အခန်း ၃၀၅

အခန်း (၃၀၅) ခြေဖဝါးရက်သော ခွေးသည် ကောင်းရာသုဂတိလားမည်မဟုတ်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် လူအားလုံးသည် တုံ့ကျန်းဟွေဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ..."

ခေါင်းဆောင်ပိုင်သည် မရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေးလိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ရန်လိုသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ တုံ့ကျန်းဟွေ၏ ခြေထောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် အားပျော့သွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ငါတို့ခေါင်းဆောင်က မင်းကို စကားပြောနေတာလေ စကားပြောစမ်း..."

ဝူပိုင်ရှန်းသည် တုံ့ကျန်းဟွေ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ ယန်တုံ့ပင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"တုံ့ပင်း..."

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်တုံ့ပင်း၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုံ့ကျန်းဟွေသည် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"ဒါ ဒါက..."

"တုံ့ပင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အရိုက်ခံထားရတာလဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေ၏ မျက်နှာမှာ အသည်းကွဲမတတ် နာကျင်နေပုံရသည်။

ယန်တုံ့ပင်း၏ မူလမျက်နှာကို ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖူးရောင်နေပြီး နီရဲနေသော ပါးရိုက်ရာများလည်း ရှိနေကာ ဗိုက်တွင်လည်း အကန်ခံထားရပုံရသည်။ သူမသည် ဗိုက်ကို ဖက်၍ အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုများ အပြည့်ရှိနေလေသည်။

ယန်တုံ့ပင်း၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်က တုံ့ကျန်းဟွေ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

"တုံ့ပင်း တုံ့ပင်း မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားသေးလား..."

"ဒီလူတွေက အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ် ငါတို့ ရဲတိုင်ကြရအောင်..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ယန်တုံ့ပင်းအတွက် ရင်နာလွန်းသဖြင့် ဒေါသထွက်လာကာ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ယန်တုံ့ပင်းအတွက် မည်မျှ စိုးရိမ်နေကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချင်းလုံ၊ ခေါင်းဆောင်ပိုင်နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

တုံ့ကျန်းဟွေက ဖြေကြားရန် မလိုတော့ပေ။ ကျန်းချင်းလုံနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များက သူနှင့် ယန်တုံ့ပင်းတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းမိသွားကြသည်။

ယန်တုံ့ပင်း၏ ချစ်သူဖြစ်မည်။

*အဟက် နောက်ထပ် ကံဆိုးသူတစ်ယောက်ပဲ အသုံးမကျသော လူအပါလား*

လုံကျန်းဟူသည် တုံ့ကျန်းဟွေကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေလိုက်သည်။

ခေါင်းခါယမ်းရုံသာမက သူသည် ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သေးသည်။

တစ်ချိန်က သူလည်း ဤလူကဲ့သို့ပင် ယန်တုံ့ပင်းဆိုသော ဤမိန်းမအပေါ် ဂရုစိုက်မှုများ ပြသခဲ့ဖူးသော်လည်း ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။

ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။

သစ္စာဖောက်မှု လှည့်စားမှု ရိုက်နှက်မှု စော်ကားမှုများသာဖြစ်သည်။

သူသည် ဤဆက်ဆံရေးတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်ဘဲ ရူးသွပ်သွားခဲ့ရသည်။

အကောင်းပကတိဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက်သည် လူများကို လိုက်လံရိုက်နှက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးတတ်သည့် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

လုံကျန်းဟူသည် ခေါင်းခါလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သို့သော် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ အသိဉာဏ်က အမုန်းတရားကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တုံ့ကျန်းဟွေကို ကြည့်၍ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော် ဒီမိန်းမနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ သူမက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံကျန်းဟူကို ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုလေးတင် ယန်တုံ့ပင်းအပေါ် လုံကျန်းဟူ၏ ဒေါသပေါက်ကွဲမှုသည် သူ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ပြီဖြစ်ကာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနောက်ဆုံးစကားက လုံကျန်းဟူသည် ဤဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် ရရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကဲ့သို့ မျက်ကန်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စရပ်ပြီးနောက် လုံကျန်းဟူ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ဤအချက်က အမှန်တကယ် သက်သေပြနေလေသည်။

သူ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယောက်ျားတစ်ယောက် ရင့်ကျက်လာမှသာလျှင် လူ့အဖွဲ့အစည်း လည်ပတ်ပုံ၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် လူ့သဘာဝကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာ..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ့ကို တုံ့ပင်းနဲ့ ဝေးဝေးနေခိုင်းတာလား ဘာ ဘာလို့လဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် အလွန် တွေဝေသွားပြီး စကားပြောခဲ့သော လုံကျန်းဟူကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်စိမ်းသက်သော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ကျန်းချင်းလုံ၊ ခေါင်းဆောင်ပိုင်နှင့် အခြားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များသည် စကားမပြောကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လုံကျန်းဟူအပေါ်သို့ တညီတညွတ်တည်း ကျရောက်သွားကြသည်။

ယန်တုံ့ပင်းသည် အမှန်တရား ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် တုံ့ကျန်းဟွေအား အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဟွေ နင် မြန်မြန်ထွက်သွားသင့်တယ် ဒီနေရာက နင်နေရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး မြန်မြန်သွားတော့..."

ယန်တုံ့ပင်းက တုံ့ကျန်းဟွေကို တွန်းလိုက်သည်။

"တုံ့ပင်း ငါ ထွက်သွားရင် နင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေက နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ ချစ်ရသူ ဤမျှလောက်အထိ ရိုက်နှက်ခံထားရသည်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ကာ ရင်နာမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ် ငါ အဆင်ပြေမှာပါ..."

ယန်တုံ့ပင်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူမလည်း ကြောက်ရွံ့နေပြီး ပိုင်ဟူဂိုဏ်းက သူမကို အရေးယူကာ လွှတ်မပေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

"ကျန်းဟွေ နင် အပြင်ရောက်သွားရင် ရဲသွားတိုင်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲထားတယ်လို့ သွားပြောပေးပါ..."

ယန်တုံ့ပင်းသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တုံ့ကျန်းဟွေအား ပြောလိုက်သည်။

တုံ့ကျန်းဟွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တုံ့ပင်း စိတ်မပူပါနဲ့ နင့်ကို ကယ်တင်ပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် ယန်တုံ့ပင်းအား 'စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ကိုသာ အားကိုးလိုက်ပါ' ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး ငါတို့ရှေ့မှာတင် ရဲတိုင်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ ငါတို့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား..."

ကျန်းချင်းလုံက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရဲတိုင်ရင်တောင် အလုပ်ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး ငါက မြို့နယ် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက တာဝန်ခံကျိုးကို သိနေတာဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတောင် သူက ငါ့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးသေးတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ ဆန့်တန်းထိုင်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤသူက မည်သူဖြစ်မည်နည်း။ သူသည် အလွန်ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားလှပြီး မြို့နယ် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ တာဝန်ခံကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာပင်ဖြစ်သည်။

ယန်တုံ့ပင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ ဤအချိန်ရောက်မှသာ သူမ ယနေ့ မည်သို့သော လူမျိုးကို ရန်စမိခဲ့ကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထို့အပြင် လုံကျန်းဟူသည် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမျိုးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြောင်းကိုပါ သဘောပေါက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသူသည် သူမ လုံးဝ ရန်မစရဲသော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူ… သူ.. သူသည် သူမကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ချေမွပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ ယန်တုံ့ပင်း၏ နှလုံးသားမှာ ငိုကြွေးနေပြီး အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"တုံ့ တုံ့ပင်း အခု အခု ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

တုံ့ကျန်းဟွေက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

ဘယ်လိုလုပ်ရမည်နည်း။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။

ယန်တုံ့ပင်းသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လုံကျန်းဟူကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လုံကျန်းဟူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် တုံ့ကျန်းဟွေကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

လုံကျန်းဟူ မတ်တပ်ရပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ တင်းမာကာ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ယန်တုံ့ပင်းက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။

သူမသည် အလွန်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး တုံ့ကျန်းဟွေအား အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"မြန်မြန်သွားတော့..."

"တုံ့ကျန်းဟွေ မြန်မြန်သွား..."

"မြန်မြန်သွား ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့..."

သူမသည် အတင်းအားယူ၍ ထရပ်လိုက်ပြီး တုံ့ကျန်းဟွေကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ တုံ့ကျန်းဟွေက အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ငါ သွားမယ် ငါ အခုချက်ချင်း သွားမယ်..."

"တုံ့ပင်း ငါ့ကိုစောင့်နေ ငါ့ကိုစောင့်နေနော်..."

တုံ့ကျန်းဟွေသည် စကားပြောရင်း လှည့်ကာ ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်းကို သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လူတွေ သူ့ကို တားထားလိုက်ကြစမ်း..."

လီလန်က အာဏာသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ နောက်လိုက်အချို့သည် ဝင်ပေါက်မှနေ၍ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြပြီး တုံ့ကျန်းဟွေအား အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ချုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။

လီလန်၏ အိမ်ရှင်နေရာကို ဝင်ယူလိုက်သည့် လုပ်ရပ်က ဝူပိုင်ရှန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ဝူပိုင်ရှန်းသည် သူ၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ဤကိစ္စကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူပိုင်ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားပြီး သက်ပြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်တော့သည်။

ထင်ရှားစွာပင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် သူ၏ နေရာကို အစားထိုးကာ သူတို့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

"အား ဒီကျိန်စာသင့်မယ့် ယန်တုံ့ပင်း..."

"အား..."

ယခုအခါ ဝူပိုင်ရှန်းသည် ယန်တုံ့ပင်းအား သတ်ပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာတော့သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း မင်းတို့ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်..."

"မင်းတို့ ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲတာက တရားမဝင်ဘူး မင်းတို့ ထောင်ကျလိမ့်မယ် ငါ မင်းတို့ကို တရားစွဲမယ် မင်းတို့ကို အဖမ်းခံရအောင် ရဲတိုင်မယ်..."

တုံ့ကျန်းဟွေက ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"ရဲတိုင်မယ် ဟုတ်လား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာတော့ မင်းရဲ့ဘေးနားကမိန်းမကို မင်း ပိုပြီး ရဲတိုင်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

"သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုရော မင်း သိရဲ့လား..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး တုံ့ကျန်းဟွေအား ကြည့်လိုက်သည်။

တုံ့ကျန်းဟွေက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ဒီအသုံးမကျတဲ့ လူအကို မင်းပဲ ပြောပြလိုက်ပါ..."