အခန်း ၇၆၀
Vol. 64 Ch. 760
အပိုင်း (၇၆၀)
အကြီးအကဲ ကျီးချန်က ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့ရဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ တိုက်ရိုက်ပဲ သဘောထား ဖော်ပြလိုက်ပါ။”
သားအကြီးဆုံးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်... ကျုပ် ထင်တာကတော့ ချင့်အာ အနေနဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ ကွာရှင်းတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။”
“ကျုပ်လည်း ချင့်အာ အနေနဲ့ သူနဲ့ ကွာရှင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီလူက နာမည်ကြီးချင်လွန်းတယ်။ အဲဒါက ကျုပ်တို့ မိသားစုကို လေမုန်တိုင်းထဲ တွန်းပို့ရာ ရောက်ပြီး အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။”
“ကျုပ်လည်း ကွာရှင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ကျုပ်လည်း ချင့်အာနဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကွာရှင်းတာကို ထောက်ခံတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာ ကလည်း လုံးဝ ကျီးယန်အတွက် လူထုရဲ့ ဝေဖန်မှု ဖိအားကို ဝေမျှခံစားပေးဖို့ပဲလေ။ အခု ကျီးယန်က မူလရာထူးကို ပြန်ရနေပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့လည်း ချင်ဝမ် ကျီးရှန့်ကို မျက်နှာပြလို့ ရသွားပြီ။ ပြီးတော့ ချင့်အာကလည်း ဒီလူကို နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်ဘူးဆိုတော့ ကွာရှင်းတာက သဘာဝကျပါတယ်။”
“ကျုပ်လည်း ကွာရှင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
ကျီးချန်၏ သားခုနစ်ယောက်စလုံးက ကွာရှင်းရန် သဘောတူကြပြီး ယခုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ဆက်လက် ပူးပေါင်းထားပါက အန္တရာယ် အလွန် ကြီးမားလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြ၏။
အကြီးအကဲ ကျီးချန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောပေ။
သားအကြီးဆုံးက ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ... ကျုပ်တို့ သဘောထား ဖော်ပြလို့ ပြီးပါပြီ။”
အကြီးအကဲ ကျီးချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ငါ နားလည်ပြီ။ ငါ အခုပဲ ချင့်အာ သွားတွေ့လိုက်မယ်။”
ကျီးချင့်၏ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် သူမသည် ရွှေရောင်ကြိုးများဖြင့် နဂါးပုံ ဖော်ထားသော ခမ်းနားသည့် စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က သွယ်လျပြီး လှပနေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မိန့်ခွန်း ပြီးဆုံးပြီး မကြာမီမှာပင် နှင်းကြီးများ စတင် ကျဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့ပေမည့် အိမ်အတွင်းတွင်မူ နွေဦးပေါက်ကဲ့သို့ နွေးထွေးနေပြီး အပူချိန် နှစ်ဆယ်ကျော် အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။
ကျီးချင့်က ပြောလိုက်၏။ “အဘိုး... လက်ဖက်ရည် သောက်ပါ။”
ကျီးချန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မိသားစုရဲ့ သဘောထားကတော့ မနက်ဖြန် မင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ဖို့ပဲ။”
ကျီးချင့် တိတ်ဆိတ်နေ၏။
ကျီးချန်က ပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ သူ ဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက် စကားလေးပဲပြောပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိဘူး။ သူက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ သမက် ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူက အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နှစ်ဦးနဲ့ အထက်လွှတ်တော် အမတ်တွေ အားလုံးရှေ့မှာ အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီမယ့် အကြောင်း ပြောခဲ့တာက မလုပ်သင့်ဘူး။ အထက်လွှတ်တော်ရဲ့ သဘောထားကို ငါ အရမ်း နားလည်တယ်။ အများစုက တာ့ရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံနဲ့ စစ်မတိုက်ချင်ကြဘူး၊ အရှေ့ဘက်ကို မစစ်ချီချင်ကြဘူး။
ပိုပြီးတော့တောင် လက်ရှိ အာဏာ ဖွဲ့စည်းပုံကို မပြောင်းလဲချင်ကြဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လောင်းတွေကိုတောင် သတ်မှတ်ပြီးနေပြီ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးပြီး ဘုရင်ရာထူးကို လုယူမယ်လို့ ပြောနေတာက လူအများကြီးကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတယ်။”
ကျီးချန်က ဆက်ပြော၏။ “အဲဒါကြောင့် ငါတို့ မိသားစုက ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းထားမယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ရမယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း ကွာရှင်းချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မနက်ဖြန် သွားကွာရှင်းလိုက်တော့။ “
ကျီးချင့်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ရူပဗေဒ တိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ဒီနေ့ည သူ နိုင်သွားတာကို အသိအမှတ် မပြုသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။”
ကျီးချန်က ပြော၏။ “ဒါက မူလတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စလေ။ သူ့ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက အရမ်း ခမ်းနားပေမယ့် သူ့ရဲ့ လျှပ်စစ် ကိရိယာ ဆိုတာက မင်းရဲ့ လေသင်္ဘောကို အနိုင်ယူသွားတယ်လို့ ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင် မှာလဲ။ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ မင်းကို ထောက်ခံသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်း သူ့ကို နိုင်တယ် ဆိုတာက သဘာဝကျပါတယ်။”
ကျီးချင့်က မေးလိုက်သည်။ “အဘိုး... အဲဒီတုန်းက ကျီးယန်က အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီမယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ပြောခဲ့တာလဲ။ “
ကျီးချန်က ဖြေ၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အနာဂတ် သိုင်းပညာဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာမယ့်သူလေ။ မွေးရာပါ သိမ်းပိုက်လိုတဲ့ သဘောသဘာဝ ပါလာရမယ်။ မဆင်မခြင် ဖြစ်ရင် ဖြစ်ပါစေ၊ စစ်တိုက်ဖို့တော့ မကြောက်ရဘူး။ စာပေဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အသိဉာဏ်ကို တာဝန်ယူပြီး၊ သိုင်းပညာဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သွေးဆူမှုကို တာဝန်ယူရတယ်။ နှစ်ခုစလုံး မရှိလို့ မရဘူး။”
ကျီးချင့်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိပါပြီ အဘိုး...”
ကျီးချန်က ပြော၏။ “ပြီးတော့ မင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အမြဲတမ်း မနှစ်သက်ခဲ့ဘူးလေ။ ကွာရှင်းလိုက်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ရှင်းကျန့်က မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်နေတာ။ ဒီလူက အရည်အချင်းလည်း မသေးဘူး။ ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ထိုအချိန်မှာပဲ နာရီသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”
ဆယ့်နှစ်နာရီ ကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး နှစ်သစ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၏။
ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သခင်မလေး... ဗိုလ်ချုပ် ရှင်းကျန့်က သခင်မလေး အတွက် လက်ဆောင် တစ်ခု ပို့လာပါတယ်။”
သန်းခေါင်ယံ အချိန် ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် လက်ဆောင် ပို့လာခြင်းသည် တကယ်ကို စေတနာ ပါလှသည်။ ဤဗိုလ်ချုပ်လေး ရှင်းကျန့်သည်လည်း နိုင်ငံရေး အနံ့ခံကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယနေ့ လူသိရှင်ကြား အရှေ့ဘက်သို့ စစ်ချီမည့် မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားလိုက်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူ၏ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။
မနက်ဖြန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျီးချင့်တို့ ကွာရှင်းတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ ရှင်းကျန့်သည် ကျီးချင့်နှင့် လက်ထပ်ရန် အကောင်းဆုံး သူ ဖြစ်လာတော့မှာ ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ဤတစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျီးချင့်တို့ မည်သည့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးမှ မရှိခဲ့ကြပေ။
ကျီးချင့်က ပြောလိုက်သည်။ “ယူလာခဲ့။”
မကြာမီ ရှင်းကျန့်၏ လက်ဆောင်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ သဘာဝ ဥက္ကာခဲ တစ်လုံးဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် အလွန် ဆန်းကြယ်သော သတ္တုများ ပါဝင်ကာ ဤလောကတွင် မရှိသော အရာများနှင့် တူ၏။
ထို့အပြင် ဥက္ကာခဲ အတွင်းတွင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ကျောက်မျက်ရတနာများလည်း ပါဝင်နေသောကြောင့် ပို၍ ဆန်းကြယ်ပြီး လှပနေသည်။
ဤလက်ဆောင်သည် တကယ်ကို ကျီးချင့် အနှစ်သက်ဆုံး အရာဖြစ်ပြီး သူမ၏ သိပ္ပံပညာရှင် အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီလှ၏။
ကျီးချန်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ ကွာရှင်းပြီးနောက် အများဆုံး တစ်နှစ် အချိန်ယူပြီးမှ ရှင်းကျန့်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုပါ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။”
ကျီးချင့်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ သိပါတယ်။”
အကြီးအကဲ ကျီးချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့က မင်းကို အခန်းထဲမှာ စောင့်နေလောက်ပြီ။ သွားပြီး ရလဒ်ကို ပြောပြလိုက်ပါတော့။”
“ကောင်းပါပြီ။” ကျီးချင့်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွား၏။
မိန့်ခွန်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူနှင့် ကျီးချင့်တို့၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး ဤကုတင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်စက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်နေသည်။
သူ ပြောစရာ ရှိတာတွေ အားလုံး ပြောပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ဆက်တွဲကို ကျီးချင့်ထံ လွှဲအပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ရလဒ် ထွက်လာပါစေ သူ လက်ခံရန် အသင့်ရှိ၏။
အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ကျီးချင့် ဝင်ရောက်လာလေရာ အခန်းအတွင်း ချက်ချင်းပဲ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ပေအနည်းငယ် အကွာတွင် ကျီးချင့် ရပ်တန့်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွယ်လျပြီး လှပကာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။
ဤအမျိုးသမီးသည် ပန်းချီကားကဲ့သို့ လှပပြီး ကြည့်လေ ပိုလှလေ ဖြစ်နေကာ တကယ့် ထိပ်တန်း သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။
ကျီးချင့်က ပြောလိုက်၏။ “အောင်မြင်မှုကို ကြေညာပြီးနောက် ဘာလို့ အဲဒီ မိန့်ခွန်း၊ အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီမယ့် မိန့်ခွန်းကို ပြောခဲ့တာလဲ။ ရှင် ဒီမိန့်ခွန်းကို ပြောလိုက်တာက ရှင့်ကိုယ်ရှင် အပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ပို့လိုက်တာပဲ ဆိုတာ သိလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုကိုလည်း အပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ပို့လိုက်တာပဲ။ ပြန်လည် ပြင်ဆင်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ဘူး။
ရှင်က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ အမှားမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သင့်တယ်။ လူတွေကို အတင်းအကျပ် သဘောထား ဖော်ပြခိုင်းတာက လူတွေကို နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိအောင် လုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး အပြတ်သားဆုံးနဲ့ အအေးစက်ဆုံး တုံ့ပြန်မှုတွေကို ရလာတတ်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကျုပ်က ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ အမှားမျိုးကို ဘယ်လို လုပ်မိမှာလဲ။ လူတွေကို အတင်းအကျပ် သဘောထား ဖော်ပြခိုင်းတာက အမိုက်မဲဆုံး လုပ်ရပ်ပဲ။”
ကျီးချင့်က မေးလိုက်၏။ “စကားမလွှဲနဲ့။ ပြောစမ်းပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျီးချင့်... အရင်က မင်းအပေါ် ငါ့မှာ အထင်လွဲမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ မင်းက မာနကြီးတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲတယ်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ စကားကြမ်းတယ်၊ ဟန်ရေးပြချင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အခုလည်း မင်းက မာနကြီးတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲတယ်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ စကားကြမ်းတယ်၊ ဟန်ရေးပြချင်တယ်လို့ ငါ ဆက်ပြီး ထင်နေတုန်းပဲ။”
ကျီးချင့်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပိုမို အေးစက်သွားပြီး အကြည့်များတွင် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်လာ၏။
‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် စကားပြောတတ်ရဲ့လား။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းဆီမှာ တခြားလူတွေ မရှိတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေ ရှိတယ်။ မင်းက ထိပ်တန်း သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒါကြောင့် အရင်က ငါပြောခဲ့တဲ့ အပြစ်အနာအဆာတွေ အားလုံးက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ငါ အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီမယ့် မိန့်ခွန်းကို ပြောခဲ့တာက အင်ပါယာက လူတိုင်းကို တကယ် စည်းရုံးချင်လို့ပါ။ သေချာပေါက် မင်းကို ပိုပြီး စည်းရုံးချင်လို့ပါ။”
ကျီးချင့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို လမ်းဆုံးရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်ပြီလေ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြသည်။ “ကျီးချင့်... မင်းက တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး၊ အတော်ဆုံး လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ ဘာလို့ အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီသင့်တယ် ဆိုတာကို ငါ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာနဲ့ ရိုးသားစွာ ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ အကယ်၍ ငါက မင်းကိုတောင် မစည်းရုံးနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီအင်ပါယာမှာ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ စည်းရုံးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အကယ်၍ ငါက မင်းကိုတောင် မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘူးဆိုရင် တခြားလူတွေကိုလည်း ငါ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ကျီးချင့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အထင်မကြီးပါနဲ့။ ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာလဲ။ ရှင့်မှာ ကျွန်မကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ကျီးချင့်က ပြောသည်။ “ကျွန်မနဲ့ ရှင့်ကို ကွာရှင်းခိုင်းပြီး ရှင်နဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ဖို့ မိသားစုက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်နဲ့ ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းထားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ မိသားစုက အရှေ့ဘက်ကို စစ်ချီတာကို ထောက်ခံတယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ငါ သိပါပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ငါ သွားပြီး မင်းနဲ့ ကွာရှင်းပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့မှာ အလုပ် လုပ်တဲ့သူ ရှိပါ့မလား။”
ကျီးချင့်က ပြောသည်။ “စိတ်ချပါ။ မြို့တော် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ် လုပ်တဲ့သူ ရှိပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သဘောတူလိုက်၏။ “ရပါတယ်။ ဒါဆို မိုးလင်းတာနဲ့ ငါတို့ သွားကွာရှင်းကြတာပေါ့။”
…………….