အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) - နဂါးဟိန်းသံ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ (၂)

သူက လက်ထဲရှိ သံလှံကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှံတံကြောင့် ခြစ်ရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သူသည် နှစ်လံကျော်ခန့်အထိ နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှသာ မနည်းရပ်တန့်နိုင်ခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဦးနှောက်ထဲ၌ လူထောင်သောင်းချီ၍ တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ခံရခက်လှပေသည်။

သူသည် ကျန်းရှန်တောက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာတွင် ယခုကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေချေသည်။

"မင်းက အရှိန်ကို ခံစားနေတုန်းပဲလား..."

ကျန်းရှန်တောက်၏အသံသည် ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဖန်းထျန်းရွေ့၏မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ်ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝုန်းခနဲအသံတစ်သံနှင့်အတူ အရာအားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိတော့ဘဲ ကြံစည်ထားသည်များကိုလည်း မမှတ်မိတော့ပေ။

သူသည် ကျန်းရှန်တောက်၏ဓားကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်ကို ငေးငိုင်ကြည့်နေမိ၏။

ရုတ်တရက် သံကြိုးသံများထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းရှန်တောက်၏ဓားချက် ကျဆင်းလာခါနီး အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များ၌ သံကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခြင်း ခံလိုက်ရချေသည်။

ထို့နောက် ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ငါ့အတွက် ဆွဲတင်စမ်း..."

သံကြိုးများ တင်းကျပ်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ခွန်အားများကြောင့် ကျန်းရှန်တောက်သည် သံကြိုးများ၏ဆွဲငင်မှုအောက်တွင် လေပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် လေပေါ်၌ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်၏။

သံကြိုးဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားသူ မသိလိုက်ခင်မှာတင် ဓားသွားသည် သူ၏မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဦးနှောက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း မဖြစ်သေးသော်လည်း ခေါင်းပြတ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဘယ်ညာမှ လူရိပ်နှစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး ကျန်းရှန်တောက်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်စီဖိနှိပ်ကာ လေပေါ်မှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိချလိုက်ကြ၏။

ကျန်းရှန်တောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင်လွင့်စင်သွားကြပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများအန်ထွက်ကာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြချေသည်။

"သူ့ရဲ့ အတွင်းအားက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေရတာလဲ..."

တိုက်ခိုက်လိုက်သော ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ထိန်းထောင်းဂေဟာမှတပည့်များ ဖြစ်ကြ၏။

ထိန်းထောင်းဂေဟာသည် ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း ကျန်းရှန်တောက်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးပေသည်။

ထိုရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှ၏။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူတို့၏ခန့်မှန်းချက် လွဲမှားသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းရှန်တောက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းအားကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြချေသည်။

ထိုအဘိုးကြီး၏ အတွင်းအားမှာ ယခင်က သူပြသခဲ့ဖူးသော စွမ်းအားများထက် များစွာ ပိုမိုကျော်လွန်နေပေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ဓားမမြှောက်နိုင်ခင်မှာပင် အခြားသိုင်းပညာရှင်များ ထပ်မံ၍ ပေါ်ထွက်လာကြပြန်သည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် သူတို့ကို ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းတွင် သေဆုံးစေရန် ကြံစည်နေသဖြင့် ယနေ့တွင် ကျန်းရှန်တောက်ကို သတ်ရန်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လွန့်ရှန်ဓားကို ရယူရန်ဖြစ်စေ ဤတိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့ပေ။

တစ်ခဏတွင်ပင် ပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံး၌ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားပြီး အတွင်းအားမျိုးစုံ၊ ဓားချီများနှင့် ဓားအလင်းတန်းများသည် ရှုပ်ထွေးစွာ ပျံသန်းနေကြချေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် လွန့်ရှန်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချန်းလီနီဖုန်းဓားသိုင်းကို အသုံးပြု၍ လူအုပ်ကြားထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပေသည်။

သူတိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း ပြိုင်ဘက်များသည် တောင့်တင်းသွားကြသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ အခြားလူများက ကူညီပေးနေကြကာ မဟုတ်ပါက သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ကျန်းရှန်တောက်နှင့် တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရပါက သေချာပေါက်သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် ဒဏ်ရာရရှိသွားကြပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားကြချေသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

တုဟန်ယန်သည် သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့သည် လွန့်ရှန်ဓားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။

ထိုဓားမှာ အလွန်ထူးဆန်းဆိုးယုတ်လှသဖြင့် အနည်းငယ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားပါက ဓားအောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ သူတို့၏အသက်မှာ အခြားသူလက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ချောင်ချိုးဖူ၏ ခုနစ်သံစဉ်ကောင်းကင်ဂီတဓားသိုင်း မရှိပါက မည်သူက ထိုသူနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူမ၏စိတ်အာရုံများ ဝေဝါးနေစဉ်အတွင်း ရုတ်တရက် ကမ္ဘာမြေကြီးသည် အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားကာ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကာ မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားမရတော့ပေ။

'ငါ ထပ်ထိသွားပြန်ပြီ...'

တုဟန်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် နားလည်သော်လည်း လွန့်ရှန်ဓား၏ သက်ရောက်မှုအောက်၌ ပြန်လည်၍ မေ့လျော့သွားချေသည်။

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ခွန်အားတစ်ခုသည် တိုက်ခိုက်လာ၏။

တုဟန်ယန်သည် ချက်ချင်းနိုးကြားသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။

သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သော ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ လွန့်ရှန်ဓား၏ ဖြတ်သန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျခင်မှာပင် အလောင်းမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

တုဟန်ယန်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွား၏။

"ကျန်းရှန်တောက်..."

ကျန်းရှန်တောက်သည် တုဟန်ယန်၏စကားကို လုံးဝမကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ လွန့်ရှန်ဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဝုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ဖန်းထျန်းရွေ့ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဖန်းထျန်းရွေ့သည် အခြေအနေမကောင်းကြောင်း သိရှိသဖြင့် လက်ထဲရှိသံလှံကို သူ၏ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကာကွယ်လိုက်၏။

ဒိန်းခနဲအသံတစ်သံသာ ကြားလိုက်ရပေသည်။

ပြင်းထန်သော ခွန်အားများသည် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း စီးဆင်းသွားချေသည်။

မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဓားအလင်းတန်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအငွေ့အသက်များသည် ဖန်းထျန်းရွေ့ကို နောက်ဆုတ်သွားစေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများအန်ထွက်လာချေသည်။

သူ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွား၏။

လွန့်ရှန်ဓား၏စွမ်းအားကြောင့်သာမက ကျန်းရှန်တောက်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း သွေးနတ်ဘုရားဆေးလုံးကို အသုံးပြု၍ မြှင့်တင်ထားသော အတွင်းအားများကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဖန်းထျန်းရွေ့သည်လည်း လုံးဝမခုခံနိုင်တော့ပေ။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မနည်းရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဦးနှောက်ထဲရှိ စိတ်အာရုံများမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အတွင်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း... အတွင်းအားကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်နည်း။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ သူသည် အလွန်စိတ်ပျက်အားလျော့သွားချေသည်။

သို့သော် ဖန်းထျန်းရွေ့သည် ရိချီမဟာမိတ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူ၏သိုင်းပညာနှင့် စိတ်ဓာတ်မှာ သာမန်လူများထက် များစွာပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းများကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သံလှံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲရှိ သွေးညှီနံ့နှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတို့ကြောင့် သူ၏ဦးနှောက်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အနည်းငယ် ပြန်လည်ကြည်လင်လာချေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းအားများသည် သူ၏ဝတ်ရုံကို လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားစေ၏။

၎င်းတို့သည် သူ၏ခါးမှတစ်ဆင့် လက်မောင်းနှစ်ဖက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သံလှံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

ကျယ်လောင်လှသော နဂါးဟိန်းသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိသံလှံမှာ ယခုအခါ သက်မဲ့အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

နဂါးဦးခေါင်းသည် လှည့်ပတ်သွားပြီး ကြီးမားလှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျန်းရှန်တောက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

တိန်း...

လှံဖျားသည် လွန့်ရှန်ဓားကို ထိမှန်သွားချေသည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုလှံချက်ကြောင့် မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကာ ပိတ်မိနေသော နဂါးတစ်ကောင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းကို ပျက်စီးသွားစေပေသည်။

ဖန်းထျန်းရွေ့က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နဂါးဟိန်းသံ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သူမျှ ရှေ့သို့မတိုးရဲကြပေ။

နယ်လှည့်သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ယန်ယွီမျှော်စင်မှ တုဟန်ယန်နှင့် ထိန်းထောင်းဂေဟာမှ ချန်စစ်ဟုန် ဖြစ်စေ မည်သူမျှ အနီးသို့မကပ်နိုင်ကြပေ။

မဟုတ်ပါက ထိုလှံချက်၏ စွမ်းအားအောက်တွင် သေချာပေါက် ကျရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် အကူအညီမပေးနိုင်ရုံသာမက ဖန်းထျန်းရွေ့၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်ပါ ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံများသည် ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထိုလှံချက်မှာ တကယ့်ကို နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်း၌ ပျက်စီးသံများသာ ကြားလိုက်ရချေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် လွန့်ရှန်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း ထိုလှံချက်၏ဖိအားကြောင့် နောက်သို့သာ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

သူသည် ဆယ်လံကျော်အထိ နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှသာ ထိုလှံချက်၏စွမ်းအားမှာ ကုန်ဆုံးသွားချေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သံလှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝတ်ရုံများ စုတ်ပြဲနေသော ဖန်းထျန်းရွေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွလျက်၊ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပစွာဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် ခေတ္တမျှ ငေးငိုင်သွား၏။

"ငါ... ငါက ဘာဖြစ်လို့..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်သေးဘူး..."

"ဒါက မဟုတ်ဘူး... မင်း ငါ့ကို လှည့်စားနေတာ..."

သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ပြန်သတိဝင်လာပုံရပြီး မျက်လုံးထဲရှိ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လက်ကိုခါယမ်း၍ လွန့်ရှန်ဓားကို လွှင့်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် လွန့်ရှန်ဓားမှာမူ သူ၏လက်တွင် ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမည်သို့ပင် ခါယမ်းစေကာမူ ထိုဓားသည် အနည်းငယ်မျှပင် ကွာကျမသွားပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများသည် ထပ်မံ၍ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏မျက်လုံးတစ်စုံ လုံးဝမည်းနက်သွားချေသည်။

ဓားသွားသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ဓားအငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းသည် ယခုအခါ သူတို့မြင်တွေ့နေရသည်မှာ လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ချောက်နက်ကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အကယ်၍ ယခင်က ကျန်းရှန်တောက်သည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရှိခဲ့ပါက ပြိုင်ကွင်းအတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"သေရလိမ့်မယ်..."

မည်သူက ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်ကို မသိရပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။

သူတို့၏မျက်စိရှေ့ရှိ ကျန်းရှန်တောက်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။