အခန်း ၃၀၄

အခန်း (၃၀၄) ယွဲ့နိုင်ငံကိစ္စများ ပြီးဆုံးခြင်း... အိမ်ပြန်ခရီး...

ကျန်းချဲ့သည် ချင်းချင်းမှာ စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ နတ်ဘုရားမ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကတည်းက သူမထံမှ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရယူရန် ကြံရွယ်နေခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုနေရာက စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ နတ်ဘုရားမနေရာ မဟုတ်ပါလော။

မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။

စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ယွဲ့နိုင်ငံများ၏ အထွတ်အထိပ် အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး အမိန့်တစ်ခွန်း ပေးလိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ရဲချေ။

ထိုရာထူးမှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများ၏ အဓိကတပည့်များထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မြတ်လှပေသည်။

ဤအချက်ကို ချင်းချင်းအနေဖြင့် အချိန်မရွေး သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ရှိ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သော ကြေးဝါတံခါးကြီးကို ထုတ်ယူနိုင်စွမ်းရှိခြင်းက သက်သေပြနေလေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်အဖိုးတန်သော ရတနာများ သေချာပေါက် ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူ အနည်းငယ် မျက်စိကျမိလေသည်။

ထို့ကြောင့်သာ သူ၏ ထူးချွန်သော ပန်းချီပညာကို ပြသကာ သူမကို ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရေးဆွဲလက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သက်သက် အကွက်ဆင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ချင်းချင်းဆီကနေ အပြန်အလှန် လက်ဆောင်လေးများ ရမလားဟု မျှော်လင့်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

'ဝူး...'

ကျန်းချဲ့ ဤသို့ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ချင်းချင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ညစ်သွားပြီး ကျန်းချဲ့ကို ပျော်ရွှင်သွားစေရန် မည်သည့်လက်ဆောင်မျိုး ပေးရမည်နည်းဟု မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ သိကျွမ်းခဲ့ရသော်လည်း ချင်းချင်းကတော့ ကျန်းချဲ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ကြက်မောက်ဖီးနစ်ဝိညာဉ်ကြာပန်းကို သဘောကျရင် နောက်တစ်ပွင့် ထပ်ပေးရမလား..."

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်းချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီပစ္စည်းက အစ်ကို့ဆီမှာ ရှိနေပြီလေ... အမှတ်တရဖြစ်စရာ သိပ်မရှိတော့ဘူး..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ ထိုပစ္စည်းကို သူ ထပ်မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဝူး... ဒါဆိုလည်း အစ်ကို ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်ပါတော့..."

ချင်းချင်းက စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသော်လည်း မည်သည့်လက်ဆောင် ပေးရမည်ကို မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာများစွာ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ လူကြီးများက ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ အသုံးပြုရန် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ အဘွားပေးထားသော ကြေးဝါတံခါးကြီးကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကိုသာ ကျန်းချဲ့ထံ ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက...

အဘွား ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် မည်သူ အသတ်ခံရမည်ကိုပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

"အလယ်ပိုင်းဒေသက ကျယ်ဝန်းပြီး ပစ္စည်းတွေလည်း ပေါများတယ်လေ... တကယ်တော့ အစ်ကို့မှာ လိုအပ်နေတာ သိပ်မရှိပါဘူး... လိုအပ်တယ်ဆိုရင်လည်း... ကိုယ်ရံကာကွယ်ဖို့ ပစ္စည်းလေးတွေလောက်ပဲ လိုတာပါ..."

ချင်းချင်းတစ်ယောက် လုံးဝ သဘောမပေါက်နိုင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချဲ့လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောရခြင်းမှာ အနည်းငယ်တော့ ရှက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

သို့သော် ချင်းချင်းက အရမ်း ရိုးအ နေသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ သူမက တန်ဖိုးမရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုသာ ပေးလိုက်လျှင် အလကား ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းသော ကျန်းချဲ့တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုရုံမှလွဲ၍ အခြား မရှိတော့ချေ။

"ကိုယ်ရံကာကွယ်ဖို့လား..."

ချင်းချင်းက စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ သိုလှောင်ရေးအိတ်ထဲတွင် နတ်အာရုံဖြင့် လိုက်လံ ရှာဖွေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ အလင်းတန်းတစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး လက်ဖဝါး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေးတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရော့... ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါ..."

ချင်းချင်းက ကျန်းချဲ့ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

ကျန်းချဲ့၏ အကြည့်များက အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေးထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားပြီး မျက်နှာထား အလွန် လေးနက်သွားလေသည်။ ချင်းချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုဓားထံမှ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ကျောင်းတော်ထဲမှာ တရားထိုင်ရတာကို သဘောကျတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်... အရင်က ညီမ သူ့ကို ခဏခဏ သွားရှုပ်တော့ သူက အနှောင့်အယှက်မခံချင်လို့ ဒီသစ်သားဓားလေး ပေးထားတာ... အန္တရာယ်ကြုံလာရင် နတ်အာရုံနဲ့ နှိုးဆွလိုက်တာနဲ့ တစ်ကြိမ် အသက်ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ညီမက ကျောင်းတော်ထဲမှာပဲ အမြဲနေတော့ သုံးစရာ မလိုခဲ့ဘူး..."

ချင်းချင်းက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားလေသည်။ ကျောင်းတော်ထဲမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး... တရားထိုင်ရသည်ကို သဘောကျသူ။ ဤသည်မှာ လောကီကိစ္စများကို စွန့်လွှတ်ထားသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါလော။ သိုင်းသူတော်စင်၏ နည်းလမ်းများ ဖြစ်နေမလား။

"ဒါ... ဒါက သိပ်မကောင်းပါဘူးကွာ..."

ကျန်းချဲ့က ပါးစပ်မှ ပြောနေသော်လည်း လက်ကတော့ သစ်သားဓားလေးကို ယူကာ စူးစမ်း ကြည့်ရှုနေလေပြီ။

"ညီမကိုယ်ပေါ်မှာ အစ်ကို့ကို ပေးစရာဆိုလို့ ဒါလေးပဲ ရှိတော့တယ်... ကျန်တာတွေက ပေးလိုက်ရင်လည်း အစ်ကို သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ အဘွားသိသွားရင် ညီမကို ဆူမှာစိုးလို့ပါ... အစ်ကို စိတ်မရှိပါနဲ့နော်..."

ချင်းချင်းက အားနာနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ချင်းချင်း ပေးတဲ့ဟာဆိုရင် အစ်ကို အကုန်သဘောကျတယ်... ဒါနဲ့... အဲ့ဒီ တရားထိုင်ရတာကို သဘောကျတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ အရင်က ညီမ ခေါ်လိုက်တဲ့ အဘွားနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူက ပိုစွမ်းလဲ..."

ကျန်းချဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ချင်းချင်းကို စိတ်မပူရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။ အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းလျှင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ချေ။

"သူတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ဖူးတာ မတွေ့ဖူးတော့ ညီမလည်း သေချာမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဘွားက ပိုစွမ်းမယ် ထင်တာပဲ... တစ်ခါတုန်းက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အဘွားကို တော်တော်လေး ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံတာ တွေ့ဖူးတယ်လေ..."

ချင်းချင်းက စဉ်းစားကာ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုကိုး..."

ကျန်းချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဤ အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေး၏ ပိုင်ရှင်မှာ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ မရောက်သေးလျှင်တောင် သူ့အတွက်တော့ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခင်က ချင်းချင်း၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုမှ လွဲ၍... ယခုအချိန်အထိ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ရှိသူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးသေးချေ။

အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာရုံမျှဖြင့် ချီဖျင်တောက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် သိုင်းသူတော်စင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုကို သိရှိနိုင်ပေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ ရန်သူများထဲတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး သူမှာ ရှန်ရှန်းအထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိ မဟာသိုင်းသခင်များသာ ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုကျန်း... အဘွားက ချင်းဖုန်းအန်တီကိုပါ ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်ဆိုတော့ ညီမတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမလဲ မသိတော့ဘူး... တောင်တန်းကြီးတစ်သောင်းထဲမှာ ပျော်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... နှမြောစရာက အစ်ကို့ကို ခေါ်မသွားနိုင်တာပဲ... ပြီးတော့ အစ်ကိုပြောပြတဲ့ အနောက်ဘက် ခရီးစဉ် ဇာတ်လမ်းကလည်း မဆုံးသေးဘူးလေ..."

ချင်းချင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်းက ကျန်းချဲ့သည် စကားအလွန်များသော ချင်းချင်းကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သိုင်းလောက အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ယခင်ကမ္ဘာမှ နာမည်ကြီး ဂန္ထဝင်ဝတ္ထုများကိုပါ ထည့်သွင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။

ထိုအထဲတွင် အနောက်ဘက် ခရီးစဉ် ဇာတ်လမ်းကို အဓိကထား ပြောပြခဲ့လေသည်။ ချင်းချင်းမှာ စွန်းဝူခုန်းကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး အကယ်၍ ချီဖျင်တောက်သာ ရုတ်တရက် ရောက်မလာခဲ့လျှင် ကျန်းချဲ့က ဇာတ်လမ်းဆုံးသည်အထိ သေချာပေါက် ပြောပြမည် ပင်ဖြစ်သည်။

"ညီမလေးက မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... အစ်ကို ဆက်ပြောပြပါ့မယ်... အရင်တစ်ခေါက်က ဘယ်နားရောက်သွားပြီလဲ..."

"အစ်ကိုက စွန်းဝူခုန်းနဲ့ ဧကရာဇ်ကွမ်း တို့ တိုက်ခိုက်တဲ့ အခန်း ရောက်သွားပြီလေ..."

"သြော်... ချီထျန်းမဟာပညာရှိကြီး ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်တဲ့ အချိန်မှာ သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့ ကြွေးကြော်နေတုန်း... မျက်နှာနီနီနဲ့ ဓားမကြီး ကိုင်ထားတဲ့ နတ်စစ်သူကြီး တစ်ပါး ရုတ်တရက် ထွက်လာတယ်... အဲ့ဒီလူက နတ်စစ်သူကြီး ကွမ်းစိန့်တိကျွင်း ကွမ်း..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်။ ပျက်စီးနေသော ချင်းဖုန်းတောင်ပေါ်တွင်။

အစိမ်းရောင် နတ်ငှက်ကြီးက လေဟာနယ်တွင် ပျံဝဲကာ ချင်းဖုန်းနှင့် ချင်းချင်းတို့ ထွက်ခွာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်း နေလေသည်။ ချင်းချင်း ပြောသော အဘွားဆိုသူက ရက်အနည်းငယ် အချိန်ပေးထားသော်လည်း သူတို့ကတော့ ထိုအဘွားကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ နေပုံရလေသည်။ အချိန် အများကြီး မဆွဲရဲဘဲ အဘွား ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကို ဒေါသထွက်ကာ သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ် နေကြလေသည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ လွမ်းမောဖွယ် နှုတ်ဆက်ပွဲလေး လုပ်နေကြလေသည်။

"ကိုလု... ငါ စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကနေ နင့်ကို စောင့်နေမယ်... သေချာပေါက် လာခဲ့ရမယ်နော်..."

ချင်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေပြီး ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ စကားလုံးများ ကြားတွင် အဆုံးအစမရှိသော သံယောဇဉ်များ ပါဝင်နေပုံ ရလေသည်။

"အများဆုံး အနှစ်ခြောက်ဆယ်... အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်အတွင်း... ငါ စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကို သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းနဲ့အတူတကွ နှလုံးသားချင်းဆက် ဂူကောင်ကို မွေးမြူကြတာပေါ့..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကတိပေးလိုက်လေသည်။

"နင်... နင် တကယ်ပဲ နှလုံးသားချင်းဆက် ဂူကောင်ကို မွေးမြူဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် လုချန်ဖုန်း၏ အတွေးများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ မဟုတ်ပါက ယခင်က ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားမည် မဟုတ်ချေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ နှလုံးသားချင်းဆက် ဂူကောင် ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ ငါ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့သလို အများကြီးလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... မင်းက ချင်းဖုန်းတောင်မှာ ငါ့ကို တကယ်စောင့်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါက မင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့တာပါ... အရင်က အမှားတွေအတွက် ငါ သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်..."

"နင့်ရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ..."

ချင်းဖုန်းက မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး အစိမ်းရောင် နတ်ငှက်၏ ကျောပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ကိုလု... ငါ သွားတော့မယ်နော်..."

"အာဖုန်း... ငါ့ကို စောင့်နေပါ..."

"အစ်ကိုကျန်း... အချိန်တန်ရင် ညီမဆီကိုလည်း လာလည်ရမယ်နော်... မဟုတ်ရင် ညီမကပဲ အလယ်ပိုင်းဒေသကို လာခဲ့မယ်... ညီမကို သေချာ ဧည့်ခံမယ်လို့ အစ်ကို ကတိပေးထားတယ်နော်..."

ချင်းဖုန်းနှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် တို့၏ ကြည်နူးဖွယ် နှုတ်ဆက်ပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချင်းချင်းကတော့ ပိုမို သွက်လက် တက်ကြွ နေလေသည်။ ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လက်ပြ နှုတ်ဆက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ... အစ်ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်လေးကို လက်ပြ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ မကြာမီမှာပင် အစိမ်းရောင် နတ်ငှက်ကြီး အတောင်ပံ ခတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ် သွားလေတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်းချဲ့နှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် တို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အချင်းချင်း ကြည့်နေကြလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားလေသည်။

"မင်း ကောင်လေးက တကယ် အကြံပိုင်တာပဲ... ဟိုကောင်မလေးဆီကနေ ပစ္စည်းတွေ ထပ်လိမ်တောင်းလိုက်ပြန်ပြီ မဟုတ်လား..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ကျန်းချဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ပညာတတ်တွေရဲ့ ကိစ္စကို လိမ်တယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သုံးနှုန်းလို့ ရမှာလဲ... ကျုပ်နဲ့ ချင်းချင်းက အပြန်အလှန် လက်ဆောင်ပေးကြတာပါ... ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာလေ... တန်ဖိုးက တကယ်ကို ကြီးမားတာ... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ပထမဆုံး လက်ရာပဲ..."

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ချင်းချင်းက မင်းကို ဘာပြန်ပေးလိုက်လဲ..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ကျန်းချဲ့၏ စကားကို အနည်းငယ်မျှ မယုံကြည်ချေ။ သူတို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အချိန်များအရ ကျန်းချဲ့မှာ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော လူစားမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။ သို့သော် သူ့လောက်တော့ အစွန်းမရောက်သေးချေ။ မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီဟာလေးပါ..."

ကျန်းချဲ့က ချင်းချင်း ပေးထားသော အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေးကို ထုတ်ယူကာ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကို ပြသလိုက်လေသည်။ ဤပစ္စည်းက ရတနာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း ကိုတော့ ယခုအချိန်အထိ မသိရသေးချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်းချင်း ကိုယ်တိုင်က ဤအရာမှာ တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ပြောထားရာ စမ်းသပ်ရန်အတွက်နှင့်တော့ ဤပစ္စည်းကို သူ လုံးဝ အသုံးချပစ်မည် မဟုတ်ချေ။

"အရမ်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားအရှိန်အဝါပဲ..."

အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေးကို ကြည့်ရင်း ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၏ မျက်နှာထား လည်း တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာလေသည်။ အနက်ရောင် သစ်သားဓားလေး၏ အစွမ်းထက်မှုကို သူ ရိပ်မိသွားပုံ ရလေသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့လဲ..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားလေသည်။

"ချီဖျင်တောက်ကို သတ်နိုင်ဖို့ကတော့ မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီဓားကွက်ကို သေချာ အသုံးချနိုင်ရင် ရှန်ရှန်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း မဟာသိုင်းသခင်တစ်ပါးကို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ချီဖျင်တောက်ကို စံသတ်မှတ်ချက် တစ်ခုအဖြစ် ထားကာ မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား... ဒါဆို နတ်မှော်အဆောင်ကိုယ်ပွားနဲ့ ယှဉ်ရင်ရော..."

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။ ချီဖျင်တောက် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ချင်းဖုန်းနှင့် ထို နတ်ငှက်ကြီးသာ မရှိခဲ့ပါက ဤတစ်ကြိမ် သူတို့ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရှာခံရချိန်တွင် အဆုံးသတ်မှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားနိုင်လေသည်။

ထို သိုင်းသူတော်စင်က ခြောက်လှန့်လိုက်၍သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်ပါက တကယ်တမ်း ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက နိုင်လျှင်တောင် အလွန် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူ့လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် နောက်ဆုံး အစီအမံတစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ သေချာ အသုံးချနိုင်ပါက အလွန် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုက နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး... နတ်မှော်အဆောင်ကိုယ်ပွားက ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ... မင်းရဲ့ ယောက္ခမက နှစ်ပေါင်းများစွာ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာဆိုတော့ ရှန်ရှန်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း မဟာသိုင်းသခင်တစ်ပါးကို ခဏလောက် တားဆီးထားနိုင်တယ်... ဒီ ဓားအဆောင်ကတော့ သတ်ဖြတ်ရေး နည်းလမ်းပဲ... တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်ကိုက် သုံးနိုင်ရင် ရှန်ရှန်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း သိုင်းပညာရှင်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရစေနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက သိပ်တော့ မလွယ်ဘူး... ရှန်ရှန်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း သိုင်းပညာရှင်တွေက ထင်သလောက် ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူးကွ..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ..."

ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြင့် အစွမ်းထက် ဓားအဆောင်တစ်ခုကို လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ အလွန် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ တစ်ခုတည်းသော မကျေနပ်ချက်မှာ ချင်းချင်းကို လှည့်စား၍ ခေါ်မသွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ လိုက်လာရန် သဘောတူခဲ့ပါက... ချီဖျင်တောက်ကို ကြောက်နေစရာ လိုပါဦးမည်လော။

ကြေးဝါတံခါးကြီး ရှိနေသရွေ့ တောင်ပိုင်းယွဲ့ နိုင်ငံကို တိုက်ရိုက် သိမ်းပိုက်၍ပင် ရနိုင်လေသည်။ နတ်နဂါးကျား တာအိုဂိုဏ်း၊ ထျန်းလုံဘုန်းကြီးကျောင်း စသည့် အင်အားစုများကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးပစ်၍ ရနိုင်လေသည်။ ထျန်းနန်မြို့တွင် သူက အမဲသားစားတာကို မကြိုက်ဘူး ဟုပင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောရဲမည် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤကိစ္စများကို စိတ်ကူးယဉ် ရုံသာ တတ်နိုင်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ချင်းချင်းမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်သောင်း၏ အနီးအနားတွင်သာ လှုပ်ရှားလေ့ ရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ စည်းမျဉ်းများကို သိရှိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ချင်းချင်းကို တကယ် ခေါ်သွားမည်ဆိုပါက... စုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်တိုင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်သည်ကို ခံရနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... မင်းသာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး မွေးရာပါ တာအိုအငွေ့အသက်တွေကို စုပ်ယူနိုင်ရင် ကျင့်ကြံမှုတွေ အများကြီး တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပဲ..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ယူဖို့ အသက်ရှိပေမဲ့ သုံးဖို့ အသက်မရှိတော့မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်လေ..."

ကျန်းချဲ့က ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျုပ်ကတော့ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရခဲ့ပြီ... စီနီယာလုရော... ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

“ဒီအရှင်က မင်းလိုမျိုး ကောင်မလေးတွေကို လိမ်ညာလှည့်စားတတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ချင်းချင်းက လောကအကြောင်း နားမလည်သေးလို့သာ မင်းရဲ့ အကြံအစည်တွေကို မရိပ်မိတာ... အာဖုန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက အာဖုန်းမှ မဟုတ်တော့တာ... ဒီတစ်ကြိမ် သူမကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာပိတ်လှောင် အပ်တွေကို ထုတ်ပေးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာကိုက မလွယ်လှဘူး... ဘယ်ကနေ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရလာမှာလဲ... ဒါနဲ့ မင်း ကောင်လေး မေ့မနေနဲ့နော်... ဒီတစ်ခေါက် မင်းအတွက်နဲ့ ငါက ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကို စွန့်စားခဲ့ရတာ... မင်း ငါကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အကြွေးတင်သွားပြီ..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က မျက်လုံးများ ပြူးကာ ပြောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံ ရလေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ကတော့ ဤစကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။ ချင်းဖုန်း၏ အချစ်ရူးနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၏ လှည့်စားမှုကို အကြီးအကျယ် ခံထားရကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သေချာပေါက် အကျိုးအမြတ် အချို့ ရရှိခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ထုတ်မပြောခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်းချဲ့လည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ချေ။ သူတို့နှစ်ဦး အချိန်ခဏမျှ ရပ်နားပြီးနောက် စတင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

ထျန်းနန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ချီရွှယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် အချိန်မှ စတင် ရေတွက်မည်ဆိုပါက ယခုဆိုလျှင် တစ်လခန့် အချိန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ရသင့်သော ပစ္စည်းများကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး မရသင့်သော ပစ္စည်းများကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ တကယ်ကို ပိုင်ယွဲ့ ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ထျန်းနန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ ပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရာ လမ်းခရီးတွင် ကျန်းချဲ့နှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် လုချန်ဖုန်းတို့မှာ ပိုမို သတိထား လာကြလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခင်က ချီဖျင်တောက်သည် ချင်းဖုန်းတောင်သို့ သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဆက်လက်၍ ပေါ့ဆ နေ၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ထို့အပြင် ချီဖျင်တောက် မည်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူတို့ စဉ်းစားနေကြလေသည်။

ကျိန်စာတိုက်ခြင်း ကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို သူတို့ ကြိုတင် ကာကွယ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိခဲ့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ခြေရာများ ပေါက်ကြားသွားခြင်း ကလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသလို... လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားနှင့် အရှိန်အဝါ များကို ဖုံးကွယ်ကာ တောင်တန်းကြီးတစ်သောင်း အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ ယခင်က ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အရာအချို့ကို အသုံးပြုပြီး ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရားများကို တွက်ချက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ကျန်းချဲ့ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့အတွက် နောက်ထပ် စိမ်းသက်သော နည်းလမ်း တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၏ ရှင်းပြမှု အောက်တွင် အချိန်တို အတွင်းမှာပင် ဤအဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည် သဘောပေါက် သွားခဲ့လေသည်။ ပိုင်ယွဲ့ နိုင်ငံများ အတွင်း၌ ပုန်းအောင်း နေသော အဘိုးကြီး အများအပြား ရှိကြောင်းကိုလည်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။ ထိုအထဲတွင် ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရား များကို တွက်ချက် နိုင်သူများလည်း ပါဝင်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၌ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း မရှိချေ။ ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး မသိနားလည်ချေ။ သို့သော် ကျန်းချဲ့ကို အရမ်း စိတ်မပူရန် ပြောပြလိုက်လေသည်။ ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရားကို တွက်ချက်ရာတွင် အချိန်ယူရန် လိုအပ်လေသည်။

အမြဲတမ်း တွက်ချက်နေ၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့အပြင် ယခင်က သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားခဲ့သဖြင့် ထိုအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါက ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရားများကို နှောင့်ယှက် ပစ်နိုင်လေသည်။ အကယ်၍ ချီဖျင်တောက်တွင် အကူအညီ ပေးမည့်သူ ရှိနေလျှင်တောင် အချိန်တို အတွင်း သူတို့၏ ခြေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ထိုတိုက်ပွဲကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ချီဖျင်တောက် အနေဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့သော ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသဖြင့် သေချာပေါက် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တို အတွင်း ပြန်လည် သက်သာလာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပါက ကျန်းချဲ့၏ နောက်ဆုံး အစီအမံများနှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ၏ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မှုများ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မည်သူ နိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို အတိအကျ မပြောနိုင်တော့ချေ။

အစွမ်းအပြည့် ရှိနေသော ချီဖျင်တောက်ကို သူတို့ မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိထားသော အခြေအနေမျိုး ဆိုလျှင်တော့ မသေချာတော့ချေ။

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် သည် ယခင်ကလောက် အစွမ်းမထက်တော့သော်လည်း အသက်အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း အချို့တော့ ရှိနေသေးလေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့နှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် တို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အမှန်တကယ်တော့ လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းသူတော်စင်၏ ခြောက်လှန့်မှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ချီဖျင်တောက်သည် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ချုံခို တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တောင်ပိုင်းယွဲ့ မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားကာ တံခါးပိတ် ကုသရန် ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဆယ်ရက်ကျော်ခန့် အချိန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့နှင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယွဲ့ နိုင်ငံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ နယ်စပ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေတော့သည်။