အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) - လက်သီးခြေထောက်တွင် မျက်လုံးမရှိ၊ ဓားလှံတွင် အညှာတာမရှိ (၂)

နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်ရာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်နိုင်ချေရှိပေသည်။

ကျိုးရှား၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏မျက်လုံးများကို ကန်းသွားစေနိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏လက်ညှိုးကလည်း သူမ၏လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကျိုးရှား၏လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းမှာ ထိမှန်လုနီးပါးဖြစ်နေသည့် အချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် ပျော့ညံ့သွားချေသည်။

တစ်ဖက်လူနှင့် အတူတူသေဆုံးရန် အလိုမရှိသဖြင့် သူမက ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာတိမ်းစောင်းလိုက်ရာ လည်ပတ်ပေါ်တွင် သွေးရာတစ်ခု ထင်ကျန်သွားပြီး အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေမှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမက လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်အင်္ကျီလက်ဝမှ ဓားမြှောင်တိုတစ်စင်းမှာ လက်ဝါးထဲသို့ ကျရောက်လာချေသည်။

ဓားသွား၏အလင်းရောင်မှာ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လည်ပတ်လှုပ်ရှားမှုအရှိန်ကို အသုံးချကာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ပစ်မှတ်ထား၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိသေးဘဲ သူ၏လက်ဝါးမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မြှောက်ထားမှန်းမသိဘဲ လေပြင်းများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

ကျိုးရှား၏ဓားချက်မှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခြေထောက်ကို ထိမှန်နိုင်သော်လည်း ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကလည်း သူမ၏ဦးခေါင်းကို ကြေမွသွားစေနိုင်ပေသည်။

'မဖြစ်ဘူး...'

ကျိုးရှားမှာ နောက်သို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။

သူမက ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ လက်ဝါးအောက်မှ လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သုံးမီတာအကွာသို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သူမ ခြေလှမ်းပြင်၍ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ သူမ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လက်သီးတစ်ချက်မှာ လေကိုတိုးဝှေ့လျက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လာချေသည်။

ကျိုးရှားက လက်မောင်းကိုကာကွယ်ရန် လက်ဝါးကိုဖြန့်၍ လက်သီးချက်ကို ခုခံလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဝုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ကြီးမားသော အားလှိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး သူမသည် နောက်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ဆုတ်ခွာသွားရကာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ လုံးဝထုံကျင်သွားလေသည်။

လက်ဝါးအတွင်းရှိ အရိုးများမှာ ကျိုးကြေသွားပြီး လက်တစ်ပြင်လုံးမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားချေသည်။

သူမသည် အလွန်တရာထိတ်လန့်သွားပြီး ပြန်လည်ခုခံရန် အချိန်မရမီမှာပင် တစ်ဖက်မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ဒုတိယမြောက် လက်သီးချက်မှာ ရောက်ရှိလာပြန်၏။

ကျိုးရှား၏သတ္တိများမှာ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် သူမ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပထမအကြိမ်တွင် စွမ်းအားအပြည့် ရှိသော်လည်း ဒုတိယအကြိမ်တွင် အားနည်းသွားပြီး တတိယအကြိမ်တွင်မူ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားရချေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် မည်သို့ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးများလှည့်ပတ်နေရင်း ဤစင်မြင့်ထက်တွင် ကလဲ့စားမချေနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် သူမက နောက်သို့ခုန်ဆုတ်လိုက်လေသည်။

စင်မြင့်အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ အရှုံးပေးပြီးနောက် နောင်မှ အင်အားစုစည်း၍ ဂိုဏ်းချုပ်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့သော် သူမ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး စကားပင် မပြောရသေးမီမှာပင် စင်မြင့်ထက်မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လိုက်ပါလာပြီး သူမကိုသတ်ဖြတ်ရန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။

ဤသို့ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

"မတရားလိုက်တာ... ဒါက သိုင်းပြိုင်တာလား... လူသတ်နေတာပဲ..."

လူရိပ်တစ်ရိပ်က လေထဲသို့ပျံသန်းလာပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိကာ ပခုံးကိုလှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"မိတ်ဆွေ... ခွင့်လွှတ်သင့်တဲ့အချိန်မှာ ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား..."

ထိုသူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေကြသော လူအများစုမှာ စိတ်အေးသွားကြလေသည်။

ဤသူမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ဖေးယွန်းတောင်ကြားမှ အကြီးအကဲ 'သံမဏိလက်မောင်းမျောက်ဝံ'ဟော်ဝမ်ကျင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့် သိုင်းပညာအရ ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်ပါက တစ်ဖက်လူတွင် အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ရှိနေလျှင်ပင် ဒေါသကိုထိန်းချုပ်ရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ပခုံးကိုလှုပ်ခါလိုက်ရာ ဟော်ဝမ်ကျင့်မှာ လက်ဝါးထဲတွင် အပ်ဖြင့် ထိုးစိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မသိစိတ်အရ လက်လွှတ်လိုက်မိလေသည်။

ထို့နောက် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ ရုတ်တရက်လှည့်ကြည့်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်၏။

ဟော်ဝမ်ကျင့်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားချေသည်။

သူက လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖြောင်းခနဲအသံနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဘုန်းခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လက်သီးနှစ်ခု ထိတွေ့မိသွားရာ သံမဏိချင်း ထိခတ်မိသကဲ့သို့အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ဟော်ဝမ်ကျင့်အား ကျန်းဟူလောကတွင် 'သံမဏိလက်မောင်းမျောက်ဝံ'ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး သူ၏သိုင်းပညာရပ်အားလုံးမှာ ဤလက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် တည်ရှိပေသည်။

ဤလက်သီးချက်ကြောင့် တစ်ဖက်လူမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်ခွာသွားရမည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မတရားလိုက်တာ..."

ဟော်ဝမ်ကျင့်၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းသွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးဘေးတွင် ထားလျက် လက်သီးနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

ဝုန်းဟူသော အသံနှစ်သံနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မိုးကြိုးပစ်သံများကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

တားဆီး၍မရနိုင်သော လက်သီးနှစ်ချက်မှာ ရောက်လာသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ဘုန်းဟူသော အသံနှစ်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤလက်သီးနှစ်ချက်လုံးမှာ လွဲချော်ခြင်းမရှိဘဲ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြားသို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားချေသည်။

ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး အရိုးများကျိုးကြေသွားရာ ဤလက်သီးချက်၏ ပြင်းအားမှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းသတိမမူမိခင်နှင့် ဟော်ဝမ်ကျင့်က လက်သီးကို ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်မီမှာပင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူက လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဟော်ဝမ်ကျင့်၏ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ပင် သွေးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်သွားချေသည်။

ဟော်ဝမ်ကျင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားပြီး နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို တုန်ခါစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းမှာ သံချိတ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းအားများ ကျရောက်လာသဖြင့် အရိုးများ ကျိုးကြေသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် လွတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိချေ။

ဟော်ဝမ်ကျင့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူက လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ ဟော်ဝမ်ကျင့်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ထဲသို့ အကုန်အစင် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်လျက် လက်ချောင်းများ၏စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဖျတ်ဟူသော အသံနှစ်သံနှင့်အတူ အင်္ကျီလက်များနှင့်တကွ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ လေထဲသို့လွင့်ပျံသွားပြီး ဟော်ဝမ်ကျင့်၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကာ ပါးစပ်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

လက်မောင်းများ ပြတ်တောက်သွားသော ပခုံးနှစ်ဖက်မှ သွေးများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပန်းထွက်လာရာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် အစောပိုင်းကပင် ဟော်ဝမ်ကျင့်က တစ်ဖက်လူ၏ရင်ဘတ်ကို ချိုင့်ဝင်အောင် ရိုက်နှက်ထားပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟော်ဝမ်ကျင့်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရချေသည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးကကူညီရန် ကြိုးစားလိုလျှင်ပင် ဤမျှအချိန်အတွင်း၌ ဝင်ရောက်တားဆီးရန် အချိန်မမီကြချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူက ရှေ့သို့ ရုတ်တရက်တိုးဝင်ကာ ဟော်ဝမ်ကျင့်၏လည်ချောင်းဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်၏။

ဤလက်သီးချက်သာ ထိမှန်သွားပါက ဟော်ဝမ်ကျင့်မှာ သေချာပေါက်သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤလက်သီးချက်မှာ အဆုံးတွင် ထိမှန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလက်သီးချက်မှာ လမ်းခုလတ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လက်သီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်ပင်။

ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် ဓားသမားတစ်ဦးသည် ဟော်ဝမ်ကျင့်၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်း ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူမှာ သုံးလံအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်လျက် ဓားသွားကို မြေပြင်သို့စောင်း၍ ညွှန်ပြထားပြီး မျက်လုံးများဖြင့် ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

"အရမ်းမြန်တဲ့ ဓားချက်ပဲ..."

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ..."

"သူပဲ..."

အချို့သူများမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသော်လည်း အချို့သူများမှာမူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က ညဘက်တွင် ချူချင်းသည် လမ်းမပေါ်၌ တုန်ရှင်းကျီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်ကိစ္စမှာ အဆုံးတွင် လူအများအပြား၏မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တွင် ချူချင်း စင်ပေါ်သို့တက်ရောက်ခြင်း မရှိသဖြင့် ထိုလူများမှာ သတိမထားမိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ချူချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုညက ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်သတိရသွားကြချေသည်။

"သခင်လေးသုံး..."

တုဟန်ယန်သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲ၌ ရှိနေပြီး အစောပိုင်းက ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့ရစဉ် သူမ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ရချေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏စကားသံမှာ လူတိုင်း၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သခင်လေးသုံး။

ဤကျန်းဟူလောကတွင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ဓားသိုင်းပညာရှိသည့် သခင်လေးသုံးဟူသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်ထွက်လာရသနည်း။

ပျန်းချန်က မျက်လုံးများကိုကျဉ်းမြောင်းလျက် မော့တူရှင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးလည်း ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ကြည့်ပါလား... ကျွန်တော်ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီဓားသိုင်းက အရမ်းကောင်းတယ်..."

မော့တူရှင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက သာမန် လှည့်ကွက်လေးတွေပါ..."

ချူချင်းသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ဓားသွားပေါ်ရှိ သွေးများကိုသာ ကြည့်ရှုနေမိ၏။

ဤသည်မှာ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦး၏သွေး မဟုတ်ချေ။

သူက မျက်လုံးများကိုပင့်ကာ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းတစ်စုံတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထင်ကျန်သွားချေသည်။

တုန်ရှင်းကျီ။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခေါင်းဆောင်းကို မဖယ်ရှားရသေးသော်လည်း သူ၏သိုင်းပညာရပ်များမှတစ်ဆင့် ချူချင်း ရိပ်မိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ပြုမူပုံမှာ တုန်ရှင်းကျီနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း သိုင်းပညာမှာမူ တစ်ဂိုဏ်းတည်းမှ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တုန်ရှင်းကျီမှာ သူကိုယ်တိုင် ဓားဖြင့်ခုတ်သတ်ထားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။

ယခုအခါတွင်မူ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ အသက်ရှင်သန်ကာ ရက်စက်စွာ လူသတ်နေရသနည်း။