အခန်း ၃၁၁

အခန်း (၃၁၁) လူသားကြောင်ဆေးပင်

"ရှောင်ဖုန်း... အိမ်ရောက်ပြီ... ဆင်းခဲ့တော့..."

စန်းဟော့ရွာအဝင်သို့ ရောက်သောအခါ လီလန်သည် သူ၏ ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေတံရှည်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ကာ စက်ဘီးကို အနည်းငယ် စောင်းပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းရှောင်ဖုန်း စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းရလွယ်ကူစေရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး အလွန်လူကြီးလူကောင်းဆန်သော အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီထားရင်း စက်ဘီးနောက်ခုံမှ သတိထားကာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် အရပ်မရှည်လှဘဲ စင်တီမီတာ တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ခန့်သာရှိသဖြင့် လီလန်၏ ယခင်ဘဝကဆိုလျှင် ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော ကောင်မလေးများမှာ ခြေတံတိုတတ်ကြသည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးကို အဘယ်ကြောင့် အနည်းငယ် စောင်းပေးထားသနည်းဟု ကျန်းရှောင်ဖုန်း တွေးတောနေခဲ့ရာ နောက်ခုံမှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကာ...

*လီလန်က ငါ့ခြေထောက် မြေကြီးနဲ့ မထိမှာ စိုးရိမ်နေတာပဲ…*

*ဪ လီလန်က ငါ့ခြေတံတွေ တိုတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်*

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီထားရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ဘယ်ညာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ ခြေတံများမှာ အနည်းငယ် တိုနေသော်လည်း သူမ၏ ခြေတံများမှာ ဖြောင့်တန်းနေသည်။ ဖြောင့်တန်းရှည်လျားပြီး အသားများ လုံးဝမလျော့ရဲပေ။

သူမ၏ ခြေတံပုံစံမှာ လှပသည်။

လီလန်က သူမ၏ ခြေတံများ အနည်းငယ် တိုနေသည်ကို အဘယ်ကြောင့် မနှစ်သက်ရသနည်းဟု သူမ တွေးမိသည်။

ခြေတံရှည်တော့ကော ဘာကောင်းတာရှိလို့လဲဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

စားလို့ရတာလည်း မဟုတ်ဘဲနှင့်။

မိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားတော့သည်။

"ရှောင်ဖုန်း..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောနေသည်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေး... ရှောင်ဖုန်း..."

လီလန်က ထပ်မံ၍ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

"လီလန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက လန့်ဖျပ်သွားပြီး လီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

သူမနှင့် လီလန်တို့မှာ အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လီလန်၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော မေးရိုးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခန့်ညားသော မေးရိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ချွေးနံ့နှင့်အတူ ပြင်းထန်ပြီး ပြည့်ဝသော ဟော်မုန်းရနံ့ကိုလည်း သူမ ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။

ဟော်မုန်းဆိုသည်မှာ အမျိုးသားများတွင်သာရှိသော ရနံ့ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများအတွက်မူ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးက မော့ကြည့်နေပြီး တစ်ဦးက ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

လေထုမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရိုမန်းတစ်ဆန်သွားတော့သည်။

"ဪ... ဒီကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်ခုံးတွေက တော်တော်လှတာပဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

စံပြဘဲဥပုံ မျက်နှာပေါက်၊ မျက်လုံးပြူးပြူးကြီးများ၊ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ၊ သေးငယ်ပြီး သိမ်မွေ့သော နှာတံလေးနှင့် တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေမည့် နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်လေးများပင် ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤကလေးသတို့သမီးလေးမှာ တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင်မူ သူမသည် အနည်းဆုံး ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်စာရင်းဝင်နိုင်သည်။

သူမနှင့် ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု၊ ကိုယ်ပိုင်အလှတရား အသီးသီး ရှိကြသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း…

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားပြီး ကောင်မလေး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွတ်ကျွတ်... တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်း ဆင်းသက်နိုင်လောက်အောင် ပြားချပ်နေသည်ပင်။

သို့သော်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။ ဖူးပွင့်စ ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ပမာ သေးငယ်ပြီး သိမ်မွေ့လှပနေခြင်းကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်... ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ..."

သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိသည့် မိန်းကလေးသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... ငါ ကျားသစ်ပေါက်စကို ကြည့်နေတာပါ... ကြည့်လေ... ကျားသစ်ပေါက်စက ပါးစပ်ဟနေတယ်... သူ ထပ်အန်တော့မလို့လား..."

လီလန်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"လူဆိုးကြီး..."

"နင့်စကားတွေကို ငါ မယုံဘူး..."

"ဟွန့်..."

ကောင်မလေးက လီလန်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထူးထူးခြားခြား မရှိလှသော သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အာ…”

လီလန်ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိပုံပေါ်သည်။ တကယ်လည်း ကြည့်စရာ သိပ်မရှိပါဘဲလျက် ငါက ဘာလို့ ဖုံးကွယ်နေရတာလဲဟု သူမက တွေးမိလိုက်သည်။

တိုက်လေယာဉ် ဆင်းသက်နိုင်လောက်အောင် ပြားချပ်နေပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိလှသော ရင်ဘတ်ပိုင်ရှင် ကောင်မလေးမှာ ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ထပ်မံ၍ ဝမ်းနည်းသွားပြန်သည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်... ကျားသစ်ပေါက်စကို ငါ သိမ်းထားမယ်... မနက်ဖြန်မနက်ကျမှ နင့်ဆီ ပြန်ပေးတော့မယ်..."

မိန်းကလေးသည် ခေါင်းမော့ကာ ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်းက သူ့ကို တစ်ညလုံး ခေါ်ထားချင်လို့လား..."

လီလန်မှာ သူမ၏ စကားကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျားသစ်ပေါက်စလေးက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်... သူက နေမကောင်းဘူး... သူ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ ငါ ပြုစုပေးချင်တယ်..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ကျားသစ်ပေါက်စ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နေမကောင်းဖြစ်နေသော သားရဲလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ သံယောဇဉ်များမှာ အနည်းငယ် လျှံကျလာသည်။

လျှံကျလာသည်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ဘဲ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ယနေ့ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ကီလိုမီတာဆယ်ကျော် ဝေးကွာသော ဟေးရွှေမြို့နယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူစိမ်းများကို ငြင်းဆန်တတ်သော ကျားသစ်ပေါက်စမှာ စက်ဘီးနောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ပွေ့ချီထားခြင်းကို ခံရသော်လည်း ရုန်းကန်ခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ အလွန်လိမ္မာနေခဲ့သည်။

ဤအရာက လီလန်ကို အတိုင်းမသိ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဤအရာမှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်၏ သားပေါက်လေးဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်ဖြစ်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်နေလျှင်ပင် ၎င်း၏ သွေးကြောများထဲတွင် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ သွေးများ စီးဆင်းနေသည်။

ဤအကောင်မှာ တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ရိုင်းစိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလွန်ထူးဆန်းစွာပင် ကျန်းရှောင်ဖုန်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပုံရပြီး ကျားသစ်ပေါက်စမှာ သူမ၏ ယုယပွတ်သပ်မှုများကို အလွန်နှစ်သက်ကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အလွန်လိမ္မာနေခဲ့သည်။

ကျားသစ်ပေါက်စက ဤသို့ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အိမ်ရှိ ပြဿနာရှာတတ်သောကောင် (တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ) သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ ကျားသစ်ပေါက်စထက်ပင် ပို၍ ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ အရှေ့တွင်မူ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ္မာပြီး နာခံတတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကြောင်ဆေးပင်လား..."

လီလန်က ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောင်ဆေးပင်။ ဤဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ကြောင်ဆေးပင်" ကို "ကြောင်ပူစီနံပင်" ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး ၎င်းမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဤအပင်တွင် ကြောင်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး ပျော်ရွှင်စေနိုင်သော အထူးရနံ့တစ်ခု ပါဝင်ပြီး ၎င်းမှာ သဘာဝ၏ "ကြောင်စိတ်ကြွဆေး" ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ပထမဦးစွာ ကြမ်းတမ်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီးနောက် တောရိုင်းကျားသစ်ပေါက်စကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းလျှောက်နေသော ကြောင်ဆေးပင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် ကျားသစ်ပေါက်စတို့မှာ တောရိုင်းကြောင်မျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့သလို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့်သာ ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော ပြဿနာကောင်မှာ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ နာခံမှုရှိရှိဖြင့် လိမ္မာစွာ နားထောင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

"ဒါကို ကံကြမ္မာတစ်ခုလို့ပဲ ဖော်ပြလို့ ရနိုင်မလား..."

လီလန်သည်လည်း ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်ပေ။

သိပ္ပံပညာကလည်း အဖြေပေးနိုင်ပုံမရပေ။

သို့သော် အဆင်ပြေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို မျက်စိဖြင့်မြင်မရသော နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပညာရပ်အနေဖြင့်သာ ရှုမြင်လိုက်ကြပါစို့။

အဆုံးသတ်တွင်မူ သိပ္ပံပညာ၏ အဆုံးသတ်သည် နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပညာရပ်သာ ဖြစ်သည်။

"လီလန်... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ..."

"နင်... နင် ငါ့ကို ဘာမှ းလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လီလန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီကာ အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"ဒီနေရာက ငါတို့ရွာ... ရွာအဝင်ဝနော်... ငါ သတိ... သတိပေးထားမယ်... နင်... နင် လျှောက်... လျှောက်မလုပ်နဲ့နော်..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါ... ငါ လူ... လူအော်ခေါ်လိုက်မှာနော်..."

မိန်းကလေးသည် ရဲတင်းစွာဖြင့် ဤစကားနှစ်ခွန်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီလန်က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... မင်းရဲ့ လီလန်က အဲ့လိုလူမျိုးလား..."

"နင်က အဲဒီလိုလူပဲ..."

လီလန် - "..."