အခန်း ၃၃၁

Chapter 331

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာတဲ့အခါ ကျိုးထျန်းရဲ့ မျက်နှာက ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသည်။

‘ဒီအဘိုးကြီးက မာတုန်းလိုင်ဆီကနေ ငါ့နောက်ခံအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ကြားသိထားလို့ပဲ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေတာ ဖြစ်ရမယ်’

‘အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့က အဘိုးကြီးက ခုန်းဖန် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ အဆက်အသွယ်တွေ သုံးခဲ့သေးတယ်ဆိုပဲ၊ အခုတော့ သူ့သဘောထားက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အခြေအနေတွေ အားလုံး ပြီးငြိမ်းသွားပြီမို့ ဆက်ပြီး ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် လုပ်မနေတော့တာ နေမှာပါ’

လျိုမုယန် အချိန်မရွေး ခွင့်တိုင်လို့ရကြောင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သူ အကြံပြုခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းမှာ သူမအနေနဲ့ ဟောစ်ပြိုင်ပွဲ အစီအစဉ် ရိုက်ကူးမှုမှာ ပါဝင်ဖို့အတွက် မြို့တော်ကို သွားရောက်ရတော့မှာ ဖြစ်လို့ပင် ဖြစ်သည်

အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရိုက်ကူးဖို့အတွက် အချိန်အတော်များများ လိုအပ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် လျိုမုယန် အဆင့်ဆင့် အောင်မြင်သွားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိနေသောကြောင့် ဤပရောဂျက်အတွက် အချိန် ပိုမိုပေးရလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းက ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ခဏခဏ လာရောက် စကားများတာမျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သူမအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကနေ ပြန်လာပြီးနောက် တရုတ်ဘာသာစကားနှင့် စာပေအထူးပြု အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချိုက်ကျန်းသုန် ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီကောင်က ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှာ သူ့ကို ဖြဲစပ်စပ် မျက်နှာပေးနဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများသမဂ္ဂရဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် သူ ပြန်လည် ခန့်အပ်ခံရတဲ့ အကြောင်းကို ထိုကောင် သေချာပေါက် သိရှိထားပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ချိုက်ကျန်းသုန် အလွန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ရသည်။

ကျိုးထျန်း ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံထားရစဉ်အတွင်း သူသည် ကျိုးထျန်းအတွက် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် အစွမ်းကုန် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပေးခဲ့တာကြောင့် အခု ကျိုးထျန်း ရာထူးပြန်ရလာချိန်မှာ သူ့ကို အခက်အခဲ ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။

"ကဲပါ... အဲဒီလောက် အရွယ်အစားကြီးနဲ့ မင်း ဘယ်မှာ သွားပုန်းလို့ ရမှာလဲ"

ကျိုးထျန်း မတတ်သာဟန် အပြုံးဖြင့် အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ရာ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ရာထူး ပြန်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီး... ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှာ မင်း ရှိနေမှပဲ ပြန်ပြီး အားကိုးအားထားပြုစရာ ဖြစ်လာတော့တယ်"

"ငါ့ကို မြှောက်မနေနဲ့တော့၊ လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ"

ဒီကောင် တစ်ခုခု လိုချင်နေမှန်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူ သိနိုင်သည်။

"ဟဲဟဲ... ဥက္ကဋ္ဌကြီး... ငါ... ငါ... ဟဲဟဲ..." ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန် ပြုနေသည်

"ပြောစရာရှိတာ မြန်မြန်ပြော၊ မဟုတ်ရင် ငါ စာသင်ခန်းထဲ သွားတော့မယ်"

"ပြောမယ်... ပြောမယ်... ငါ နောက်နှစ်ဆို ကျောင်းပြီးတော့မှာမို့၊ ငါ့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ အတန်းဖော် တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ချင်လို့ပါ၊ အဆင်ပြေနိုင်မလား"

"ဒါက နင့်ဘာသာနင် ဆုံးဖြတ်လို့ရတာပဲ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဒုဥက္ကဋ္ဌအနေနဲ့ မင်းရဲ့ လက်မှတ် လိုအပ်လို့ပါ"

"အော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလို ဖြဲစပ်စပ် မျက်နှာပေး ဖြစ်နေတာကိုး၊ နင့်နေရာမှာ အစားဝင်မယ့်လူက မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်လား"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရပ်ရှည်ကောင်က အူတူအတတဖြင့်သာ ရယ်မောနေတော့သည်။

"ကဲပါ... ငါကတော့ လက်လွှတ်စပယ် ဘော့စ်ပဲ လုပ်တော့မယ်၊ အားလုံးကို မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့၊ ငါ့လက်မှတ် လိုတဲ့အရာမှန်သမျှ ယူလာခဲ့လိုက်၊ မှတ်ထားပါ... ငါ မရှိတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းက ဘော့စ်ပဲ... သဘောပေါက်လား"

"သဘောပေါက်ပါပြီ"

အလေးပြုဟန်ဖြင့် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အရူးလုပ်မနေနဲ့တော့"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

‘ဒီကောင်ကတော့... အသေးအမွှားလေးတွေနဲ့တင် ကျေနပ်နေတတ်တဲ့လူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကကော မဟုတ်လို့လဲ’

သူနှင့် ဟန်တုန် တို့ ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်က ပြဿနာ ရှာခဲ့ကြဖူးပေမဲ့ ကျိုးထျန်းအနေနဲ့ လုံးဝ စိတ်ထဲ မထားခဲ့ချေ။

လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲတွင် ကိစ္စအမြောက်အမြားမှာ မိမိကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြရာ ၎င်းမှာ သူ့အပြစ် မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကူအညီ လိုအပ်လာတဲ့အခါ မိမိရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရုံသာ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ယခုအခါတွင် ကျောင်းဝန်းအတွင်း ကျောင်းသားတစ်ဦး ရရှိနိုင်မည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ခွင့်နှင့် အခွင့်ထူးမှန်သမျှကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျောင်းသားဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် သဘောထားကြီးကြီးဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခွင့် မပေးနိုင်ရပါမည်နည်း။

ကျောင်းဆိုသည်မှာ သူ၏ ဘဝအတွက် ဖြည့်စွက်ချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

စာသင်ချိန်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင် အချိန်အများစုကို ပျင်းရိပျင်းရဲဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး၊ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ရုံမျှသာ ဆိုပါက ခက်ခဲသောအရာ မဟုတ်သဖြင့် စာအုပ်များကို အဘယ်ကြောင့် အပင်ပန်းခံ ဖတ်ရှုနေတော့ပါမည်နည်း။

မုယန်အား ပေါင်ကောတွင် Spa သွားရန် ပြောခဲ့မိသောကြောင့် အချိန်ရလျှင် အတူတူ သွားနိုင်ရန် ချက်ချင်းဆိုသလို ချက်ချင်း ကျောက်ရှင်း ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုမိန်းမက နေ့ချင်းပင် ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိပ်တန်း မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း အားလပ်နေပုံရသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ယခုအခါတွင် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို တွေ့မြင်နိုင်ရန်အတွက် အလုပ်အမြောက်အမြားကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ရှန်ဟိုင်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် အကြောင်းပြချက်များကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သံသယဝင်မိလာခဲ့သည်။

မုယန်အနေဖြင့် ဟောစ်ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန် ပိုမိုလိုအပ်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

မုယန်မှ ဘင်ကျန်းဟွာထင် သို့ ပြန်ကာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး၊ သူကတော့ ကျောက်ရှင်းကို သွားရောက်ကြိုဆိုရန် လေဆိပ်သို့ ကားဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ဘင်ကျန်းဟွာထင်မှ လေဆိပ်သို့ သွားရမည့် ခရီးစဉ်မှာ တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကားထိုင်ခုံရှိ မာဆတ်စနစ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ မှေးနေလိုက်တော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် လေဆိပ်အဝေးပြေးလမ်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် လေဆိပ်ယာဉ်ကြောအတွက် သီးသန့် ဖောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းဘေးဝဲယာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မော်တော်ကားလမ်း ၁၀ လမ်းအထိ ရှိသော အလွန် ကျယ်ပြောလှသည့် လမ်းမကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ညနေ ၅ နာရီကျော်ပြီ ဖြစ်ရာ ညနေခင်း ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု အချိန် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံက တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးစ ပြုလာခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာလျှင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ယာဉ်ကြောများ စတင် ပိတ်ဆို့လာနိုင်သည်။

အနက်ရောင် ဖန်တွမ် တစ်စီးသည် အနက်ရောင် ဗော်လ်ဗို SUV နှစ်စီးကြားတွင် ညှပ်လျက် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။

အလွန် ကောင်းမွန်လှသော အသံလုံစနစ်နှင့်အတူ ကားစပီကာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စိတ်အေးချမ်းဖွယ် သီချင်းသံတို့ကြောင့် အပန်းပြေနေသည့် ကျိုးထျန်းမှာ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ညကို ၄ နာရီ သို့မဟုတ် ၂ နာရီသာ အိပ်စက်ရသည်ဟု ကြွားဝါတတ်ကြသည့် ထို ဘော့စ်ကြီးတွေကို အထင်မကြီးသင့်ပေ။

ထိုလူများသည် ညဘက်တွင် အိပ်စက်ချိန် နည်းပါးသော်လည်း အခွင့်အရေး ရတိုင်းတွင် တစ်ရေးတစ်မော မှေးစက်တတ်ကြသည်။

စုစုပေါင်း အိပ်စက်ချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပါက သာမန် အလုပ်သမားတစ်ယောက်ထက် များစွာ ပိုမိုများပြားနေလိမ့်မည်

အိပ်ရေးပျက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် မအိပ်ဘဲ နေခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုလူများက မိမိကိုယ်ကို ပုံဖော်ထားကြသည့် ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ရာ၊ မည်သူမဆို ၎င်းကို ယုံကြည်ပါက အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သာမန်လူသားတစ်ဦးသည် တစ်နေ့လျှင် ခြောက်နာရီအောက် လျှော့၍ သုံးရက်ဆက်တိုက် အိပ်စက်ပါက အားအင်ကုန်ခမ်းခြင်းနှင့် အာရုံစူးစိုက်ရန် ခက်ခဲခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့တွင် အိပ်ချိန်တို မျိုးဗီဇ ရှိမနေပါက ဟော်မုန်းစနစ်နှင့် ဟော်မုန်း မျှခြေကိုပါ ပျက်ပြားစေနိုင်သည်။

ကျိုးထျန်းကတော့ မိမိကိုယ်ကို ဖွံ့ဖြိုးဆဲအဆင့်ဟုသာ သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် မိမိအိပ်ချင်သည့် အချိန်တိုင်း အိပ်စက်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အင်အားလည်း ရှိပေသည်။

သူ မှေးခနဲ ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေသံကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘော့စ်... ဘော့စ်..."

"ဟင်..."

သူ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ကားအလယ်ကွန်ဆိုးပေါ်ရှိ သောက်ရေသန့်ဗူးကို ဖွင့်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူ အနည်းငယ် နိုးကြားလာလျက် မေးလိုက်မိသည်။

"ဘော့စ်... ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာပါ"

ဒရိုင်ဘာရဲ့ စကားအတိုင်း သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံရဲ့ အနောက်ဘက် ဖြစ်သော ဘော့စ်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်ပြတင်းပေါက်က သူနဲ့ အတော်လေး ဝေးကွာသော်လည်း မိမိတို့ ကားအုပ်စုနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲမောင်းနှင်နေသည့် ငွေရောင် လန်းခရူဆာ အချို့ကိုမူ သူ မြင်တွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်

ဖန်တွမ်နှင့် ဘေးချင်းယှဉ် မောင်းနှင်နေသည့် ကား၏ ညာဘက်နောက်ပြတင်းပေါက် တံခါးမှန်မှာ ပွင့်နေခဲ့ပြီး၊ နောက်ထိုင်ခုံရှိ လူတစ်ယောက်က အပြင်သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းလျက် တစ်စုံတစ်ရာကို သေချာပေါက် လှမ်းပြောနေခဲ့သည်။

"ဘော့စ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လက်ရှိမှာ တရုတ်ပြည် ဖြစ်နေသောကြောင့် သက်တော်စောင့်များအနေဖြင့် ကျိုးထျန်းရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာလျက် ဇွတ်တရွတ် ပြုမူခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ ဟေးလုံကျန်း မှာ ဖြစ်ပါက ၎င်းတို့နှင့် ကားချင်း ယှဉ်မောင်းရဲသည့် မည်သူ့ကိုမဆို ယခုအချိန်တွင် သေနတ်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး... အရှိန်လျှော့လိုက်၊ ပြတင်းပေါက်ကို ချပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

တစ်နာရီလျှင် ၈၀ ကီလိုမီတာခန့် ရှိနေသည့် ကားအရှိန်ကို သက်တော်စောင့်များက စကားပြောစက်ဖြင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ပြီးနောက်၊ အနိမ့်ဆုံး အရှိန်ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သော ၅၀ ကီလိုမီတာခန့်သို့ လျှော့ချလိုက်ကြပြီး အခြားယာဉ်များကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် အစွန်ဆုံး ညာဘက်လမ်းကြောသို့ ပြောင်းလဲမောင်းနှင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သက်တော်စောင့်များမှာမူ လုံးဝ ပေါ့ဆခြင်း မရှိဘဲ၊ အချိန်မရွေး အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး ထွက်ခွာနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

အရှိန်လျော့သွားသည်နှင့်အမျှ လေတိုးသံက သိသိသာသာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်မှန် ချလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် လေယူလေသိမ်း ပြင်းထန်လှသော မန်ဒရင် စကားသံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဟေး... ကားပါကင်ကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါဦး"

"အရူး... မင်းကို ရပ်ဖို့ ပြောနေတယ်လေ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ သေကုန်ကြလိမ့်မယ်"

ဂျပန်လေယူလေသိမ်း ဖြစ်နေသည့် တရုတ်စကား အပေါက်အလမ်းမတည့်မှုကို ကြားလိုက်ရရုံမျှဖြင့် ဤလူက မည်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။

စကူရိုင်း မိသားစုကလွဲလို့ အခြား မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့အနေနဲ့ သူ့အကြောင်းကို မသိသင့်ချေ။

သူသည် အစကတည်းက အဆုံးအထိ ဘလက်ပြည်နယ် ထဲတွင် ဘယ်တုန်းကမှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်မပြခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။