အခန်း ၁၂၉

အခန်း (၁၂၉) - ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း (၁)

ချူချင်း၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် အသက်ရှူပင် အောင့်ထားမိကြလေသည်။

အချိန်ကာလသည်ပင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

ဝမ်ရို၏ အမြဲတည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံ၌ပင် လေးနက်သွားချေသည်။

သူမသည် ချူချင်းနှင့်အတူ ချင်းရှီးရွာ၏ ကြေကွဲဖွယ်ဖြစ်ရပ်ဆိုးကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤဓား၏ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှပြီး သာမန်အသိတရားဖြင့် တိုင်းတာ၍မရနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သူမသည် ချူချင်းအပေါ် ယုံကြည်မှုအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော်လည်း ဤဓားကို လက်ဝယ်ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို မအောင့်နိုင်ဖြစ်ရပြန်သည်။

ပျန်းချန်၏ နဖူးပြင်ထက်၌လည်း ချွေးစေးများ ပျံတက်လာချေသည်။ အစောပိုင်းကပင် ချူချင်း၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော သိုင်းပညာနှင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဓားသိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ရ၏။

သူသည် ချူချင်းက ကျန်းရှန်တောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ဤမိစ္ဆာဓားကို ကောက်ယူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပျန်းချန်သည် ဤမိစ္ဆာဓားအကြောင်းကို များစွာမသိရှိသော်လည်း ကျန်းရှန်တောက်၏ ယခင်ပြုမူပုံများကိုမူ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

ဤဓားသည် လုံးဝ အဆင်ပြေမည့်အရာမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာနားလည်ထား၏။

'သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာက ဒီလောက်အထိ မြင့်မားလှပါလျက်နဲ့ ဒီလွန့်ရှန်ဓားကို လောဘတက်နေတုန်းပဲလား...'

'တကယ်လို့ သူသာ ကျန်းရှန်တောက်လိုမျိုး စိတ်ရူးပေါက်ပြီး အသိစိတ်မဲ့သွားရင် ဒီနေ့ ဒီကွင်းထဲမှာ သူ့ကို တားနိုင်မဲ့သူ ရှိပါဦးမလား...'

'ငါ့ရဲ့လေးစားရတဲ့ ဆရာသခင်ကြီးချွေ့ပုနူ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာရင်တောင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး...'

'ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ...'

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ဖန်းထျန်းရွေ့၊ ချန်စစ်ဟုန်၊ တုဟန်ယန်နှင့် ပြိုင်ကွင်းထဲရှိ သိုင်းလောကသား အသီးသီးတို့သည် ချူချင်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

အချို့က ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး အချို့ကမူ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေကြ၏။

ရှေ့ကလူများမှာ ချူချင်းက သူတို့ကို ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြပြီး နောက်ကလူများမှာမူ ချူချင်းက လွန့်ရှန်ဓားကို ယူဆောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းပင်။

သို့သော် ချူချင်း၏သိုင်းပညာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသဖြင့် သူကသာ ဤလွန့်ရှန်ဓားကို ဇွတ်ယူဆောင်သွားလိုပါက မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ချူချင်းသည် ဓားကို ကိုင်ဆုပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်ခဲသော စွမ်းအားလှိုင်းအချို့သည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် မင်ယွိကျမ်းစာသည် အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီး အေးမြသော အတွင်းအားများသည် သွေးကြောများအတွင်း စီးဆင်းသွားကာ ဤဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားအောက်တွင် သူ၏အသိစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ကြည်လင်စေလေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိနားလည်သွား၏။

"လွန့်ရှန်က စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပြီး ချိရှန်သံရိုင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တာပဲ..."

"ငါ ကျင့်ကြံထားတဲ့ မင်ယွိကျမ်းစာက အခုဆိုရင် အဋ္ဌမမြောက်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ အတွင်းအားက ကျောက်စိမ်းလို ကြည်လင်ပြီး ရေခဲလို အေးစိမ့်နေတာကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး လွန့်ရှန်ဓားရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကို တားဆီးပေးနိုင်တာပေါ့..."

"ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီပန်းပဲဆရာလေးက လွန့်ရှန်က ငါ့ကိုကြောက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကိုး..."

"တကယ်တော့ လွန့်ရှန်က ငါ့ကိုကြောက်တာမဟုတ်ဘဲ ငါက ဒီဓားကို ယာယီထိန်းချုပ်ထားနိုင်လို့ပဲ..."

သို့သော် ဤသို့ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ယာယီမျှသာဖြစ်ကြောင်း ချူချင်း ကောင်းစွာသိရှိပေသည်။

လွန့်ရှန်ဓား၏ ကုန်ကြမ်းဖြစ်သော ချိရှန်သံရိုင်းသည် ကျန်းဟူလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက တည်ရှိခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ နက်နဲလှသဖြင့် တစ်နေ့တွင် လွန့်ရှန်ဓားက အသိစိတ်ကို အမှန်တကယ် လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူ့အား မိစ္ဆာဓား၏ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သွားစေမည်မဟုတ်ဟု မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ မတုန်မလှုပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာတော့၏။

သူသည် ရုတ်တရက် ဓားသွားကိုလှည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်သို့ သာသာယာယာပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"လွန့်ရှန်ဓားက ကျန်းဟူလောကရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ပဲ..."

"သွန်းလုပ်သူက ဘယ်သူမှန်းမသိသလို ကိုင်ဆောင်သူကလည်း ဘယ်သူမှန်းမသိဘူး..."

"ဒီလို ပရမ်းပတာဖြစ်စေတဲ့ အရင်းအမြစ်ကို လောကကြီးထဲမှာ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..."

သူ၏စကားအဆုံးတွင် လက်ချောင်းလေးချောင်းဖြင့် ဓားကိုယ်ထည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အေးစိမ့်လှသော နှင်းပွင့်များက ဓားကိုယ်ထည်ထက်၌ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

နက်ရှိုင်းလှသော ဓားချီများသည် ဓားကိုယ်ထည်ထဲမှ လျှံထွက်လာပြီး လူကို စိတ်ပျက်အားလျော့စေသော ဓားမြည်သံသည် တစ်ကွင်းလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

"ဘာ..."

"သူက လွန့်ရှန်ဓားကို ဖျက်ဆီးတော့မလို့လား..."

"မဖြစ်ဘူး... ဒီလိုရတနာဓားကို ငါပိုင်ဆိုင်ရမှာ... မင်းဖျက်ဆီးတာကို ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ..."

"သူ့ကို တားကြ..."

သို့သော် သူတို့သည် အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း ဦးခေါင်းများ မူးဝေလာပြီး လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲနေကြချေသည်။

ထိုဓားမြည်သံမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာမှ လာသကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး လူကိုမထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေကာ အတွင်းအား နည်းပါးသူများသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။

ချူချင်းနှင့် အလှမ်းဝေးသော လူများမှာမူ များစွာ သက်ရောက်မှုမရှိသော်လည်း သူတို့က တားဆီးရန် အနီးသို့ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် လွန့်ရှန်ဓား၏ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် အခြားလူများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျသွားကြပြန်သည်။

ပျန်းချန်နှင့် မော့တူရှင်းတို့ဘက်တွင်မူ မော့တူရှင်းသည် မတုန်မလှုပ် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ပျန်းချန်သည် သူ၏ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးစေးများကို စောစောကတည်းက သတိပြုမိသဖြင့် ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ မော့တူရှင်း၏ လည်ပင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မော့တူရှင်းသည် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်နိုင်ဘဲ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ရိုသည်လည်း သူမ၏အတွင်းအားဖြင့် ခုခံနေသော်လည်း အလွန်အန္တရာယ်များလှကြောင်း ခံစားမိပေသည်။

သို့သော် သူမသည် မျက်လုံးပင့်ကာ ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သ... တိထား..."

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ပြိုင်နက် အလွန်ဆန်းကြယ်သော အတွင်းအားလှိုင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ်ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချူချင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားလေသည်။

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို အသာအယာမှိတ်ထားပြီး သူ၏အတွင်းအားအားလုံးကို လွန့်ရှန်ဓားပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်ထားပုံရ၏။

သို့သော် သူသည် ရုတ်တရက် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့်နင်းချလိုက်ရာ အတွင်းအားများသည် မြေပြင်တစ်လျှောက်သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပြင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားချေသည်။

ပြိုင်ကွင်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လူအများစုကမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချူချင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ချူချင်း၏မျက်ဝန်းများသည် လူအုပ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး စုတ်ပြတ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် သေရည်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်နှစ်ငုံခန့်သောက်လိုက်၏။

သူသည် အားရပါးရသွန်ချလိုက်သော်လည်း အတွင်း၌ သေရည်မရှိတော့ချေ။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အိုးကို လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"သေရည်လည်း ကုန်ပြီဆိုတော့ မင်း ဒီဓားကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား..."

"လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား..."

ချူချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီဓားကို ကျန်းဟူလောကထဲကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ခွင့်ပေးရမှာလား..."

"ဒါမှ မင်းတို့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက အခွင့်ကောင်းယူနိုင်မှာမလား..."

‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း ဟုတ်လား…’

ချူချင်း၏စကားကြောင့် ပြိုင်ကွင်းထဲရှိ လူအများစုမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြလေသည်။

လူနည်းစုမျှသာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။

ထျန်းဝူမြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို သိရှိသူများပြားသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုသိရှိသူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

ဖန်းထျန်းရွေ့သည်လည်း ထိုလူနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။

အတန်ငယ် အနားယူပြီးနောက် သူသည်လည်း အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာလာပြီး လွန့်ရှန်ဓား၏ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် ထိခိုက်နေသော်လည်း လွန့်ရှန်ဓား၏ အဓိကပစ်မှတ်မှာ ချူချင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့အပေါ်သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထျန်းဝူမြို့၏ ပရမ်းပတာဖြစ်ရပ်ကို ချက်ချင်းပင် တွေးတောမိသွား၏။

တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားနှင့် ရှန်ရှာဂိုဏ်းတို့ကို ပူးပေါင်းစေပြီး ထျန်းဝူမြို့ကိုသိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းပင်။

ကောလာဟလများအရ 'ညဧကရာဇ်' သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ် သိုင်းပညာရှင်မှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပေသည်။

'ဒါဆိုရင်... ရှင်တောက်အန်းဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအားလုံးကလည်း ဒီကနေပဲ မြစ်ဖျားခံတာလား...'

မော့တူရှင်းကို ဘေးသို့တွဲကူကာ ထိုင်ခိုင်းရန် ပြင်ဆင်နေသော ပျန်းချန်သည် 'ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း'ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြိုင်ကွင်းထဲရှိ ချူချင်းနှင့် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ချူချင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အရိပ်အယောင်များကို အခြားသူများ မမြင်တွေ့စေရန် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။