အခန်း (၂၅၆၁-၂၅၆၂)
Vol. 257 Ch. 2561-2562
အခန်း (၂၅၆၁) - ငါ လာပြီး မင်းတို့နဲ့ ဆွေးနွေးမယ်
တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးမှာ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အနည်းဆုံး အနာဂတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်တိုင်၊ အနာဂတ်၏ အရှိန်အဝါ အချို့ကိုတော့ အာရုံခံမိလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ဤကဲ့သို့ပင် တွေးတောနေမိကြသဖြင့်၊ အလွန်တရာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖန့်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
“သခင်လေး… ဘယ်လို ခံစားရလဲ ”
“ငါ ခံစားရတာကတော့… ကျူးပါကျဲ လူသားဂျင်းဆင်းသီး စားလိုက်ရသလိုပဲ ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး -
“ဘာအရသာမှလည်း မရှိသလို၊ ဘာပြောင်းလဲမှုမှလည်း မရှိဘူး……”
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အချိန်အခါ မကျသေးလို့ ထင်တယ် ”
ရှောက်ယွီက စဉ်းစားသုံးသပ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းသဘောက… ဒီတန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးဟာ ဖီထူစီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ အနာဂတ်အသိဉာဏ်ကို သယ်ဆောင်ထားတာ မှန်ခဲ့ရင်၊ နောင်တစ်ချိန်ချိန် အနာဂတ်ရဲ့ အခွင့်အခါ ကျရောက်လာတဲ့ အခါကျမှသာ… ဒါက အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား ”
ဖန့်ချန်က တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်မိသည်။
ရှောက်ယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး -
“အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို သခင်လေး စားသုံးလိုက်ပြီဆိုတော့၊ တခြားလူတွေအနေနဲ့ လာပြီး လုယူဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့ ”
“အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ ”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ သတ္တိမွေးကာ အနည်းငယ် လှမ်း၍ မေးမြန်းကြည့်ကြသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်၏ မရေမရာ ဝေဝါးလှသော အဖြေများကို ကြားရသောအခါ၊ မိမိတို့သည် တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ အမှတ်သညာများ အပိတ်ပင်ခံလိုက်ရပြန်ပြီလားဟု သံသယဝင်လာကြတော့သည်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ စောစောကတင် ပြောင်းလဲမှုတွေ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မိမိတို့ မေ့လျော့သွားခဲ့ကြတာလား။
သူတို့ ပိုတွေးလေလေ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေက အလွန်ကြီးမားသည်ဟု ခံစားရလေလေပင်။
မဟုတ်လျှင် ထိုနီရဲသော တောင်တန်းကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားနေရမည်နည်း၊ ဘာအသုံးမှမဝင်သည့် အသီးတစ်လုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက်တော့ မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ချေ။
ထိုအချိန်တွင်၊ ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများသည် ဂိုဏ်းတပည့် လူအုပ်ကြီးကို လုံးဝ ရှင်းလင်း သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်နှစ်ယောက်ကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး… ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို ဘယ်လို စီရင်ရမလဲ ”
ဖန်ရွှေက ထိုလူနှစ်ယောက်ကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်လာပြီး အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“စီနီယာအစ်ကို… ကယ်ပါဦးဗျို့ ”
အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်နှစ်ယောက်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ချန်ရှုရှုထံသို့ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခံလိုက်ကြသည်။
“အစ်ကိုကြီးရာ… ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး၊ သူတို့ရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပါဦး ”
ချန်ရှုရှုက အကြင်နာတရားမရှိဘဲ မိမိအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြသည့် ထိုဂျူနီယာညီငယ်နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ကောင်းကံကောင်းချင်တော့ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ စောစောက ကိစ္စထဲတွင် ဝင်ရောက်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။
ဖန့်ချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ -
“ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ့မယ် ”
အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်နှစ်ယောက်မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဝမ်းသာသွားကြပြီး၊ အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။
ချန်ရှုရှုမှာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရရင်တော့ နီရဲတဲ့တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းကိုလည်း မင်း ရရှိသွားခဲ့ပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာလို့ မရသေးတာလဲ ”
သူ့ထံကနေ သတိပေးချက် ရလိုက်သဖြင့်၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ဝေဝေဝါးဝါး လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုသို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပကောင်းကင်ယံထဲ၌ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပုံရိပ်ကြီးများစွာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနေသည်ကို ရုတ်ချည်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။
ထိုမျက်နှာပုံရိပ်ကြီးများသည် ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည့် အရပ်တွင် တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ အလွန်ပင် နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးများထဲတွင်မူ၊ နက်ရှိုင်းလှသော စဉ်းစားတွေးတောခြင်းနှင့် အကဲခတ် စောင့်ကြည့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့တော့သည်။
ရှောက်ယွီနှင့် အခြားသူများလည်း မသိစိတ်အရ ဖန့်ချန်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကြပြီး၊ ကောင်းကင်ပြင်ထဲက ထိုမျက်နှာပုံရိပ်ကြီးများကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
“သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲဟ ”
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ထဲတွင် စိမ့်ခနဲ အအေးလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် ချန်ရှုရှုထံသို့ လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်ကြတော့သည်။
ချန်ရှုရှုလည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝေခွဲမရဘဲ မူးဝေထုံိုင်းမှိုင်းနေသည်။
“ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ ဒါက ဘာဆန်းကြယ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းမျိုးလဲ ”
“ဒါက ဖြစ်ရပ်ဆန်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီကောင်က သေချာပေါက် လုကျိုယွမ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ဖျားက ကျိုယွမ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပေါ့ ”
ဖန့်ချန်၏ တည်ငြိမ်သောအသံသည် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။
လုကျိုယွမ် ဟုတ်လား
“လင်းယောင်ဂိုဏ်းက မိတ်ဆွေတို့… ငါတို့တွေ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့ ”
လုကျိုယွမ်၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားစည်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအသံထဲတွင် ကာလရွေ့လျားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရင့်ကျက်အိုမင်းခြင်း အသွင်အပြင် အချို့ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ ယခင်က သူ့အသံနှင့်မူ လုံးဝ ထပ်တူကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း စောစောကတင် လုကျိုယွမ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြတော့သည်။
“တကယ်ပဲ လုကျိုယွမ် ဖြစ်နေတာလား ဒါဆိုရင် အခုအချိန်မှာ သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့၊ ငါတို့တွေက……”
ဖန်ရွှေ၏ နှလုံးသားက ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် လုကျိုယွမ်၏ မျက်နှာကြီးပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ အကြည့်သည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်အလား သေးငယ်လှသော ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
“သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက ဖန့်ချန်… ငါ ဒီလောက်နှစ်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို စောင့်ရကျိုး နပ်ခဲ့ပြီပဲ ”
“ငါ့ကို စောင့်တော့ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်
“မင်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ ငါကတော့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါတို့တွေ တူတူ ကစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ဟဲဟဲ……”
လုကျိုယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ၊ အနီးနားရှိ ကြီးမားလှသော မျက်နှာကြီးများအားလုံးထံကနေလည်း ဆန်းပြားထူးဆန်းသည့် ပြုံးရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်၊ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည့် ပုံစံမျိုးပင်။
“မင်းတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်အုပ်စုထဲမှာ၊ ငါ သေသေချာချာ စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်ရသလောက်တော့… မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကသာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ဖို့ အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်နေတယ်။ ငါ မင်းကို အခုမျက်မှောက်ခေတ် ကာလထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ကျန်ရစ်နေစေချင်တယ်၊ နောင်ကို ဘယ်မှ ထပ်ပြီး မသွားပါနဲ့တော့… ဘယ်လိုလဲ ”
လုကျိုယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်
“မင်းသာ ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်၊ တာ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးနေရာက… မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
မင်းနဲ့ငါ လက်တွဲပြီးတော့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား သုံးခုကို တူတူ သုတေသနပြုကြပြီး၊ ညီအစ်ကိုတွေအဖြစ် သစ္စာဆိုကြတာပေါ့။
ငါ မင်းကို ကောင်းကင်အရှင်အဆင့်၊ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်အောင်လည်း ကူညီပေးဦးမှာပါ၊ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တခြားတပည့်တွေလိုမျိုး လမ်းဘေးက ကြွက်ကောင်တွေလို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရတဲ့ အဖြစ်မျိုး လုံးဝ ရောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား ”
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်၊ ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်မျိုးကိုပါ သုံးလို့ရသေးတာလား။
ဒါက အတိတ်ကာလဆီကို ပြန်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ပါလား။
“လုကျိုယွမ်… မင်း ငါ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ နားမလည်သေးဘူး ထင်တယ်၊ တကယ်လို့ ငါက ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချင်တယ်ဆိုဦးတော့၊ ငါ့မှာ အဲဒီလိုမျိုး စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး ”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်
“သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း၊ မင်းတို့တွေ လောဘမတက်ကြပါနဲ့တော့၊ အဲဒါက မင်းတို့နဲ့ မသင့်တော်သလို၊ မင်းတို့ လက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ အရာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့၊ နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ပြီး၊ ကုဋေကုဋာမကတဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ ရိုသေပူဇော်မှုကို ခံယူနေရတာတင်… မင်းအတွက် မလုံလောက်သေးဘူးလား ”
လုကျိုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
“ကျိုယွမ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်… သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်တွေဟာ အမြဲတမ်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်ကြတာပဲ၊ သူတို့နဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ တိုက်ရိုက်ပဲ လက်ဦးမှုယူပြီး ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့အားလုံး လက်တွဲပြီး ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးပြီပဲ သူ ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ”
အခြားသော ကြီးမားလှသည့် မျက်နှာကြီးတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ပါးစပ်ဟ၍ ဆိုလိုက်သည်။
“အဲဒါ… ဖုန်းယွမ်ဝူအောက် မဟုတ်လား ဒီကောင်ကလည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့တာလား ”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်နှလုံးထဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရသည်။
“အစ်ကိုကြီးယဲ့… နင် ကျိုယွမ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားကို နားထောင်လိုက်ပါဦး၊ နင် ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… ငါ နင်နဲ့ လက်ထပ်ပါ့မယ် ”
အခြားသော မျက်နှာကြီးတစ်ခုကလည်း တစ်ဖန် ပါးစပ်ဟ၍ ဆိုလာပြန်သည်။
ဘိုင်လျန့်ဂိုဏ်းက ချန်နန်ခယ်
ဒီမိန်းမကလည်း… သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ တညီတညွတ်တည်း စိမ့်ခနဲ လေအေးများကို ရှူသွင်းလိုက်မိကြတော့သည်။
ချန်နန်ခယ်သည် နတ်မိမယ်ယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် အတိတ်ကိစ္စများကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်က နတ်မိမယ်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်ချည်း ကျရောက်လာသည်။
“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါ နင့်ကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေခဲ့တာ၊ နင်နဲ့ နောက်ထပ်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ချင်လို့ပဲ။ စိတ်ချပါ… နင် ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေရှိနေ၊ ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် လုပ်မှာပါ ”
ရှောက်ယွီက အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -
“ကြည့်ရတာ နင့်ရဲ့ အသက်အရွယ်က ငါတို့ထက် အများကြီး ကြီးမားနေပြီပဲ၊ နင့်ကို အဖွားလို့ ခေါ်ရင်တောင် လွန်မယ်မထင်ဘူး။ နင်ကတော့ ငါတို့လို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတွေအပေါ်ကို စိတ်နာပြီး အငြိုးအတေး ထားမနေပါနဲ့တော့ ”
“……”
ချန်နန်ခယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေလိုက်ရတော့သည်။
လုကျိုယွမ်၏ အသံက တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဖန့်ချန်… မင်းသာ ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်၊ ငါ့မှာ မင်းကို အခုခေတ်ကာလထဲမှာ ကျန်ရစ်စေမယ့် နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ မင်း အခု ကောင်းကင်က ကျလာမယ့် အသီးကို စားသုံးလိုက်ရုံပါပဲ ”
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရုတ်ချည်းပင် ရွှေရောင်တောက်လောင်နေသည့် အသီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ တရွေ့ရွေ့နှင့် အောက်သို့ လျှောကျလာနေခဲ့သည်။
“ဒါက ဘာအသီးလဲ ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“မင်း စားလိုက်ရင်… သိရလိမ့်မယ် ”
လုကျိုယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ငါ မစားဘူးဆိုရင်ကော……”
“မစားဘူး ဟုတ်လား… ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့တွေလိုမျိုးပဲ ဖြစ်သွားရုံပေါ့ ”
လုကျိုယွမ်၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်သုံးယောက်ဖြစ်သည့် ချန်ရှုရှု အပါအဝင် အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် သွေးစက်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်အော်ဟစ်နေကြရပြီး၊ အဆုံး၌ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လုံးဝ ခြောက်သွေ့သွေ့ အလောင်းကောင်ကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဒီအတိုင်း မျက်ဝန်းသားဖြင့် ကြည့်ရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြာမှုန့်များအဖြစ်သို့ လွင့်ပျောက်သွားခဲ့ရကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်ကြီးတစ်ကွက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို သတ်ချင်ရင်… လက်ချောင်းတစ်ချောင်းလောက် လှုပ်လိုက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့……
သေဆုံးသွားခဲ့ရင် တကယ်ကို လုံးဝ သေဆုံးသွားတာပဲ။
မင်းက… သူတို့တွေကိုလည်း အခု အလုံးစုံသိဂိုဏ်းက တပည့်သုံးယောက်ရဲ့ နောက်ကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေချင်လို့လား ”
လုကျိုယွမ်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူများအားလုံးမှာ၊ ခြေဖဝါးကနေတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းခွံအထိ စိမ့်ခနဲ အအေးလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလျက် ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။
“ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့၊ ငါ နတ်မိမယ်ယွီကို အရင်ဆုံး လက်စမ်းကြည့်လိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးယဲ့လည်း စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်တာပေါ့ ”
ချန်နန်ခယ်၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် ရှောက်ယွီသည် ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးစက်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် မသိစိတ်အရ သူမကို လှမ်း၍ ဖေးမလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ဖဝါးပြင်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ရဲရဲနီသော သွေးများဖြင့် စွန်းထင်သွားခဲ့ရချေပြီ။
“သခင်လေး… သူတို့နဲ့ လုံးဝ အလျှော့မပေးပါနဲ့၊ သူတို့တွေဟာ သခင်လေးအပေါ်ကိုတော့ တိုက်ရိုက် လက်ဦးမှုယူနိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ”
ရှောက်ယွီက ဖြူဖျော့လှသော မျက်နှာဖြင့် ခါးသက်သက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ အတိုင်းအဆမရှိသော ထိတ်လန့်ဒေါသများကို အားတင်းဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကိုမော့ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်စမ်း၊ ငါတို့တွေ သေချာ ဆွေးနွေးလို့ရတယ် ”
“ဒါဆိုရင်လည်း… သူမ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ အခါကျမှပဲ၊ ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ ”
လုကျိုယွမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်
“နန်ခယ်သူတော်စင်ဧကရာဇ်… မရပ်နဲ့၊ ဆက်လုပ်စမ်း ”
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်၊ မဟုတ်မှလွဲရော ဒီနေ့ ဤနေရာတွင် ရှောက်ယွီတစ်ယောက် အသက်ပျောက်ရတော့မည်လား။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် ရှောက်ယွီ၏ ဤကဲ့သို့သော သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ခံစားရသော်လည်း၊ မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိသဖြင့် ပူပန်သောကရောက်လျက်သာ ရှိနေတော့သည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ကောင်းကင်တုန်ဟီးမတတ် ဒေါသတရားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖြူဆွတ်သော အရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့တော့သည်။
“ငါ လာပြီး မင်းတို့နဲ့ ဆွေးနွေးမယ် ”
အသံတစ်သံသည် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြရသည်။
လုကျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အလွန်တရာ အံ့ဩဆန်းပြားသွားခဲ့ရသည်။
ထိုအသီးသည် ဓားငယ်လေး၏ အသံ မဟုတ်ချေ။
မှန်လေး၏ အသံလည်း မဟုတ်ပါချေ။
၎င်းပြင် လီဝူ၊ သို့မဟုတ် ချီယန်သူတော်စင်တို့၏ အသံမျိုးလည်း လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။
ဒါက… ဘယ်သူ့ရဲ့ အသံလဲ။
အခန်း (၂၅၆၂) - အဲဒါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကြီးတွေပဲဥစ္စာ
ဖန့်ချန်တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း၊ မျက်ဝန်းများ ယားယံလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မသိစိတ်အရ လက်ကိုမြှောက်၍ ပွတ်သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ နားထဲ၌ ညင်သာပျော့ပျောင်းသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။
“အဖိုး… ကျွန်မကို ပစ္စည်းတစ်ခုလောက် ခဏ ငှားလို့ရမလား ”
ချက်ချင်းပင် ဖန့်ချန်သည် ခဏမျှ ဝေဝါးထိုင်းမှိုင်းသွားပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု မမျှော်လင့်ဘဲ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
နတ်မိမယ်ယွီ၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၊ ဖန်ရွှေ၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၊ ရှန်းရှိုယွမ်၊ ဖူယာယာ……
ဤနေရာ၌ ရှိနေကြသော သူတော်စင်များအားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
နတ်မိမယ်ယွီမှာမူ ပို၍ပင် စိုးရိမ်သောကရောက်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားလို့နေသည်။
သခင်လေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ… ဘယ်အချိန်ကတည်းက မိန်းမတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေရတာလဲ။
‘ဖန့်ချန်က နောက်ထပ် ဝှက်ဖဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖုံးကွယ်ထားသေးတာလဲ။ ကန့်သတ်ချက်တောင်ကို လာတာတောင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုပါ တစ်ပါးတည်း ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သေးတယ်လား’
‘ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အရှိန်အဝါက… တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ’
‘ငါ ဘာလို့ နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ၊ ဘယ်တုန်းကများ မြင်ဖူးခဲ့တာပါလိမ့်’
တန်ခယ်ရွှမ် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
“မင်းက……”
ဖန့်ချန်သည် မိမိရှေ့က မိန်းကလေးကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ရုတ်ချည်းပင် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည့် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များသည်၊ ဒီရေလှိုင်းများအလား စိတ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။
သုံးလောကတောင်တန်း…ပူပြင်းတဲ့နေမင်း…
မသေမျိုးနတ်မိမယ်ဥစ္စာပဲ။
“မင်း… မင်းပဲ……”
ဖန့်ချန်၏ အသံများပင် တုန်ရီလို့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဖိုး… မြန်မြန် သဘောတူပါတော့၊ ကျွန်မ အဖိုးဆီကနေ ပစ္စည်းအချို့လောက် ခဏ ငှားသုံးလို့ ရမလား……”
မိန်းကလေး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံရသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ လုကျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ အသံများကလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
“ကျောက်ကျိရှန်။ မင်းလို စုန်းမက အခုထိ လုံးဝ မသေသေးဘူးလား ”
“သူမက ဘာလို့ အခုထိ မသေသေးတာလဲ၊ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ သူမကို ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပြီး သတ်ခဲ့တာပဲလေ ”
“အခြေအနေက မဟန်ဘူးဟ၊ ဒီအတိုင်းပဲ အရင် ဆုတ်ခွာကြမလား ”
ကျောက်ကျိရှန် ဟုတ်လား။
ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည့် အစွန်းအစ အားလုံးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ သေသေချာချာ ချိတ်ဆက်မိသွားခဲ့တော့သည်။
“မင်း ဘာငှားချင်လဲ၊ စိတ်ကြိုက်သာ ယူပါ ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖိုး ”
ကျောက်ကျိရှန်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သစ်သားတုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်က ကြီးမားလှသော မျက်နှာပုံရိပ်ကြီးများဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်ပြီး -
“နင်တို့လို လူအုပ်စုက… ဆွေးနွေးချင်ကြတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ နင်တို့နဲ့ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးပေးရတာပေါ့၊ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးမှပဲ… နင်တို့တွေ ပျော်ကြမှာလား ”
စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ သူမသည် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပကောင်းကင်ထဲသို့ တစ်ချက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲက သစ်သားတုတ်ကောက်ဖြင့် လုကျိုယွမ်ထံသို့ ဆောင့်ကြောင့် ထိုးစိုက်ချလိုက်တော့သည်။
စွပ်
လုကျိုယွမ်၏ မျက်လုံးတစ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်ကန်းသွားခဲ့ရပြီး၊ သူသည် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်စကားကိုမျှပင် ချန်လှပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ၊ မျက်နှာပုံရိပ်ကြီးက ကောင်းကင်ပြင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မိန်းကလေးသည် သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းကာ ချန်နန်ခယ်ထံသို့ လှမ်း၍ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။
ချန်နန်ခယ်သည် နားရွက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး၊ အလွန်တရာ အရှက်ရစွာဖြင့် ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော ကြီးမားလှသည့် မျက်နှာပုံရိပ်ကြီးများလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွယ်ပျောက်နေကြသည်ကို လူတိုင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်၊ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် ထွက်ပြေးသွားကြခြင်းပင်။
“အဲဒါ… အဲဒါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကြီးတွေပဲဥစ္စာ……”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က တွေဝေစွာဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ကောင်းကင်ပြင်ထဲတွင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူမသည် ထိုသူများနောက်သို့ လိုက်လံနှိမ်နင်းသွားပုံရပေသည်။
ဤနေရာတစ်ခုလုံးတွင်မူ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းများ စိုးမိုးသွားခဲ့တော့သည်။
နတ်မိမယ်ယွီက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး… စောစောက မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဟင် ”
“ငါ့ရဲ့ မြေးမလေးပဲ ”
ဖန့်ချန်က အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် -
“ငါ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်မြင်တုန်းက… အသိအမှတ်ပြု လက်ခံခဲ့တဲ့ မြေးမလေးပဲ ”
“မြေးမလေး ဟုတ်လား။ အင်း… ဟုတ်သားပဲ၊ သူမ စောစောကတင် သခင်လေးကို အဖိုးလို့ ခေါ်ခဲ့တာပဲ ”
နတ်မိမယ်ယွီသည် စိတ်အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။
“မြေးမလေး ဟုတ်လား ဖန့်ချန်ရဲ့ မြေးမလေးက… သူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေကို လိုက်ရိုက်နေတာလား ”
ဖူယာယာနှင့် အခြားသူများမှာမူ စကားပင် မဆိုနိုင်ကြတော့ဘဲ၊ ဖန့်ချန်ကိုသာ မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့သည်။
“ ဖန့်ချန်… အတိတ်တုန်းက မင်း ချန်ယောင်ပညာကျောင်းတော်ကို အဖမ်းခံရစဉ်တုန်းက… နောက်ပိုင်းမှာ ဟေးယွမ်နဂါးနက်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင်က သစ္စာဖောက်ပြီး မင်းကို လွှတ်ပေးခဲ့တာလေ……”
“အဲဒါ… အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ မြေးမလေးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ”
ဖန်ရွှေက သတ္တိမွေးကာ လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတွေကို ငါ သိပ်ပြီး သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး……”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရုတ်တရက် အလင်းတစ်ချက် ပွင့်သွားခဲ့သည်။
ဖန်ရွှေ ခန့်မှန်းလိုက်သည်မှာ သေချာပေါက် မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
အဘယ်ကြောင့် မမှတ်မိရသနည်းဆိုသော်… ကျောက်ကျိရှန်သည်လည်း… အလားတူပင် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
‘သုံးလောကတောင်တန်းတုန်းကလည်း၊ သူမက ငါ့ကို လာရှာခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါက သူမကို မသိခဲ့ဘူး၊ ကနဦးကတည်းက… သူမက ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ……’
‘အဲဒီ သစ်သားတုတ်ကောက်ကတော့၊ အတိတ်တုန်းက ငါ သူမကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ တုတ်ကောက်ပဲ၊ မူလကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သစ်သားတုတ်ကောက်လေးသက်သက်ပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အခုကျမှ……’
ဖန့်ချန်၏ အတွေးများက အလွန်လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော်လည်း၊ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကိုမူ အခုထိ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်၍ မရသေးချေ။
ကျောက်ကျိရှန်သည် မိမိထံကနေ သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ငှားရမ်းပြီးမှသာ လုကျိုယွမ်တို့ကို လိုက်လံနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ကျောက်ကျိရှန်၏ လက်ရှိ စွမ်းအားအစစ်အမှန်မှာမူ လုကျိုယွမ်တို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်းကို သက်သေပြနေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုသစ်သားတုတ်ကောက်ကမူ၊ သူမ၏ စွမ်းအားကို အဆမတန် တိုးမြင့်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“မိတ်ဆွေဖန့်ချန်… ကြည့်ရတာ ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါး နဲ့ ဒီနေရာရဲ့ ဆက်နွှယ်မှုကတော့… သေသေချာချာ စဉ်းစားသုံးသပ်စရာ ကောင်းနေပြီ၊ ဘာမှမသက်ဆိုင်တာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
နောင်တစ်ချိန်မှာ ကောင်းကင်ငါးပါးကသာ ဒီနေရာရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့လာခဲ့ရင်…မိတ်ဆွေ ဖန့်ချန်အနေနဲ့ ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ”
ဖူယာယာက တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူများအားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားကြပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
“ဒါတွေက နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေပါ၊ တကယ်လို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကသာ တောင့်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီ ဘေးအန္တရာယ်တွေက ကောင်းကင်ငါးပါးအတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကသာ မတောင့်ခံနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့… ပြဿနာက အတော်လေး ကြီးမားသွားလိမ့်မယ်။
ငါ ကနဦးက ထင်မှတ်ထားတာကတော့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဒီခေတ်ကာလထဲက ခြိမ်းခြောက်မှုတွေဟာ… ဒီသူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေဆီကနေ လာတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။
အခု ကြည့်ရသလောက်တော့… အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ။
သူတို့က ငါ့မြေးမလေး သေဆုံးသွားပြီလို့ ထင်မှတ်နေကြပြီး၊ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းလည်း ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေကြတာ။
ဒါပေမဲ့ ငါ့မြေးမလေးကတော့ သူတို့ သိရှိသွားမှာကို မလိုလားတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့လို့… ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ကြောက်လို့ ပုန်းနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး……”
ဖန့်ချန်၏ အတွေးများက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလို့နေသည်။
များစွာသော ကိစ္စရပ်များကို သူ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်သည်။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် သေချာပေါက် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ပြဿနာက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။
“ရှောက်ယွီ… ငါ တန်ခိုးစွမ်းအား ဗောဓိသီးကို မစားသုံးခင်တုန်းက၊ မင်း ငါ့ကို ဘာစကားတွေ ပြောခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား ”
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် နတ်မိမယ်ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဝေခွဲမရခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားပြီး -
“သခင်လေး… ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက ဘာစကားများ ပြောခဲ့လို့လဲဟင် ”
“မမယွီ… မမ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ လာခြင်းနှင့် သွားခြင်းက တစ်ခုတည်း၊ စစ်မှန်သော သဘာဝက စင်ကြယ်ကြည်လင်လှတယ်။ လေငြိမ်ပြီး တိမ်တိုက်များ လွင့်ပြယ်သွားရင် စိမ်းလန်းတဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်က လမင်းကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့မယ် လို့ ပြောခဲ့တာလေ ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီမှာမူ နေရာတွင်တင် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး၊ အသည်းအသန် စဉ်းစားတွေးတောနေမိပုံရသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ယနေ့ သူ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခြေအနေများသည်၊ သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်နိုင်ချေ။
ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလမျိုးတွင်၊ တကယ်လို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကသာ အားအင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးမည် ဆိုပါက……
သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးများ၊ အစ်မကြီးများ၊ သို့မဟုတ် ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်များသည်၊ ထိုနေရာကို ကြိုတင်၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရမည်။
‘ကျိရှန် ပေါ်ထွက်လာတာကလည်း… အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရလို့ မဟုတ်လောက်ဘူး’
ဖန့်ချန်သည် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုတော့ချေ။
နတ်မိမယ်ယွီသည်လည်း ဤအချိန်၌ ရုတ်တရက် စိမ့်ခနဲ လေအေးတစ်ခုကို ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး၊ အလွန်တရာ အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာသော လှည့်ကွက်အချို့ကို ခန့်မှန်းမိသွားကြချေပြီ။
“မလွယ်ဘူး… မလွယ်ဘူး၊ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ မင်းတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ ကောင်းလွန်းပါတယ်။
နတ်မိမယ်ယွီ… နင်ကလည်း သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေတာပဲ ”
ဖန်ရွှေ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ငါ့ကို ကူညီ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးကွာ၊ နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေးရှိရင် ငါ့ကိုပါ ဂိုဏ်းထဲ သွင်းပေးပါဦး၊ ငါလည်း သံသရာအတွက် သေသည်အထိ သစ္စာရှိရှိ ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲဲဲကွာ”
“ဒီကိစ္စကတော့ သခင်လေးကိုပဲ မေးရလိမ့်မယ် ”
နတ်မိမယ်ယွီက အနည်းငယ် မာန်ပါပါဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည့် အချိန်ကစ၍၊ သူမသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ရသည်။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်ဖြစ်ရခြင်းကြောင့် ဝမ်းသာခြင်း မဟုတ်ပါချေ။
ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းအားဖြင့်၊ သူမအနေဖြင့် သခင်လေး၏ အနားတွင် အမြဲတမ်း လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
‘ငါ့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ… မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘဝပေါင်းများစွာရဲ့ သံသရာမှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ၊ ငါ့ရဲ့ နောက်ခံက သေချာပေါက် မရိုးရှင်းဘူးပဲ’
နတ်မိမယ်ယွီက စိတ်ထဲတွင် တိုးညင်းစွာ တွေးတောလိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်ကနေ ရုတ်တရက် သွေးစက်များ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျောက်ကျိရှန်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သစ်သားတုတ်ကောက်ပေါ်က သွေးစက်များမှာမူ အဆက်မပြတ် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ မည်သည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာမူ မျက်လုံးကို အောက်ချကာ၊ အလွန်တရာ ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာဖြင့် ရပ်နေကြပြီး၊ အသက်ရှူသံကိုပင် အလွန်အမင်း သတိထားနေကြရတော့သည်။
“အကုန်လုံး လူစုခွဲလိုက်ကြပါတော့၊ အဲဒီကောင်က ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ ခန့်မှန်းမိသွားလို့… ခန္ဓာကိုယ်အစစ်နဲ့ လုံးဝ ပေါ်မလာရဲတော့ဘူး ”
ကျောက်ကျိရှန်က ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပကောင်းကင်ဆီသို့ ပြုံးလျက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့တွေ အရင် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြပါ့မယ်၊ စီနီယာအစ်မကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပါဦး ”
ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပကောင်းကင်ထဲ၌၊ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးက တိုးညင်းစွာ ကျိန်ဆဲရင်း၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ခွာသွားကြသကဲ့သို့သော ရှဲရှဲရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
“အဖိုး… ဒီရတနာပစ္စည်းကို အဖိုးဆီ ပြန်အပ်ပါတယ် ”
ကျောက်ကျိရှန်က ပြုံးရွှင်လျက် သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ဖန့်ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က လက်လှမ်း၍ ယူလိုက်ရာ၊ သစ်သားတုတ်ကောက်သည် လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
“ကျိရှန်… ငါ့မှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ သံသယတွေကို ရှင်းလင်းပေးလို့ ရမလား ”
ဖန့်ချန်က တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်မိသည်။
“အဖိုး… အဖိုးကသာ ကိစ္စတွေကို အများကြီး သိရှိနားလည်သွားမယ်ဆိုရင်၊ အဖိုး ချန်လှပ်ထားခဲ့မယ့် သဲလွန်စ အရိပ်အယောင်တွေကလည်း… ပိုပြီးတော့ ထင်ရှားလာပါလိမ့်မယ်။
ငါတို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ သစ္စာဖောက်တစ်စု ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့တွေက အဖိုးကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေကြတာ။
ကျွန်မအနေနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သဲလွန်စ အရိပ်အယောင်အားလုံးကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောပစ်ရမယ်၊ ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်အားလုံးကိုလည်း……
မင်းတို့တွေ အကုန်လုံး မေ့လျော့သွားကြလိမ့်မယ် ”
ကျောက်ကျိရှန်က စကားပြောရင်း၊ ဖန့်ချန်၏ မျက်ခုံးအစုံအလယ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်သာသာလေး တို့ထိလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဒြပ်မဲ့လှသော မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုသည်၊ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ရတော့သည်။