အခန်း ၃၁၄

အခန်း (၃၁၄) တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်၏ အမွေအနှစ်

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြပြီး ကန်စွန်းဥများထဲတွင် ဝှက်ထားသော ယွမ်တစ်ရာအကြောင်းကို မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောကြတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယွမ်တစ်ရာဆိုသည်မှာ များပြားလွန်းနေဆဲပင်ဖြစ်၏။

ဤကျေးဇူးဆပ်လက်ဆောင်မှာ ကြီးမားလွန်းနေလေသည်။

လီလန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ... နောင်အခါမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်နဲ့ ဟေးရွှေမြို့နယ်လက်အောက်က ရွာတွေမှာ ဖျားနာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရှိရင် ခင်ဗျားကိုပဲ လာပင့်ကြလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ဂိုဏ်းနှစ်ခု၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်နှင့် ဟေးရွှေမြို့နယ်တို့မှာလည်း ထိုဂိုဏ်းများ၏ ဩဇာခံနယ်မြေများအတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် ဤမျှသေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များကို သူတစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက..."

လုံကျန်းဟူမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

သူသည် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် သိုးနှင့် နွားများကို ကုသပေးလေ့ရှိ၏။

အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုရှိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ တောင်ပေါ်အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ငါးဖမ်းခြင်းတို့အပြင် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် မွေးမြူရေးတို့ပင်ဖြစ်သည်။

မွေးမြူရေးတွင် အဓိကအားဖြင့် ဆိတ်၊ နွားဝါ၊ ဝက်နှင့် ငန်းများကို မွေးမြူကြလေသည်။

လုံကျန်းဟူသည် နွားနှင့် သိုးများကို ကုသပေးသော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်နှင့် ဟေးရွှေမြို့နယ်တို့၏ လက်အောက်ရှိ ရွာပေါင်းများစွာတွင် သိုးနှင့် နွား မွေးမြူသူ တောင်သူလယ်သမား အရေအတွက်မှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ဤလုပ်ငန်းများအားလုံးကိုသာ သူ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ထိုမြို့နယ်နှစ်ခုရှိ နွားများနှင့် သိုးများကို ကုသခွင့်ရမည်ဆိုပါက သူသည် သေချာပေါက် ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ ရရှိပေလိမ့်မည်။

ဆေးကုသရာတွင် ငွေကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖိုး၊ လုပ်အားခနှင့် နွားကလေးများ မွေးဖွားရာတွင် ကူညီပေးသည့် အခကြေးငွေများလည်း ရှိသေး၏။

လုံကျန်းဟူသည် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ဤအရာများအပေါ်တွင် မှီခိုနေရလေသည်။

လီလန်က ဟေးရွှေမြို့နယ်နှင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တို့၏ လုပ်ငန်းများကို သူ့ထံ အပ်နှံလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အား ရွှေတွင်းတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်နှင့် တူနေတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျားက သဘောထားကြီးလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော် ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

လုံကျန်းဟူသည် လီလန်အား အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို တပည့်တစ်ယောက်လောက် လက်ခံပေးဖို့ ကူညီပါ..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဗျာ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့အားသင့်သွားသူမှာ လုံကျန်းဟူပင် ဖြစ်သည်။

"တပည့်... ဘယ်သူ့ကိုလဲ..."

လုံကျန်းဟူက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖုန်းလေ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လမ်းလျှောက်နေသော "လူသားကြောင်ဆေးပင်" တစ်ပင်ဖြစ်ပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိကာ ဤထူးခြားချက်က သူမအား တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်လာစေရန် အလွန်သင့်လျော်စေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လီလန်၏ အိမ်တွင် မြောက်မြားစွာသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတစ်ကောင်လည်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးကို လိုအပ်နေကြသည်။

လီလန်တွင် အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးရှိသော်လည်း ဤအရာမှာ ပြင်ပဒဏ်ရာများကိုသာ ကုသနိုင်ပြီး အတွင်းဒဏ်ရာများကိုမူ မကုသနိုင်ပေ။

အကယ်၍ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံရခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် အူလမ်းကြောင်းရောဂါများကဲ့သို့သော အခြားသော အတွင်းပိုင်းဖျားနာမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက လီလန်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ပေ။

တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးများသည် လူများကိုသာ ကုသပေးပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ကုသမပေးပေ။

လီလန်သည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သားဖွားစောင့်ရှောက်ရေးဌာနအတွင်း သားရဲငယ်လေးများ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ အရေးပေါ်အခြေအနေများကို တားဆီးနိုင်ရန်အတွက် လီလန်သည် ကျွမ်းကျင်သော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးကို လိုအပ်လာလေသည်။

လုံကျန်းဟူသည် ဟေးရွှေမြို့နယ်မှဖြစ်ပြီး သူ၏အိမ်မှာ ဝူယန်ရွာတွင်ရှိကာ လီလန်၏ အိမ်မှ ကီလိုမီတာဆယ်ကျော် ကွာဝေးလေသည်။

အကယ်၍ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၊ ကျားသစ်ပေါက်စနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများသည် အရေးပေါ်အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာလာပါက ကီလိုမီတာဆယ်ကျော်အကွာအဝေးကို အသွားအပြန်လုပ်ရခြင်းမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သဖြင့် နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ပိုင်ရွာ သို့မဟုတ် အိမ်နီးချင်းရွာတွင် အနည်းဆုံး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးတော့ ရှိနေရန် လိုအပ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင်ဖြစ်စေ၊ စန်းဟော့ရွာတွင်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် မရှိကြပေ။

ရွာနှင့် အနီးဆုံး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်မှာ ကီလိုမီတာဆယ်ကျော် ကွာဝေးသော လုံကျန်းဟူပင် ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် မရှိသော်လည်း ဆရာဝန်ကျန်းဟုခေါ်သော ခြေဗလာဆရာဝန်တစ်ဦးတော့ရှိ၏။

သို့သော် ခြေဗလာဆရာဝန်ဆိုသည်မှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်မဟုတ်ပေ။ သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ကုသခြင်းမှာ အရိုးခုတ်ဓားအနေဖြင့် ခွဲစိတ်ဓားကို အသုံးပြု၍ အမဲသားတုံးကို ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရွာတွင် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး သူ၏အိမ်တွင် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို ကုသပေးနိုင်သည့် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။

ယနေ့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရောက်လာသောအခါ လီလန်၏ ဤအတွေးမှာ ပို၍ပင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။

"ရှောင်ဖုန်းက ကျားသစ်ပေါက်စကို အရမ်းချစ်တာ... သူမက ခင်ဗျားနောက်လိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ကုသရေးပညာကို သင်ယူဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း တိရစ္ဆာန်ကုသရေးစွမ်းရည်အချို့ကို သင်ယူလိုခဲ့သော်လည်း သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး ရောဂါများကို ကုသပေးနိုင်သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အခြားသော တိရစ္ဆာန်ကုသရေးစွမ်းရည်များကို ထပ်မံသင်ယူခြင်းမှာ အာရုံများလွန်းရာကျပေလိမ့်မည်။

အရာများစွာကို သိရှိနေရန် မလိုဘဲ ကျွမ်းကျင်မှုရှိရန်ကသာ အဓိကဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်ကုသရေးစွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင်သင်ယူရန်ဟူသော အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။

လီလန်၏ အမြင်အရ ကျန်းရှောင်ဖုန်းဆိုသော ဤကောင်မလေးသည် တိရစ္ဆာန်ကုသရေးစွမ်းရည်များကို သင်ယူရန် အသင့်တော်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့အား ကူညီပေးနိုင်ရန်အတွက် သူမကို လုံကျန်းဟူနောက်သို့ လိုက်ကာ တိရစ္ဆာန်ကုသရေးစွမ်းရည်များ သင်ယူစေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာက ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် တဇွတ်ထိုးတောင်းဆိုနေသည့် ပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တောင်ပေါ်အမဲလိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ယောက်ျားများ၏ အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ရာတွင် အမျိုးသမီးများက သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏မုဆိုးအဖွဲ့ကို ယောက်ျားများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထား၏။ ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူတို့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါလာမည်ဆိုပါက မည်သူကမျှ အမဲလိုက်လိုစိတ် ရှိကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက ကောင်မလေးကိုသာ ကြည့်နေကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ရာတွင် စည်းကမ်းရှိမှုနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုတို့ လိုအပ်လေသည်။

ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ ပုန်းခိုနေသည့် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းဆိုသည်မှာ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် သေမင်းတမန်နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

တစ်ခဏတာ ကိလေသာစိတ်ကြောင့် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် သတိထားမှုကိုသာ လျှော့ချလိုက်မိပါက မုဆိုးများကို စောင့်ကြိုနေမည့်အရာမှာ ဝက်ဝံ၏ ခြေသည်းများနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားများ၏ အစွယ်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်အတွက် အမဲလိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲလွန်းသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် သေချာပေါက် ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ပထမရက်အနည်းငယ်တွင် သူမသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားနေမည်ဖြစ်သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါတွင်မူ သူမသည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကာ တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရန် တောင်းဆိုလာပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းက အမျိုးသမီးမုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်လာရန်နှင့် သူ၏ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာမည့်အရေးကို ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ဖခင်နှင့် သူ၏ဖခင်တို့မှာ ယခင်က သွေးသောက်ညီအစ်ကိုများဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ပေးခဲ့ခြင်းမျိုးသာ မရှိခဲ့ပါက လီလန်သည် သုံးရက်အတွင်း သားကောင် အလေးချိန် ကျင်းငါးဆယ် ရရှိစေရမည်ဟု ကျန်းရှောင်ဖုန်းနှင့် ထိုကဲ့သို့ အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါတွင် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို နေရာချထားရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီလန်သည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အနေနဲ့ နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံရတာကို ကန့်ကွက်စရာမရှိပေမယ့် ရှောင်ဖုန်းက သဘောတူပါ့မလား..."

လုံကျန်းဟူသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်လာရန်နှင့် နွားများနှင့် သိုးများကို ကုသပေးရခြင်းမှာ ထိုမျှမရိုးရှင်းလှပေ။

၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ကာယလုပ်အားဖြစ်ပြီး အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော အလုပ်လည်း ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ နွားမတစ်ကောင်က နွားကလေးမွေးဖွားရာတွင် နွားကလေးက နွားမ၏ သားအိမ်ထဲ၌ တစ်ဆို့နေပါက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်သည် သူတို့၏လက်ကို နွားမ၏ သားအိမ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ နွားကလေး၏ခေါင်းကို တည့်မတ်ပေးပြီးမှ မွေးဖွားပေးရသည်။

လက်ဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွေးများ၊ နွားချေးနံ့များနှင့် အချင်းကို ထိတွေ့ရသည့် ရွံရှာဖွယ်ခံစားမှုတို့ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

အော့အန်ချင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ရခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်ခုစလုံးအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်တော် သူမရဲ့ အဘွားကို ပြောထားပြီးပါပြီ... သူမရဲ့အဘွားက သူမကို ဖြောင်းဖျဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်... ကျွန်တော့်အဖေကလည်း သူမကို နားချဖို့ ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်..."

"အဲ့ကောင်မလေးက ကျွန်တော်နဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်လိုက်ချင်နေတာ... ဒါပေမယ့် သူမက အဲ့ဒီအလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ပါဘူး... အရမ်းပင်ပန်းပြီး ခက်ခဲလွန်းတယ်လေ... ခင်ဗျားနောက်လိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ သူမ တောင်ပေါ်မှာ သားရဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာမဟုတ်သလို အန္တရာယ်လည်း ကင်းတယ်လေ..."

"ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်..."

လုံကျန်းဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အနီးအနားရှိ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းကိုပင် ကြည့်ပါ။ ထိုနေရာတွင် ဝက်ဝံများ၊ အရှေ့ဖျားကျားသစ်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားများ ရှိနေ၏။ ဤကြီးမားသော သားရဲကြီးများသည် တောရိုင်းဆန်ကာ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြီးမားလှသဖြင့် လူများကို တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့နှင့် တောင်ပေါ်တွင် တကယ်ကြုံတွေ့ရပါက သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော မုဆိုးတစ်ဦးပင်လျှင် ထိရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းကဲ့သို့သော ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ တောင်ပေါ်တွင် ဤသားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူမသည် သေလောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ကျွန်မအကြောင်း ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ... ရှင်တို့က ကျွန်မအကြောင်း အတင်းပြောနေကြတာလား..."

ထိုစဉ် တံခါးလိုက်ကာမှာ ပွင့်သွားပြီးနောက် အဆော့မက်သော ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ ခေါင်းလေးက ချောင်းကြည့်လာတော့သည်။