အခန်း ၆၇
Vol. 5 Ch. 67
အပိုင်း (၆၇)
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးတစ်ယောက် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ဒီလူ ရှိနေတုန်းပဲ။ စိတ်ထင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ချူဟွားက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက သာမန် စီးပွားရေးသမား ချူဟွား ပါ”
ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်ပုံက အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။
"မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေတာလား”
ဒီ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းတယ်ဟု သူက ထင်သော်လည်း ချူဟွားက သူ့ကို မြင်တော့ အံ့ဩမသွားချေ။
ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်များ၊ စာအုပ်များ၊ စားပွဲများအပြင် လက်ဖက်ရည်၊ မုန့်များနှင့် သစ်သီးများပင် ရှိနေသည်။ ပြင်ဆင်ထားလွန်းသည်။ သူ ရောက်လာမည်ကို ကြိုသိနေသလိုပင်။
သူ နေရာကို ထောက်လှမ်းတုန်းက သူ့ခြေရာကို မတော်တဆ ဖွင့်ဟမိလိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား။
ဒါပေမဲ့ တရားရုံးက သူ လာမယ်ဆိုတာ သိရင် သူ့ကို ဖမ်းဖို့ နန်းစောင့်တပ်သားတွေ သို့မဟုတ် နန်းတွင်းအစောင့်တွေကို လွှတ်သင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးကို လွှတ်ရတာလဲ။
သူမက ပုံမှန်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ လျှို့ဝှက် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား။ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးနိုင်တဲ့ အမျိုးအစားမျိုးလေ။
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးတစ်ယောက် ဦးနှောက်ခြောက်လုမတတ် စဉ်းစားနေရ၏။
ချူဟွား၏ အဖြေက နောက်ကျမှ ရောက်လာသည်။ "ဟုတ်တယ်”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများ တရစပ် ထွက်ကျလာတော့သည်။ "ဘယ်ကောင်စုတ်လေးက မင်းကို သတင်းပေးလိုက်တာလဲ!"
ချူဟွားက မဖြေဘဲ စာပေဆိုင်ရာ လေးပါး ရတနာများကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သော လက်ဟန်ပြကာ ကျန်ရှိနေသေးသော ဒုတိယ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ထည့်ပြီး တစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
"လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး”
အဖြေမရသဖြင့် အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ချူဟွား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ "အပြင်မှာ နန်းစောင့်တပ်သားတွေ အများကြီး ရှိလား”
"ရှိတယ်” ချူဟွားက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် လက်ဖက်ရည်ထဲ အဆိပ်ပါမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးသည် ချူဟွားကို စိုက်ကြည့်ပြီး တမင်တကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဓားစာခံ လုပ်မှာ မကြောက်ဘူးလား”
ချူဟွား: "ကျွန်မ ကြောက်ရင် လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်ပေါ်တွင် နေလာခဲ့သည်။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး တစ်ခုခု တွက်ချက်နေသလို ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။
"မင်းက စီးပွားရေးသမားလို့ ပြောတယ်နော်။ ဘာစီးပွားရေး လုပ်တာလဲ”
သာမန် ဆိုတဲ့ အပိုင်းအတွက်တော့။ အဟက်၊ သူ ယုံမယ်များ ထင်နေလား။
သာမန် စီးပွားရေးသမားတွေမှာ ဒီလောက် တိကျတဲ့ သတင်းရင်းမြစ် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ နန်းစောင့်တပ်သားတွေက သူ့စကား နားထောင်ပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်ကို သူ့အိမ်လို သဘောထားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
ချူ ဆိုတာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု နာမည် မဟုတ်ရင် ဒီမိန်းကလေးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သမီးလို့ သူ သံသယဝင်မိမှာ။
ချူဟွား: "ကျွန်မက အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ ဆပ်ပြာ၊ ဖန်နဲ့ ဝိုင် စီးပွားရေး တချို့ လုပ်ပါတယ်”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး: "..."
သူက ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ တောင်ပေါ်မှာ သီးခြားနေထိုင်ပေမဲ့ သူ့ဆရာကတော် ဆပ်ပြာနဲ့ ဖန် သုံးတာကို တွေ့ဖူးပါသေးတယ်။ သူမ ဘယ်လောက် နှိမ့်ချနေလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ ရတယ်။
အဲဒါ ဘယ်လို ဝိုင်မျိုးလဲ။ သာမန် ဝိုင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ချူဟွားက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အိမ်လို သဘောထားနိုင်မှတော့ သူ့ကို လှည့်စားစရာ အကြောင်းမရှိဘူးဟု အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးက ထင်လိုက်သည်။
သူက ရက်ရက်ရောရောပဲ အနက်ရောင် ခေါင်းပေါင်းကို ဆွဲချလိုက်ရာ ချောမောသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး အကုန် မော့သောက်လိုက်၏။ "အင်း၊ မဆိုးဘူး”
သူသည် အမှန်ပင် အားမနာနေချေ။ သောက်ပြီးသွားသည်နှင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထပ်ငှဲ့ပြီး ချူဟွား၏ မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို စားလေသည်။
"ပြော၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ”
သူ့ကို ဖမ်းရုံသက်သက်ဆိုရင် နန်းစောင့်တပ်သားတွေ ဒါမှမဟုတ် နန်းတွင်းအစောင့်တွေနဲ့ ရပါတယ်။ ချူဟွားက ဒီလောက် အားစိုက်ထုတ်နေမှတော့ သူမမှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုခု ရှိမှာ သေချာတယ်။
ချူဟွားက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ရှီးရုံရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ခိုးပေး”
"ဖူး——" အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးမှာ မုန့်များကို အကုန် မှုတ်ထုတ်လိုက်မိတော့သည်။
သူ့ ပါးစပ်ကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူက မိန်းကလေးတွေကို ကြင်နာတတ်လို့ တမင်တကာ လျှော်ပေးထားတာလေ။ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ မျက်နှာ ဒုက္ခရောက်ပြီ။
"မင်း ငါ့ကို ဘာခိုးခိုင်းတာလဲ” သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာလို့ နားမကောင်းသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။
ချူဟွားက ထပ်မပြောဘဲ သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ "သာ့ရှန်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ခိုးပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ”
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိရမှာလဲ။ လောကကြီးထဲက လူတိုင်းက အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးဆိုတာ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တဲ့ သူခိုးကြီးဆိုတာ သိသွားကြမှာ” လူငယ်လေးက သဘောမတူဘဲ ဂုဏ်ယူနေလေသည်။
ချူဟွား: "ဒါပေမဲ့ ရှင်က သာ့ရှန်းမှာ မွေး၊ သာ့ရှန်းမှာ ကြီးပြင်းပြီး ကိုယ့်မိခင်နိုင်ငံကို ခိုးနေတာလေ။ ဒါက ရှင့်မိဘတွေရဲ့ အခန်းထဲ ဖောက်ဝင်ပြီး သေတ္တာတွေ ဖွင့်၊ သူတို့ ဆင်းရဲတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြောပြပြီး လူအများရဲ့ ရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာနဲ့ တူတူပဲ”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးမှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်မှာလဲ”
"ဘာလို့ မတူရမှာလဲ” ချူဟွားက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်မိဘတွေက သာ့ရှန်းကလား”
"ဟုတ်တယ်”
"ရှင့်မိဘတွေရဲ့ မိဘတွေကရော သာ့ရှန်းကလား”
"ဟုတ်တယ်”
"ရှင် စားဖို့ ဝတ်ဖို့အတွက် အစားအစာနဲ့ ဝါဂွမ်း စိုက်ပျိုးပေးတာက သာ့ရှန်းရဲ့ မြေကြီးပဲ။ ရှင် ဘေးကင်းကင်း ကြီးပြင်းလာနိုင်အောင် တိုင်းတပါး ရန်သူတွေရဲ့ သံခွာတွေ နင်းချေတာကို သူတို့ရဲ့ အသွေးအသားနဲ့ တားဆီးပေးတာက သာ့ရှန်းရဲ့ စစ်သည်တွေပဲ” ကောင်လေးမှာ သံယောဇဉ် မရှိဘူးဆိုတာ ချူဟွား မယုံပေ။
"တနည်းပြောရမယ်ဆိုရင် သာ့ရှန်းကလဲ ရှင့်မိဘတွေ မဟုတ်ဘူးလား”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး: "သာ့ရှန်းမှာ အသွေးအသား မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့မိဘတွေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ချူဟွား: "သာ့ရှန်းက စကားမပြောနိုင်လို့၊ ရှင့်ရှေ့မှာ လူပုံစံနဲ့ မပေါ်လာနိုင်လို့ အနှစ်သာရအားဖြင့် ရှင့်အဖေနဲ့ အမေ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”
"ရှင့်ကို ရှင့်မိဘတွေ မွေးဖွားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ရှင့်ကို သာ့ရှန်းကလည်း မွေးဖွားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ရှင် မိဘတွေရဲ့ ကာကွယ်မှုနဲ့ ကြီးပြင်းလာတယ်။ ရှင် သာ့ရှန်းရဲ့ ကာကွယ်မှုနဲ့လည်း ကြီးပြင်းလာတယ်။ ရှင့်မိဘတွေက ရှင့်အိမ်ဆိုရင် သာ့ရှန်းကရော ရှင့်အိမ် မဟုတ်ဘူးလား”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး: ???
"ကောင်းပြီ၊ ဟုတ်ပုံရပါတယ်”
ဒါက မှန်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ သူ့၏ ဉာဏ်ကောင်းလှသော ဦးနှောက်လေးက ခဏလောက် လိုက်မမီနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ချူဟွားက မီးပူတုန်း သံထုလေသည်။ "ရှင့်မှာ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အရည်အချင်း ရှိတာကို။ သာ့ရှန်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖောက်ဝင်တာက ဘာစွမ်းရည်မို့လို့လဲ”
"ရှင့်မှာ စွမ်းရည်ရှိရင် ရှီးရုံရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖောက်ဝင်၊ သူတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို ခိုး၊ အမှတ်တရ ပစ္စည်းတချို့ ချန်ထားခဲ့၊ ပြီးတော့ ရှင် ဘေးကင်းကင်း ပြန်ထွက်လာပြီး လောကကြီးကို ရှီးရုံအပေါ် ရယ်မောခိုင်းလိုက်လေ။ သာ့ရှန်း ပြည်သူတွေအားလုံး ရှင့်အတွက် ဂုဏ်ယူပြီး လက်ခုပ်တီးပေးကြလိမ့်မယ်။ ဒါမှ စွမ်းရည်အစစ်”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး အဲဒီမြင်ကွင်းကို ခဏလောက် စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် အရည်တစ်မျိုး ပွက်ပွက်ဆူလာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ပူလောင်လွန်းသဖြင့် သူ တကယ်ပဲ ရှီးရုံရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖောက်ဝင်ချင်သွားတော့၏။
သူ့မှာ အသိစိတ် နည်းနည်း ကျန်နေသေးပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်ကြောင့် လုံးဝ မျက်ကန်း မဖြစ်သွားသေးပေ။ "မဖြစ်ဘူး၊ ရှီးရုံက..."
သူ့ စကားမဆုံးခင် ချူဟွားက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မလုံခြုံလို့လား”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူဟွား၏ သရော်သော အပြုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်စမ်း၊ မင်းက သာ့ရှန်း ဆိုတဲ့ မိဘရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ နေပြီး သာ့ရှန်းဆိုတဲ့ မိဘဆီက ပစ္စည်းတွေ ခိုးပြီး ကျေနပ်နေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်ပဲ လို့ ပြောနေသလိုပဲ။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးသည် ချူဟွား သူ့ကို အမြင်သစ်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လာအောင် တစ်ခုခု လုပ်ပြချင်သွားလေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဒီလို အထင်သေးတာ မခံရအောင်ပေါ့။
"မင်း ငါ့ကို ရန်စနေတာပဲ” သူက အကုန်လုံးကို မြင်နေရသည်။
"အဲဒီတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ” ချူဟွားက ဒီတစ်ခါတော့ ပွင့်လင်းသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို သုံးလိုက်၏။
"ငါ ပြောတာတွေ အကုန်လုံး အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူးလား”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး: "..."
သူ ဒေါသထွက်တာက အဲဒါ ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်နေလို့ပဲ။
ချူဟွားသာ သူ့ကို မကောင်းကြံရင်၊ အဆိပ် သို့မဟုတ် တခြား လှည့်ကွက် တစ်ခုခု သုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်ရင် သူက အညံ့ခံမဲ့အစား သေလိုက်မယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီလောက် သိသာထင်ရှားတဲ့ ပွင့်လင်းသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို သုံးလိုက်တော့ သူ ဒီမိန်းကလေးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။
တစ်ချက်က သူမက ငယ်ရွယ်တယ်။ ညီမလေးတစ်ယောက်ကို သူ ရန်မလုပ်ချင်ဘူးလေ။
ဒုတိယအချက်က သောက်ကျိုးနည်း။ သူမ ပြောတာ အမှန်ပဲ။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ခံစားရပြီး သူမရဲ့ အကြံပြုချက်က အရမ်း ကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်လို့ ထင်နေမိတယ်။
သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီမိန်းကလေးက တော်တော် စည်းရုံးတတ်တာပဲ။
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံး ဝမ်းနည်းပက်လက် မျက်နှာထားဖြင့် "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို စည်းရုံးနေတာလဲ။ အောင်မြင်ရင် မင်း ဘာရမှာမို့လို့လဲ”
"ကျွန်မက မိန်းမတစ်ယောက်လေ၊ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပေမဲ့ အာဏာ မရနိုင်ဘူး။ ကျွန်မက ဘာအကျိုးအမြတ် ရနိုင်မှာလဲ” ချူဟွားက ပြန်မေးလိုက်လေသည်။
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးကလဲ စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ အဲဒါ အမှန်ပဲ။
ချူဟွားက ဆက်ပြောလာသည်။ "ကျွန်မကတော့ လူတွေရဲ့ ဘဝက ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားတယ်လို့ ထင်တယ်။ ရှင်က ရှင့်ဘဝရဲ့ ပထမ ဆယ်နှစ်ကျော်ကို ဒီယန္တရားတွေနဲ့ ခိုးယူတဲ့ နည်းပညာတွေ သင်ယူရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ရှင် ဒါတွေကို တကယ် ကြိုက်လို့ ဖြစ်ရမယ်”
"ရှင်က ရှေ့လူလို နာမည်ကြီးချင်နေမှတော့ သူ့လမ်းဟောင်းအတိုင်း လိုက်မဲ့အစား သူ့ထက်သာမဲ့ လမ်းသစ်ကို ဘာလို့ မရွေးချယ်တာလဲ။ လမ်းသစ်က ခက်ခဲနိုင်တယ်၊ ဆူးတွေ ပြည့်နေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမြဲတမ်း ရှင့်လမ်း ဖြစ်နေမှာ၊ သူများလမ်း မဟုတ်ဘူး”
"ရှင် ကြိုက်တာကို လုပ်ရင်းနဲ့ မိခင်နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား”
အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးသည် ချူဟွားက သူ့ကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ အဆိုးဆုံးက သူ တကယ် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိခြင်းပင်။
ဆရာ ပြောတာ မှန်တယ်။ တောင်အောက်က မိန်းမတွေ အကုန်လုံးက ကျားမတွေပဲ။ လူငယ်တွေအကြောင်း ပါးစပ်ဖွင့်တာနဲ့ ပြောတတ်တဲ့ အမျိုးအစားလေ။
"ရှီးရုံနဲ့ သာ့ရှန်းရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေက မတူဘူး။ ငါ သူတို့အကြောင်း မသိသလို အဲဒီကိုလည်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး” ကောင်လေးသည် စဉ်းစားသောအခါ တစ်ခုခုကို ကိုင်တွယ်တတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ သူသည် ချူဟွား၏ စုတ်တံကို ယူပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်တွင် ရှေ့နောက် လှည့်ကစားနေသည်။
သူ့လက်များသည် အထူး လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် စုတ်တံ၏ အမြန်နှုန်းနှင့် အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ မင်ရည်များ စုတ်တံထိပ်မှ မကျစေဘဲ၊ တစ်ခုခုနှင့် မပွတ်တိုက်မိစေဘဲ သူသည် စုတ်တံကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်လိုက်လေသည်။
ချူဟွားကတော့ ယခင်ဘဝက ဘောပင်လှည့်နည်း မသိခဲ့သလို ဘယ်လောက် ကြိုးစားသင်သင် မတတ်ခဲ့ပေ။ သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် အားကျမှုတို့ ပေါ်လာသည်။ "အရမ်း မိုက်တာပဲ”
ကောင်လေး၏ မာန်မာနက ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် မသိစိတ်က ရင်ကော့လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ စုတ်တံကို အားပါပါ လွှဲလိုက်ကာ အရိပ်ရေးရေးသာ မြင်ရတော့သည်။
ချူဟွားကတော့ မျက်လှည့်ပြပွဲ ကြည့်နေသော ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အားပေး လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။
"မိုက်တယ်!"
ကောင်လေးသည် မေးစေ့ကို ပိုမော့လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပြီးမှ ရပ်လိုက်လေသည်။ "ငါ ရှီးရုံဆီက ဘာမှ မခိုးဖူးဘူး၊ အရင် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်”
ဒါက ကတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။
ချူဟွား ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဒီလောက် ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမတွင် နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကောင်လေးရဲ့ စိတ်က နာမည်ကြီးချင်ပေမဲ့ မိခင်နိုင်ငံ ပိုမို အားကောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်နေတာပဲ။
ချူဟွားသည် စာအုပ်ထဲမှ ပုံကြမ်းစာရွက် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ "ဒါက ရှီးရုံ တော်ဝင်အုတ်ဂူရဲ့ ကြမ်းခင်းပုံစံနဲ့ ယန္တရား ပုံစံပဲ၊ ကြည့်ကြည့်လိုက်”
ကောင်လေးမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။ "မင်း ဒါကို ရနိုင်တာလား”
သူက ရှီးရုံအကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့ သူ့အသိပညာအရ ဒီပုံကြမ်းစာရွက်တွေပေါ်က ဒီဇိုင်း အလေ့အထတွေနဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက မှန်ကန်နေတယ်လေ။ ပုံကြမ်းအစစ် ဖြစ်နိုင်တယ်။
"ဒီလောက် အသေးစိတ်ကျတဲ့ ပုံကြမ်းစာရွက်တွေ ရှိနေမှတော့ မင်း ကိုယ့်ဟာကို မခိုးလိုက်ပါလား”
ချူဟွား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အံ့ဖွယ်ခုံးခုံးက နာမည်ကြီးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့”
"ဖူး——" ကောင်လေးလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည် မုန့်ဟန်ပါ။ သာမန် စီးပွားရေးသမားနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ချူဟွား: "ကျွန်မနာမည် ချူဟွား ပါ။ မကြာခင် နာမည်ကြီးလာမဲ့ သူခိုးနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ရတနာများနှင့် တောက်ပသော ကျောက်မျက်ရတနာများ ပြည့်နှက်နေသော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို နောက်ခံထားပြီး ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးသည် လက်လှမ်းကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။
မုန့်ဟန် ခေါင်းလှည့်ပြီး လွန်ကဲစွာ ကြွယ်ဝနေသော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ မြင်ရသမျှက သူ့ရှေ့လူတွေ ပြောတာနဲ့ မတူဘူး။
"သာ့ရှန်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ချမ်းသာသွားတာလဲ။ ငါ လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ တခြားနေရာကနေ ငှားပြီး ကြွားထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
"ဟင်" သူက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်ပြုလိုက်ပြီး ပြေးသွားကာ နှင်းဆီသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါ အရင်မင်းဆက်က ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူးလား။ ပန်းထိုးအပ်နဲ့ ခရမ်းရောင် ပန်းခတ် ပုံစံ ရှိတယ်၊ ဒါ မင်းသမီးအန်းလဲ့ရဲ့ သင်္ကေတပဲ”
"ဒါလည်း ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဒါလည်း ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့ ဒါတွေအကုန်လုံးက မင်းသမီးအန်းလဲ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ” မုန့်ဟန်သည် ရှီးရုံ တော်ဝင်အုတ်ဂူရဲ့ ပုံတွေကို သတိရသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "မင်း... မဟုတ်မှလွဲရော..."
ချူဟွားက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်။ သာ့ရှန်းက အရမ်း ဆင်းရဲနေလို့ ငါ သူတို့ကို ခေါ်ပြီး မင်းသမီးအန်းလဲ့ရဲ့ ရတနာတွေကို သွားရှာခဲ့တာ”
မုန့်ဟန်: "..."
သူသည် ရုတ်တရက် အရမ်း နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု ရလိုက်တော့သည်။ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီးရင် သူ သူခိုးဘဝကနေ အုတ်ဂူဖောက်ထွင်းသူ ဖြစ်သွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
ဆရာသာ သိရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ရိုက်သတ်မှာ။
"အင်း..." မုန့်ဟန် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ကာ "ငါက ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ခိုးတာ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အုတ်ဂူဖောက်တာကတော့ တကယ်..."
ချူဟွားက စကားပြောရ လွယ်ကူသည်။ သူ မလိုလားကြောင်း ကြားသောအခါ အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ "ဒါဆို ရှင့်ဂိုဏ်းသား ညီအစ်ကိုတွေကို ကျွန်မနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား”
မုန့်ဟန်:? "မင်း သူတို့ကို အုတ်ဂူဖောက်ခိုင်းချင်လို့လား။ သူတို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”
ချူဟွားက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ "ရှင့်ဂိုဏ်းသား ညီအစ်ကို တော်တော်များများက ဆရာတူ ညီမလေးကို သဘောကျနေတယ်လို့ ကြားမိလို့ပါ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျွန်မဆီမှာ ရှင့်ရဲ့ ဆရာတူ ညီမလေး လိုချင်နေတဲ့ ပစ္စည်း ရှိနေတယ်။ သူတို့ လိုလားကြမယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."
"ငါ လုပ်မယ်" မုန့်ဟန် စားပွဲကို ရိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် တရားမျှတမှုများ ပြည့်နှက်လို့နေတော့၏။ "သာ့ရှန်းအတွက်... ပြည်သူတွေအတွက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါ"
…