အခန်း ၃၀၄

အခန်း (၃၀၄) ယန်တုံ့ပင်းက နောက်ထပ် အသုံးမကျသော လူအတစ်ယောက်အား လှည့်စားခြင်း

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်။

အခန်းအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲတစ်ခုရှိပြီး ဘေးလေးဘက်ရှိ ခုံတန်းလျားများပေါ်တွင် လူများ ထိုင်နေကြသည်။

ယန်တုံ့ပင်းသည် စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို မှတ်မိလေသည်။ ထိုသူတို့မှာ ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဖြစ်သော ခေါင်းဆောင်ပိုင်နှင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပိုင်တို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။

လက်မောင်းတွင် ချင်းလုံ တက်တူးထိုးထားသော အခြားတစ်ယောက်ကိုမူ ယန်တုံ့ပင်း မမှတ်မိချေ။

မျက်နှာကျကျနနရှိပြီး အမြဲတမ်း အပြုံးခပ်ရေးရေးကို ဆင်မြန်းထားသော အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်ကိုလည်း ယန်တုံ့ပင်း လုံးဝ မသိပေ။

သို့သော် သူမ၏အကြည့်မှာ ထိုလူလေးယောက်ထံမှ အနောက်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။

ဤအခန်းထဲတွင် သူမ သိကျွမ်းသူတစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

"လုံကျန်းဟူ... သူ... သူက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ..."

ယန်တုံ့ပင်းသည် ရေဘေးကပ်ဆိုး သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

မိန်းမများဆိုသည်မှာ သဘာဝအားဖြင့် အသေးစိတ်ကျတတ်ပြီး၊ ယန်တုံ့ပင်းကဲ့သို့ ယောက်ျားများထံမှ ငွေညှစ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုံကျန်းဟူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုအရာကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ယန်တုံ့ပင်း၏ အမူအရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးရှကြမ်းတမ်းလာပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း ဟစ်စတီးရီးယားဆန်ဆန် ဖြစ်လာတော့သည်။

"လုံကျန်းဟူ... ဒါက ရှင်လုပ်တာလား..."

"ဝူပိုင်ရှန်းကို သုံးပြီး ကျွန်မကို ပိုင်ဟူဂိုဏ်းဆီ ခေါ်လာခိုင်းတာ ရှင့်လက်ချက်လား..."

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောပြီးသားလေ... ကျွန်မကို လာမရှုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မတို့ ဇာတ်လမ်းက ပြီးသွားတာ ကြာပြီလို့..."

ထိုအချိန်တွင် ယန်တုံ့ပင်းမှာ စွာတေးလန်မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်ပမာ လုံကျန်းဟူအား ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများ တရစပ် ပြုလုပ်နေတော့သည်။

ဤခွေးမသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။

လုံကျန်းဟူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ယန်တုံ့ပင်း၏ ယခု ရွံရှာဖွယ် မျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားကာ သူမက သူ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်၍ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဟု ချိုသာစွာ ခေါ်ဆိုခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ချိုမြိန်သော ပုံရိပ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျသွားလေသည်။

သို့သော် လူတွေမှာ မည်သို့များ မျက်နှာနှစ်ခု ရှိနေနိုင်ရသနည်း။

လုံကျန်းဟူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အမှန်နှင့် အမှား၊ အမှားနှင့် အမှန် ရောထွေးနေတော့၏။

သူ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ အမေရေ... ကျွန်တော် တကယ်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။

"လုံကျန်းဟူ..."

"ရှင်လုပ်တာလားဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောစမ်း..."

သူ၏ နားထဲတွင် စူးရှသော ဟစ်စတီးရီးယားအသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး လုံကျန်းဟူ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်ပြီး လူများအပေါ် ကြင်နာတတ်သော သူသည် ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပမာ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားလေတော့၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

"အပုပ်နံ့နံနေတဲ့ ခွေးမ... မင်းအမေ¥€£¥^... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ဤဟိန်းဟောက်သံနှစ်ခုက ယန်တုံ့ပင်းကို လန့်ဖြန့်သွားစေသည်။

သူမအနေဖြင့် ငွေယွမ်တစ်ရာကို တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် တောင်းဆိုခဲ့ချိန်ကပင် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့တတ်သော လုံကျန်းဟူက ယခုကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သူ၏ ဘေးတွင်မူ လီလန်သည် လုံကျန်းဟူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွေးတက်သွားလေသည်။

ယခု သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ ရင်ထဲမှ အထုံးအဖွဲ့မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလည်သွားပြီဖြစ်၍ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။

ကျန်းချင်းလုံနှင့် ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ စကားမပြောကြဘဲ ဘေးမှထိုင်၍သာ ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့သည် ဤကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပေ။ လီလန်ကိုသာ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးထားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် လုံကျန်းဟူမှာ လီလန်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လုံကျန်းဟူသည် စိတ်ခံစားမှုများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ အတိတ်က နာကြည်းမှုများမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော ချော်ရည်ပူဘောလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ယန်တုံ့ပင်း၏ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်၍ လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

“ဖြန်း…”

ရိုက်နှက်သံမှာ ပြတ်သားကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေးငယ်သော ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

"ပုပ်စော်နံတဲ့ ခွေးမ... ငါက အရင်တုန်းက မင်းအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာကို မင်းက ငါ့အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲ..."

"အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မ ခွေးမ..."

"မင်းလိုလူကိုမှ သဘောကျမိတာ ငါက တကယ့်ကို မျက်လုံးကန်းနေခဲ့တာပဲ..."

"ထွီ... သေစမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးလိုက်လဲ..."

ပါးရိုက်ပြီးနောက် လုံကျန်းဟူသည် တံတွေးထွေးချလိုက်ရာ ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ယန်တုံ့ပင်းမှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြက်သေ သေသွားကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးများ အတိအကျ ကျရောက်သွားလေသည်။

"မင်းအမေ£¥°$@-..."

လုံကျန်းဟူမှာ မကျေနပ်နိုင်သေးဟန်ဖြင့် ယန်တုံ့ပင်း၏ ဗိုက်ကို အားကုန် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

ဤအကန်မှာ သူ၏ ခွန်အားတစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်၏။

"အား..."

ယန်တုံ့ပင်းမှာ ဗိုက်ကို ဖက်၍ အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကွေးနေသော ပုစွန်တစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေတော့သည်။

"ဟေးရွှေမြို့နယ်မှာ မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မမြင်ပါစေနဲ့... တစ်ခါမြင်ရင် တစ်ခါ ထပ်ရိုက်မယ်..."

လုံကျန်းဟူသည် ယန်တုံ့ပင်းအပေါ်သို့ နောက်ထပ် တံတွေးတစ်ချက် ထွေးချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် ယန်တုံ့ပင်းကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ နေရာတစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ယန်တုံ့ပင်းမှာ ပါးရိုက်ခံရ၊ ဗိုက်ကို အပြင်းအထန် အကန်ခံရပြီး တံတွေးနှင့်ပါ အထွေးခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေရကာ ဝူပိုင်ရှန်းကို ရှိုက်ကြီးတငင် အသံဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဝူပိုင်ရှန်း... နင်က ငါ့အစ်ကို ဟုတ်သေးရဲ့လား..."

အပြင်ဘက်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး မတရားခံရသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးပမာ သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ ဝူပိုင်ရှန်းထံသို့ ငိုယိုကာ တိုင်တည်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲဖောင်းအစ်နေ၏။

ဝူပိုင်ရှန်းမှာမူ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲပမာ အေးစက်နေကာ လက်ကို ပိုက်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟချေ။

ဝူပိုင်ရှန်းက မည်သို့လျှင် ရဲဝံ့မည်နည်း။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၊ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတို့အားလုံး ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြရာ သူက မည်သို့လျှင် စကားပြောရဲမည်နည်း။

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ယန်တုံ့ပင်းအတွက် မည်သို့လျှင် ရှေ့ထွက်ကာကွယ်ပေးရဲမည်နည်း။

ရှေ့ထွက်ကာကွယ်ပေးရန်ဆိုသည်မှာ အသာထား၊ ယန်တုံ့ပင်းတစ်ယောက် ယနေ့တွင် အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်နိုင်မလားဆိုသည်ကပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေလေပြီ။

ဝူပိုင်ရှန်းသည် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းဆောင်၏ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ယန်တုံ့ပင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ပြဿနာကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်ကျန်း ကိုယ်တိုင် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုရန် ရောက်လာစေခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသာ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက သူတို့၏ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းက နောင်တွင် လူများကို မည်သို့ မျက်နှာပြရဲမည်နည်း။ ဟေးရွှေမြို့နယ်တွင် နောင်အခါ မည်သို့ ခြေကုပ်ယူနိုင်တော့မည်နည်း။

ယန်တုံ့ပင်း၏ ခွေးအသက်ကို ကယ်တင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

*ဟူး... ဦးလေးမှာ ဒီသမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…*

ဝူပိုင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် မိမိ၏ ဝမ်းကွဲညီမကို ကာကွယ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာခွင့်ပေးကာ သူတို့၏ ဇာတိမြို့ဖြစ်သော အန်းဟွေးထုံလင်သို့ ပြန်သွားစေရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ ညီမကို ကာကွယ်ပေးရမည်ပင်။

ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဝူပိုင်ရှန်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်တုံ့ပင်းသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယနေ့ ဤနေရာ၌ လုံကျန်းဟူ ရောက်ရှိနေခြင်းနှင့်အတူ စောစောက သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက သူမကို ရန်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဤသည်က လုံကျန်းဟူက သူမအား ပြဿနာရှာရန် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။

သူမ အထင်အမြင်သေးခဲ့သော ယောက်ျားတစ်ယောက်က ယနေ့ လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြဿနာလာရှာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အခြား ဘာရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။ သူ၏ ငွေများကို ပြန်တောင်းရန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် တုံ့ကျန်းဟွေသည်လည်း ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှာ လာပြီး ဘာလုပ်တာလဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက သူ့ကို မြင်သွားပြီး အခြားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ထိုနေရာ၌ပင် ချုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော် ယန်တုံ့ပင်းကို လာရှာတာပါ... ယန်တုံ့ပင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူပါ..."

တုံ့ကျန်းဟွေမှာ ယခုကဲ့သို့သော လူမိုက်ဟန်ပန်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယန်တုံ့ပင်း... ယန်တုံ့ပင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ..."

ဤပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ လက်အောက်ငယ်သားမှာ သူမကို သိသာစွာပင် မမှတ်မိချေ။

"ယန်တုံ့ပင်းက... အော် ဟုတ်သားပဲ... သူမက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝူတာ့တောင်ပါးဆိုတဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေ..."

လမ်းပေါ်ရှိ ခရီးသွားများက ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်ဝူကို ဝူတာ့တောင်ပါးဟု ရည်ညွှန်းခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်ကို တုံ့ကျန်းဟွေက သတိရသွားလေသည်။

"တတိယခေါင်းဆောင်..."

ထိုငယ်သားလေးမှာ မှင်တက်သွားလေသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝူပိုင်ရှန်းက ငါတို့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင် မဟုတ်တော့ဘူး... အခု တတိယခေါင်းဆောင်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပဲ..."

လီလန်က ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်အဖြစ် သဘောတူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းဆောင်ပိုင်က လူများကို ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသို့ အကြောင်းကြားစေခဲ့ပြီး ဝူပိုင်ရှန်းအား တတိယခေါင်းဆောင် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားကာ တတိယခေါင်းဆောင်အသစ်ကို ကြေညာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများက ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူများ၏ အာရုံကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"ဝူပိုင်ရှန်း... အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်စမ်း... ဆူညံနေတာပဲ..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပိုင်က မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူပိုင်ရှန်းက အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

မကြာမီတွင် သူသည် တုံ့ကျန်းဟွေ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ဆွဲ၍ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

လီလန်က ဆီလီကွန်လိမ်းကျံထားသော ဆံပင်နှင့် ပေါင်ဒါလိမ်းထားသော မျက်နှာရှိကာ သပ်ယပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော ဤသူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်တုံ့ပင်းအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် အသုံးမကျသော လူအတစ်ယောက်လား။