အခန်း (၂၅၆၅-၂၅၆၆)

အခန်း (၂၅၆၅) - အသက်စွမ်းအင်ဖြင့် အသေခံခြင်း

“မင်းကို ဒီအကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူမှ ပြောမပြထားဘူးလား ”

လွမ်းထျန်းရှင်းက အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။

ဆွေ့ကွမ်ကလည်း မသိစိတ်အရ ဝင်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆရာက တကယ့်ကို တာဝန်မကျေတာပဲ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ၊ အသက်စွမ်းအင် ၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီနယ်ပယ်ငယ် သုံးခုရဲ့ အနှစ်သာရတွေကိုတော့ မင်းကို အနည်းဆုံး တစ်ခေါက်လောက် ဖြစ်ဖြစ် ပြောပြထားသင့်တာပေါ့ ”

ထိုသို့ ပြောပြီးခါမှသာ သူသည် ဖန့်ချန်၏ ဆရာမှာ ဆွေ့ရွှမ်လင် ဖြစ်နေကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့်၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို ကမန်းကတန်း လွှဲပြောင်းလိုက်တော့သည်။

“အသက်စွမ်းအင် ဆိုတာ… သူတော်စင်တွေရဲ့ ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင်နယ်ပယ်ထဲမှာ အလွန်တရာ အရေးပါတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ။

မင်းတို့ အတိတ်တုန်းက ကျင့်ကြံစဉ်အခါက အတွင်းကမ္ဘာကို ပုံဖော်တည်ဆောက်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတော်စင်လို့ မခေါ်နိုင်သေးဘူး၊ သူတော်စင်လောင်း လို့ပဲ ခေါ်လို့ရသေးတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းတို့တွေဟာ သူတော်စင်တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို မရရှိသေးလို့ပဲ။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ဆိုတာကတော့ သူတော်စင်တစ်ယောက်ရဲ့ အစောဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ၊ အဲဒါက မင်းတို့ကို အတွင်းကမ္ဘာထဲကနေ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူဖြည့်တင်းစေပြီး မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုသန်မာတောင့်တင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။”

“အသက်စွမ်းအင် ကတော့… သူတော်စင်တစ်ယောက် မဖြစ်မနေ အပိုင်ကျွမ်းကျင်ထားရမယ့် ဒုတိယမြောက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ။

ဒီနယ်ပယ်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်အပေါ် မူတည်ပြီး၊ သာမန်သူတော်စင်တစ်ယောက်ဆိုရင် အသက်စွမ်းအင် တစ်ကိုယ် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်။”

“ဒီအသက်စွမ်းအင်ကို ဘယ်နေရာမှာမဆို ဝှက်ထားလို့ရတယ်၊ အသက်စွမ်းအင် ရှိနေသရွေ့တော့ မင်းတို့ အသတ်ခံရတဲ့အခါမှာ အဲဒီအသက်စွမ်းအင်က မင်းတို့ကိုယ်စား တစ်ကြိမ် အသေခံပေးလိမ့်မယ်။”

“အချို့ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်တွေက မိမိတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ဓားတစ်လက် ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာတစ်ခုအနေနဲ့ ဖန်တီးတတ်ကြတယ်။”

“အချို့ကျတော့လည်း တောင်တစ်လုံး၊ မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားတတ်ကြတယ်။”

“အချုပ်ပြောရရင်တော့… ရန်သူတွေ လုံးဝတွေးမထားမိနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဝှက်ထားရမယ်၊ ရန်သူတွေအနေနဲ့ မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ကြိုတင်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လို့မရအောင်ပေါ့၊ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါကျရင် အဲဒီအသက်စွမ်းအင်က မင်းတို့ရဲ့ မူရင်းအသက်ဇီဝိန်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်။”

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဆွေ့ကွမ်းသည် ကွင်းပြင်ထဲရှိ ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့လို မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ၊ တချို့ဆိုရင် တကယ်တော့ အသက်အရွယ် တော်တော်ကြီးနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်မှာပဲ အကြာကြီး ရပ်တန့်နေခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒါက ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။

ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ရတာ ဘာအတွက်လဲ၊ မိမိကိုယ်ကို တူညီတဲ့အဆင့်အတန်းတူတွေထဲမှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ဖို့လား။

ဒါဆိုရင်တော့ ကမ္ဘာကြီး နယ်ပယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်နိမိတ် နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် အဆင့်တက်ပြီး၊ အတိတ်က အဆင့်တူတွေကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာက ပိုပြီး မရိုးရှင်းဘူးလား။

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒါတွေအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရတဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကတော့… အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတဲ့အခါမှာ အသက်စွမ်းအင် အရေအတွက် ပိုပြီး များပြားလာစေဖို့အတွက်ပဲ။”

ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာထက်တွင် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့အားနာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အချိန်အကြာကြီး အဆင့်မတက်ဘဲ ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ၊ သေချာပေါက် အသက်စွမ်းအင် အရေအတွက် ပိုမိုရရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖန့်ချန်က မင်းတို့ထက်စောပြီး အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားတယ်ဆိုပေမဲ့၊ သူ ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာ ဘယ်နှနှစ်ပဲ ရှိသေးလို့လဲ။

သူ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နယ်ပယ်မှာ နေခဲ့တာ… နှစ်ပေါင်းထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိဦးမယ် မဟုတ်လား။

သူ့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်အရ ဆိုရင်တော့၊ ငါကြည့်ရသလောက် အသက်စွမ်းအင် နှစ်ကိုယ် သုံးကိုယ်လောက် ပေါ်ထွက်လာနိုင်တာကပဲ အကန့်အသတ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

ဆွေ့ကွမ်းက ဆိုလိုက်သည်။

လွမ်းထျန်းရှင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်

“အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။”

လင်ယောင် အထွတ်အထိပ်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကောင်းကင်အရှင်နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

“တစ်ယောက်တစ်လှည့်နဲ့ အပေးအယူမျှနေလိုက်တာ၊ ဒီကောင်လေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အသက်စွမ်းအင် နှစ်ကိုယ် သုံးကိုယ်လောက်ပဲ ထွက်ပေါ်လာရုံတင် ဘယ်ကလိမ့်မလဲ။ ငါတို့ကို လူအတွေလို့ လာပြီး မသတ်မှတ်ပါနဲ့။”

“ဒါဆိုရင်… မင်းတို့အထင် သူ့မှာ အသက်စွမ်းအင် ဘယ်နှစ်ကိုယ် ရှိသင့်လဲ ”

ဆွေ့ကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက ခေတ္တမျှ တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်ပြီးမှ -

“သာမန် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်တစ်ယောက်ဟာ အသက်စွမ်းအင် တစ်ကိုယ် ထွက်ပေါ်လာတာက အခြေခံအကျဆုံးပဲ။

တကယ်လို့ အခြေခံအုတ်မြစ် မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တော့… အသက်စွမ်းအင် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပေါ်ထွက်လာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်… အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်နယ်ပယ်သာ ရှိပြီး၊ အသေခံပေးမယ့် အသက်စွမ်းအင် လုံးဝမရှိတာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ ဒါကလည်း ခပ်စိပ်စိပ် တွေ့ရတတ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပဲ။

ဟို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေမှာဆိုရင် အဲဒီလိုလူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။”

သူက စကားကို ခေတ္တမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီး -

“ပါရမီ အနည်းငယ် ပိုကောင်းတဲ့ သူတော်စင်တွေ၊ ဥပမာ - မဟာမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သားသမီးတွေ၊ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ သားသမီးတွေဆိုရင်တော့… အသက်စွမ်းအင် တစ်ကိုယ် နှစ်ကိုယ် ထွက်ပေါ်လာတာက ပုံမှန်ပါပဲ။

ကျောင်းတော်အသီးသီးရဲ့ လက်အောက်ခံ ကျောင်းဆောင်တွေက သူတော်စင်တွေ အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတဲ့အခါမှာတော့… အနည်းဆုံး အသက်စွမ်းအင် သုံးကိုယ်ကနေ စတာပဲ။

နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ က တပည့်တွေဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး အသက်စွမ်းအင် လေးကိုယ်ကနေ စပြီး၊ အဲဒီထဲက ထိပ်သီးတွေဆိုရင် ငါးကိုယ် ခြောက်ကိုယ်အထိ ပေါ်ထွက်လာနိုင်တာကလည်း မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

ဖန့်ချန်က နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမက တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို၊ မင်းက ငါ့ကို အသက်စွမ်းအင် နှစ်ကိုယ် သုံးကိုယ်ပဲ ထွက်ပေါ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား။ မင်းတို့ ငါတို့ကို လူအတွေလို့ သတ်မှတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ဟုတ်တယ်၊ မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီ၊ ငါက မင်းတို့ကို လူအတွေလို့ တကယ် သတ်မှတ်နေတာ၊ ငါက စိတ်ထဲရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာကို မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ အတည်ပေါက်ကြီး လိုက်ပြီး ငြင်းခုံနေရတာလဲ ”

ဆွေ့ကွမ်းက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကောင်းကင်အရှင်နှစ်ဦးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြပြီး၊ ဆွေ့ကွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန်တရာ အေးစက်လှသော အငြိုးအတေး အရိပ်အယောင်များ အဆက်မပြတ် ဖျတ်သန်းလို့နေခဲ့တော့သည်။

လွမ်းထျန်းရှင်းက ဖန့်ချန်ကို လှည့်၍ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းအနေနဲ့ အသက်စွမ်းအင် ဘယ်နှစ်ကိုယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လဲဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း၊ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမရဲ့ စံနှုန်းအရဆိုရင်တော့… မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင် အရေအတွက်ဟာ ကိုးခု ဝန်းကျင်လောက် ရှိနိုင်ပါတယ်။

မင်း ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ငါတို့ မသိရပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းကတော့ သေချာပေါက် ကန့်သတ်ချက် ချိုးဖျက်ဖူးတဲ့ ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူတွေထက်ကို အနည်းငယ် ပိုပြီး သန်မာနေပါသေးတယ်။

ဒီလို သုံးသပ်ချက်က အခြေအမြစ် ရှိပါတယ်၊ မင်း ဒါကို မှတ်သားထားလို့ ရပါတယ်။”

“ကျွန်တော်လည်း မိတ်ဆွေဖန့်ချန်မှာ အနည်းဆုံး အသက်စွမ်းအင် ကိုးကိုယ်လောက်တော့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် ”

ဖန်ရွှေက ခေါင်းကို ခပ်သာသာလေး ညိတ်လိုက်ပြီး

“ကျွန်တော် အခု စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့၊ နောင်တစ်ချိန် အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတဲ့အခါကျရင်… အသက်စွမ်းအင် ခုနစ်ကိုယ် ရှစ်ကိုယ်လောက် ရရှိဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ။”

ဆွေ့ထျန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများလည်း ဖန်ရွှေ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည်လည်း အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဤအဆင့်အတန်းမျိုးတွင် ရှိနေကြပြီး၊ အသက်စွမ်းအင် ခုနစ်ကိုယ် ရှစ်ကိုယ်၊ သို့မဟုတ် ကိုးကိုယ်အထိ ရရှိရန်အတွက်လည်း မဆိုစလောက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေကြပေသည်။

“ဖန့်ချန်အတွက် ဒီတစ်ခေါက်တော့ နှမြောစရာကောင်းသွားပြီ၊ မဟာမျိုးနွယ်စုတွေထဲမှာ အသက်စွမ်းအင် အရေအတွက်ကို တိုးမြင့်ပေးနိုင်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာရတနာ တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ အဲဒါတွေကို စားသုံးပြီးမှ အဆင့်တက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… အသက်စွမ်းအင် တစ်ကိုယ် နှစ်ကိုယ်လောက် ပိုပြီး တိုးလာနိုင်ခဲ့မှာ ”

ရှန်ကျောက်ကောင်းကင်အရှင်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီက ကမန်းကတန်းပင် မေးလိုက်သည်

“ဆရာကြီး… ဒါဆိုရင် အခုအချိန်ကျမှ ပြန်ပြီး စားသုံးရင်ကော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သေးလားဟင် ”

ရှန်ကျောက်ကောင်းကင်အရှင်က ခေါင်းကို ခပ်သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မရှိတော့ဘူး။”

ဖန့်ချန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် လွမ်းထျန်းရှင်းနှင့် ဆွေ့ကွမ်းတို့ထံသို့ ဦးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤအသက်စွမ်းအင် ဟူသော အယူအဆအပေါ် အတိုင်းအဆမရှိ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ၊ အသက်စွမ်းအင် ခုနစ်ကိုယ်နှင့် ကိုးကိုယ်အကြားတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ထိုအောက်တွင်မူ သာမန် နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမက တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် နေမင်းခုနစ်ပါး တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး၊

၎င်းနောက်တွင် ကျောင်းဆောင်တပည့်များနှင့် မဟာမျိုးနွယ်စုများက မွေးမြူထားသည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

မိမိအတိတ်တုန်းက သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည့် မင်ရွှီမြေရိုင်းကဲ့သို့သော နေရာမျိုးရှိ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များမှာမူ၊ အများဆုံး အသက်စွမ်းအင် တစ်ကိုယ်သာ ရှိနိုင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်လျှင် အဆင့်သာရှိပြီး အသက်စွမ်းအင် လုံးဝမရှိကြသည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူတော်စင်များ၏ ဘဝအခြေအနေမှာ၊ ထိုကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်တရာ ကွာခြားလှသည်ဟု ဖော်ညွှန်းရပေလိမ့်မည်။

“အသက်စွမ်းအင် ရှိလာပြီဆိုပေမဲ့လည်း… မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ပြီး၊ အလဟဿ သွားပြီး မဖြုန်းတီးပစ်ရဘူး။”

လွမ်းထျန်းရှင်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ‌ကရုဏာတောင်ကုန်းမှာ မကြာသေးခင်ကတင် ဝမ်ယန်လို့ ခေါ်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက် အရေးကြုံခဲ့ရဖူးတယ်။”

ဆွေ့ကွမ်းကလည်း ဆိုလိုက်သည်

“မှန်တယ်၊ အသက်စွမ်းအင် ရှိနေတာက တကယ်ပဲ လုံးဝမသေနိုင်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး၊ အကောင်းဆုံးကတော့ အဲဒီအသက်စွမ်းအင်တွေကို သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး… နောင်တစ်ချိန် ကောင်းကင်နိမိတ်နယ်ပယ်၊ အထွတ်အထိပ်တာအို နယ်ပယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်အဆင့်အထိ ရောက်အောင် သယ်ဆောင်သွားရမယ်။

ငါ့မှာ အခုအချိန်ထိ အသက်စွမ်းအင် တော်တော်များများ ကျန်ပါသေးတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို လာပြီး အကွက်ဆင်ချင်တဲ့ ကောင်တွေရှိရင်တောင်… သေသေချာချာကို အလေးအနက် တွေးတောကြရလိမ့်မယ်။”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စလုံးရှိ ကောင်းကင်အရှင်များအားလုံးတွင် အသက်စွမ်းအင် အနည်းငယ်စီ ကျန်ရှိနေနိုင်သေးသည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးကြီးသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အခုအချိန်ကျရင်တော့ မင်း နားလည်လောက်ပါပြီ၊ ဘာဖြစ်လို့ အတိတ်တုန်းက လင်ယောင်ဘက်ကလူတွေဟာ… မင်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်တုန်းက မင်းကို အသည်းအသန် လာပြီး ဖမ်းဆီးချင်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာကို။

တကယ်လို့ မင်းသာ အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်… မင်းကို ဖမ်းဆီးရတာ အဲဒီလောက်အထိ လွယ်ကူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”

လွမ်းထျန်းရှင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်၊ မှန်ပေသည်၊ ယခုအခါ မိမိသည် အသက်စွမ်းအင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူတစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ဖမ်းဆီးချုပ်ကိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

“လူကြီးမင်းတို့… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကန့်သတ်ချက် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တဲ့ တပည့်တွေ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းတာကြောင့်၊ ကန့်သတ်ချက်တောင်ရဲ့ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါဟာ… အလွန် နိမ့်ပါးတဲ့ အခြေအနေအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ထင်တယ်ဗျ ”

လင်ချုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကောင်းကင်အရှင်တစ်ဦးက တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူက ဤသို့ သတိပေးလိုက်သောအခါမှသာ၊ လူအုပ်ကြီးသည် ကန့်သတ်ချက်တောင်၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်ကြတော့သည်။

စောစောတုန်းက ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်၊ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

“နောက်ထပ် အနည်းဆုံး အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်တော့ ဆက်ပြီး အသုံးပြုလို့ ရဦးမှာပါနော် ”

လင်ယောင်ဘက်က ကောင်းကင်အရှင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံ ဆုံးလျှင်ဆုံးချင်းပင်၊ ကန့်သတ်ချက်တောင်ကြီးပေါ်တွင် တောင်ပြိုသည့် မြင်ကွင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် အောက်ဘက်သို့ ဝုန်းခနဲ လိပ်တက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ပြီး၊ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား၊ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များ တဟုန်းဟုန်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ၊ တကယ်လို့သာ မသိဘဲ မတော်တဆ သွားရောက်ထိတွေ့မိပါက… ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၂၅၆၆) - အစည်းအဝေးတွင် အမည်တပ်၍ ခေါ်ယူခြင်း

အရပ်ရပ်က ကောင်းကင်အရှင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှပေသည်၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ လက်အောက်ခံတပည့်များကို အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းခေါ်ဆောင်သွားကြပြီးနောက်၊ ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကန့်သတ်ချက်တောင်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်စစီ ကြေမွပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

“ဒီအတိုင်းကြီးပဲ မရှိတော့တာလား ”

“ဒါဆို ပြန်ရောက်ရင် အစီရင်ခံစာကို ဘယ်လိုရေးရမှာလဲ ”

“အားလုံးက သက်သေတွေပဲလေ၊ အဲဒီတောင်က သူ့ဘာသာသူ ကြေမွပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါတို့မှာ တာဝန်ယူစရာ မလိုပါဘူး၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ပြန်ကြစို့။”

ကန့်သတ်ချက်တောင်ကြီး ဤသို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကောင်းကင်အရှင် အသီးသီးတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိတို့တပည့်များ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်၌ ကန့်သတ်ချက် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များမှာပင် မဆိုသလောက်မျှ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရတော့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင်မူ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးကာလက တပည့်များ လာရောက်၍ ကန့်သတ်ချက် ချိုးဖျက်နိုင်မည့် ဤကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက်တောင်ကြီး ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ကွယ်က တပည့်များအတွက်မူ၊ ဒါသည် သေချာပေါက် ပုံရိပ်ယောင် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် ကန့်သတ်ချက်တောင်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေအားလုံးကို… မင်းတို့တွေကပဲ အကုန်လုံး ခန်းခြောက်သွားအောင် ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ကြတာပဲ ”

လွမ်းထျန်းရှင်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ မည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောကြချေ။

“ပြန်ကြစို့။”

လွမ်းထျန်းရှင်းက စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ အတွင်းကမ္ဘာကြီးသည် ဤနေရာမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ဝေးကွာသွားခဲ့တော့သည်။

……

……

ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်။

လွမ်းထျန်းရှင်းသည် ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီးသည်နှင့်၊ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားလျှင်သွားချင်းပင်၊ ထျန်းလန်အရှင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကလေးသံလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ကျောင်းတော်အုပ်သစ်နဲ့ ကျောင်းအုပ် သစ်တို့ဟာ… အခု ‌ကာကွယ်ရေးဆရာတွေ၊ တောင်အသီးသီးက ဆရာတွေနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်နေကြတယ်၊ သူတို့က ငါ့ကို မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုပါ လှမ်းခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့။”

“ကျောင်းအုပ်သစ်နဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအရာရှိသစ်တို့ ရောက်နေကြပြီလား၊ ဒါဆို ကျောင်းတော်အုပ်ဟောင်းနဲ့ ကျောင်းအုပ်ဟောင်းတို့ကော ”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် ထွက်သွားကြပြီပေါ့၊ ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ နဲ့အတူတူ ထွက်သွားကြတာ၊ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပြန်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထျန်းလန်အရှင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

“ဆရာက… ကျွန်မ ပြန်လာတာကိုတောင် မစောင့်ဘဲနဲ့ ထွက်သွားခဲ့တာလား……”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားမိသည်။

ဖန့်ချန်က ထျန်းလန်အရှင်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့်၊ လွတ်လပ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။

“ထျန်းလန်အရှင်… မင်းက ဘာဖြစ်လို့ နင်ကျောင်းအုပ် နဲ့အတူတူ လိုက်မသွားတာလဲ ”

တစ်ဖက်လူသည် နင်ကျောင်းအုပ်၏ နတ်ဘုရားသားရဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နိမိတ်နယ်ပယ် သူတော်စင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရာ၊ နင်ကျောင်းအုပ် နှင့်အတူတူ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

“နင်အိုကြီးက သူ့လမ်းသူသွားတာလေ၊ ငါ့မှာလည်း ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်လမ်းကြောင်း ရှိတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သေချာပေါက် ကျန်ခဲ့ရမှာပေါ့။

အခု ငါကလည်း လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်ကုန်းက အချို့ကိစ္စတွေဆိုရင် ငါ့ကိုတောင် ဖြတ်သန်းရဦးမှာ။”

ထျန်းလန်အရှင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဩော်… ကာကွယ်ရေးဆရာ အဆင့်ကို တက်သွားတာကိုး။”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ထျန်းလန်ဆရာ… ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါဦး ခင်ဗျာ။”

ဖန့်ချန်က မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရေးဆရာဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ ထျန်းလန်အရှင်က ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဖန့်တရားစီရင်ရေးအကြီးကဲ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့တော့။”

ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့သည် ထျန်းလန်အရှင်၏ နောက်ကနေ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး၊ မကြာမီမှာပင် တိမ်မြူများ ဝန်းရံရစ်ဆိုင်းနေသည့် တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နက်ရှိုင်းလှသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်လှသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် လူရိပ်အမြောက်အမြား တည်ကြည်လေးနက်စွာ ထိုင်နေကြသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ထျန်းလန်အရှင်သည် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ကျောင်းအုပ်… ဖန့်ချန်နဲ့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ ပြန်ရောက်ပါပြီ၊ လူကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ ။”

ဝုန်း

ဆရာအမြောက်အမြား၏ မျက်လုံးများသည် ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြိုင်တူ ကျရောက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ကျန်း‌ေတာက်ယွဲ့သည်လည်း ယခုအချိန်၌ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ ရှေ့ဘက်ကျကျ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။

ဖန့်ချန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နာလန်ချိုးဟုန်၊ ရွှီကာကွယ်ရေးဆရာ နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ယခုအချိန်၌ ဖန့်ချန်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရုတ်တရက်၊ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားကြပုံရသည်။

“အသက်စွမ်းအင် နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီပဲ။”

နာလန်ချိုးဟုန်က စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ကောင်းပြီ၊ လူရောက်ရင်လည်း ဝင်လာခဲ့ကြ၊ ကိုယ့်ဘာသာ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး အရင်ထိုင်လိုက်ကြဦး။”

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ဗဟိုတွင် တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အပြုံးအယောင် လုံးဝမရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အောက်ဘက် နေရာတွင်မူ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလှပဂေး အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ၊ ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် စွဲမြဲနေခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်သည် ကျောင်းတော်အုပ်ဟောင်း ရှူဟောက်ရန်၏ နှုတ်ထွက်စကားအရ ကျောင်းတော်အုပ်သစ်နှင့် ကျောင်းအုပ်အသစ် တို့မှာ ကရုဏာတောင်ကုန်း၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြကြောင်း ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ စိတ်ထဲတွင် ထိုလူနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့သည် စိတ်ကြိုက် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြတော့သည်။

“စောစောတုန်းက ငါပြောခဲ့တဲ့ အချက်တွေကို… မင်းတို့အားလုံး စိတ်ထဲ သေချာထည့်ထားကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

“နောင်တစ်ချိန်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ရဲ့ အရင်းအမြစ် ခွဲဝေမှုအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ ပိုပြီးတော့ တရားမျှတမှု ရှိရမယ်။”

“အချို့လူတွေက ဖုန်းမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေလို့၊ ဒါမှမဟုတ် ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်က လာတာဖြစ်လို့ ဆိုပြီးတော့… အထူးတလည် မျက်နှာသာပေးတာမျိုး လုံးဝမရှိစေရဘူး။”

“တချို့တပည့်တွေက နောက်ခံမိသားစု နိမ့်ပါးလွန်းလို့၊ မိသားစုထဲမှာ သူတော်စင်တစ်ယောက်မှ တောင်မရှိလို့ ဆိုပြီးတော့လည်း… နှိမ့်ချဆက်ဆံတာ၊ အထင်သေးတာမျိုး လုံးဝမရှိစေရဘူး။”

“မင်းတို့အကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အငြိုးအတေးတွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်… ဇောင်ကျောင်းအုပ် ဆီကို လာရောက် ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်၊ သူမက မင်းတို့ကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။”

“တကယ်လို့ ကျောင်းဆောင်ရဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော နေရာတွေမှာ မတရားဘူးလို့ ခံစားရရင်လည်း… ဇောင်ကျောင်းအုပ် ဆီကို လာရောက် ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်၊ သူမက မင်းတို့ကိုယ်စား ထွက်တင်ပြီး စီမံပေးလိမ့်မယ်။”

“အလွန်တရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ရင်တော့… ငါ့ဆီကို လာရှာနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါက အလွန်အလုပ်များတဲ့လူမို့၊ အားလုံး နားလည်ကြရဲ့လား ”

တည်ကြည်လေးနက်သော သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ကွင်းပြင်ထဲရှိ ကာကွယ်ရေးဆရာများသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ဆရာများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသော်လည်း၊ ထိုအထဲတွင် ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်မှ ဆင်းသက်လာသူများနှင့် ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်နှင့် ရင်းနှီးသူများစွာ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်၌ မည်သူမျှ ထွက်၍ မငြင်းခုံရဲကြချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ငလျင်အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုငလျင်ကြောင့် ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူကြီးပင် လဲလှယ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ လူမျိုးစုအသီးသီးက ကျောင်းတော်အုပ်များ၊ ကျောင်းအုပ်အရာရှိများစွာ ရာထူးကနေ ဆင်းပေးခဲ့ကြရသည်။

အချို့ဆိုလျှင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကိုပင် ခံခဲ့ကြရသည်။

အခြေအနေများ လုံးဝရှင်းလင်း မသွားသေးခင်အချိန်အထိ၊ သူတို့လိုလူမျိုးများသည် သေချာပေါက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

“ဒီနေရာမှာတော့… ကရုဏာတောင်ကုန်းကို အထူးတလည် ချီးကျူးစကား ပြောရလိမ့်မယ်။”

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးများသည် မသိစိတ်အရ ကျန်းတောက်ယွဲ့နှင့် ဖန့်ချန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြရသည်။

“ကရုဏာတောင်ကုန်းက တပည့်တော်တော်များများဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျောင်းတော်ရဲ့ အဓိကတပည့်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ။

သူတို့ရဲ့ ရှေ့လျှောက် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကိုတော့ ကျောင်းဆောင်ကနေ တာဝန်ယူပေးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘဲ၊ ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ ကနေ ကျောင်းဆောင်ဘက်ကို အရင်းအမြစ် အချို့ ပိုပြီးတော့ ချပေးဦးမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက်… မင်းတို့အားလုံးလည်း အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရလိမ့်မယ်။”

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့နေခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“လက်ခုပ်မတီးကြဘူးလား ”

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်တီးသံကြီးများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“ဒါတွေအပြင်… မင်းတို့အားလုံးလည်း သိကြတဲ့အတိုင်း ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ရဲ့ တရားစီရင်ရေးအကြီးကဲ ဖန့်ချန်ဟာ… စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ စမ်းသပ်ချက် နှစ်ဆင့်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

နောက်ထပ် တစ်ဆင့်ပဲ အောင်မြင်ဖို့ လိုတော့တယ်၊ ဒါဆိုရင် သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ။”

တည်ကြည်လေးနက်သော သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူက စကားကို ခေတ္တမျှ ဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်တီးသံကြီးများ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ အမူအရာမရှိလှသော သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဖန့်ချန်… မင်းမှာ ဘာများ ပြောချင်တာ ရှိလဲ။ ကဲ… ထပြီး ပြောစမ်းပါ၊ ဘာမှ မကြောက်နဲ့။”

ဖန့်ချန်သည် ကျောင်းတော်အုပ်သစ်က မိမိ၏ နာမည်ကို အမှတ်မထင် အမည်တပ်၍ ခေါ်ယူလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့မိရာ၊ ခေတ္တမျှ မိမိကိုယ်ကို အားနာစိတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ လူတိုင်းက မိမိကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးမှ -

“လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ပျိုးထောင်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကရုဏာတောင်ကုန်းရဲ့ ပျိုးထောင်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာကြီး ရှူရှန့် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့……”

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးမှသာ၊ ဖန့်ချန်သည် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်အကြောင်းကိုတော့… တစ်ခွန်းတောင် မဟဘူးလား ”

ဖန့်ချန်က ထိုသူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး -

“ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ… ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်ကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပါ့မယ်။”

ထိုသည်မှသာ ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ မည်သည့် စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ချေ။

ကျောင်းတော်အုပ်သစ်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ၊ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျောင်းသား ဖန့်ချန် အခုပြောသွားတာ အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ ဒါက သူ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်မှာ ရှိနေခဲ့စဉ်အခါက… နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့ဖူးကြောင်းက သက်သေပဲ။

ဒီနေ့အတွက် အစည်းအဝေးကိုတော့ ဒီမျှနဲ့ပဲ ရပ်နားလိုက်ပါမယ်၊ ဖန့်ချန်နဲ့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ ခေတ္တကျန်ခဲ့ပေးပါဦး၊ ကျန်တဲ့လူတွေအားလုံး ထွက်ခွာနိုင်ကြပါပြီ။”

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး… ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦးမယ် ခင်ဗျာ။”

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး၊ ဆက်တိုက် ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ဖန့်ချန်၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ကျောင်းတော်အုပ်သစ်၊ ကျောင်းအုပ်သစ်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြရတော့သည်။