အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂) ကလေးသတို့သမီးလေးအား စနောက်ခြင်း၊ "နင့်... နင့်... နင် လူယုတ်မာပဲ..."

"အား... တော်တော်နာတာပဲ..."

လီလန်သည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုလူမျိုးဖြစ်ရမှာလဲ..."

အကြောင်းမဲ့သက်သက် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်သည် မျက်နှာမဲ့သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကို စူထားလိုက်တော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ဖြစ်နေသော သူမကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် တမင်သက်သက် စနောက်လိုက်လေသည်။

"ဒါ့အပြင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကလေးသတို့သမီးလေး မဟုတ်ဘူးလား... ငါကြည့်တော့ မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နောက်ပြောင်လိုသည့်ဟန်ဖြင့် ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏အကြည့်များကို တမင်သက်သက် နှိမ့်ချကာ ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အရိပ်အကဲ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

"နင့်... နင့်... နင် နှာဘူးကြီး..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ရာ အမွှေးများထောင်နေသော ဖြူကောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤမိန်းကလေးငယ် ဒေါသထွက်နေသည့်အချိန်၌ တကယ်ပင် ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို ဆက်မစတော့ပါဘူး..."

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းအား မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ကျားသစ်ပေါက်စကို အိမ်မှာ တစ်ညလောက် ခေါ်ထားချင်လို့လား..."

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျားသစ်ပေါက်စလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်အား မော့ကြည့်လိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုလီလန်... ရနိုင်မလားဟင်..."

လီလန်သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်

“ရတော့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အချိန်မှန် ဆေးတိုက်ပေးရမယ်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ပြောတာတော့ ဒီဆေးက အစွမ်းထက်တယ်တဲ့၊ နှစ်ရက်လောက်နေရင် ကောင်လေးရဲ့ အူလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းခြင်းရောဂါ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ညတာမျှသာဖြစ်ပြီး စန်းဟော့ရွာမှာလည်း ဘေးနားတွင်သာရှိကာ သူ၏အိမ်မှ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသောကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လူသားကြောင်ဆေးပင် ကဲ့သို့ဖြစ်နေသောကြောင့် ကျားသစ်ပေါက်စလေးက သူမအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်ဆိုသည်မှာ တောင်ပေါ်တွင် ဝက်ဝံနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများ ပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်သော၊ တောရိုင်းဆန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနောက်တိုင်းဆေး သုံးမျိုးကို ကျန်းရှောင်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မွန့်မိုရီလွန်နိုက် အမှုန့်ကို ရေနွေးထဲမှာ ဖျော်လိုက်၊ ရေအေးသွားတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို တိုက်လိုက်ပါ... ဒီဆေးက ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောတာအတွက်..."

"ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကိုတော့ တောက်တောက်စဉ်းထားတဲ့ အသားနည်းနည်းနဲ့ ရောနယ်ပြီး ဆေးကို အထဲမှာထည့်ကာ သူ့ကို ကျွေးလိုက်ပါ..."

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းအား ဆေးမည်သို့တိုက်ရမည်ကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သားရဲများဆိုသည်မှာ သားရဲများသာဖြစ်ပြီး လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။ ဆေးသောက်လျှင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သက်သာလာမည်ဆိုသည့် အယူအဆကို ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

ထို့အပြင် သားရဲအများစုမှာ ဆေးများကို အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်လေ့ရှိကြပြီး ၎င်းတို့သည် ဆေးစားရန် မနှစ်သက်ကြသကဲ့သို့ မျိုချရန်လည်း မတတ်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဆေးကို အစာနှင့်ရော၍ ကျွေးခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ဆေး၏ အစာခြေဖျက်မှုနှင့် စုပ်ယူမှုအပေါ်တွင်လည်း ထိခိုက်မှု မရှိစေနိုင်ပေ။

ပဋိဇီဝဆေးများမှာ စားသောက်လိုက်သည်နှင့် အစာအိမ်အတွင်း၌ အာနိသင် ပြနိုင်လေသည်။

"အစ်ကိုလီလန်... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် အနောက်တိုင်းဆေးများကို ယူကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူမသည် လှည့်၍ လီလန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရွာအဝင်ဝမှတစ်ဆင့် အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လီလန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်လေးကို ကြည့်နေရင်းမှ သူ၏စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကန်စွန်းဥအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားလေသည်။

"ရှောင်ဖုန်း... မင်းက နေ့လယ်ကတည်းက ငါနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့ နောက်ဆုံးရက်က နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်နော်..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းနှင့် လီလန်တို့သည် သုံးရက်အတွင်း သားကောင် အလေးချိန် ကျင်းငါးဆယ်ရရှိအောင် အမဲလိုက်မည်ဟု အလောင်းအစား လုပ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ အောင်မြင်ခဲ့ပါက သူမအား မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရန် လီလန်က သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့ပါက ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် သဘာဝကျကျပင် မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရပါတယ်... အချိန်ရပါသေးတယ်၊ လောစရာမလိုပါဘူး..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက အလျင်စလိုမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤမိန်းကလေးငယ်က ဤမျှလောက်အထိ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်လားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

နှစ်ရက်အတွင်း သားကောင် ကျင်းငါးဆယ်ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

တောယုန် တစ်ကောင်လျှင် ခြောက်ကျင်း သို့မဟုတ် ခုနစ်ကျင်းခန့် ရှိသောကြောင့် ငါးဆယ်ကျင်း ပြည့်ရန်အတွက် ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင်ခန့် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သေနတ်ဖြင့် အမဲလိုက်မည်ဆိုလျှင် တွက်ထားသည့် နှုန်းထားသာဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ထောင်ချောက်ဆင်မည်ဆိုပါက အချိန်ပို၍ ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

လေးငါးရက်မျှ အချိန်မပေးရဘဲ ထိုမျှလောက်များပြားသော တောယုန်များကို ထောင်ချောက်ဖြင့် ဖမ်းမိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ လီလန်မှ မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် နေ့စဉ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကံကောင်းစေသော အဆောင် ကို မည်သို့လုပ်၍ ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည်နည်း။

"ဒီမိန်းကလေးက သေနတ်ပစ်ဖို့တောင် သိတာမဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် သူ၏ စက်ဘီးကိုတွန်းကာ ရွှမ်းရွှေရွာ ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ဘာလို့ အဲ့လောက် အများကြီး တွေးနေရမှာလဲ..."

"သူမ မုဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်လာနိုင်ရင်တောင်မှ သူမအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ငါ ရှာပေးနိုင်ပါတယ်လေ..."

ဟေးရွှေမြို့နယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ဤခရီးစဉ်က လီလန်အား အံ့သြစရာများစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

မူလက သူသည် ကျားသစ်ပေါက်စကို ကုသရန်အတွက် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို သွားရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ၏ တင်တောင်းစရိတ်များကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် လီရှန်းဟွာနှင့် ဆင်တူသော ရုပ်ဝတ္ထုမက်သည့် မိန်းမတစ်ဦးကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဒေါသများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ရသဖြင့် ခံစားချက်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင် မဟုတ်သေးပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းတို့တွင် မှတ်ပုံတင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် တတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဟေးရွှေမြို့နယ်နှင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တို့၏ ဈေးကွက်နှစ်ခုလုံးသည် လီလန်အတွက် လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များ၊ အမဲလိုက်၍ရသော သားကောင်များ အားလုံးကို ချင်းလုံဂိုဏ်း နှင့် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းတို့၏ လက်များမှတစ်ဆင့် ရောင်းချနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကုန်သည်များအနေဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ မြေအောက်လောက ဂိုဏ်းများကမူ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကောင်းရှိပေမည်။

"ငါက လျှို့ဝှက်သေတ္တာထဲကနေ အာကာသလက်စွပ် တစ်ကွင်းကိုတောင် ဖွင့်နိုင်ခဲ့သေးတယ်၊ ပြီးတော့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကတ်ပြားတစ်ခုလည်း ပါသေးတယ်... ဒီခရီးစဉ်က တကယ့်ကို အသီးအပွင့်တွေနဲ့ ပြည့်စုံတာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ လက်သူကြွယ်ပေါ်ရှိ ငွေရောင်လက်စွပ်လေးကို ထိတွေ့လိုက်ရင်း တက်ကြွသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

"အခု အရေးအကြီးဆုံးက အာကာသလက်စွပ် ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ပဲ..."

တစ်ကုဗမီတာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာမှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းပြီး လုံလောက်မှု မရှိပေ။

သို့သော် နှစ်ကုဗမီတာအထိ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် တစ်သိန်းတိတိ လိုအပ်လေသည်။

လတ်တလောတွင် လီလန်၌ အမှတ်နှစ်သောင်းရှစ်ထောင်သာ ရှိသေးရာ တစ်သိန်းပြည့်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အတော်လေး စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကန်စွန်းဥအိတ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း၊ လီလန်သည် လက်စွပ်ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ကို အနီးသို့ ကပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာပင် ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကန်စွန်းဥအိတ်မှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

မှော်ပညာရပ် တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး..."

လက်စွပ်၏ နေရာလွတ်အတွင်း၌ ကန်စွန်းဥအိတ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် အာကာသလက်စွပ်အား အစပိုင်းတွင်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ပစ္စည်းများကို အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်ရာတွင် အားစိုက်ထုတ်ရန်မလိုဘဲ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အာကာသလက်စွပ်၏ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ နေရာလွတ်အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို လီလန်သည် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နေရလေသည်။

သေချာပေါက်ပင် လက်စွပ်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းမှာ လီလန်၏ မျက်လုံးအောက်မှ လွတ်ကင်းသွားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"အိုး... ဒါက..."

ရုတ်တရက် လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်စွပ်၏ နေရာလွတ်အတွင်းမှ ကန်စွန်းဥအိတ်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့သည်။

လီလန်သည် အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ကန်စွန်းဥ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကန်စွန်းဥများ၏ အောက်ခြေဆုံးတွင်တော့ ငွေစက္ကူလိပ်တစ်ခုကို ဖွက်ထားလေသည်။

လီလန်သည် ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်ယူကာ ရေတွက်လိုက်၏။

၁၊ ၂၊ ၃... စုစုပေါင်း ငွေစက္ကူ ၁၀ ရွက်။

ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူ ၁၀ ရွက်။

ယွမ်တစ်ရာတိတိ ဖြစ်လေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကတော့လေ..."

လီလန်သည် လျှာသပ်လိုက်ပြီး၊

ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"သူက တော်တော် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိတာပဲ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီလန်သည် လုံကျန်းဟူအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ကျန်းချင်းလုံကို ဖိတ်ခေါ်ကာ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်းချင်းလုံ၏ ကြီးကြပ်မှုဖြင့် တရားမျှတမှု ရှာဖွေရန် လုံကျန်းဟူအား ပိုင်ဟူဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာရာတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူလိမ်မ ယန်တုံ့ပင်း၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များ ကျိုးသွားရုံသာမက တင်တောင်းစရိတ်၏ သုံးဆကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေသည်။

ယွမ်တစ်ရာ၏ သုံးဆဆိုသည်မှာ ယွမ်သုံးရာပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်အား အံ့သြသွားစေခဲ့သည်မှာ လုံကျန်းဟူသည် ယွမ်သုံးရာ၏ သုံးပုံတစ်ပုံဖြစ်သော ယွမ်တစ်ရာကို လီလန်အား ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ကန်စွန်းဥအိတ်ထဲတွင် ဖွက်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

သိထားသင့်သည်မှာ...

ဤသည်မှာ ၁၉၆၀ ခုနှစ်က ယွမ်တစ်ရာပင် ဖြစ်လေသည်။

အပြည့်အဝ ယွမ်တစ်ရာတိတိ။

ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ပြားရှစ်ဆယ်သာရှိသော အချိန်တွင်၊ ယွမ်တစ်ရာဖြင့် ဝက်သား အကျင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ထိုအသားပမာဏဆိုလျှင် လူအနည်းငယ်ပါဝင်သော မိသားစုတစ်စုအတွက် နှစ်အတော်ကြာအောင် စားသောက်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မိသားစုတစ်စုသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ ဝက်သားတစ်ကျင်း သို့မဟုတ် နှစ်ကျင်းခန့်သာ စားသောက်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် ငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံသည် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေသည်။ သာမန်လူများသာဆိုလျှင် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးပမာဏကို ရရှိပါက ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် သုံးပုံတစ်ပုံကို ပေးအပ်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကမူ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် စောစောက ခြံဝင်းထဲတွင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက အဒေါ်ကြီးကျူးအား ကြည့်လိုက်သော အကြည့်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရလျှင်၊ အဒေါ်ကြီးကျူးသည် ဤယွမ်တစ်ရာအကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီး ကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်းမရှိသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနဲ့ အဒေါ်ကြီးကျူးတို့က တကယ့်ကို လူကောင်းတွေပဲ..."

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ငွေများကို လက်ခံယူလိုက်ကာ၊ နောင်အနာဂတ်တွင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မိသားစုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ယခုအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်နှင့် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဟေးရွှေမြို့နယ်နှင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တို့ရှိ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များ ဖျားနာခဲ့ပါက၊ ထိုလုပ်ငန်းကို လုံကျန်းဟူထံသို့ ပေးအပ်နိုင်သေးသည်။

"အကယ်၍ လူနာတွေ အရမ်းများလာရင်တော့ လူအင်အား လုံလောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျားသစ်ပေါက်စကို ပွေ့ချီကာ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော မိန်းကလေးငယ်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။