး ကျိုချက်လို့ရသေးတယ်' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

သူသည် လက်ကို တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းကာ လီယန်ချူထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ လွန်စွာ မြင့်မားလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေတစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မည်သို့မျှ ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစီရင်ဝတ်စုံ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူသည် ရွှေရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သွေးစွမ်းအင်များမှာ သက်တံကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ပခုံးထက်တွင် ခရမ်းရောင်ဖဲကြိုးရှည် တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသည်၊ ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်စုံပေတည်း။

​ဘုန်း

နတ်ဘုရားရတနာနှစ်ပါးသည် ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအားအပြည့် မထုတ်ဖော်နိုင်ကြဘဲ ခဏတာမျှသာ တားဆီးပေးပြီးနောက် ပြန်လည်မှေးမှိန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

စွမ်းအားအများစုကို ချေဖျက်ပေးခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့် စွမ်းအင်မှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအတတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ထိုလက်ဝါးချက်မှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း သူ့ကို ဒဏ်ရာမရစေခဲ့ချေ။

လီယန်ချူ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ထည်မှာ လွန်စွာ မာကျောလှသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"တော်တော် မာတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာပဲ"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

ဝန့်စန်းကျိန်စာ မိထားပြီး အင်အားကုန်ခမ်းကာ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည့် တာအိုဆရာငယ်လေးတစ်ဦး၊ ထို့ပြင် ယခင်ကလည်း အထွတ်အထိပ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဆင်နွှဲထားခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလော။

သူသည် အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်ကွက်အနည်းငယ် ဆင်နွှဲပြီးသည့်တိုင်အောင် ဤတာအိုဆရာကို မဖမ်းဆီးနိုင်သေးချေ။

​လီယန်ချူသည် ဤအချိန်တွင် ရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် သန့်စင်နေပြီး ထိုထူထပ်လှသော သက်စောင့်အသက်ဓာတ်များကို အသုံးပြုကာ ထိုကျိန်စာစွမ်းအင်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရုပ်ခန္ဓာက တောင့်ခံနိုင် မခံနိုင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ယင်ကျိုးနတ်သမီး ကျိုချက်ထားသည့် နတ်ဆေးလုံးတစ်အိုးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ ဂလုဂလုနှင့် အကုန် သောက်မျိုပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဘယ်ပြန်ညာပြန် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို သုံး၍ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး အမြောက်အမြားကို တစ်ကျည်းတည်း စားပစ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုပင် ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုထံသို့ ဝေ့ပျံသွားသည်။

မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် စွမ်းအားအချို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာမူ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဝန့်စန်းကျိန်စာကိုလည်း မဖြေရှင်းနိုင်သေးချေ။

သူသည် ဓားသန္ဓေသား ကို တိုက်ရိုက်မြှောက်ကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့သည်။

​"ဒါက… ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားသန္ဓေသား၊ ဟင်းလင်းပြင်ဓားပဲ "

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်၊ ဤတာအိုဆရာငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာများသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် များပြားလှပြီး ယခင်နှစ်က ဝမ်ချန်တာအိုဆရာထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသေးသည်။

သူသည် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝတ်စုံလက်ဝ အင်္ကျီပေါက်သည် ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားပြီး တစ်လောကလုံး မှောင်မိုက်သွားကာ နေ၊ လ၊ နက္ခတ်တာရာ အားလုံးကို သူ့လက်အင်္ကျီထဲသို့ သိမ်းကျုံးထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ဓားကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း ဤဓားချက်သည် လေဟာနယ်ထဲသို့သာ ကျရောက်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ဗလာကျင်းနေတော့သည်။

"ဒါက လက်အင်္ကျီထဲက စကြာဝဠာအတတ် ပဲ…"

"မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေအရဆိုရင် မင်းကို 'တာအိုမိတ်ဆွေ' လို့ ခေါ်ရမှာပဲ၊ ဒီဘုရားရတနာတွေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် "

ယခင်က သူသည် လီယန်ချူကို မိတ်ဆွေငယ်ဟု ခေါ်ဆိုကာ လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ဘေးဒုက္ခအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝှက်ဖဲအမြောက်အမြား ရှိနေသေးသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည့်အပြင် ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာကို ပိုမိုလေးစားမိလာသည်။

​"လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ နတ်ဘုရားရတနာတွေ အများကြီး ရှိနေအောင် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ… ဒါက လူ့လောကပဲလေ…"

"နတ်ဘုရားလောကမှာတောင် ဒီလောက်အထိ နတ်ဘုရားရတနာတွေ အများကြီး မရှိဘူး"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် မိမိ၏ သိမြင်နားလည်မှုများ အသစ်ပြန်လည်ဆန်းသစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် ပိုမိုလိုအပ်လေလေပင်။

မဟုတ်လျှင် သူကသာ ဝန့်စန်းကျိန်စာအောက်တွင် မသေဘဲ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက အနန္တဘေးဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

​"ဒီကောင်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်တယ်… ဒီနေ့ မသတ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘေးဒုက္ခရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုသည် လက်ရှိတွင် လီယန်ချူကို လက်အင်္ကျီထဲက စကြာဝဠာအတတ်ထဲသို့ ဦးစွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ဝန့်စန်းကျိန်စာသည် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပြီး သူ ငြိမ်သက်စွာ သေဆုံးသွားမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

အပြင်သို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါက မည်သည့်နည်းလမ်းမျိုး ထုတ်သုံးလာဦးမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

​  ……………

လွင့်မျောနေသော သဲကန္တာရဝါကြီးထဲတွင် -

ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ သဲထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

ယခင်က လီယန်ချူနှင့် လျန်ရှစ်မင်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစဉ်က အိုးမည်းကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ နစ်ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆန်းပြားသော မန္တန်အက္ခရာများနှင့် ရှေးဟောင်းသားရဲရုပ်ပုံများ ပြည့်နှက်နေသည့် အိုးမည်းကြီးထက်တွင် ယခုအခါ ဓားရာ၊ လက်ဝါးရာများနှင့် နတ်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်အက္ခရာများ ကျန်ရှိနေသည်။

အလန့်တကြားဖြစ်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် ဤနတ်ဘုရားရတနာကြီးပင် ကွဲအက်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဓားချက်ကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သူမှာ တကယ်ကို ကမ္ဘာကျော်လောက်မည့် မဟာကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။

ဝမ်ရှို့အိုးကြီးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများသည်လည်း တိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်ရက်စက်မှုကို ပြသနေပေသည်။

​ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားပြီး အော်ရာစွမ်းအင် တည်ငြိမ်လှသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တိမ်လွှာများထက်မှ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခြေချလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့အိုးကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ထိုအမှတ်အသားများကို ကြည့်ရှုရင်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခင်က သူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာများမှတစ်ဆင့်သာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဝမ်ရှို့အိုးကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ထိုကွဲအက်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း -

ယခင်က လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။

"အိုးမည်းကြီးထဲမှာ ဝန့်စန်းကျိန်စာ ဝှက်ထားတာပဲ… ဒါပေမဲ့ အခု သုံးပြီးသွားပြီဆိုတော့ အပေါ်မှာ ပျက်စီးတာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး ပြုပြင်လိုက်ရင်တော့ နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခု ပြန်ဖြစ်လာမှာပဲ"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လှသော လူငယ်လေးသည် သူ့ကြောင့် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး ဝန့်စန်းကျိန်စာကြောင့် သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ သူ သေဆုံးသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို ရယူပြီး ၎င်းကို ပြန်လည်သန့်စင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

​ဤသို့ တွေးလိုက်မိစဉ်တွင် ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်မှောင် ကုတ်သွားသည်။

"သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပြီး သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမလား… မတော်လို့ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးရဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပျက်စီးသွားရင် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီရွှေရောင်နတ်သစ်ပင်ရဲ့ ဆေးစွမ်းတွေ ကုန်ခမ်းသွားရင်တော့ အရမ်းနှမြောဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်…"

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤကိစ္စကို တွက်ချက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်လိုသော်လည်း လီယန်ချူလက်ထဲရှိ ဓားသန္ဓေသားက အချိန်မရွေး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြိုခွဲလာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်မိသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိနေမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့မိသည်။

​ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နတ်ဘုရားလှေသင်္ဘော တစ်စင်း ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းတဲ့ ပုရစ်တောင်ပံ၊ နောက်က ကျီးကန်း စောင့်နေတယ်ဆိုတာ… တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တွက်ကိန်းပဲ "

​စကားပြောလိုက်သူမှာ နတ်ဘုရားလှေသင်္ဘောထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှပေစွ။

ယင်ကျိုး မှ နတ်ဘုရားဝူရွှမ်းဇီ

သူ့ဘေးတွင် နတ်ဘုရားအချို့ ရပ်နေကြပြီး ထိုအထဲတွင် မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ဓားနှစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည့်သူတစ်ဦး ပါဝင်သည်၊ ဓားတစ်လက်က စိမ်းပြာရောင်ဖြစ်ပြီး တစ်လက်က ခရမ်းရောင် ဖြစ်သည်။

လူအနည်းငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အော်ရာစွမ်းအင်များသည် လွန်စွာ ထူထပ်သိပ်သည်းလှပြီး အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေကာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။

သို့သော် တောင်နတ်ဘုရားမဖြစ်သည့် ချီဆန်းနတ်သမီး ကမူ နတ်ဘုရားလှေသင်္ဘောပေါ်တွင် ပါမလာခဲ့ချေ။

ထိုသူအားလုံးမှာ ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်လျက် -

"ယင်ကျိုးက ဧည့်သည်တွေမှာ သွားစရာနေရာ ရှိရဲ့သားနဲ့… လူ့လောကရဲ့ ကိစ္စတွေကို လာပြီး လက်မရှုပ်ပါနဲ့ "

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်းဇီက ပြုံးလိုက်ရင်း -

"အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ငါတို့ယင်ကျိုးနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်… သူ့ကို အပ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါ သူ့ကို ယင်ကျိုးဆီ ခေါ်သွားမယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီ…"

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။

ဤသူများသည် ယခင်က ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေကြသည်မသိ၊ အချက်အလက် ဘယ်လောက်အထိ သိထားကြသည်ကိုလည်း မသိရချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဝူရွှမ်းဇီသည် ထိုအတိုင်းအဆမရှိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိလှသော ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း -

ယခုအခါ မိမိတို့ဘက်တွင် အင်အားတောင့်တင်းနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို မကြောက်တော့ချေ။

​"ရန်ငြိုး ဟုတ်လား…"

ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရတနာတွေနဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို မက်မောနေကြတာပဲမလား…"

သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျိန့်ယွမ်တောင် ထဲတွင် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာကို သုံး၍ သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ မတူညီတော့ချေ၊ နတ်ဘုရားလှေသင်္ဘောပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ပုံစံရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အပေါ်တွင် ဖူရှီ၏ ခြောက်ဆယ့်လေးခုသော မန္တန်ကွက်များ နှင့် ရှေးဟောင်းမိုးမြေတွက်ချက်ခြင်းအတတ် များ ပါဝင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေကမ္ဘာကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

​ဒေါင်မျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ အကြည့်သည် ထိုသံလိုက်အိမ်မြှောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုက တော်တော်လေး စုံလင်တာပဲ…"

​"မူလကတော့ အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ… အခုတော့လည်း အမှားကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ကို ငါတို့ဆီ အပ်ပြီး ခေါ်သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ အဲဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီ… မဟုတ်ရင်တော့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ပျက်ပြားစေလိမ့်မယ်…"

ဝူရွှမ်းဇီသည် နတ်ဘုရားလှေသင်္ဘောထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး လေညင်းက တာအိုဝတ်စုံကို တိုက်ခတ်နေသဖြင့် လောကုတ္တရာဆန်လှသော အော်ရာစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။