အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) - သေထိုက်သည် (၂)

ကျန်းရှန်တောက်မှာ ချင်းရှီးရွာမှ ပန်းပဲဆရာလေးနှင့် မတူပေ။

ပန်းပဲဆရာလေးမှာ သိုင်းမတတ်သော်လည်း ချင်းရှီးရွာတွင် ထိုမျှစွမ်းအားကြီးမားခဲ့ခြင်းမှာ လွန့်ရှန်ဓား၏အကူအညီကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကျန်းရှန်တောက်မှာမူ မတူညီပေ။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် အတွင်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းက သွေးသီးများ စိုက်ပျိုးပြီး သွေးနတ်ဘုရားဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခဲ့ရာ ကျန်းရှန်တောက်က ယင်းတို့ကို မသုံးစွဲခဲ့ဘူးဟုပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏အတွင်းအားမှာ သာမန်လူများ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေချေ၏။

သို့သော် မိမိ၏ဓားချက်ကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကျန်းရှန်တောက်၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကြောင့် မဟုတ်သည်ကို ချူချင်း နားလည်ထားပေသည်။

လွန့်ရှန်ဓားကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသူမှာ ယခုအခါ အလွန်ဆန်းကြယ်သော 'လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း' အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း သူသည် အကြိမ်ကြိမ် သတိပြုမိခဲ့သည်မှာ ကျန်းရှန်တောက်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်နိုင်တော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် ထိုဓားမှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အရေးကြီးသော နေရာများရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်၏ ကိုယ်ပိုင်လှုပ်ရှားမှုများအရ သာမန်အားဖြင့် သူသည် ထိုသို့သောအရာကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဓားက လူကို ဦးဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ လူက ဓားကို အသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

'သူက ဓားရုပ်သေး ဖြစ်တော့မယ်...'

ချူချင်း၏စိတ်ထဲတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ပန်းပဲဆရာလေး ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ဤဓားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် ၎င်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါက ဓား၏ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီး ဓားရုပ်သေး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ပန်းပဲဆရာလေးမှာ ထိုစဉ်က ဤကဲ့သို့ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးပြီး လွန့်ရှန်ဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ရချေ၏။

အမှန်တကယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ကျန်းရှန်တောက် သို့မဟုတ် လွန့်ရှန်ဓား မဟုတ်ပေ။

နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဤအရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်စီစဉ်ခဲ့သော ဖေးဝူကျိသာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသူမှာ ယခုအခါ ပြိုင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် လှုပ်ရှားလာမည်နည်း။

ချူချင်း၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှည့်ပတ်နေပြီး ထိုသူပေါ်မလာသရွေ့ ဤအရာအားလုံးမှာ ပြီးဆုံးဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့တွေးတောပြီးနောက် ချူချင်းသည် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့၏။

ယနေ့တိုက်ပွဲစတင်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဝါးသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဓားသွားနှင့် ဓားချီများမှာ အသီးသီးကွဲလွင့်သွားသဖြင့် ကျန်းရှန်တောက်မှာလည်း လက်ဝါးချင်းသာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့၏။

ဒုန်း...

ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ချူချင်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်လှုပ်ခါသွားပြီး ကျန်းရှန်တောက်မှာမူ နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့်ဆုတ်ခွာသွားရကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများမှာ လွင့်စင်သွားရလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် အစောပိုင်းကမှ ခွဲထွက်သွားသော လူရိပ်နှစ်ရိပ်မှာ ထပ်မံထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြန်၏။

ထို့နောက် ဓားချင်း ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်ကြသော်လည်း ဤတိုက်ပွဲအတွင်း ချူချင်းသည် ရံဖန်ရံခါ လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။

သူသည် မင်ယွိကျင့်စဉ်ဖြင့် အတွင်းအားကို စုစည်းကာ ထုတ်ဖော်လိုက်သော လက်ဝါးလေလှိုင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အသံတိတ်လှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်လှပေသည်။

သို့သော် ကျန်းရှန်တောက်မှာမူ ၎င်းကို လုံးဝသတိမပြုမိသယောင် ရှိချေ၏။

မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးအားလှိုင်း ဖြစ်ပါစေ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သဲထဲရေသွန်သကဲ့သို့ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထပ်မံခွဲထွက်သွားကြပြန်ရာ ပြိုင်ကွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြတော့၏။

သူတို့သည် စတင်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲအသေးစိတ်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း သူတို့သည် ညဧကရာဇ်၏ ဓားသိုင်းပညာကို အလွန်အံ့အားသင့်နေကြပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အတွင်းအားကိုလည်း ပို၍ပင် ကြည်ညိုလေးစားမိကြတော့၏။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်အထိ မည်မျှပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်ကို မသိရပေ။

တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးထားသဖြင့် တစ်ကွင်းလုံးရှိ မြေပြင်များမှာ အလွှာလိုက်ကွာကျနေချေ၏။

ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျန်းရှန်တောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် အတွင်းအားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း ညဧကရာဇ်မှာမူ မည်သို့ဖြစ်ရသနည်း။

သူသည် မည်သည့်စွမ်းအင်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မရှိသယောင် ဖြစ်နေချေ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် ထူးဆန်းသောအရာမှာ ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်လာတော့၏။

ကျန်းရှန်တောက်သည် လွန့်ရှန်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတက်ပြီး ဓားကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်မှာ လွန့်ရှန်ဓား၏အလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ဂျွတ်ခနဲအသံနှင့်အတူ အရိုးမှာ ရုတ်တရက်ကျိုးသွားပြီး လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံဖြင့် လိမ်ဖည်သွားတော့၏။

ကျန်းရှန်တောက်သည် သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မိမိ၏လက်ကို မသိစိတ်အရ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိချေ၏။

ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှလည်း ဂျွတ်ခနဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ထို့နောက် တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့၏။

ချူချင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ခဲ့သော အရိုးပျော်နူးညံ့လက်ဝါးသိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် အစွမ်းပြလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း မှင်တက်သွားကြပြီး စဉ်းစားရခက်သွားကြတော့၏။

အစောပိုင်းကပင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကျန်းရှန်တောက်မှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်သွားရသနည်း။

ချူချင်းသည် မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများထဲတွင် တည်ငြိမ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျန်းရှန်တောက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျန်းရှန်တောက်..."

သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ကွင်းရှိ လူတိုင်း၏နားထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေ၏။

"မင်းက လူ့အသက်တွေနဲ့ ဓားကို သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး ချင်းရှီးရွာက လူပေါင်းခြောက်ရာကျော်ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ လူငယ်များစွာကို မီးဖိုထဲကို ပစ်ထည့်ပြီး သတ်ပစ်ခဲ့တယ်..."

"ဒါတင်မကသေးဘူး... မင်းတို့က ယင်ဖုန်းစခန်းမှာ ဓားပြတွေကို အကာအကွယ်ပေးပြီး ဗိုလ်ကျခိုင်းခဲ့သေးတယ်..."

"လူ့အသက်တွေကို တိရစ္ဆာန်တွေလို သဘောထားပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်... အရေခွံခွာပြီး လူအများရှေ့မှာ ပြသခဲ့ကြတယ်..."

"ပြီးတော့ လူ့သွေးတွေနဲ့ သွေးသီးတွေကို စိုက်ပျိုးပြီး အဲဒီအသီးတွေနဲ့ သွေးနတ်ဘုရားဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒီလို လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ပဲ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာတွေပဲ..."

"မင်းတို့နယ်မြေထဲက လူတွေက လူ့လောကမှာ မွေးဖွားလာခဲ့ကြပေမဲ့ ငရဲဘုံထဲမှာ ရှင်သန်နေရသလိုပဲ..."

"မင်းက... သေထိုက်တဲ့လူပဲ..."

သူ၏စကားများမှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ယခင်က ကျန်းရှန်တောက်၏လုပ်ရပ်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသော လူများပင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။

ကျန်းရှန်တောက်၏လုပ်ရပ်များကြောင့် ယခင်ကတည်းက ဒေါသထွက်နေကြသော လူများမှာမူ ပို၍ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကြချေသည်။

"သေသင့်တဲ့လူပဲ..."

"သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ..."

"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်..."

ဘေးတစ်ဖက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော လော့ချန်သည် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများကို ယခင်ကမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို သူသတိရသွားတော့၏။

ချီကွမ်းမှာလည်း ဤကဲ့သို့သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"မင်းပဲ..."

"ရပ်လိုက်စမ်း... ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကို လွှတ်လိုက်စမ်း..."

သူသည် ခြေတစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ ဒုန်းခနဲအသံများနှင့်အတူ လူရိပ်များစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံတက်လာပြီး ချူချင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားကြတော့၏။

သူတို့မှာ လော့ချန်၏ လက်အောက်ရှိ ရွှေစွမ်းအားရှင်ရှစ်ဦး ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာများကို ကျွမ်းကျင်ထားကြသူများ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစဉ် သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချူချင်းကို ဖမ်းဆီးရန် လက်လှမ်းလိုက်ကြချေ၏။

သို့သော် ချူချင်းသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားသွားပေါ်တွင် ရေခဲများဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဓားကို ကိုင်မြှောက်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြယ်‌ကြွေသကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် ထိုရွှေစွမ်းအားရှင်ရှစ်ဦး ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေစွမ်းအားရှင်ရှစ်ဦးမှာ မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ချူချင်း၏ ဓားသွား ထိတွေ့ခဲ့သော နေရာမှတစ်ဆင့် ရေခဲများမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူတို့၏ ခုခံရေးသိုင်းပညာများမှာ မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ နေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားကြရတော့၏။

လော့ချန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကို တည်ငြိမ်စွာ ချလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ချူချင်းသည် ညာလက်ဖြင့် ဓားကိုကိုင်ဆောင်ကာ ဘယ်လက်ဖြင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

မင်ယွိကျင့်စဉ်၏ အရှိန်အဝါမှာ လက်ဝါးပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဒုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ လော့ချန်၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

လော့ချန်သည် ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာကို အတွင်းရောအပြင်ပါ ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ချေသည်။

အရေးကြီးသော သွေးကြောအချို့မှတစ်ပါး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားလှံမတိုးနိုင်အောင် မာကျောလှပေသည်။

သို့သော် ချူချင်း၏ ဤလက်ဝါးချက်မှာ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် တစ်ခဏ၌ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်မှာ အရေပြားတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ သူ၏ ခုခံရေးသိုင်းပညာကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

ရင်ဘတ်မှ ဂျွတ်ခနဲအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွဲအက်သွားသည်မှာ အရိုး သို့မဟုတ် အရေပြား ဖြစ်သည်ကိုပင် မသိရပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် သွေးမြူများမှာ သူ၏ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ပန်းထွက်သွားတော့၏။

ဤလက်ဝါးချက်ကို ချူချင်းသည် သူ၏အစွမ်းကုန်စွမ်းအားဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ လော့ချန်၏ ခုခံရေးသိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာမက လက်ဝါးအားလှိုင်းမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

လော့ချန်၏မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း အသက်မှာမူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဓားလှံမတိုးနိုင်ခြင်းမှာ အကန့်အသတ်သာ ရှိပြီး စစ်မှန်သော စွမ်းအားကွာခြားမှုအောက်တွင် အရာအားလုံးမှာ ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချူချင်းသည် လော့ချန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကျန်းရှန်တောက်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဓားကို အသာအယာလှည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှန်တောက်၏ဦးခေါင်းမှာ လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့၏။

[တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ]

[ချင်းရှီးရွာ လူသတ်မှု၏ တရားခံကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် 'ကျပန်း သိုင်းပညာ ရတနာသေတ္တာ' တစ်ခု ရရှိပါသည်]

စနစ်၏ အသိပေးချက်မှာ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာချေ၏။

ချူချင်း၏အကြည့်မှာမူ အလောင်း၏လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော လွန့်ရှန်ဓားဆီသို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ကျန်းရှန်တောက်၏ဦးခေါင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်နှင့်အမျှ ပြိုင်ကွင်းရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ဤလွန့်ရှန်ဓားကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

သူတို့သည် လွန့်ရှန်ဓား၏အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်ကြသော်လည်း ကျန်းရှန်တောက်က ဤဓားဖြင့် ပညာရှင်အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကိုမူ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပေသည်။

ယခုအခါ ကျန်းရှန်တောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လွန့်ရှန်ဓားမှာ မည်သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြစဉ် ချူချင်းသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ လွန့်ရှန်ဓားမှာ ဝူးခနဲမြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ချူချင်း၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။