အခန်း ၅၈

အပိုင်း (၅၈)

မင်းဆရာအိုကြီးသည် ချူဟွားကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ချူဟွားက သူမအစ်ကို ချူချင်း၏ သရုပ်သကန်အောက်တွင် သူ့တပည့် ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင် ချူချင်းကိုပါ လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

မင်းဆရာအိုကြီး၏ မင်းဆရာဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် ဤကိစ္စကို သုံးလကြာသည်အထိ ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ချူဟွားသည် သာ့ရှန်းအတွက် အသုံးဝင်သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို အသုံးမဝင်သော နံရိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သဘောထားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဖိနပ်တစ်ရန်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သလို လွယ်လွယ်ကူကူ ပစ်ပယ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ သူမ၏ အမြင်အာရုံနှင့် အသိတရား တိုးတက်လာစေရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။

ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေသည်။ မင်းဆရာအိုကြီး မဟုတ်လျှင် ပြီးရော။

အရှင်မင်းကြီးသည် မှန်ကန်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေတော်မူ၏။ ထိုသူသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဗဟုသုတနှင့် ဂုဏ်ဒြပ် ရှိရမည်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း တင်းကြပ်သူ သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းသူ မဖြစ်ရပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူနှင့် အလွန်တူသော ချူဟွား၏ စိတ်နေသဘောထားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် မင်းဆရာကြီးက မိမိဆန္ဒအလျောက် ပြောလာလေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို လက်ခံလိုက်မယ်"

မင်းဆရာအိုကြီးမှာ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

ဘာလဲ။ မှူးမတ်အနည်းငယ်က လူတစ်ယောက်အတွက် လုနေကြတာကို ကြည့်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းသေးလို့ သူကပါ စင်ပေါ်တက်ပြီး တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ပါချင်နေတာလား။

သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ အရှင်မင်းကြီးနှင့် အခြားသူများအားလုံးက 'ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ' ဟူသော အမူအရာများကို ပြသနေကြခြင်းပင်။

မင်းဆရာအိုကြီး: ? ? ?

မင်းဆရာအိုကြီး: !!!

ဘာကများ ကောင်းနေလို့လဲ။ သူတို့အားလုံးက ပထမအဆင့် မှူးမတ်ကြီးတွေချည်းပဲလေ။ ဘာလို့ သူက မလုပ်နိုင်ရဘဲ အဲဒီအဘိုးကြီးက လုပ်နိုင်ရမှာလဲ။

"ငါ သဘောမတူဘူး" မင်းဆရာအိုကြီးသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး တရားရေးဝန်ကြီးနှင့် တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးရုံးတော် ဝန်ကြီးချုပ်တို့ကဲ့သို့ပင် စာရင်းရှင်းရန် လူရှာချင်သွားတော့သည်။

အချိန်အကြာကြီး စွဲမြဲကြိုးစားခဲ့ပြီး အောင်မြင်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် လမ်းခုလတ်မှ ခုန်ထွက်လာသူတစ်ဦးက လုယူသွားခဲ့သည်။ လွန်လွန်းတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။

မင်းဆရာကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများသည် 'ခင်ဗျား သဘောမတူလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ အနိုင်ရသူ၏ အပြုံးမျိုးဖြင့် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

ဤကိစ္စ၏ အဆုံးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အရှင်မင်းကြီး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

အရှင်မင်းကြီး သဘောတူပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချသမျှ ကာလပတ်လုံး အင်္ကျီလက်အိတ်ထဲက ဆွဲထုတ်လာသော လှည့်ကွက်များက ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း။

မင်းဆရာအိုကြီးသည် နားလည်သော်လည်း လက်လျှော့လိုစိတ် မရှိပေ။ "ဒီကိစ္စက ဦးသူယူစနစ် ဖြစ်ရမှာလေ၊ ခင်ဗျား ဒီတိုင်းကြီး ကြားဖြတ်ဝင်လာလို့ ဘယ်ရမလဲ"

ကြားဖြတ်ဝင်လာခဲ့ဖူးသော အလုပ်သမားဝန်ကြီး: "..."

ကြားဖြတ်ဝင်လာခဲ့ဖူးသော ရွှန်ထျန်းမြို့ဝန်: "..."

တရားရေးဝန်ကြီးနှင့် တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးရုံးတော် ဝန်ကြီးချုပ်တို့က ထောက်ပြတုန်းကတော့ သူတို့ သိပ်ကိစ္စမရှိဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ မင်းဆရာအိုကြီးက ထုတ်ပြောလိုက်သည့်အခါကျမှ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့၏ မျက်နှာအရေထူပုံက မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဆီက သေချာပေါက် သင်ယူရမယ်။ ဒီလူက မျက်နှာပြောင်ပြီး စွန့်စားရဲတဲ့သူ။ သင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံး စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။

မင်းဆရာအိုကြီးသည် အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မင်းဆရာကြီးဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တဲ့ ဆန္ဒ တစ်ခါမှ မပြခဲ့ဖူးဘူး"

ဒါကြောင့် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ချင်ရုံ သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေချင်ရုံသက်သက်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် တပည့်တွေကို လမ်းမှားရောက်စေလိမ့်မယ်။

နောက်ဆုံး စာကြောင်းကိုတော့ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သို့တိုင်အောင် မင်းဆရာကြီးနှင့် မင်းဆရာအိုကြီးတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်ဘက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သည်လူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူ၏ ပါးစပ်သည် ချက်ချင်းပင် တွန့်သွားတော့သည်။

အိုး... တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် သူ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူက ပုန်ကန်တတ်တဲ့လူ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာမလို့လဲ။

မင်းဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်၏။ "အရင်တုန်းကတော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ရှိသွားပြီ" ငါက သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ခင်ဗျားကို ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားအောင် လုပ်ချင်ရုံပဲ။

စကားဝှက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်လိုက်သော မင်းဆရာအိုကြီး: "..."

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တော်ဝင်ဆေးဌာန အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှိမနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချန်ကျို့ကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "သမားတော် ခေါ်လိုက်"

ချန်ကျို့: ?

သမားတော် ခေါ်ဖို့ လိုမလို အရှင်မင်းကြီးကို မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်းဆရာအိုကြီးက လက်မောင်းများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မင်းဆရာကြီးထံသို့ ရန်လိုစွာ လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ လက်ဖြင့်ပြောတော့မည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

မင်းဆရာကြီးကလည်း ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ သူ့လက်မောင်းများကိုပါ ပြန်လည် ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ချင်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

အရှင်မင်းကြီး: "..."

မှူးမတ်များ: "..."

အာ... လာပြန်ပြီ။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် မှူးမတ်များမှာ အလွန် စိတ်ဒုက္ခရောက်သွားကြတော့သည်။

မင်းဆရာအိုကြီးနှင့် မင်းဆရာကြီးတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆရာတူ သင်ယူခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဥပမာတစ်ခု ပြလိုက်ရုံဖြင့် ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ဆရာဖြစ်သူက အလွန် ဝမ်းမြောက်ပြီး သူတို့ကို မကြာခဏ ချီးကျူးလေ့ရှိသည်။

လူငယ်များသည် တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိပြီး ချီးကျူးခံရလျှင် ပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း အခြားသူများနှင့် အချိန်တိုင်း နှိုင်းယှဉ်ခံရမည်ကိုတော့ မလိုလားကြပေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက ကိုယ်နှင့် ရွယ်တူတန်းတူ ဖြစ်နေလျှင်ပေါ့။ ဘယ်သူက အခြားသူ အနိုင်ယူတာကို ခံချင်မှာလဲ။

ဘယ်အချိန်က စတင်ခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း 'မင်း ကြိုးစားရင် ငါလည်း ကြိုးစားမယ်' ဆိုသော နေ့ရက်များ စတင်ခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် စာပေအရေးအသားတွင် အလွန် ထူးချွန်ကြပြီး အသက် တစ်နှစ်သာ ကွာခြားသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့ စာမေးပွဲကို သီးခြားစီ ဖြေဆိုခဲ့လျှင် သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံးရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘယ်သူက ပိုတော်လဲ ဆိုတာကို သိရရန် တစ်ချိန်တည်း တစ်နေရာတည်းတွင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိပ်ဆုံးရသူက တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေသည်။ ဘွဲ့ထူးကို မည်သူ့အား ပေးအပ်သင့်သနည်း။ နတ်ရွာစံမင်းကြီးသည် အလွန် အခက်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် မင်းဆရာအိုကြီးက ပိုပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသောကြောင့် သူ့ကို တတိယနေရာ ပေးလိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးနေရာကို မင်းဆရာကြီးအား ပေးလိုက်သည်။

မင်းဆရာအိုကြီးက အရှင်မင်းကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် မင်းဆရာကြီးကို မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်မြင်သွားပြီး မင်းဆရာကြီးကျတော့ အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့ကို မင်းဆရာအိုကြီးလောက် ရုပ်မချောဟု ထင်သည်ဟု ယူဆသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ရှုံးနိမ့်သလို ခံစားလိုက်ကြရပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုလို့ပင် မုန်းတီးသွားကြတော့သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့သည် မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းကို ချစ်မိသွားကြခြင်းပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပေါ်တင်ရော လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ပါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ အဆုံးတွင် မိန်းကလေးသည် မင်းဆရာအိုကြီးက ပိုပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသောကြောင့် သူ့ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

မင်းဆရာကြီးတစ်ယောကက် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြိုင်ဘက်များ၊ နိုင်ငံရေးအမြင် မတူညီသူများ၊ ချစ်သူကို လုဖက်သူများ... နေ့စဉ် အစအနများ စုပုံလာမှုသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခွဲခြား၍မရသော ရန်သူများ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

ငြင်းခုံခြင်းနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှိမ်ချခြင်းသည် သူတို့၏ ပုံသေ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ရက်လောက် လွတ်သွားခဲ့လျှင် သူတို့သည် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ကြည့်စမ်း။ သူတို့ ငြင်းတောင် မငြင်းခုံကြတော့ဘဲ တန်းပြီး ထိုးကြိတ်ကြတော့မယ်။

သူတို့သည် ပိန်လှီသော စာပေပညာရှင်နှစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း တိုက်ခိုက်သည့်အခါ လုံးဝ အားနည်းခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် တခြားတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲစွာ ထိုးနှက်ရန် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အသုံးပြုကြပြီး မျက်လုံးများ ပြာသွားအောင်၊ နှာခေါင်းများ သွေးထွက်အောင် လုပ်ကြသည်။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ဖက်လူကို မျက်နှာပျက်စေရန်ပင်။

ပထမအဆင့် မှူးမတ်ကြီးနှစ်ဦးက မျက်နှာနှင့် နှာခေါင်းများ ဖူးရောင်လျက် ညီလာခံသို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တက်ရောက်နိုင်မည်နည်း။

အတိတ်တုန်းကတော့ အဆင်ပြေသော်ငြား အခု ချူဟွားသာ မြင်တွေ့သွားပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် systemကို မေးမြန်းလိုက်လျှင် ချက်ချင်း ပေါ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

အရှင်မင်းကြီးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မှူးမတ်အားလုံးက တိုက်ပွဲကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ဖျောင်းဖျကြတော့သည်။

"တပည့်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား"

"သူ့ကို ပေးလိုက်ပါတော့"

"ငါတို့အားလုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲလေ"

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဟဇာတဖြစ်မှုကို မထိခိုက်ပါစေနဲ့"

လူတိုင်း တစ်ခွန်းတစ်ပါး ဝင်ပြောကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် စစ်သူကြီးများက တိုက်ပွဲကို တားဆီးကြပြီး စာပေပညာရှင်များက ဖျောင်းဖျကြသည်။ လူတိုင်း မိမိတို့ ကျွမ်းကျင်ရာကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ အရှင်မင်းကြီးသည် စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မှန်တယ်။ သူတို့က အနှေးနဲ့အမြန် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ဆုံကြရဦးမှာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အခြေအနေ တင်းမာအောင် လုပ်နေကြမှာလဲ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဤဖျောင်းဖျမှုသည် အလုပ်မဖြစ်ဘဲ မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

မင်းဆရာအိုကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ နီရဲလာပြီး လည်ပင်းကြောများ ထောင်လာတော့သည်။

"သူ့ကို ပေးလိုက်ရမယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ငါ သူ့ကို မျက်စိကျနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ မင်းတို့သာ မတားခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ သုံးလအတွင်း ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် သင်ပေးနိုင်လိုက်မလဲ"

"အခုလို ရာသီဥတု ခန့်မှန်းချက်ကို အသုံးမဝင်ဘူးလို့ သူ မြင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာပါ့မလား။ ကြယ်တာရာကြည့် မျှော်စင် ဆောက်ဖို့ ငွေ ၁၀,၀၀၀ ကုန်ကျတယ်။ အဲဒီလူကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ငွေ ၈,၀၀၀ ကုန်ကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖရဲသီးစွမ်းအင် နည်းနည်းပဲ လိုတယ် ဆိုတာက အလကားရတာနဲ့ အတူတူပဲလေ"

သူ ပြောလိုက်သောအခါ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သာ့ရှန်းကို တည်ထောင်ခဲ့တာ ၁၂၇ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံမကုန်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အရာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး။ အခုတော့ ရလဒ်က ပျောက်သွားပြီ။ ပျောက်သွားပြီ။

မင်းဆရာကြီး၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေတော့သည်။ "တပည့်တွေက ဇနီးသည်တွေနဲ့ အတူတူပဲ။ စွန့်လွှတ်ရမယ်၊ မစွန့်လွှတ်ရဘူး ဆိုတဲ့ မေးခွန်း မရှိဘူး။ ခင်ဗျား ထပ်ပြောရင် လမ်းခွဲလိုက်မယ်"

အရှင်မင်းကြီး: "..."

မှူးမတ်များ: "..."

အိုး... မဖြစ်တော့ဘူး။ ချစ်ရသူကို အလုခံရတဲ့ မင်းဆရာကြီးရဲ့ မြေမြှုပ်မိုင်းကို နင်းမိသွားပြီ။

တပည့်များကို စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဇနီးသည်များကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် ဆက်စပ်မှု မရှိဟု ခံစားရသော်လည်း လူတိုင်းတွင် မတူညီသော ဦးနှောက်ဆားကစ်များ ရှိကြပြီး အတင်းအကျပ် လုပ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ ဆက်လုပ်နေလျှင် မီးလောင်ရာ လေပင့်သလိုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးမှာ အကျပ်ရိုက်နေတော့သည်။

မင်းဆရာအိုကြီးသည် တပည့်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လက်ခံလေ့ မရှိပေ။ မင်းဆရာကြီးပင်လျှင် သူ့ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းအရ ချူဟွားကို လက်မခံသင့်ပေ။

မူလက သူသည် နှစ်ယောက်သားကို ရန်ဖြစ်ခိုင်းပြီးမှ အခြေအနေကို ငြိမ်သက်အောင် ဝင်ထိန်းကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရွေးချယ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မတော်တဆ တောင်းမှောက်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မင်းဆရာအိုကြီးသည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။

အပျော်ဝင်ရှာသော မင်းဆရာကြီးသည်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်။

တိုက်ပွဲက ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မည်သူမျှ လက်မလျှော့လိုကြပေ။ သို့သော် ချူဟွားက တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ထက်မြက်သော အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ဦးနှောက်ထွက်မတတ် ရန်ဖြစ်နေရင်တောင် ချူဟွားက ခင်ဗျားတို့ကို လိုချင်မှ လိုချင်မှာ"

"..." တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့ ဘာအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ကြင်နာစွာ အကြံပြုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး နည်းနည်းလောက် သင်ပေးကြည့်ပြီး သူ ဘယ်ဆရာကို ပိုကြိုက်လဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါလား"

အရှင်မင်းကြီး မပျော်ရွှင်တော့ပေ။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား။ တစ်ယောက်က မင်းဆရာအိုကြီး၊ တစ်ယောက်က မင်းဆရာကြီး ဖြစ်နေမှတော့ သူတို့က လူတစ်ယောက်တည်းကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ချူဟွားကြောင့် ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းခံရမှုတွေ များပြားပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ငွေတွေ အများကြီး ရောက်လာလို့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ချူဟွားဖက်ကို လုံးဝ ပါသွားပြီလားဟု သူ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ချူဟွားသာ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမသည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ် ဖွဲ့စည်းပြီး ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးကို သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီဟု သူက ပူးပေါင်းကြံစည်မှု အတွေးအခေါ်ကို ထုတ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်စိကျမနေသလို မည်သည့်မင်းသားဘက်မှလည်း မရပ်တည်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု အတွေးအခေါ်သည် လုံးဝ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရသည်။

မင်းဆရာအိုကြီးနှင့် မင်းဆရာကြီးတို့လည်း မပျော်ရွှင်ကြပေ။

သူ့တပည့်တွေကို ဘာကြောင့် သူ့ရဲ့ ရန်သူတော်ကြီးက သင်ပေးရမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ ရန်သူတော်ကြီးက ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေ ခိုးသွင်းပြီး သူ့တပည့်တွေကို မကောင်းတာတွေ သင်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက အနိုင်ရသူအပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မကြိုက်ရင်ရော"

မင်းဆရာအိုကြီး: "..."

မင်းဆရာကြီး: "..."

တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း များနေသည်။

ဤကာလအတွင်း ချူဟွားအကြောင်း သူတို့ လေ့လာသိရှိရသလောက် သူမသည် ပွဲကြည့်ရတာ ကြိုက်သည်၊ သဘောထား သိမ်မွေ့ပြီး အငြိုးအတေး ထားတတ်သည်။ သူမ၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာမှာ ဝတ္ထုစာအုပ်များ ဖတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး စာအုပ်အနည်းငယ်ပင် ရေးသားခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် အခြားစာအုပ်များကို ထိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမကို ဖရဲသီးစားခြင်း ရပ်တန့်ခိုင်းခြင်းထက် သမိုင်းနှင့် နိုင်ငံရေး သင်ယူခိုင်းခြင်းက ပိုခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး: "သူက ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ပိုသင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်တပည့် ဖြစ်ချင်စိတ် ပိုရှိလောက်တယ်"

ဒါကို ပြောလိုက်သောအခါ အရှင်မင်းကြီးနှင့် မှူးမတ်အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတော့၏။

ချူဟွား၏ လက်ထဲတွင် system ရှိနေပြီး သူမ ဘယ်နေရာသွားသွား အကျင့်ပျက်ခြစားသော မှူးမတ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြည့်တင်းပေးလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး၏ ကပ်စေးနဲသော သဘာဝအတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့လျှင်... သူမသည် အရမ်း ချမ်းသာလာပြီး နှစ်ဆ ကပ်စေးနဲလာပေလိမ့်မည်။

မျက်မြင်တွေ့နိုင်၊ ထိတွေ့နိုင်သော ငွေပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူတို့ကို ယားယံလာစေသော်လည်း အသုံးပြုခွင့် မရှိပေ။

အိုက်ယိုး... မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်ချေဘူး။

အရှင်မင်းကြီးနှင့် သူ့မှူးမတ်များတွင် ရှားပါးသော နားလည်မှု တစ်ခု ရှိသွားကြ၏။ ဆရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်၍ ရသော်လည်း ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

တရားရေးဝန်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ချူဟွားကို တရားရေးဝန်ကြီးဌာနသို့ မခေါ်နိုင်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူမကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်းက အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပြီး သူမကို သူ့အနားတွင် အချိန်တိုင်း ထားရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးရုံးတော် ဝန်ကြီးချုပ်: "ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

ရွှန်ထျန်းမြို့ဝန်: "ကျွန်တော်မျိုးလည်း လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူဟွားကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်သူ များပြားလာပြီး ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

မင်းဆရာအိုကြီးသည် ဒေါသထွက်လာတော့၏။ "မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ပြဿနာ လာရှာနေကြတာလဲ"

မင်းဆရာကြီးကတော့ စိတ်မပူဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "ဒါဆို တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အရည်အချင်းအလိုက် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"

"ငါ့အရည်အချင်းကို သုံးရင် ခင်ဗျားကို ရှုံးမယ်များ ထင်နေလား" မင်းဆရာအိုကြီးက ပြန်လည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခေါင်းချင်းဆိုင် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။ ကြားထဲတွင် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် မှူးမတ် အနည်းငယ်သာ မရှိလျှင် သူတို့ သေချာပေါက် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ကြတော့မည်။

အရှင်မင်းကြီး: "..."

သူ ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း စိတ်ကူးဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ ချူဟွားက လက်ခံချင်မှ လက်ခံလိမ့်မယ်။ ဒါဆို သူက သစ္စာရှိ မှူးမတ်နှစ်ဦးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးစရာ မလိုတော့သလို လူအများရှေ့မှာ အကြီးအကဲနှစ်ဦး သူတို့အလို ဆန္ဒမပြည့်ဝလို့ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာ၊ အခွင့်အရေးရရင် လက်တုံ့ပြန်တာတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေလိမ့်မယ်။

ကောင်းပြီလေ။ သူ ပွဲပဲထိုင်ကြည့်တော့မယ်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် စိတ်ပျက်ရဖို့ ကံပါလာခဲ့လေသည်။

မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက်ထဲက ငလျင် ခန့်မှန်းချက်သည် မူလက ချူဟွားနှင့် system တို့ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ပစ်လိုက်သော ငါးစာမျှသာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ ငါးစာဟပ်လိုက်သည်နှင့် systemက သိလိုက်ပြီး ချူဟွားကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြလေသည်။

[မမကြီးဟွား၊ နင် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာပြီ။ နင် အရမ်း တော်တာပဲ]

ချူဟွား: [သာ့ရှန်းက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကို အချိန်အကြာကြီး ခံစားခဲ့ရတော့ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ]

[စဉ်းစားကြည့်။ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ပိုလျှံနေတဲ့ စပါးတွေနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးရဲ့ ကပ်စေးနဲမှုနဲ့တောင်မှ သူတို့က အဲဒီလူကို တော်ဝင် နက္ခတ္တတာရာ လေ့လာရေးဌာန ဖြစ်ဖို့ ငွေ ၁၀,၀၀၀ သုံးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ကြယ်တာရာကြည့် မျှော်စင်တောင် ဆောက်ပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါက တစ်ဖက်လူ ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်နိုင်လဲ ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ]

[အခု နင်က ပိုက်ဆံမကုန်ဘဲ ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တယ် ဆိုတာ သူတို့ သိသွားတော့ ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အပေးအယူပဲ။ နင်က တစ်ပတ်ကြိုပြီးတော့လည်း လုပ်နိုင်သေးတယ်။ နှစ်ခုကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီလူ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ထွက်သွားတဲ့အခါ နင်က အရန်လူ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်မှာလဲ]

System: [ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မမကြီးဟွား၊ နင်က သိပ်မိုက်တာပဲ။ နင်က ဘုရင်မ ဖြစ်မဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်]

လက်မလျှော့သေးဘူးလား။

ချူဟွားသည် အမှန်အတိုင်း ပြောရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ [ငါက နင့်ထက် စောပြီး ဒီကို ရောက်လာတာမို့ ဒီက လူတွေ၊ အရာတွေနဲ့ ပိုရင်းနှီးနေတာ။ နင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေရင် နားလည်လာမှာပါ]

Systemက ကြားလိုက်ရသည့် စကားကို သဘောကျသွားပြီး ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လို တဟိဟိ ရယ်မောလေသည်။ [ဒါနဲ့ မင်းဆရာအိုကြီးနဲ့ မင်းဆရာကြီးအကြောင်း ဖရဲသီးတစ်လုံး ရှိတယ်၊ နင် စားချင်လား]

ချူဟွား: [စားမယ်]

Systemက မျှဝေခြင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ ချူဟွားထံမှ အဖြေရပြီးနောက် ဖရဲသီး စတင် ခွဲလေတော့သည်။ [ဒီလူနှစ်ယောက်က ညီလာခံမှာ မကြာခဏ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့ ငါ ရှာဖွေကြည့်လိုက်တယ်။ ရလဒ်ကတော့... ဟားဟားဟား]

ဒါက အရှင်မင်းကြီးနှင့် မှူးမတ်များ၏ သံသယကို မဖြစ်ပေါ်စေရန် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူဟွားက ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ [ဘာလို့လဲ]

System: [ပါရမီရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ ပါရမီကြောင့် မောက်မာတတ်ကြတယ်။ သူတို့က ဆရာတူ ဆီမှာ သင်ယူခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကလည်း ဆိုးတယ်။ သူက တပည့်တစ်ယောက်ကို 'သူက မြန်မြန် သင်ယူတတ်တယ်' လို့ ပြောပြီး နောက်တပည့်တစ်ယောက်ကိုကျတော့ 'သူက ပိုပြီး သေသေချာချာ နားလည်တယ်' လို့ ပြောခဲ့တယ်]

[သူတို့ အရာအားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ သင်ယူနိုင်တာ တွေ့တော့ ဆရာက သူတို့ မောက်မာလာမှာ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ သူတို့ထက် ပိုတော်တဲ့သူတွေ အမြဲရှိတယ် ဆိုတာ သိစေချင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတာနဲ့ မာနကြီးတာတွေ မဖြစ်အောင် နည်းနည်း ဖိနှိပ်ထားချင်ခဲ့တယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ "မင်းက ငါ့ထက် ပိုမြန်တယ်၊ မင်းက ငါ့ထက် ပိုတော်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါ လက်ခံလို့ မရဘူး" ဆိုပြီး ဖြစ်သွားကြတာပေါ့]

[ဒီနေ့ ငါက မင်းထက် စာတစ်မျက်နှာ ပိုဖတ်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါက မင်းထက် စာနှစ်မျက်နှာ ပိုဖတ်မယ်။ ဘယ်သူမှ အရှုံးမပေးချင်ကြတော့ စာဖတ်တာ၊ အလွတ်ကျက်တာ၊ စာရေးတာ၊ စောင်းတီးတာတွေမှာ ပြိုင်ဆိုင်ကြပြီး... စာကြမ်းပိုး ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ မျိုးဆက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့တာပဲ]

ချူဟွားက လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။ [ဘုရားရေ၊ သူတို့နဲ့ ဆရာတူတဲ့ တပည့်တွေ သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ]

ချူမိသားစုမှ လူများ: "..."

နန်းစောင့်တပ်သားများ: "..."

နင့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက နည်းနည်း လွဲမနေဘူးလား။

ချူဟွား: [ခေတ်သစ်မှာ လူအများစုက စာလေ့လာတာအပြင် ချမ်းသာဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာကြောင့် လက်လျှော့ဖို့ ရွေးချယ်ကြတယ်။ ရှေးခေတ်မှာကျတော့ ပညာရှင်၊ လယ်သမား၊ ကုန်သည်နဲ့ လက်မှုပညာရှင် ဆိုတဲ့ အတန်းအစား သဘောတရားက ပုံသေ ဖြစ်နေတယ်။ လူအများအပြားက အသက် ၇၀၊ ၈၀ အထိ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေကြတုန်းပဲ။ ကုန်သည်တွေ အများကြီးကလည်း သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို တိုင်းပြည်အမှုထမ်း ဖြစ်လာဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြတယ်]

[နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပပြီး လူတချို့ကိုပဲ ရွေးချယ်တယ်] ဒါက တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပပြီး ပြန်ဖြေဖို့ အခွင့်အရေးရှိတဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲတာ။

[နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ဖို့အတွက် လူတိုင်းက တံတားတစ်စင်းတည်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အသေအလဲ ကြိုးစားနေကြရပြီး အဲဒီလမ်းကို ဦးဆောင်နေတဲ့ ထိပ်တန်း စာကြမ်းပိုးကြီး နှစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူတို့သာ မကြိုးစားရင် သူတို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်မှုတွေအတွက် ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်း ကြိုးစားရင် ငါ ကြိုးစားမယ်၊ အားလုံး အတူတူ ကြိုးစားကြမယ် ဆိုပြီး ဖြစ်ကုန်တာ။ အဲဒီလူတွေ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရမလဲ ဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့ ရတယ်]

ဟိုတုန်းက သူမသည် ထိပ်တန်း စာကြမ်းပိုးကြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၏ အရိပ်အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

သူမ လက်လျှော့ချင်သော်လည်း သူတို့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားကြသည်ကို မြင်သောအခါ အားငယ်စိတ် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြိုးစားရတာ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ အနားယူလိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ ထပြီး ကျိန်ဆဲရင်း ဆက်လက် ကြိုးစားမှသာ သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လို ပုံမှန် နေ့စဉ်ဘဝမျိုးလဲ။

ချူဟွား: ဖိတ်ခေါ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ အဲဒါကို လုံးဝ ပြန်မတွေးချင်တော့ဘူး။

Systemသည် ချူဟွား၏ ယခင်ဘဝအကြောင်း ဖရဲသီးများစွာ စားခဲ့ဖူးပြီး ယခင်ဘဝက သူမ မည်မျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲနှင့် အလွန် တူညီသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူက သူမ၏ အာရုံကို အမြန် လွှဲလိုက်တော့သည်။ [သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီကို၊ သူတို့ရဲ့ သားတွေ မြေးတွေကိုပါ အတူတူ ကြိုးစားဖို့ ဖိအားပေးကြသေးတယ်။ သူတို့က ရန်သူတော်ကြီးရဲ့ သားတွေ မြေးတွေကို ကဏ္ဍတိုင်းမှာ အနိုင်ယူရမယ်တဲ့]

[သူတို့ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံစုနိုင်ပေမဲ့ ဇနီးသည်ကတော့ ရန်သူတော်ကြီးရဲ့ ဇနီးသည်ထက် ပိုကောင်းတာတွေ စားရမယ်၊ ဝတ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်တဲ့]

[ဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လည်း ရှိသေးတယ်။ အစတုန်းက မင်းဆရာအိုကြီးက သခင်မလေး တစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားခဲ့ပေမဲ့ သူက ရှက်တတ်တော့ သူရေးထားတဲ့ ကဗျာအများကြီးကို သွားမပေးရဲခဲ့ဘူး။ မင်းဆရာကြီးက အဲဒီအကြောင်း ကြားတော့ ပွဲကြည့်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သွားကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ ချစ်မိသွားခဲ့တယ်]

ချူမိသားစုမှ လူများ: အိုး?

နန်းစောင့်တပ်သားများ: ဆက်ပြော၊ ဆက်ပြော!

System: [မင်းဆရာအိုကြီးက သူကြိုက်တဲ့ သခင်မလေးကို သူ့ရန်သူတော်ကြီးကလည်း ကြိုက်နေတာ တွေ့တော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲပေါ့။ သူသာ အရေးယူ မဆောင်ရွက်ရင် သူ့ချစ်သူ အလုခံရတော့မယ်လေ။ ဒါနဲ့ သူ စုဆောင်းထားသမျှ ကဗျာတွေနဲ့ ပန်းတွေကို အမြန် ပို့လိုက်တော့တာပဲ]

[မင်းဆရာကြီးက သူ ကဗျာတွေရော ပန်းတွေရော ပို့လိုက်တာကို မြင်လိုက်တယ်။ တူညီတဲ့ နည်းလမ်းက သခင်မလေးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာ ကဗျာတွေ ပန်းတွေ ပို့တာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ပိုးဖို့ ဂန္ထဝင်အဆန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ။ သူ စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးတော့ လှည့်ကွက်တစ်ခု ရလာခဲ့တယ်]

ချူဟွား: [ဘာလဲ]

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေတ်သစ်က ရိုးဖြောင့်တဲ့ ယောက်ျားတွေလို ချစ်သူများနေ့မှာ ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်းစည်း ပို့ပေးပြီး တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်သွားတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

System: [သူက သီချင်း သွားဆိုပြတာ]

ချူဟွားက အနည်းငယ် စပ်စုချင်သွားသည်။ [နားထောင်လို့ ကောင်းလား]

System: [သူက အသံမမှန်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်]

ချူဟွားက ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ [ဒါဆို ဒီသခင်မလေးက နောက်ဆုံးတော့ မင်းဆရာအိုကြီးရဲ့ ဇနီး ဖြစ်သွားတာပေါ့]

System: [ဟုတ်တယ်]

[မင်းဆရာကြီး မျက်နှာမပျက်အောင် သခင်မလေးက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ 'သူက ပိုချောတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်' တဲ့]

[ရလဒ်အနေနဲ့ မင်းဆရာကြီးက အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့မျက်နှာကို ဂရုစိုက်လာတော့တာပဲ။ သူက သူ့ဇနီးနဲ့ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းနည်းတွေ မကြာခဏ ဆွေးနွေးပြီး အသားဖြူ ခရင်မ်တစ်ပုလင်း လုပ်ဖို့ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေကိုတောင် လေ့လာခဲ့သေးတယ်]

ချူဟွားက အနည်းငယ် ကြောင်သွားလေသည်။ [မင်းဆရာကြီး နားက ဖြတ်သွားတိုင်း သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့တစ်ခု ရနေလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ သူက ကိုယ်ပိုင် ရနံ့အိတ် ဆောင်ထားတာလား၊ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ရနံ့ပေါင်းတင်ထားတာလားလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အသားဖြူ ခရင်မ်ရဲ့ အနံ့ ဖြစ်နေတာကိုး]

[မင်းဆရာကြီးက သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ အသားအရေ ကောင်းတာ ငါ တွေ့တယ်။ ဒါဆို အသားဖြူ ခရင်မ်က တကယ် ထိရောက်တာလား]

System: [ဒါပေါ့၊ မင်းဆရာကြီးက ဒီအသားဖြူ ခရင်မ်တစ်ပုလင်းနဲ့ အလှမယ်တစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ]

ချူဟွား: [ဟမ်? ? ?]

လူတိုင်း: ဟမ်!!!

နောက်တစ်နေ့တွင် မင်းဆရာကြီး လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့တိုင်း ထိုလူက သူ့ကို အသားဖြူ ခရင်မ် တောင်းလေတော့သည်။

မနေ့က ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သော မင်းဆရာအိုကြီးပင်လျှင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး မျက်ကွင်းညို တဝက်နှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ "ငါ့မိန်းမက မင်းရဲ့ အသားဖြူ ခရင်မ်ကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေလို့၊ မင်း ခွဲပေးနိုင်မလားလို့ပါ"

မင်းဆရာကြီးက ခံစားချက်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါ"

သူ့ထက် ပိုလှနေတာတောင် သူ့မျက်နှာကို ဆက်ပြီး အလှဆင်ဖို့ သူ့ရတနာကို လိုချင်နေသေးတာလား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်တော့။

မကြာမီတွင် မင်းဆရာကြီးသည် အရှင်မင်းကြီး၏ ကိုယ်ရံတော် ကုန်းကုန်း ချန်ကျို့နှင့် တွေ့ဆုံလေသည်။

"မင်းဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားဆီမှာ အာနိသင် အရမ်းကောင်းတဲ့ အသားဖြူ ခရင်မ် ရှိတယ်လို့ အရှင်မင်းကြီး ကြားသိရပြီး မိဖုရားကြီးကို ပေးချင်လို့ပါတဲ့"

ကဲ... ခင်ဗျား နားလည်ပြီမလား။

မင်းဆရာကြီး: "..." မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နားမလည်ဘူး။

ခင်ဗျားက ဇနီးသည်ကို ဖျော်ဖြေချင်တာ၊ ဘာလို့ ငါ့ရတနာကို သုံးရမှာလဲ။ ဒါတော့ မတရားဘူး။

...