အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁) ပိုင်ဟူဂိုဏ်းထဲမှာဆိုရင် ငါ့ကို ရှောင်စန်းဇီလို့ ခေါ်နိုင်ပြီး အိမ်အပြင်ဘက်မှာတော့ ဝူတာ့တောင်ပါးလို့ ခေါ်ကြတယ်

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ယန်တုံ့ပင်းမှာ လန့်သွားလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

"ဘယ်သူ..."

သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်၍ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့သြသွားတော့သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို..."

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေရတာလဲ..."

ယန်တုံ့ပင်းသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဝူပိုင်ရှန်း၏ လက်ရှိရုပ်အသွင်အပြင်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

တိတိကျကျဆိုရလျှင် သနားစရာလည်းကောင်းသလို ကြောက်စရာလည်း ကောင်းနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းတစ်ခုလို ဖူးရောင်နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် ပွန်းပဲ့ရာများရှိကာ ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်လို နီရဲနေသော လက်ဝါးရာတစ်ခုရှိပြီး နှာခေါင်းမှလည်း သွေးများ ထွက်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြဲကာ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်လည်း ခရမ်းရင့်ရောင် ပွန်းပဲ့ရာ အများအပြား ရှိနေလေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဝူပိုင်ရှန်းမှာ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ရန်ဖြစ်လာတာလား..."

ယန်တုံ့ပင်းသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တုံ့ပင်း... ဒါက ဘယ်သူလဲ..."

သူတို့ဘေးမှ တုံ့ကျန်းဟွေကလည်း အလွန်အံ့သြနေလေသည်။

ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤရဲဘော်မှာ တုံ့ပင်းနှင့် ဘယ်လို ပတ်သက်သနည်းဟု တွေးနေတော့သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလေ..."

ယန်တုံ့ပင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ကျွန်တော်က တုံ့ကျန်းဟွေပါ... တုံ့ပင်းရဲ့ ရည်းစားပါ..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ဝူပိုင်ရှန်းထံသို့ လက်ကမ်းပေးကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ဝူပိုင်ရှန်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကာ နှာခေါင်းမှ မီးများ ပန်းထွက်နေသည့်အလား ယန်တုံ့ပင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဝူပိုင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေတော့သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို လာကြည့်နေရတာလဲ..."

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ယန်တုံ့ပင်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာလေသည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သတိပေးနေတော့သည်။

"သေစမ်း..."

“ဖြန်း…”

ဝူပိုင်ရှန်းသည် သေသပ်စွာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ထားသော ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်နှာကို အားကုန်လွှဲ၍ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရိုက်သံမှာ ကျယ်လောင်ပြတ်သားလှသည်။

ဤပါးရိုက်မှုက လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

ထွက်ခွာတော့မည့် ကျုံးရှန်းဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုသည် ပါးရိုက်သံကို ကြားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရိုက်ခံရသူမှာ ငွေမက်သော မိန်းမဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

အဘိုးအိုက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

"လုပ်ရပ်မှန်တယ်..."

"ကောင်းတဲ့ရဲဘော်... ဒီလိုမိန်းမမျိုးတွေက အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်... မရိုက်ရင် မှတ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

အဘိုးအိုသည် ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရသကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးနေလေသည်။

ဝူပိုင်ရှန်း၏ ပါးရိုက်မှုက သူ၏ ဒေါသများကို ပြေပျောက်သွားစေပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကျေနပ်မှုမျိုးကို ခံစားရကာ လုံးဝသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရယ်မောနေတော့သည်။

အဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေလေပြီ။

“အား... တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာပဲ”

ဘေးနားမှ ကြည့်ရှုနေသူများကလည်း အားပေးနေကြသည်။

"လုပ်ရပ်မှန်တယ်..."

"ရဲဘော်... နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ရိုက်လိုက်... မရပ်လိုက်နဲ့..."

"ရဲဘော်ကောင်း... မင်းမှ မင်းပဲကွ... လူမှုရေးအသိုင်းအဝိုင်းက မင်းတို့လို လူငယ်ရဲဘော်တွေအပေါ်မှာ မူတည်နေတုန်းပဲ..."

"ရိုက်စမ်းပါ... အဲ့မိန်းမကို ငါ့အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်စမ်း... အဲ့မိန်းမက ငွေလိမ်စားဖို့ ထွက်လာတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေတာ... အရိုက်ခံရဖို့ကို ထိုက်တန်တယ်..."

"နေဦး... ဟိုအမျိုးသားရဲဘော်က..."

"ဘုရားရေ... သူက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူ... အမာရွတ်ကြီးနဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူ ဝူပိုင်ရှန်းပဲ..."

"..."

ထိုအချိန်တွင် ကြည့်ရှုနေသူများထဲမှ တစ်ဦးက ဝူပိုင်ရှန်းကို မှတ်မိသွားလေသည်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း။

ဟေးရွှေမြို့နယ်၏ ဒေသခံ အာဏာရှင်များပင်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသော နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ နံပါတ်သုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

ကလေးများပင် သူ့ကိုမြင်လျှင် ငိုကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်နှင့် လူဝကြီးမှာ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ အမာရွတ်ကြီးနှင့် တတိယခေါင်းဆောင်ဝူဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မူလက ကြည့်ရှုအားပေးနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်၏ ကြီးမားလှသော နာမည်ဆိုးမှာ ဟေးရွှေမြို့နယ်တွင် အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသည်။

အဘိုးအိုများမှာ ထွက်ပြေးကြပြီး ကလေးများက ငိုကြကာ အမျိုးသမီးများမှာ သူ့ကိုမြင်လျှင် မိမိတို့၏ အင်္ဂါများနှင့် ရင်ဘတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားကြရသည်။

သို့သော် ဤလမ်းသွားလမ်းလာများမှာ နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားလှသော ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်သည် ဂိုဏ်းအတွင်းတွင် လီလန်အမည်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး၏ ခွေးသေတစ်ကောင်ပမာ ရိုက်နှက်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ဟစ်အော်နေခဲ့ရသည်ကို မည်သို့မျှ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့... မင်းတို့ ဘာလို့ အကုန်ထွက်သွားကြတာလဲ..."

လက်ခုပ်တီးနေဆဲဖြစ်သော ကျုံးရှန်းဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ အံ့သြတွေဝေနေလေသည်။

"အဘိုးကြီး... မြန်မြန်သွားတော့... ပြဇာတ်ကြည့်မနေနဲ့တော့... အဲဒီလူက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းက အမာရွတ်ကြီးနဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူပဲ... ငါတို့ သူ့ကို မရန်စရဲဘူး..."

"မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်... ကြည့်မနေနဲ့တော့... မြန်မြန်ထွက်သွား..."

သဘောကောင်းသော လမ်းသွားလမ်းလာအချို့က ပြေးနေစဉ်တွင် ကျုံးရှန်းဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုကို သတိပေးရန် မမေ့ခဲ့ကြပေ။

ကျုံးရှန်းဝတ်စုံမှာ လန့်သွားလေသည်။

"ပိုင်ဟူဂိုဏ်း..."

"ဘုရားရေ... ကိစ္စက ကြီးကျယ်သွားပြီ... ဒါ... ဒီလူက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ..."

အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားကာ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် မေ့သွားတော့သည်။

"ဘာ... တုံ့ပင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်..."

ဘေးနားရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ပြောစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုံ့ကျန်းဟွေမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ဟေးရွှေမြို့နယ်၏ အာဏာရှင်များဖြစ်ကြသည်။

အစောပိုင်းနှစ်များတွင် သူတို့သည် လုယက်ခြင်းများ ကျူးလွန်ခဲ့ကြပြီး ဓားပြများကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ကြသည်။

ထိုဂိုဏ်းမှာ... သူတို့အားလုံးက ရွာမှ အနိုင်ကျင့်တတ်သူများနှင့် ဓားပြများသာ ဖြစ်ကြသည်။

တုံ့ပင်း၏ ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ တကယ်တော့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက ထိုအနိုင်ကျင့်သူများနှင့် ဓားပြများကို တာဝန်ယူထားသူ မဟုတ်ပေလော။

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်နှင့် လူဝကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများထွက်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာလေသည်။

သူသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်ကို ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ အကြည့်ကို မြန်မြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော ယန်တုံ့ပင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

"တုံ့... တုံ့ပင်း... ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"မင်း... မင်းကိုယ်မင်း ကျင်းလင်က ပညာတတ်လူငယ်မလေးဆိုပြီး ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက... ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး စကားပြောရာတွင် သူ၏အသံများမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယန်တုံ့ပင်းမှာ ကြယ်များပင် မြင်သွားပြီး နားများ အူနေလေရာ ဤငကြောင်၏ စကားများကို ပြန်ဖြေရန် မည်သို့ စိတ်ကူးရှိမည်နည်း။

သူမသည် တုံ့ကျန်းဟွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နီရဲကာ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲကာ အော်ငိုလိုက်သည်။

"ဝူပိုင်ရှန်း... နင်... နင်ဘာလို့ ငါ့ကို ရိုက်ရတာလဲ..."

ဝူပိုင်ရှန်း၏ ပါးရိုက်မှုမှာ တကယ့်ကို အားပါလှသည်။ သူက ဝပြီးသားဖြစ်သလို သိုင်းပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်ရာ သူ၏ ခွန်အားမှာ ကြီးမားလှသည်။

ဤပါးရိုက်မှုက ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ချက်ချင်းပင် ဖူးရောင်သွားစေပြီး ပေါင်ဒါလိမ်းထားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အကျည်းတန်လှသည့် သွေးရောင်လို နီရဲနေသော လက်ဝါးရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

"ဘာလို့လဲ..."

ယန်တုံ့ပင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူပိုင်ရှန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဟုတ်လား... နင့်စောက်ရူးမ နင့်ဘာသာ မသိဘူးလား..."

"ငါက နင့်ကို ပြောပြဖို့လိုသေးလို့လား..."

စောစောက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းတွင် ဝူပိုင်ရှန်းတစ်ယောက် ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြယ်လှယ်ခံနေရသည်ကိုသာ မကြည့်လိုက်နှင့်၊ အခြားသူများရှေ့တွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူ့တွင် လှည့်ကွက်အချို့မရှိဘဲ နေမည်လား။

လူခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ခန့်အား ဓားတစ်ချောင်း၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အရည်အချင်းအချို့ မရှိဘဲနှင့် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူဟူသော နာမည်က ဟေးရွှေမြို့နယ်တစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ပါမည်လား။ ကြွက်များက ကြောင်ကို မြင်သကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်ပြေးရန် ကြောက်လန့်နေကြမည်လား။

ဂိုဏ်းထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းဆိုသည်မှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါမသိ... ငါမသိဘူး..."

ယန်တုံ့ပင်းမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားလေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက လမ်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

သူမမှာ ပါးရိုက်ခံရသဖြင့် အံ့သြမှင်သက်သွားရာ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

"အဟက်... မသိဘူးပေါ့လေ..."

ဝူပိုင်ရှန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း နင်မှတ်မိအောင် ငါကူညီပေးရတာပေါ့..."

“ဖြန်း…”

ပါးတစ်ချက်ရိုက်သံ။

“ဖြန်း…”

နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက်ရိုက်သံ။

“ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း…”

ဟေးရွှေမြို့နယ်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ယန်တုံ့ပင်း၏ နာကျင်စွာ ငိုယိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ။