အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃) ကျန်းဝူးဆေးရည်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောအချိန်၌ ဖြစ်လေသည်။

လုံကျန်းဟူသည် သူ၏မိခင်ကိုခေါ်ဆောင်ကာ လီလန်၏အိမ်သို့ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်မှာ လက်ချည်းသက်သက် လာခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်စီ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

"လီလန် မင်းရဲ့ဧည့်သည်နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် လက်ဆောင်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့၏။ ဤနှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာစိမ်းများဖြစ်ပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနှင့် အဒေါ်ကြီးကျူးတို့မှာ ဟေးရွှေမြို့နယ်ရှိ ဝူယန်ရွာမှ ဖြစ်သောကြောင့် လီတာ့ဟိုင် မမှတ်မိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လီလန်က ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဖေ သူက သားမနေ့ကပြောပြတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံပဲ..."

ပြီးခဲ့သောညက လီလန် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးရန် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်အား ပြောပြခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်ဆိုသောအချက်ကိုမူ လီလန်က ချန်လှပ်ထားခဲ့၏။

ဂိုဏ်းများဆိုသည်မှာ မြေအောက်လောကနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် သာမန်လူများမှာ သူတို့ကို မနှစ်မြို့ကြသလို ပြဿနာတက်မည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် လီလန်သည် ထိုကိစ္စကို သူ၏အဖေအား ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီတာ့ဟိုင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချကာ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။

"ဒါက နောက်ထပ် လီရှန်းဟွာတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ယန်တုံ့ပင်းက သိပ်ကို လွန်လွန်းတယ် တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ..."

လီလန်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အဖေမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ အဲဒီမိန်းမက မျက်ကန်းပဲ မင်းလိုလူကောင်းတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘူး သူ့လက်တွေခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားတာက တန်ပါတယ်..."

သူ၏အဖေက တရားမျှတမှုကို လိုလားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုံကျန်းဟူသည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။

"အဖေ မဲ့ကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ စကားနည်းနည်းလျှော့ပြောပါ..."

လီလန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါဒေါသထွက်လို့ပါ အဲဒီမိန်းမက လူလိမ်ပဲ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ့ကို ဝက်ခြံထဲထည့်ကာ ရေနစ်သတ်ခြင်း ခံရမှာပဲ..."

သူမသည် အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်လျက်နှင့် လူပျိုရဲဘော်တစ်ဦး၏ ခံစားချက်များကို လှည့်စားခဲ့ပြီး ငွေရောသံယောဇဉ်ပါ လိမ်လည်ခဲ့ကာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို ရူးသွပ်သွားစေရန်ပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အကြိမ်တစ်ရာ သေစေဦးတော့ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက နေမကောင်းသေးဘူး အဖေ အဲ့အကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံတို့အတွက် ရေနွေးကြမ်းနှစ်အိုးလောက် သွားတည်ပေးလိုက်ပါ..."

လီလန်သည် သူ၏အဖေကို လွှတ်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်းတို့စကားပြောကြပါ အဒေါ်က မင်းအဖေကို ရေနွေးသွားတည်ပေးလိုက်ဦးမယ်..."

အဒေါ်ကြီးကျူးမှာ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်သူဖြစ်၍ လီတာ့ဟိုင်၏နောက်မှ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လိုက်သွားတော့သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ထိုင်ပါ..."

လီလန်သည် လုံကျန်းဟူကို ထိုင်ရန် အချက်ပြရင်း ကန်းကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

လုံကျန်းဟူသည် သူယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို ကန်းပေါ်ရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ သေးငယ်တဲ့ လက်ဆောင်လေးတစ်ခုပါ..."

လုံကျန်းဟူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအတိုင်းလာရင် ရနေတာပဲကို ဘာလို့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာရတာလဲ..."

လီလန်က မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားသည်။

လုံကျန်းဟူ၏ ယခုအကြိမ် အလည်အပတ်လာရောက်မှုတွင် ကြီးမားလှသော စေတနာများကို မြင်တွေ့ရသည်။ သကြားဖြူကျင်းဝက်၊ ကြက်ဥနှစ်ကျင်း၊ ဝက်သားနှစ်ကျင်း ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်နှင့် အာလူး တစ်ပိုက်စလုံး ပါဝင်လေသည်။

ကောက်နှံများ အသားများနှင့် ငါးများအစုံအလင် ပါဝင်နေသည်။

ထိုခေတ်အခါက အကျော်ကြားဆုံး အာဟာရဖြည့်စွက်စာဖြစ်သော သကြားဖြူကိုပင် လုံကျန်းဟူက

ကျင်းဝက်တိတိ ယူဆောင်လာခဲ့၏။

သကြားဖြူ ကျင်းဝက်ဆိုသည်ကို အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

သကြားဖြူဝယ်ယူရန် သကြားလက်မှတ်လိုအပ်ပြီး ကျင်းဝက်စာ သကြားလက်မှတ်မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ မိသားစုတစ်နှစ်စာအတွက် လုံးဝလုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ဤသကြားလက်မှတ်များကို နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းသည့်အခါ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ တစ်အိမ်ထောင်လျှင် ကျင်းဝက်နှုန်းဖြင့် သဘာဝကျကျ ထုတ်ပေးလေ့ရှိသည်။

လုံကျန်းဟူသည် သူ၏ကျေးဇူးကိုဆပ်ရန် ဤတစ်ခုတည်းသော သကြားလက်မှတ်ကို အသုံးပြု၍ သကြားဖြူ ကျင်းဝက်ကို ဝယ်ယူကာ လီလန်အား ပေးအပ်နိုင်ခြင်းက သူ၏ လေးစားဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို အမှန်တကယ် ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘာမှထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းနှင့် လိုအပ်ချိန်တွင် အကူအညီပေးခြင်းတို့မှာ လူတစ်ယောက်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရည်အသွေးများပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျား မနေ့က ကျွန်တော့်ကို အများကြီးကူညီပေးခဲ့ပြီး တရားမျှတမှုရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သလို လူဆိုးတွေကိုလည်း ပညာပေးခဲ့တယ် ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လက်ချည်းသက်သက် လာလို့ရမှာလဲ..."

"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ဒီလက်ဆောင်တွေက မလုံလောက်ပါဘူး..."

လုံကျန်းဟူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဤနေ့တွင် သူသည် ဆံပင်ညှပ်ထားသဖြင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားကာ အလွန်တက်ကြွနေပုံပေါ်သည်။

လုံကျန်းဟူမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်လေသည်။ ရိုးရှင်းစွာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် မျက်ခုံးမွေးထူထူနှင့် မျက်လုံးကျယ်ကျယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ချောမောသည့် လူပျိုရဲဘော်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့သည်။

လီလန်သည် လုံကျန်းဟူကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

လက်ရှိ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ ယမန်နေ့ကထက် များစွာ ပိုမိုတက်ကြွနေသည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုရှိရှိ မတ်မတ်ရပ်နေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း ကြည်လင်နေလေသည်။

ယမန်နေ့က ဝူယန်ရွာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာ ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှပြီး စိတ်တိုလွယ်ကာ ဖရိုဖရဲနှင့် ညစ်ပတ်နေပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မိခင်ကို ရိုက်နှက်ကျိန်ဆဲနေသည့် အရူးတစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့ သူသည် မည်သို့လုပ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေနိုင်မည်နည်း။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ခင်ဗျား ခေါင်းကိုက်နေသေးလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

လုံကျန်းဟူသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမနက် တစ်ကြိမ် ထဖြစ်သေးတယ် ကျွန်တော် နည်းနည်း မူးဝေပြီး စိတ်တိုချင်သလို ဖြစ်သွားပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်..."

လုံကျန်းဟူသည် ယနေ့နံနက် နိုးလာပြီးနောက် ရောဂါထဖောက်မလို ဖြစ်ခဲ့သည့်အချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လီလန်အား ပြောပြခဲ့လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် သူ့ရဲ့ရောဂါက အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး ဇာစ်မြစ်အကြောင်းရင်းက ရှိနေသေးတယ်..."

လီလန်မှာ ယခုအခါ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လုံကျန်းဟူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ယနေ့ လုံကျန်းဟူသည် ယမန်နေ့ကထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပါရစေ..."

လီလန်က လုံကျန်းဟူအား လက်ဆန့်ထုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လုံကျန်းဟူက လိုက်နာကာ သူ၏ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကန်းပေါ်ရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

လီလန်၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့က လုံကျန်းဟူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သွေးခုန်နှုန်းပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်၏။

သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် ပြဿနာကို သတိထားမိသွားတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လုံကျန်းဟူအား ကြည့်လိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးရောဂါကတော့ ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ ဒါပေမယ့် ဇာစ်မြစ်အကြောင်းရင်းက ကျန်နေသေးတယ် ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းအရ ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေက အားနည်းနေပြီး သွေးခုန်နှုန်းကလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး..."

"ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသွေးကြောတွေ ပျက်စီးနေတယ်..."

နှလုံးသွေးကြောများဆိုသည်မှာ နှလုံးသွေးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

နှလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများမှာ ခန်းခြောက်နေခဲ့လေပြီ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါဆို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

လုံကျန်းဟူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး ချီနဲ့ သွေးတွေကို အားဖြည့်ပေးမယ့် ဆေးမြစ်တချို့ကို ကျွန်တော် ညွှန်းပေးပါ့မယ် ခင်ဗျား အဲဒါတွေကို ပြုတ်ပြီး နှစ်ကြိမ်လောက် သောက်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

လီလန်သည် သူ၏ညီမ လီရွှယ်၏ ခဲတံကို ဗီရိုထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးစာအုပ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆုတ်ယူလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မဆိုးပါဘူး နောက်မှ ခင်ဗျားကို အပ်စိုက်ကုသမှု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ် ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဆေးနည်းနည်း ထပ်သောက်လိုက်ရင် အားလုံးနီးပါး သက်သာသွားမှာပါ..."

လီလန်သည် ဆေးစာရေးရာတွင် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ပြောလိုက်၏။

ခဲတံက စာရွက်ပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်သွားပြီး ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဆေးစာရေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

လီလန်သည် ဆေးစာကို လုံကျန်းဟူအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုံကျန်းဟူသည် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး အပေါ်တွင် ရေးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကျန်းဝူးဆေးရည်၊ ဖူလင်၊ ပိုင်ရှောက်၊ ပိုင်ရှူးနှင့် ဂျင်း။

လီလန်သည် အလွန်ပင် စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်ပြီး ဆေးမြစ်လေးမျိုးစီအတွက် ပမာဏနှင့် ဆေးပြုတ်ရာတွင် မည်မျှ ထည့်ရမည်ကိုပါ မှတ်သားပေးထားလေသည်။

"တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် နှလုံးသွေးကြောတွေ ပျက်စီးတယ်ဆိုတာက တကယ်တော့ ချီနဲ့ သွေး နှစ်ခုစလုံး ချို့တဲ့တာကို ဆိုလိုတာပါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီနဲ့ သွေးတွေက ခန်းခြောက်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး အဲ့လိုအချိန်မှာ ချီနဲ့ သွေးတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်တယ်..."

လီလန်က လုံကျန်းဟူကို ကြည့်ကာ ဩရှသောအသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီဆေးကို ကျန်းဝူးဆေးရည်လို့ ခေါ်တယ် အဲဒါကို ဖူလင်၊ ပိုင်ရှောက်၊ ပိုင်ရှူးနဲ့ ဂျင်းဆိုတဲ့ ဆေးမြစ်လေးမျိုးနဲ့ ပြုတ်ထားတာပါ ခင်ဗျား ဒါကို သောက်ပြီးရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ချီနဲ့ သွေးတွေ အပြည့်အဝ ပြန်ပြည့်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

လုံကျန်းဟူသည် ဆေးစာကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် ဆေးဝယ်ဖို့ မြို့နယ်ကို သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"ချင်းလုံဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ဆေးမြစ်တွေကို ရောင်းဝယ်တယ် သူတို့ဆီမှာ ခုလို အသုံးများတဲ့ တရုတ်ဆေးတွေ ရှိရမယ် ခင်ဗျား သူ့ဆီကနေ သွားဝယ်လို့ရတယ်..."

"ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဖူးပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်သလဲဆိုတာကို သိထားတော့ သူက ခင်ဗျားကို အလွယ်တကူ ရောင်းပေးမှာ သေချာတယ်..."

လီလန်မှာ ယခုအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံအား ဆေးမြစ်အချို့ ရောင်းချပေးရန် လွယ်ကူစေမည် ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လုံကျန်းဟူက ကျေးဇူးတင်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့လို့ ဘယ်လို သေချာကျေးဇူးတင်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

လုံကျန်းဟူသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

လီလန်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ကန်စွန်းဥတွေက အရမ်းအရသာရှိပြီး ချိုပေမယ့် သူတို့က အရမ်းဈေးကြီးတယ်..."

လုံကျန်းဟူသည်လည်း ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏အပြုံးမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး နွေဦးနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးနေလေတော့သည်။