အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) - နဂါးဟိန်းသံ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ (၁)

"ကျန်းရှန်တောက်... သူက သေခါနီးဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အဲဒီဓားက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"ဓားချီတွေက အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ... တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာဓားပဲ..."

"ဒီလိုနတ်ဘုရားဓားမျိုးက ငါ့အပိုင် ဖြစ်ရမယ်..."

ပရမ်းပတာဖြစ်နေစဉ်အတွင်း လူရိပ်အများအပြားသည် လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဘိုးကြီး... ခင်များက သေခါနီးနေပြီပဲ... ဒီဓားကို မကိုင်နိုင်တော့ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများ ဟိန်းဟောက်သွားပြီး လက်ဝါးအရှိန်အဟုန်မှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာချေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မည်းနက်နက်ရှိုင်းလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းသွားပေသည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...

လွန့်ရှန်ဓားကို လုယူရန် ကြုံးဝါးကာ ပြေးဝင်လာကြသော သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လူတိုင်း သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ခါးလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားချေပြီ။

သွေးစက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများသည် ဘယ်ညာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး စင်မြင့်ထက်ကို စိုစွတ်နီရဲသွားစေ၏။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ဓားကို ရင်ဘတ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... တကယ့်လွန့်ရှန်ဓားအစစ်ပဲ..."

"ဒီအဘိုးကြီး သုံးနှစ်လုံးလုံး အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းခဲ့ရတာ တန်ပါတယ်..."

"ဒီလိုနတ်ဘုရားဓားရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းက အထက်မှာ မလွဲမသွေ ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မယ်..."

စကားအဆုံးတွင် ဓားသွားကို ရှေ့သို့ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှန်တောက်၏ မျက်လုံးတစ်စုံ၌ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများ အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကွင်းပြင်ရှိလူတိုင်းကို တစ်ဦးချင်းစီ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ၏အကြည့်များမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

"ကျန်းရှန်တောက်... ခင်များက ဒီထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံကို အသုံးချပြီး ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ..."

ရိချီမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖန်းထျန်းရွေ့က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ကျန်းရှန်တောက်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့စကားနားထောင်တဲ့သူက ကြီးပွားပြီး ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူကတော့ ပျက်စီးရလိမ့်မယ်... ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ဒူးထောက်အညံ့ခံမလား... ဒါမှမဟုတ်... သွေးနဲ့ ဓားကို အစာကျွေးမလား..."

"တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ..."

ဖန်းထျန်းရွေ့က ဝတ်ရုံလက်ကို ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ပြိုင်ကွင်းထဲမှာ ငါတို့ ရိချီမဟာမိတ်တင်မကဘူး... ထိန်းထောင်းဂေဟာနဲ့ ဖေးယွန်းတောင်ကြားလည်း ရှိသေးတယ်..."

"ပြီးတော့ ထိုက်ရိဂိုဏ်းနဲ့ ယန်ယွီမျှော်စင်က တပည့်တွေလည်း ရောက်နေကြတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကျန်းဟူလောကက သိုင်းသမားတွေလည်း အများကြီးရှိပြီး သူတို့ထဲမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ပုန်းအောင်းနေကြတာ..."

"ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပညာရှင်တွေက မင်းရဲ့ ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ လက်တစ်ဖက်လှုပ်ရုံလောက်ပဲ လွယ်ကူတယ်... မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့စကားနားထောင်တဲ့သူက ကြီးပွားပြီး ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူကတော့ ပျက်စီးရလိမ့်မယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ကျန်းရှန်တောက်... ခင်များက သေခါနီးနေပြီမို့လို့ အိပ်မက်ကို အကောင်ထည်ဖော်ချင်တာလား..."

"လွန့်ရှန်ဓားအောက်မှာ ဘယ်သူက ပညာရှင်လို့ ပြောရဲမှာလဲ..."

ကျန်းရှန်တောက်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဖန်း... ရှေ့ကိုတက်ပြီး စမ်းကြည့်ရဲလား..."

ဖန်းထျန်းရွေ့ စကားပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဖန်း... ခဏလောက်စောင့်ပါဦး... လွန့်ရှန်ဓားက လူတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဦးနှောက်ကို ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်... ဇွတ်တရွတ် မလုပ်ပါနဲ့..."

ဖန်းထျန်းရွေ့က အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ယန်ယွီမျှော်စင်က မိန်းကလေးတု ဖြစ်နေတာကိုး..."

"ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးတုက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလွန့်ရှန်ဓားအကြောင်းကို ဒီလောက်အထိ ကောင်းကောင်းသိနေရတာလဲ..."

"နားလည်တယ်လို့တော့ မပြောရဲပါဘူး... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ပါ..."

တုဟန်ယန်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို လာတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မတို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ချင်းရှီးရွာလို့ခေါ်တဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာကို ရောက်သွားခဲ့တယ်..."

သူမသည် ယခင်က ချူချင်းတို့နှင့်အတူ ချင်းရှီးရွာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုညအကြောင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အကျဉ်းချုံး၍ ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏အတွင်းအားမှာ မသေးလှသဖြင့် သူမ၏အသံသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ပြိုင်ကွင်းရှိလူတိုင်းကို ဤလွန့်ရှန်ဓားသည် လူ့အသက်များဖြင့် သွန်းလုပ်ထားကြောင်း၊ ချင်းရှီးရွာရှိ လူပေါင်းခြောက်ရာကျော်၏ အသက်များကို စတေးပြီးမှသာ ယခုကဲ့သို့ မိစ္ဆာဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားစေ၏။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ဝတ်ရုံလက်ဖြင့် ဓားပေါ်ရှိဖုန်မှုန့်များကို ညင်သာစွာ သုတ်သင်နေပေသည်။

တုဟန်ယန်က ချင်းရှီးရွာ၏အဖြစ်အပျက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေသော်လည်း သူသည် တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ မျက်လုံးထဲရှိ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများသာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာချေသည်။

ပြိုင်ကွင်းရှိလူတိုင်းသည် တုဟန်ယန်၏စကားကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားသွားကြလေသည်။

အချို့လူများမှာ ကျန်းရှန်တောက်၏လုပ်ရပ်ကို အသည်းခိုက်အောင် နာကျည်းသွားကြပြီး လွန့်ရှန်ဓားကိုပါ ရွံရှာမုန်းတီးသွားကြ၏။

သို့သော် အချို့လူများမှာမူ ကျန်းရှန်တောက်၏လုပ်ရပ်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း လွန့်ရှန်ဓားကိုရရှိရန်အတွက် ဆက်လက်၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြဆဲပင်။

အချို့လူများမှာမူ ကျန်းရှန်တောက်၏လုပ်ရပ်ကိုပင် ထောက်ခံနေကြပြီး သာမန်အရပ်သားများမှာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ တန်ဖိုးမရှိသဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိကြောင်း၊ အကယ်၍ ၎င်းကိုအသုံးချပြီး အာဏာရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့ သေရကျိုးနပ်သည်ဟု တွေးတောနေကြပေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မည်းနက်သော အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ မျက်ဖြူအိမ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်သွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤအရာအားလုံးကို လုံးဝသတိမထားမိပုံရ၏။

"ချင်းရှီးရွာလား... ချင်းရှီးရွာက ဓားသွန်းလုပ်တဲ့နေရာတစ်ခုပဲလေ... သာမန်လူ‌တွေရဲ့ အသက်ခြောက်ရာလောက်နဲ့ လွန့်ရှန်ဓားကို ဘယ်လိုလုပ် သွန်းလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

တုဟန်ယန်သည် ချင်းရှီးရွာ၏ ကြေကွဲဖွယ် အဖြစ်အပျက်မှာ ကျန်းဟူလောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ယခု ကျန်းရှန်တောက်၏စကားအရ ထိုမျှသာမကသေးပုံရချေသည်။

သူမက မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ရှင်... ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ဒါဆိုရင် အဲဒီမတိုင်ခင်ကလည်း... တခြားလူတွေ အသတ်ခံခဲ့ရသေးတာလား..."

"အရမ်းများလွန်းတယ်..."

ကျန်းရှန်တောက်သည် လက်ချောင်းများကိုချိုး၍ ရေတွက်နေပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရေတွက်လို့ကို မရဘူး... အရမ်းများလွန်းတယ်..."

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

တုဟန်ယန်က မသိစိတ်အရ ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဒီလောက်လူတွေအများကြီးက ရှင့်ကြောင့်သေခဲ့ရတယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခါမှသတင်းမရတာလဲ..."

သို့သော် ဤစကားကို မေးပြီးသည်နှင့် တုဟန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် 'သေခါနီးနေပြီ'ဟု ဟန်ဆောင်ကာ လော့ချန်နှင့် ချီကွမ်းတို့ကို အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးကာ အရပ်သားများ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

ထိုအရာ၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူသည် အရပ်သားများ၏ အသက်များကို အသုံးချကာ ဓားသွန်းလုပ်နေသည့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်း နယ်မြေအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်း တွေးတောမိကြသည်မှာ ချီကွမ်းနှင့် လော့ချန်တို့၏ အာဏာလုပွဲသာ ဖြစ်၏။

ထိုလူများထဲမှ ဤလွန့်ရှန်ဓားကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သည့် လူ့အသက်များသေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မည်သူက တွေးမိနိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို တွေးမိသောအခါ တုဟန်ယန်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။

"ကျန်းရှန်တောက်... ခင်များကြီးက တကယ့်ကို အကြိမ်ပေါင်းသောင်းချီသေရင်တောင် အပြစ်ကျေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အကြိမ်ပေါင်းသောင်းချီသေရမယ် ဟုတ်လား... ဟားဟားဟားဟား..."

ကျန်းရှန်တောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ တစ်လောကလုံးကို ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို သတ်နိုင်မှာလဲ..."

ဖန်းထျန်းရွေ့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်က သံလှံတစ်စင်းကို လာရောက်ပေးအပ်လေသည်။

သူသည် ထိုလှံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကျန်းရှန်တောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ သတ်နိုင်တယ်..."

စကားအဆုံးတွင် သူသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက်လှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကာ လှံအလင်းတန်းကို အမှတ်တစ်ခုတည်းတွင် စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ထိုသတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်ကြောင့် ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲရှိ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပုံရ၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူတို့သည် သူ၏မျက်လုံးအိမ်ထဲသို့ ထပ်မံ၍ လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

သူက ဓားကို အပေါ်သို့ပင့်တင်လိုက်ရာ အသံတစ်သံသာ ကြားလိုက်ရပေသည်။

ဓားချီနှင့် လှံအလင်းတန်းတို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင် ထိတွေ့သွားကြ၏။

တိန်း...

ရိုးရှင်းကြည်လင်သော အသံတစ်သံသည် လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ထိုအသံနှင့်အတူ ကျယ်လောင်လှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ထို့နောက် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ဗဟိုပြု၍ အမည်းနှင့်အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့အပြားသို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပေသည်။

အနီးအနားတွင် ရှိနေသော လူများသည် ထိုလှိုင်းလုံးကြီး၏ဒဏ်ကို ဦးစွာခံလိုက်ရပြီး တိုက်ရိုက်လွင့်စင်သွားကြ၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီးနောက် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

အဝေးရှိလူများမှာမူ သက်ရောက်မှု လျော့နည်းသော်လည်း ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် နာကျင်လာပြီး အာရုံစူးစိုက်ရန် ခက်ခဲသွားကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လူရိပ်တစ်ခုသည် နောက်သို့လွင့်စင်သွားလေသည်။

ထိုသူမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို မခုခံနိုင်ဖြစ်သွားသော ဖန်းထျန်းရွေ့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် နောက်သို့လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားကာ လက်ဖြင့် မြေပြင်ကိုထောက်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းများကိုမူ တည်ငြိမ်အောင် မရပ်တန့်နိုင်သေးပေ။