အခန်း ၃၃၂

Chapter 332

ဂျပန်လေသံဝဲဝဲဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော တရုတ်စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးထျန်းသည် မိမိအနေဖြင့် စကူရိုင်းမိသားစုနှင့် တိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်မှာ စကူရိုင်းမိသားစုသည် သူ့ကို မသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ သူ့ထံသို့လည်း လုံးဝ ချဉ်းကပ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"မြန်မြန်မောင်း၊ မျက်ချေဖြတ်လိုက်တော့"

ကျိုးထျန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကားမှန်တံခါးများ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီးနောက် ဆူညံလှသော ဂျပန်ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများသည်လည်း နားထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန်တွမ် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ငြင်းပယ်ရန်မလိုပေ။

ကားကိုယ်ထည် အလွန်အမင်း လေးလံသော်လည်း ၆.၇၅ လီတာ ဆလင်ဒါတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးပါ အင်ဂျင်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ချေ။

SUV ကားနှစ်စီးက ရှေ့နှင့်နောက်မှ ကာကွယ်ပေးထားပြီး ၎င်းတို့ဘော့စ်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူထားကြသည်။

"အရူး၊ သူတို့ကို တားလိုက်စမ်း"

"သခင်လေး... ဒါက တရုတ်နိုင်ငံထဲမှာဆိုတော့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်"

စကူရိုင်းတကဲဟီတို၏ ကားဒရိုင်ဘာက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောရှာသည်။

သူ့သခင်လေးမှာ ရှန်ဟိုင်းကို မိမိအိမ်ကဲ့သို့ သဘောထားနေပုံရသည်။

"တောက်... ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်စမ်း၊ မလုပ်ရင် ဂျပန်ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းလက်ချောင်းတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်မယ်"

ဒရိုင်ဘာဖြစ်သူမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုသခင်လေးမှာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို တကယ်လုပ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော လက်ချောင်းများအတွက် သူ နာခံရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

အပြစ်ရှိသမျှကို သခင်ကြီးကသာ အမြဲတမ်း လိုက်လံဖြေရှင်းပေးနေကျဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်တော့ချေ။

လန်ခရူဇာ သုံးစီးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်တင်ကာ ကျိုးထျန်း၏ ယာဉ်တန်းကို ပြိုင်မောင်းလာကြသည်။

အဆင့်မြင့် လန်ခရူဇာများ၏ အလုံးစုံ တင်သွင်းထားသော V8 အင်ဂျင်များသည် ဗော်လ်ဗို ၏ ဆလင်ဒါလေးလုံးပါ တာဘိုအင်ဂျင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ရာတွင် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက် ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၅၀ ကျော်လွန်သွားသည့်အခါ လန်ခရူဇာများ၏ စွမ်းဆောင်ရည် သာလွန်မှုမှာ သိသာစွာ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ဤဂျပန်လူမျိုးမှာ ဤမျှအထိ ရဲတင်းရူးသွပ်ကာ ပြည်တွင်းလမ်းမများပေါ်၌ သူ့ကို ကြားဖြတ်ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

‘ဒါဆိုရင် အဲဒီကောင်က စကူရိုင်းမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသား စကူရိုင်းတကဲဟီတို ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒီလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ သူဌေးသား အချောင်သမားကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ လုပ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး’

လန်ခရူဇာတစ်စီးက သူ့ရှေ့ဆောင်ကား၏ ရှေ့မှ ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်မောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အသက်အန္တရာယ်ပြုလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားသကဲ့သို့ သူ့သက်တော်စောင့်များမှာလည်း အညံ့စားများ မဟုတ်ကြချေ။

သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်က သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ဤကဲ့သို့ မြန်နှုန်းမြင့် မောင်းနှင် နှင်တံပေးနေချိန်တွင် သေးငယ်သော မတော်တဆမှုတစ်ခုကပင် ဖန်တွမ်ကားပေါ်၌ ထိုင်နေသည့်တိုင် သူ့ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်တွင် ဇိမ်ခံကားများမှာ သံချပ်ကာယာဉ်များ မဟုတ်ကြရာ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ခံနိုင်ရည်မှာ ၎င်းတို့၏ အဓိကရောင်းကုန် မဟုတ်ချေ။

"အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့လိုက်၊ မင်းတို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီး သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘော့စ်"

အမိန့်ရရှိသော သက်တော်စောင့်သည် ကားထိုင်ခုံအောက်တွင် အသင့်ဆောင်ထားသည့် ခေါက်၍ရသော စစ်တပ်သုံး ဂေါ်ပြားတိုကို ထုတ်ယူကာ ဂျိုင်းကြားတွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မာတုန်းလိုင်၏ နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ရှန်ဟိုင်းတွင် မည်သည့်အရာပဲဖြစ်ပျက်ပါစေ မာတုန်းလိုင်နှင့် အမြဲတမ်း ပတ်သက်နေတတ်သည်။

အခြေအနေကို မာတုန်းလိုင်ထံ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပြီးနောက် ကားမှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ကျသွားခဲ့သည်။

ကားအချို့သည် လမ်းဘေးရှိ ယာယီကားရပ်နားရာနေရာတွင် အတူတူ ဆိုက်ရပ်လိုက်ကြသည်။

သက်တော်စောင့်များသည် ပြင်ပမှ လုံးဝ ဖွင့်လှစ်၍မရနိုင်စေရန် ကားတံခါးများကို ချက်ချင်း အလိုအလျောက် သော့ခတ်လိုက်ကြသည်။

"ဘော့စ်... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"စောင့်ရုံပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

မိနစ် ၂၀ ထက်မပိုသော အချိန်အတွင်း၌ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြား ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် တစ်ဖက်ကားကို ကြားဖြတ်ပိတ်ဆို့သည့် ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော မောင်းနှင်မှုမြောက်ရာ ထိန်းသိမ်းရုံမျှဖြင့် လုံလောက်သော ပြစ်မှုပင်။

စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် ခါးတွင် အိုနီကီကူမာရူ ဟုခေါ်သော ဆာမူရိုင်းဓားကို ချိတ်ဆွဲလျက် ကားပေါ်မှ မထေမဲ့မြင် အမူအရာဖြင့် ဆင်းလာခဲ့သည်။

တောက် တောက်

သူက ဝင့်ဝါသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ ကားမှန်ကို လာရောက် ခေါက်လေသည်။

အချိန်ဆွဲရန်နှင့် သူ့ကို တည်ငြိမ်နေစေရန်အတွက် ကျိုးထျန်းသည် ဒရိုင်ဘာအား သူ့ဘက်နှင့် အဝေးဆုံးရှိ ကားမှန်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒါ သခင်လေး စကူရိုင်း ထင်တယ်"

သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူသည် ပြင်သစ်ခရီးစဉ်အတွင်း စနစ်ထံမှ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းတွင် ဂျပန်ဘာသာစကားလည်း ပါဝင်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် ပြဿနာမရှိပေ။

"ကျိုးဆန်... ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မင်းက သိပ်ပြီး ရိုင်းတာပဲ"

"ငါတို့ ဂျပန်လူမျိုးတွေကတော့ တခြားလူကို နှုတ်ဆက်ရင် အမြဲတမ်း ကားပေါ်က ဆင်းကြတယ်"

ကျိုးထျန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီနေရာက တရုတ်နိုင်ငံလေ၊ ငါတို့က တရုတ်ဓလေ့ထုံးစံကိုပဲ ကြားဖူးသလို တရုတ်ဓလေ့ထုံးစံကိုပဲ နားလည်တယ်"

"မင်းက လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တာ၊ ဒါက ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာပဲ၊ မင်းက အရင်ဆုံး တောင်းပန်သင့်တယ်"

"ဗာက (အရူး)"

"စကူရိုင်းမိသားစုက ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်စရာ မလိုဘူး၊ အခုချက်ချင်း ကားပေါ်က ဆင်းခဲ့၊ မဆင်းရင် ငါ ဒီကားကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ်"

စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် ဒွန်ကီဟိုတေးကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ကားကို ခုတ်ပိုင်းတော့မည့်အလား ၎င်း၏ ကာတာနာဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဤကား၏ ဆေးသုတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ထည် ပြုပြင်ခမှာ ငွေကြေး သိန်းဂဏန်းခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ထိုပြုပြင်စရိတ်အချို့အတွက် ဤအရူးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ ပြုမူလေလေ သူ ကားပေါ်မှ ပို၍ ဆင်းမပြနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

"စကူရိုင်းတကဲဟီတို... ငါ မင်းကို အကြံတစ်ခုပေးမယ်၊ မင်း ငါ့ကားဆေးကို ခြစ်မိရင် မင်းမျက်နှာကိုလည်း ငါ အဲဒီအတိုင်း ပြန်လုပ်မှာ၊ စမ်းကြည့်လို့ရတယ်၊ ငါ ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေတယ်"

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ကို မကြောက်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဤနေရာမှာ သူ့နယ်မြေဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူကမူ ပါမွှားသာသာ ဖြစ်သည်။

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ပြောင်းသွားခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ တန်ဖိုးထားရသော လက်နက်ကို အထိအခိုက် မခံနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက လှည့်ထွက်လာပြီး သူ့နောက်မှ သက်တော်စောင့်ကို အားပြင်းစွာ တွန်းဖယ်ကာ ထိုလူ၏ ခါးမှ အနက်ရောင် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

‘သွားပြီ’

ကျိုးထျန်းလည်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ဤကောင်သည် တရုတ်နိုင်ငံ လမ်းမထက်တွင် သေနတ်ထုတ်ရဲသည့်အထိ တကယ့် အရူးပင်။

သူ့ဖန်တွမ်ကားမှာ ကျည်ကာမဟုတ်ရာ ပစ္စတိုသေနတ်ဖြင့် အနီးကပ် ပစ်ခတ်ခြင်း ခံရပါက သူ အသက်ပျောက်သွားရန် သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

‘နေဦး... မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ့မှာ သံပရာအာရုံခံနိုင်စွမ်း စွမ်းရည်ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ အန္တရာယ်ရှိရင် စွမ်းရည်က ငါ့ကို သတိပေးရမှာ’

‘စွမ်းရည်က အခုထိ အလုပ်မလုပ်သေးဘူးဆိုတော့ ဒီကောင်က တကယ်ပစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်’

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။

ကားထဲရှိ ကျိုးထျန်းက မိမိ၏ ပစ္စတိုကို မှုမထားသည်ကို မြင်သောအခါ စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သေနတ်မောင်းတံကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲတင်ကာ ကျည်သွင်းလိုက်တော့သည်။

"တောက်... ဒီကောင်က တကယ့် ခွေးရူးပဲ"

ကျိုးထျန်း ဆဲရေးလိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော အချဉ်နံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းနှင့် ခေါင်းထိပ်အထိ ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သေလုမြောပါး ဖြစ်စေနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဘေးအန္တရာယ်၏ သတိပေးချက်ပင်။

ယခင် သတိပေးချက်များမှ အချဉ်နံ့မှာ ယခုအနံ့၏ သုံးပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိခဲ့ချေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုအနံ့က ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ၅ စက္ကန့်ထက်မနည်း ကြာမြင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကားမှန်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် တွန့်ရှုံ့နေလျက် ကားထဲရှိ ကျိုးထျန်းထံသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ၎င်း၏ လက်ညှိုးမှာလည်း မောင်းတံပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်မျှ ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၆၀၀ ကျော် နှုန်းဖြင့် ပြေးထွက်လာမည့် ကျည်ဆန်သည် ကျိုးထျန်းထံသို့ ပျံသန်းလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို သိရှိသွားသော သက်တော်စောင့်သည် စကားပြောစက်ထဲသို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဖန်တွမ်ကား၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဗော်လ်ဗိုကားသည် လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းချလိုက်ပြီး လမ်းပိတ်ထားသော လန်ခရူဇာကို တိုက်ခွဲကာ ကျိုးထျန်း၏ကားအတွက် လမ်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သူ့ဒရိုင်ဘာသည်လည်း အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ကားနောက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လိုက်မောင်းလေသည်။

ကျိုးထျန်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ စကူရိုင်းတကဲဟီတိုသည် လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒေါသအဟုန်ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲ၌ ရက်စက်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူ ဂျပန်မှာ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပစ်ရတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။

ထွက်ခွာသွားသော ဖန်တွမ်ကားကို ချိန်ရွယ်လျက်၊ နောက်မှန်တံခါးမှ မြင်နေရသည့် ကျိုးထျန်း၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို အာရုံစိုက်ကာ သခင်လေးစကူရိုင်းသည် စိတ်ကို တင်းပစ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် သွားကြိတ်ထားပြီးဖြစ်သော ကျိုးထျန်းသည် ဗီဇအရပင် ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်မိသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ မတွေ့ရချေ။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဒရိုင်ဘာက ဘရိတ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ နင်းလိုက်သဖြင့် သူ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဒိုင်း

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကား၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံနှင့် ခေါင်းမှီကြားရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကားရှေ့မျက်နှာစာရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် လမ်းရှင်းပေးခဲ့သော SUV ကားမှာမူ တစ်စစီ လိမ်ကောက် ပျက်စီးသွားသည်။

‌