အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃) ရှန်ရှန်းအဆင့် ယဇ်ပူဇော်စရာ... အခြေအနေများ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခြင်း

[ယဇ်ပူဇော်မည့်ပစ်မှတ် - ရှန်ရှန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်]

[ယဇ်ပူဇော်ရမည့် တန်ဖိုး - ယွမ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်... ထိုက်ယင် ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခု... နှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ နတ်ဝိညာဉ်ဖြည့်စွမ်း ကျောက်စိမ်းမှို တစ်ပွင့်... နှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းနတ်ဝိညာဉ်ပန်း တစ်ပွင့်... ထိုက်ရွှမ် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခု... သက်တမ်း ဆယ်နှစ်... လက်ကျန်သက်တမ်း - တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်နှစ်... ယဇ်ပူဇော်မည်လား]

ကျန်းချဲ့ သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ကျောက်တိုင် ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော တန်ဖိုးများကို ပြန်လည် တွေးတောကာ မျက်နှာထား အနည်းငယ် လေးနက်သွားလေသည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရှန်ရှန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လိုအပ်သော ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ ရှားပါးခက်ခဲလှပေသည်။

သက်တမ်း ဆယ်နှစ် နှင့် ယွမ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် က ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ယဇ်ပူဇော်စရာ လေးမျိုးစလုံးမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ရနိုင်မည့် အရာများ မဟုတ်ချေ။

ထိုက်ယင် ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတွက်မူ ယခုအခါ သူ့တွင် အကြံအစည် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ချီနင်ပင်း ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ထို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို သူ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ချီဝမ်ကျင်း ဘက်တွင်မူ အများကြီး ချော့မြှူလိုက်ပါက အများစုသော ရာခိုင်နှုန်းအားဖြင့် ရရှိနိုင်မည်သာ ဖြစ်လေသည်။

အဓိက အခက်အခဲဆုံးမှာ နောက်ဆုံး ယဇ်ပူဇော်စရာ သုံးမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။

နတ်ဝိညာဉ်ဖြည့်စွမ်း ကျောက်စိမ်းမှို နှင့် ကျောက်စိမ်းနတ်ဝိညာဉ်ပန်း တို့သည် ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သော ထိပ်တန်း အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ဖြစ်ကြပြီး သိုင်းလောကတွင် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။ ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို အလွယ်တကူ မရနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ နှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ပင် ရှိနေသေးသည်။ အလွန်တရာ တောင်းဆိုမှု ကြီးမားလှသည် ဟုပင် ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။

မူလက ကျန်းချဲ့ သည် ဤတစ်ကြိမ် ရှန်ရှန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သိပ်မခက်ခဲလောက်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့တွင် ထိုက်ယင် ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိနေရုံသာမက အကွေ့ကိုးကွေ့ ရွှမ်ဂျင်ဆင်း လည်း အသုံးပြုရန် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ရလဒ် အနေဖြင့်...

သူ ရွှမ်တန်အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမှာ ယခုအချိန်အထိ အသုံးမပြုရသေးချေ။ ဤသည်က သူ့ကို ပြောစရာ စကားပင် မရှိအောင် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

သို့သော် ထို အကွေ့ကိုးကွေ့ ရွှမ်ဂျင်ဆင်း ၏ တန်ဖိုးမှာ ပိုမို မြင့်မားနေသဖြင့် ယခုလောလောဆယ် အသုံးပြု၍ မရသေးခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။ သူ ရှန်ရှန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးမှသာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု တွေးတောမိလေသည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ထိုက်ရွှမ် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နှင့် ပတ်သက်၍တော့ ဤအရာက သူ့ကို ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက် တစ်ခု ပေးစွမ်းနေလေသည်။

'ဘယ်နေရာကနေ ကြားဖူးခဲ့တာလဲ...'

'ကြည့်ရတာ ယောက်ဖကြီး ချီရှောက်ယန် ဆီကနေ ကြားခဲ့ဖူးတဲ့ပုံပဲ...'

ထိုအချိန်က အခြေအနေများကို သူ ပြန်လည် သတိရသွားလေသည်။ ထိုစဉ်က ထျန်းရှားမြို့ တွင် လေလံပွဲ တက်ရောက်စဉ် ချီရှောက်ယန် နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်များကို စကားစမြည် ပြောခဲ့ကြလေသည်။

ထိုစဉ်က လဲ့ထင် ပြောခဲ့သော ခြိမ်းခြောက်စကား ကို သူ ထုတ်ပြောခဲ့လေသည်။ အရှေ့ပင်လယ် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ တွင် သူ့ကို စောင့်နေမည်ဟု ပြောခဲ့ကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချီရှောက်ယန် က အရှေ့ပင်လယ် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ နှင့် ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို ပြောပြခဲ့လေသည်။ ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်စာရင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူတိုင်း သိုင်းပြိုင်ပွဲ နယ်မြေ အတွင်းမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခုကို ယူဆောင်သွားခွင့် ရှိသည်ဟု ဆိုလေသည်။

အဆင့် ပိုမြင့်လေလေ ယူဆောင်သွားနိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် က ပိုမို အဖိုးတန်လေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုက်ရွှမ် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မှာလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေလေသည်။

ထို့အပြင် အခြားသော အကျိုးကျေးဇူးများလည်း ရှိသေးပုံရသော်လည်း ထိုအချိန်က ချီရှောက်ယန် အသေးစိတ် မပြောပြခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်က ကျန်းချဲ့ သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ဘဲ အချိန်ရောက်မှ အခြေအနေ ကြည့်မည်ဟုသာ တွေးထားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချီရှောက်ယန် က ယခု သူ ရရှိထားသော ဂုဏ်သတင်း အရ အစိုးရ က သူ့ကို အရှေ့ပင်လယ် သို့ စေလွှတ်ပြီး နိုင်ငံတော် အတွက် နာမည်ကောင်း ယူပေးရန် မျှော်လင့်နိုင်ခြေ အလွန် များကြောင်း ပြောခဲ့လေသည်။

'အရှေ့ပင်လယ် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ...'

ကျန်းချဲ့ က နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြဿနာ များသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သို့သော် ယဇ်ပူဇော်စရာ လိုအပ်ချက်များ အရ သူမသွား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သွားရုံတင် မကသေးဘဲ အရှေ့ပင်လယ် တွင် အဆင့်ကောင်းကောင်း တစ်ခု ရရှိရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုက်ရွှမ် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို ချောမွေ့စွာ ရယူနိုင်ရန် အတွက် ပင်ဖြစ်သည်။

'နေပါဦး...'

ကျန်းချဲ့ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့် သွားလေသည်။

'ထိုက်ရွှမ် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... ထိုက်ယင် ရွှမ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... ယင် နဲ့ ယန်... ဒါက မူလဝိညာဉ် သန္ဓေတည်ဖို့ အတွက် အဓိက သော့ချက်များ ဖြစ်နေမလား...'

ကျန်းချဲ့ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီး လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ကျင့်ကြံရတာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလိုပဲ ခက်ခဲလွန်းလှချေလား..."

လီချန်မြို့ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းချဲ့ က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချ လိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံမှု မြင့်တက်လာသည်နှင့် အမျှ သူ တစ်ဆင့် တက်လှမ်းတိုင်း လိုအပ်သော ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများမှာ ပိုမို ခက်ခဲ ရှားပါးလာလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အစောပိုင်း ကာလများက အသားစားရုံဖြင့် အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့သော အချိန်များကို အလွန်အမင်း သတိရ တမ်းတ နေမိလေသည်။

ဝမ်ကျဲ့ မိစ္ဆာဓား က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အသံတစ်သံ က ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်း ကောင်လေး က အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေး နဲ့တင် ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလေ... ဒီလို ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်း မျိုးက နတ်အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းတွေက ပါရမီရှင် တွေတောင် မင်းကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူးကွာ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင့်ကြံရတာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလို ခက်ခဲတယ် လို့ ပြောထွက်ရက်ရတာလဲ..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ကျန်းချဲ့ ၏ ထိုစကားကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ အစောပိုင်းက ကျင့်ကြံခဲ့ရချိန် တွင်မှ အမှန်တကယ် ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အမှီအခို ကင်းသော သိုင်းပညာရှင် ဘဝမှ စတင်ကာ မှော်လမ်းစဉ် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သက်ရှိ သောင်းချီကို သွေးယဇ်ပူဇော်ခဲ့ရသည်။ အရိုးများ ပျက်စီးပြီး နှလုံးသား ကိုက်ခဲသည့် နာကျင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများ ပြတ်တောက် သွားခဲ့ဖူးလေသည်။

အသက် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ကျော် အရွယ် ရောက်မှသာ ကျန်းချဲ့ ၏ ယခု လက်ရှိ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကရှိ သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် အလွန် ကံကောင်းသူ တစ်ယောက် အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဆိုလျှင်တောင် ကျန်းချဲ့ နှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ချေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ကျင့်ကြံရ ခက်ခဲသည်ဟု မညည်းတွားခဲ့ဖူးချေ။

ကျန်းချဲ့ က ဘယ်လိုများ ပြောထွက်ရက် သနည်း။

ကျန်းချဲ့ က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကို ပြန်လည် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ချေ။

အမှန်ပင် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအသက်အရွယ် နှင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီ ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာက အပြင်ပန်း သဏ္ဌာန် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပေးဆပ်မှုများ နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု များကိုတော့ မည်သူမျှ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် တစ်ပါး ၏ သက်တမ်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အနှစ်သုံးရာ ခန့် အထိ နေထိုင်နိုင်လေသည်။

သူ့အတွက်တော့ ယခုအခါ ထက်ဝက်ပင် မပြည့်တော့ချေ...

'ကျင့်ကြံမှု မြန်ဆန် သလား... အသက်နဲ့ ရင်းပြီး လဲလှယ်ထားရတာလေ... အမြန်လမ်း ကနေ သွားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးမှာ တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရမှာပဲ...'

"စစ်သူကြီး... မြို့တွင်းကို ရှင်းလင်း ပြီးပါပြီ... အရှင် အမိန့်ပေးထားတဲ့ အတိုင်း ခုခံတဲ့သူ အားလုံးကို အပြတ် ရှင်းလင်း သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်... အဲ့ဒါအပြင် သတင်း သွားပေးနိုင်အောင် လူတစ်စုကိုလည်း တမင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါသေးတယ်..."

ချီဟွမ်း က မြို့တွင်း အခြေအနေ အားလုံးကို အသေးစိတ် တင်ပြလိုက်လေသည်။

"ထိခိုက် ဒဏ်ရာရမှု ဘယ်လိုရှိလဲ..."

"လက်ရွေးစင် မြင်းစီးစစ်သည် ရှစ်ရာ့ ခုနစ်ဆယ့်နှစ် ယောက် ထဲမှာ ဒီတိုက်ပွဲ အတွင်း ငါးဆယ့်နှစ်ယောက် ကျဆုံး သွားပါတယ်... ဒဏ်ရာရတဲ့သူ က လူတစ်ရာလောက် ရှိပြီး အခု ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင် နိုင်တဲ့သူ ခုနစ်ရာ့ နှစ်ဆယ် ကျန်ပါသေးတယ်..."

"အစွမ်းအထက်ဆုံး မြင်းစီးစစ်သည် လေးရာ ကို ရွေးထုတ်လိုက်... ကျန်တဲ့သူတွေကို မင်းက ဦးဆောင်ပြီး လီချန်မြို့ ထဲက သယ်လို့ရတဲ့ စည်းစိမ် ဥစ္စာတွေ အားလုံးနဲ့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူ တွေကို ခေါ်ပြီး အရင်က စီစဉ်ထားတဲ့ နေရာကို သွားပြီး အနားယူ အသင့်စောင့်နေပါ... ကျန်တဲ့သူတွေကို ငါ ခေါ်သွားမယ်..."

"အမိန့်နာခံပါတယ်... ဒါဆို သယ်မရတဲ့ ဟာတွေကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."

"သယ်မရတာ တွေကို မီးပုံရှို့ ပြီး အပြတ် ရှင်းပစ်ခဲ့... နောက်ပြီး ဒီမြို့ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ... အထူးသဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ အစီအရင် တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့..."

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်နာခံပါတယ်..."

ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ သည် စစ်တပ်ကို နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်လေသည်။

တစ်ဖွဲ့က မြောက်ဘက်သို့ ပြန်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ချီဟွမ်း ၏ ဦးဆောင်မှု အောက်တွင် စည်းစိမ် ဥစ္စာများ နှင့် ဒဏ်ရာရသူ များကို နေရာချထားရန် ဖြစ်သည်။ အခြား တစ်ဖွဲ့ကိုတော့ ကျန်းချဲ့ ကိုယ်တိုင် ဆက်လက် ဦးဆောင်ကာ တောင်ပိုင်းယွဲ့ ၏ အခြားသော မြို့ရွာများကို တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

သတင်း ရောက်ရှိရန် အချိန်ကြန့်ကြာမှု ရှိမည် ဖြစ်ရာ ကျန်းဖျင် နှင့် ကျိုးရီ တို့ကို အချိန် အနည်းငယ် ယူနိုင်ရန် သူ ဖန်တီးပေးရမည် ပင်ဖြစ်သည်။

ထျန်းနန် စစ်စခန်း။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ သည် လီချန်မြို့ ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းယွဲ့ ၏ ကာကွယ်ရေး မျဉ်းများကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက် ဖျက်ဆီးနေချိန်တွင် ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ တိုက်ပွဲကြီး မှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန် အကြိတ်အနယ် ရှိလာလေသည်။ မြို့ပြင်ရှိ မြေပြင် တစ်ခုလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီ နေလေပြီ။

မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည်မှာ နာရီအနည်းငယ် သာ ရှိသေးသော်လည်း တောင်ပိုင်းယွဲ့ ဘက်မှ စစ်သည် သုံးထောင်ကျော် သေဆုံး ဒဏ်ရာရ ခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး မျဉ်းမှာ မြို့ရိုး အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းဖျင် က အစီအရင် ဖျက်ဆီးနိုင်သော ရတနာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ မြို့စောင့် အစီအရင် ကြီးကို အပြည့်အဝ မဖျက်ဆီး နိုင်ခဲ့သော်လည်း အစီအရင် ၏ စွမ်းအား အများအပြားကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက် နေသော်လည်း မြို့ကို မသိမ်းနိုင်သောအခါ ကျန်းဖျင် သည် ထပ်မံ၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့လေသည်။ ထို့အပြင် ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါး ကိုပါ တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ကာ ထျန်းနန် စစ်စခန်း သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင် သွားစေလေသည်။

ကျန်ရှိနေသော မဟာသိုင်းသခင် နှစ်ပါး ကတော့ အခွင့်အရေး ကို စောင့်ဆိုင်း နေကြလေသည်။

အကယ်၍ အခွင့်အရေး သာ ရပါက မြို့တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်လေသည်။

အန္တရာယ် ရှိသော အချိန်တွင် ချီထျန်းဟယ် က ဝင်ရောက် လာပြီး တစ်ယောက်ကို လွယ်ကူစွာ တားဆီး လိုက်လေသည်။ ဒုတိယ စစ်သူကြီး ကောင်းချီနျန် ကတော့ မြို့တွင်းရှိ စစ်တပ် အစီအရင် ၏ အကူအညီ ဖြင့် အချိန်တို အတွင်း ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် ကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

မြို့စောင့် အစီအရင် ၏ ကာကွယ်မှု အောက်တွင် အခြား တစ်ယောက်ကိုပါ အောင်မြင်စွာ တားဆီးထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်သည် သောင်းချီ က အပြင်းအထန် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လာကြရာ အစွမ်းထက်သော သူအချို့မှာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ပင် ရောက်ရှိ လာကြလေသည်။ ထျန်းနန် စစ်စခန်း တစ်ခုလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း စစ်မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

ပုန်းကွယ်နေသော နောက်ထပ် မဟာသိုင်းသခင် နှစ်ပါး လည်း ဝင်ရောက် လာကြပြီး ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ အစီအရင် ကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။ အန္တရာယ် ကြီးမားလှသော ထိုအချိန်တွင် ချီထျန်းဟယ် သည် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ရန်သူ နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ကာ နောက်ထပ် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါးကို ထပ်မံ တားဆီးလိုက်လေသည်။

မြို့တွင်းရှိ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် အချို့ ကလည်း စစ်တပ် အစီအရင် နှင့် မြို့စောင့် အစီအရင် တို့၏ အကူအညီ ဖြင့် နောက်ဆုံး မဟာသိုင်းသခင် ကို အသက်လု၍ တားဆီးထားကြလေရာ တိုက်ပွဲ အခြေအနေမှာ အလွန် ပြင်းထန် ကြမ်းတမ်း လှပေသည်။

တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်သည် အများအပြား သည် စစ်တပ် အစီအရင် ကို အားကိုးကာ ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ မြို့တံခါး ကို ဖျက်ဆီး နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ တားဆီးခံထားရသဖြင့် ချီဝမ်ကျင်း ဦးဆောင်သော စစ်သည်များ၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်မှု ကြောင့် နောက်ဆုတ် သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ် ကြုံနေရချိန်တွင် ထျန်းနန် စစ်စခန်း အတွင်းရှိ သိုင်းလောကမှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား သည်လည်း အစိုးရ နှင့် ရန်ငြိုးများကို ဘေးဖယ်ထားကာ တောင်ပိုင်းယွဲ့ လူရိုင်းများကို ကာကွယ် တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက် ကူညီလာကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံး သူမှာ ဆောင်း မျိုးရိုးနာမည် ရှိသော သိုင်းသခင် တစ်ဦး ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက်မှာ သိပ်မကြီးသေးသော်လည်း စွမ်းအားမှာ အလွန် ထူးချွန်လှပြီး အစီအရင် ပညာရပ် တွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင် လိမ္မာလေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြင့် တောင်ပိုင်းယွဲ့ မှ သိုင်းသခင် အချို့ကိုပင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးမှာ နေ့တစ်ဝက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံ မှောင်မိုက် လာချိန်တွင်မှ တောင်ပိုင်းယွဲ့ ဘက်မှ စစ်တပ် ဆုတ်ခွာရန် ဗုံတီး အချက်ပေးလိုက်လေရာ မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းများစွာ သာ ကျန်ရစ် ခဲ့လေတော့သည်။

သံချပ်ကာ အင်္ကျီ တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီ နေသော ချီဝမ်ကျင်း မှာ ဆံပင်များ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ကာ ရပ်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေသည့် အရိပ်အယောင် များကိုတော့ ဖုံးကွယ် ထား၍ မရနိုင်ချေ။ ဒီရေများ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း...

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချ လိုက်မိလေသည်။

"ဒီလူရိုင်းတွေက ဒီလောက်တောင် သေရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလို့ တကယ်ကို ထင်မထားမိဘူး... စစ်သည်တွေသာ အသက်လုပြီး မတိုက်ခိုက်ကြရင် ထျန်းနန် စစ်စခန်း သေချာပေါက် ကျိုးပေါက် သွားလောက်တယ်..."

ကောင်းချီနျန် က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြို့ရိုးကို အားပြု ထောက်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

မူလက သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ အစီအရင် စွမ်းအားကို အားကိုး၍ ရက်အနည်းငယ်ခန့် တားဆီးထားနိုင်ရန် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရလဒ် ကတော့ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီး လွန်းသွားပြီး တောင်ပိုင်းယွဲ့ ကို အထင်သေး လွန်းသွားကြောင်း အလွန် ထင်ရှား လှပေသည်။

တစ်ဖက် ရန်သူများ ကလည်း သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြသလို မဟာသိုင်းသခင် အချို့၏ အကူအညီ လည်း ပါဝင်နေလေသည်။ ထို့အပြင် အစီအရင် များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ရတနာများ လည်း ရှိနေသေးရာ...

ထျန်းနန် စစ်စခန်း ၏ ဆုံးရှုံးမှု မှာ အလွန် ကြီးမား သွားစေခဲ့လေသည်။

"ဒုတိယ အကြီးအကဲ... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်..."

ချီဝမ်ကျင်း က အလွန် စိုးရိမ် ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် သူတို့သာ အသက်လု တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ဘဲ အရေးအကြီးဆုံး မှာ ချီထျန်းဟယ် က မဟာသိုင်းသခင် နှစ်ပါးကို တားဆီးထားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မည်မျှပင် အသက်လု တိုက်ခိုက်စေကာမူ တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်တပ်ကို တားဆီးထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချီထျန်းဟယ် က ခေါင်းယမ်း လိုက်လေသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် လောက်ပဲ ရသွားတာပါ... ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်... မနက်ဖြန် ဆိုရင်တော့ ငါတို့ တားဆီးနိုင်ဖို့ မသေချာတော့ဘူး... ဒီ တောင်ပိုင်းယွဲ့ က လူရိုင်းတွေမှာ တကယ်ပဲ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာပဲ..."

ချီထျန်းဟယ် က ပြောနေရင်းဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်လေသည်။

အပြင်ပန်း ထင်ရသလောက် သက်သောင့်သက်သာ မရှိကြောင်း အလွန် ထင်ရှားလှပေသည်။

အကယ်၍ အစီအရင် အတွင်း၌ သာ မရှိနေပါက သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာသော သူ၏ စွမ်းအားက သူ့ကို အလွန် ကြီးမားသော ဖိအားများ ခံစားရစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ အသက်လု တိုက်ခိုက်လိုပုံ မရကြောင်းကို သူ မြင်တွေ့ ခဲ့ရလေသည်။ မဟုတ်ပါက ယနေ့တွင် မြို့စောင့် အစီအရင် ကြီး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

"စစ်သူကြီး ရဲ့ အခြေအနေ အခု ဘယ်လို ရှိနေပြီလဲ မသိဘူး... သူသာ ဒီမှာ ရှိနေရင် ဒီလူတွေကို တားဆီးဖို့က လုံးဝ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူးလေ..."

ကောင်းချီနျန် က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် သက်ပြင်းချ ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ဘေးတွင် နောက်ထပ် ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါး ရှိနေကြောင်း သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယနေ့သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက ပြန်လည် ထိုးစစ်ဆင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေလေသည်။

"ထပ်ပြီး တောင့်ခံထားကြည့်ကြတာပေါ့... သူတို့ ဘက်က သတင်းတွေလည်း မကြာခင် ရောက်လာလောက်ပါပြီ..."

ချီဝမ်ကျင်း က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ အပေါ် သူမ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့..."

"ဒုစစ်သူကြီးကောင်း... မြို့တွင်းက အစီအရင် ကြီးကို ပြန်ပြင်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်... မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ကျရင် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်..."

"သခင်မလေးချီ စိတ်ချပါ... လူတွေ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ..."

မြို့ပြင်ဘက်ရှိ တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်စခန်း အတွင်း၌။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဖျင် သည် စစ်တပ်၏ ထိခိုက် သေဆုံးမှု စာရင်းကို တွက်ချက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် ဆိုးရွား နေလေသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် နောက်ဆုံး အချိန်၌ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ပုန်းကွယ်နေသော မဟာသိုင်းသခင် များပင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်းနန် စစ်စခန်း ကို ချောမွေ့စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရလဒ် ကတော့ သူ့ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဤမျှလောက် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ထျန်းနန် စစ်စခန်း ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရုံ သာမက စစ်သည် ထောင်ချီ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။ သူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စစ်သည် နှစ်သောင်း သာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ထိခိုက် သေဆုံးမှု နှုန်း က...

စစ်သည် အများအပြား ကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံး အချိန်တွင် စစ်တပ် အစီအရင် များမှာ ပြိုကွဲတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပင် ပြသလာခဲ့လေသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် ဗုံတီးကာ စစ်တပ်ကို ဆုတ်ခွာစေခဲ့ရပြီး ရွှေငွေများ နှင့် စစ်ရေး အောင်မြင်မှု များကို အသုံးပြုကာ စစ်သည်များကို ဆက်လက် အသက်လု တိုက်ခိုက်စေရန် ဖြားယောင်း သွေးဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"အလယ်ပိုင်းဒေသ က သိုင်းပညာရှင် တွေရဲ့ အခြေခံ အင်အား က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုနေတာပဲ..."

ကျိုးရီ ၏ အမူအရာ လည်း အလွန် လေးနက် နေလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ရလဒ်ကောင်း မှ မရရှိခဲ့သည့် အပြင်...

ဒဏ်ရာပင် ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ထျန်းနန် စစ်စခန်း အပေါ် သူ၏ အလေးထားမှု မှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

"သေစမ်း... အဲ့ဒီ မဟာသိုင်းသခင် တွေသာ အသက်လု တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင်... ဒီအခြေအနေ အထိ ရောက်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

ကျန်းဖျင် က လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးချလိုက်ရာ သူ၏ အရှေ့ရှိ စားပွဲကြီး မှာ အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင် နေလေသည်။

"အဲ့ဒီ လူတွေက ဘုရင်ကြီး က အကျိုးအမြတ် နဲ့ မျှားခေါ်လာတဲ့ သူတွေလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ အသက်လု တိုက်ခိုက်ကြမှာလဲ... စစ်သူကြီးကျန် အရမ်း တောင်းဆို လွန်းနေပါပြီ..."

"သူတို့သာ ဒီနေ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ထျန်းနန် စစ်စခန်း ကို မသိမ်းနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

"စစ်သူကြီးကျန်... အခု အခြေအနေ က ရှေ့တိုးရခက် နောက်ဆုတ်ရခက် ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်..."

ကျိုးရီ က အချိန်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"စစ်သူကြီး မမေ့ပါနဲ့ဦး... ကျန်းချဲ့ နဲ့ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘူးနော်... သူတို့သာ ဒီနေ့ ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ခဲ့ရင် ဒီတစ်ခေါက် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ က သေချာပေါက် ရှုံးမှာပဲ... ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ အင်အားနဲ့ ဆိုရင်... ကျန်းချဲ့ ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး..."

"ခင်ဗျား က တပ်ဆုတ်ချင်နေတာလား..."

ကျန်းဖျင် က ကျိုးရီ ကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးရီ က ခေါင်းယမ်း လိုက်လေသည်။

"တပ်ဆုတ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး... စစ်ကူ တောင်းဖို့ပါ... ဒီနေ့ ငါတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင် ကျန်းချဲ့ ကို ပေါ်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ဆိုလိုတာက သူ အခု ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလူကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းချင်တယ် ဆိုရင်... ဘုရင်ကြီး ဆီကနေ နောက်ထပ် မဟာသိုင်းသခင် နှစ်ပါး ထပ်တောင်းရမယ်... အဲ့ဒါမှ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်မှာ..."

"ဘုရင်ကြီး က... သဘောတူပါ့မလား..."

ကျန်းဖျင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေနေသော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဘုရင်ကြီး က သေချာပေါက် သဘောတူမှာပါ... မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သူကြီး ကို ခေါ်ရမယ် ဆိုရင်တောင် သူ လွှတ်ပေးမှာ သေချာတယ်..."

ကျိုးရီ သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ယုံကြည်ချက် ရှိနေလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးကြော ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိရှိထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... အဲ့ဒါအပြင် ဒီည တစ်ည အနားယူမယ်... မနက်ဖြန် ကျရင် ဆက်ပြီး မြို့ကို တိုက်မယ်... ကျုပ် ကတော့ ထျန်းနန် စစ်စခန်း က သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံတယ်... ဒီနေ့တောင် ယိမ်းယိုင် နေပြီပဲဟာ... မနက်ဖြန် ကျရင် ဒီမြို့ကို သေချာပေါက် သိမ်းနိုင်ရမယ်..."

ကျန်းဖျင် က ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"မြို့ကို သိမ်းပြီးတာနဲ့ ကျုပ် သေချာပေါက် မြို့ကို သတ်ဖြတ် ရှင်းလင်းပစ်မယ်... ငါတို့ တောင်ပိုင်းယွဲ့ ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အာဏာကို ပြသရမယ်..."

ကျိုးရီ က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကျုံ့ သွားသော်လည်း ယနေ့ တိုက်ပွဲကြောင့် ကျန်းဖျင် အလွန် ဒေါသထွက် နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြန်လည် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ မနက်ဖြန် ရောက်မှ အခြေအနေ ကြည့်ရန်သာ တွေးတော လိုက်လေသည်။

တစ်ညတာ အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားလေသည်။

တောင်ပိုင်းယွဲ့ ဘက်မှ ဖြစ်စေ... ထျန်းနန် စစ်စခန်း ဘက်မှ ဖြစ်စေ ညဘက် ချုံခို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ကြချေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်...

နှစ်ဖက်စလုံး ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ဗုံများတီးကာ စစ်ရေး လှုံ့ဆော်မှုများ ပြုလုပ်ကြပြီး တိုက်ပွဲကြီး ထပ်မံ စတင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းဖျင် သည် မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်...

ရုတ်တရက် ကျိုးရီ က အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော တောင်ပိုင်းယွဲ့ စစ်သူကြီး အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ့ထံသို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထို့နောက် ပထမဆုံး စကား အနေဖြင့်...

"စစ်သူကြီးကျန်... ဒုက္ခရောက်ပြီ..."

"ဘာကိစ္စ ဖြစ်လို့လဲ... ပြီးတော့ သူတို့တွေက လီချန်မြို့ ရဲ့ မြို့စောင့် စစ်သူကြီးတွေ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ... လီချန်မြို့ များ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..."

ကျန်းဖျင် ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ကျိုးရီ က စိုးရိမ် ပူပန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်ကို အခြေအနေ တင်ပြရန် အချက်ပြ လိုက်လေသည်။

"တင်... တင်ပြပါတယ် စစ်သူကြီး... မနေ့က မနက် မိုးလင်းခါနီး အချိန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ က မြင်းစီးစစ်သည် တစ်ဖွဲ့ က လီချန်မြို့ ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အချိန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ က လူတွေရဲ့ ချုံခို တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ခံလိုက်ရတာပါ... အသက်လုပြီး ခုခံခဲ့ပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက် ရန်သူရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ကြီးမားနေပြီး လီချန်မြို့ ထဲမှာလည်း အစောင့်အကြပ်တွေ အရမ်း နည်းပါးနေလို့ပါ... နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဝိုင်းရံထားတဲ့ ကြားကနေ အတင်း ဖောက်ထွက်ပြီး စစ်သူကြီး ဆီ သတင်း လာပေးရတာပါ..."

ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အလွန် ဝမ်းနည်း စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို တင်ပြလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဖျင် ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ရင်ထဲမှ အသက်ရှူမဝသော ခံစားချက် တစ်ခုက ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တစ်လုံးချင်းစီ မေးလိုက်လေသည်။

"လီချန်မြို့ ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်တဲ့ သူက... ဘယ်သူလဲ..."

"ထျန်းနန် စစ်စခန်း ရဲ့ ဝူဝေ စစ်သူကြီး... ကျန်းချဲ့ ပါ…”