အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) - 'ကျိုရွှမ်' ပေါ်ထွန်းလာခြင်း (၂)

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့တိုက်ခိုက်ပါက ထိုသူမှာ အစောကတည်းက သေဆုံးသွားရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူသည် သေဆုံးခြင်းမရှိသေးပေ။

ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လျော့ကျသွားခြင်းမရှိဘဲ အတွင်းအားများလည်း လျော့နည်းမသွားချေ။

ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ အချို့အချိန်များတွင် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် ကြိုးဆွဲရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်မိစ္ဆာကောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ထားပြီး လက်မောင်းများကို ချထားလေသည်။

သွေးမည်းများသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းများကြားမှ စီးကျနေပြီး ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှ ဒဏ်ရာမှာမူ စေးကပ်သောသွေးစများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရုတ်တရက် သူသည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင်ဆွဲလျက် လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။

ခြေလှမ်းများမှာ အားပြုထားခြင်းမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲလာသကဲ့သို့ ရှိ၏။

လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများကို ထွက်ပေါ်စေပြီး ပျက်စီးနေသော လက်တစ်ဖက်နှင့် အခြားလက်ကောက်ဝတ်တို့ဖြင့် အဆက်မပြတ်တိုက်ခိုက်လာရာ တိုက်ကွက်များမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှပေသည်။

နောက်ဆုတ်ရမည်။

ရိချီမဟာမိတ်အဖွဲ့မှပညာရှင်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး ဤမိစ္ဆာကောင်နှင့် ဆက်မပတ်သက်လိုတော့ချေ။

ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူသည် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် သာမန်ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရပါက သေရမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သေဆုံးခြင်းမရှိသော မိစ္ဆာကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရသောအခါ တိုက်ခိုက်လေ စိတ်ပျက်အားလျော့လေ ဖြစ်လာတော့သည်။

သို့သော် ညာဘက်ခြေထောက်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာသဖြင့် အစောကတည်းက ဤခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရရှိထားသည်ကို သတိရလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းကာ လဲကျသွားတော့၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်ရာ အရိုးများထွက်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ဦးခေါင်းထက်သို့ ကျရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို ဖုံးကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သေရတော့မည်။

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ကြီးမားလှသော အားလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်ဝတ်ဓားသမားသည် မည်သည့်အချိန်က လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မသိလိုက်ရချေ။

မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုသူရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လွင့်စင်သွားနေ၏။

သူနှင့် တိုက်မိတော့မည့်အချိန်တွင် ထိုကြီးမားသော အားလှိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အားလှိုင်းမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြာရောင်ဝတ်ဓားသမားကို ရှောင်ကွင်းကာ ဘေးနားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

ထိုဓားသမားသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားရိုးကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို ပင့်တင်ကာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"သခင်လေး... သတိထားပါ..."

ရိချီမဟာမိတ်အဖွဲ့မှပညာရှင်သည် မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်၏။

အစောပိုင်းက ဤဓားသမားသည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ၏လက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်ကို သူကောင်းစွာသိထားသော်လည်း ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူအတွက်မူ လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားခြင်းမှာ သက်ရောက်မှုမရှိလှပေ။

ချူချင်းသည် ရိချီမဟာမိတ်အဖွဲ့မှပညာရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုန်ရှင်းကျီကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်၏။

"လူကလည်း သေသွားပြီပဲ... ဒါတွေက ဘာအတွက်လဲ..."

တုန်ရှင်းကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားသဖြင့် ချူချင်းသည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်ပြန်လည်ရရှိလာသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကောင်းကင်သို့မော့ကာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်လေသည်။

ဤအသံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချူချင်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ရိချီမဟာမိတ်အဖွဲ့မှပညာရှင်မှာ ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများစီးကျလာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးနားရှိ ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသော လူအချို့မှာ သွေးအန်ကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားကြရလေသည်။

အချို့မှာမူ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးဆိုးများ ဝင်ရောက်လာကာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာကြတော့၏။

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မင်ယွိကျမ်းစာကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ဤအသံသည် လူကို ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သော်လည်း သူ့အား အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှုမရှိချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားသွားမှာ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချူချင်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး တုန်ရှင်းကျီကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့၏။

အသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး တုန်ရှင်းကျီ၏ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုန်ရှင်းကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှ သွေးရာများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူချင်း ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့၏။

သို့သော် ချူချင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး တွေးလိုက်မိသည်။

'မကောင်းတော့ဘူး...'

နက်မှောင်သောအရာတစ်ခုသည် ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားပြီး လူတစ်ဦး၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုသူသည် ၎င်းကို အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဆဲဆိုရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း..."

ချူချင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ အပြီးသတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်‌ပေ။

သံပေချပ်ကို ရရှိထားသူသည် ဤစကားလုံးများကို ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သံပေချပ်ကို အတွင်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ လည်ပင်းမှပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့၏။

အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦးက သံပေချပ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက ထိုသူပြောလိုက်သောစကားကို ကောင်းစွာကြားလိုက်ရသဖြင့် ယင်းမှာ ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။

အစစ်ဟုတ်မဟုတ်ကို မသိရသေးသော်လည်း လုယူရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။

"ဆင်းခဲ့စမ်း..."

ထိုသူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်ရာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ခွင်ထဲမှ သံပေချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့၏။

သူသည် ၎င်းကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်ပဲ ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းပဲ..."

သို့သော် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လက်ထဲမှ သံပေချပ်မှာ အခြားသူတစ်ဦး၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်၏။

"ချထားစမ်း... အဲဒါ ငါ့ဟာ..."

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

ချူချင်းသည် ဤသည်ကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်မိ၏။

ယခုမူ လမ်းမပေါ်တွင် တုန်ရှင်းကျီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်ကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်နေရန် မလိုတော့ပြီ ဖြစ်၏။

'ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း' ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကြောင့် ဤရှုပ်ထွေးမှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်တော့မည်မဟုတ်ချေ။

သူသည် ထို'ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း'ကို သွားရောက်လုယူရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဤအရာကို ယခုအချိန်တွင် မည်သူမဆို ထိတွေ့မိပါက ကံဆိုးမည့်သူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သခင်လေးသုံး..."

ပျန်းချန်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချူချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မော့တူရှင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကိုကိုင်ဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဘေးနားရှိလူအားလုံးကို အမှိုက်သဖွယ် သဘောထားကာ တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏နားထင်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိနေရသနည်း။

ဝမ်ရိုသည် ချူချင်း၏ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်တောက် ရောက်နေပြီ... လူအုပ်ထဲမှာပဲ..."

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများတောက်ပသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါသိပြီ... ဒီနေရာက အကြာကြီးနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး... မင်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ အရင်ဆုံး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

ပျန်းချန်စကားမပြောမီ မော့တူရှင်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ ထွက်သွားဖို့ မလွယ်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

ချူချင်းသည် မော့တူရှင်းကိုကြည့်လိုက်၏။

မော့တူရှင်း၏မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြမှုကို မြင်သောအခါ ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ရာ အစောပိုင်းက သူ၏အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ ကွင်းပြင်ထဲ၌သာ ရှိနေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ယခုမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းမှ လူများက ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။

"ဒီဝိုင်းရံမှုကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ကတော့ မခက်ခဲပါဘူး..."

ချူချင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ပျန်းချန်ကမူ ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ထွက်သွားရင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ချူချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ငါ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ပါ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ရာ လူရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းလာပြီး ခြေလှမ်းများဖြင့် လေဟာနယ်ကိုနင်းလျက် စင်မြင့်ထက်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင်ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်..."

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကိုမှေးစိုက်ကာ ဝမ်ရိုကို မေးလိုက်သည်။

"သူက ကျန်းရှန်တောက်လား..."

ဝမ်ရိုက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီ..."

ဝမ်ရိုသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

ပျန်းချန်သည်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"နောက်မှ မင်းတို့ကို သေချာရှင်းပြမယ်... ဒီလူ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ပွဲကတော့ တရားဝင်စတင်ပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

သူသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။

ပျန်းချန်နှင့် မော့တူရှင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

မော့တူရှင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတယ်..."

"မင်း ပြောပြလို့ပဲ တော်တော့တယ်..."

ပျန်းချန်သည် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကျန်းရှန်တောက်ဆီကို ဦးတည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဂိုဏ်းတူညီမလေး... မင်းက ဘာလို့ ကျန်းရှန်တောက်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ..."

ဝမ်ရိုသည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းရှုပ်လွန်းလို့..."

ဤစကားမှာ အစအဆုံးမရှိသဖြင့် ဘေးလူများကြားပါက နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မော့တူရှင်းနှင့်ပျန်းချန်တို့သည် ဝမ်ရိုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြသဖြင့် ဤမိန်းကလေးသည် ရှင်းပြရန် ပျင်းရိတတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆက်မေးမြန်းတော့ဘဲ အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စင်မြင့်ထက်ရှိ ကျန်းရှန်တောက်သည် လော့ချန်ကိုထရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ကွင်းပြင်အတွင်းမှ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။

လော့ချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... အခြေအနေက..."

"ကိစ္စမရှိဘူး..."

ကျန်းရှန်တောက်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် လွန့်ရှန်ဓားဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ခေတ္တကြာပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဓားရိုးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

နက်မှောင်သော အငွေ့အသက်များသည် အဆိပ်ရှိသော မြွေနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် ရစ်ပတ်ကာ တက်လှမ်းသွားတော့၏။

ပြင်းထန်လှသော ဓားအလင်းတန်းများသည် ဓားပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်အတွင်း တိုက်ခိုက်နေကြသော လူများသည် အလင်းလာရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။