အခန်း ၃၂၀

အခန်း (၃၂၀) အသွင်အပြင်ဖြင့် စတင်ကာ၊ အရည်အချင်းဖြင့် ချစ်မိပြီး၊ စရိုက်ဖြင့် သစ္စာစောင့်သိခြင်း

"လီလန်... လုအန်းနာက ဘာများ သာလွန်နေလို့လဲ... ကျွန်မဆီကိုသာ ပေးလိုက်စမ်းပါ..."

"ကျွန်မ ရှင်ကို လိုချင်တယ်..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် အတွင်းခံကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး လီလန်အား ပွေ့ဖက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လီလန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်မှ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်ထွက်သွားသည်။

"ရဲဘော် ကျိုးချွန်းယန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားပါ..."

လီလန်သည် ကျိုးချွန်းယန်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ခြေဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ ကန်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော သူမ၏ အင်္ကျီကို လွင့်စင်လာစေသည်။ သူက အင်္ကျီကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် အင်္ကျီကို ကျိုးချွန်းယန်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

အင်္ကျီမှာ ကျိုးချွန်းယန်၏ ရင်ဘတ်ကို အုပ်မိသွားပြီး သူမ၏ အသားအရေများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် သူမ၏အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားကာ စိတ်ဓာတ်ကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

လီလန်သည် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှေ့တွင် အပေါ်ပိုင်းကို ချွတ်၍ ဖျားယောင်းနေသော်လည်း ထိုယောက်ျားသည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ အဝတ်အစားပြန်ဝတ်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ထိုသို့သော ယောက်ျားသည် အောက်ပိုင်းစိတ်ဖြင့် တွေးတောသူ မဟုတ်သလို၊ စိတ်အလိုသို့ လိုက်ပါသွားသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှသည့်အရာပင်။

"ဟူး... လီလန်... ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား..."

"ဘာလို့များ... ကျွန်မ ဒီလောက်တောင် ရှေ့တိုးနေတာကို ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို တွန်းထုတ်နေရတာလဲ..."

“ကျွန်မရဲ့ အချိုးအစားက အဲလောက်တောင် ဆိုးနေလို့လား...ကျွန်မက လုအန်းနာထက် တစ်ချက်လေးတောင် မသာတာမျိုး ဖြစ်နေလို့လား..."

"ရှင် သိလား... ဘေးနားက စန်းဟော့ရွာက ပညာတတ်လူငယ်တွေဆိုရင် ကျွန်မနဲ့အတူ နေချင်ကြတယ်... ကျွန်မနဲ့ အိပ်စက်ချင်ကြတယ်..."

"လီလန်... ကျွန်မ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး... ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ထားတာကိုတောင် ရှင်က တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ဘူးပေါ့လေ..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် လီလန်ကို ကြည့်၍ မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းနေသည်။

သို့သော် လီလန်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလေးစားရင် သူများက မင်းကို ဘယ်လိုလေးစားလာမှာလဲ..."

"ကျိုးချွန်းယန်... ငါ ရိုးရိုးသားသား ပြောမယ်... ငါ အရင်ဆုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့သူက လုအန်းနာ မဟုတ်ဘဲ မင်းဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ မင်းကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြန်တော့..."

လီလန်က ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"လီလန်..."

ကျိုးချွန်းယန်က အလျှော့မပေးလိုပေ။

သူမ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ခွေးကြီးနှစ်ကောင်မှာ လီလန်၏ ဘေးမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး သူမအား ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းသာ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံရဲ့ အကိုက်ခံပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်မသွားချင်ရင် ငါ့အိမ်ဝိုင်းထဲကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်က အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျိုးချွန်းယန်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်တော့ဘဲ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ တန်းမတ်စွာ လျှောက်သွားကာ လှေကားထစ်များကို တက်လှမ်းပြီး သစ်သားအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကာလွှာကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးချွန်းယန်တစ်ယောက်တည်း လေတိုက်ရာတွင် အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အလှပစ်ကွင်းမှာ လီလန်ကို မဖမ်းမိကြောင်းနှင့် လီလန်၏ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးချွန်းယန်မှာ ဒေါသဖြင့် ခြေကို စောင့်နင်းလိုက်သည်။

သူမသည် လီလန်နောက်သို့ လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ချင်သော်လည်း ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ ခွေးနှစ်ကောင်မှာ သတိဝီရိယရှိစွာဖြင့် သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် ဤခွေးနှစ်ကောင် သူမထံသို့ ပြေးဝင်လာမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

ဤခွေးများသည် မုဆိုးတစ်ဦးက မွေးထားသော အမဲလိုက်ခွေးများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဝက်ဝံ၊ ကျား၊ ကျားသစ်တို့ကိုပင် တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ကြသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ အကိုက်ခံရမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု ကျိုးချွန်းယန် မထင်မိပေ။

သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ကျိုးချွန်းယန်သည် အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး လီလန်၏ အိမ်ဝိုင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျိုးချွန်းယန် မသိလိုက်သည်မှာ အိမ်ဝိုင်းထောင့်ရှိ နံရံအောက်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် သူမနှင့် လီလန်တို့အကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး မြင်တွေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့ ဖြစ်ကြသည်။

"အိုး... အန်းနာ... ဒီကျိုးချွန်းယန်က တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ... ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ..."

ဆရာမတုံယွီရှုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုပြောဆိုသည်။

ဆရာမတုံယွီရှုသည် သိမ်မွေ့၍ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး ဆဲဆိုလေ့ သိပ်မရှိပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း ကျိုးချွန်းယန်၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မခံရပ်နိုင်အောင် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အန်းနာ... တစ်ခုခု ပြောပါဦး..."

လုအန်းနာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာမတုံယွီရှုက သူမကို အမြန်ပင် တိုက်တွန်းသည်။

"ဘာပြောရမှာလဲ..."

တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုအန်းနာသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိန်လိုက်ကာ ဆရာမ တုံယွီရှုကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"နင်က ရယ်နေနိုင်သေးတယ်ပေါ့…အဲဒီစက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကျိုးချွန်းယန်က နင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို လုယူသွားတော့မလို့လေ"

ဆရာမတုံယွီရှုက လုအန်းနာကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူမ မရယူနိုင်ခဲ့ဘူးလေ..."

လုအန်းနာက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီက အဲဒီမိန်းမရဲ့ အကွက်ထဲ ကျမသွားဘူး… အဲဒီအရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမက အစ်ကိုလီကို ဖျားယောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဟွန့်... ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းလိုက်သလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... တကယ့်ကို ရွံစရာပဲ..."

သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သည် ကျိုးချွန်းယန်အကြောင်းကို အတူတူ ညည်းတွားနေကြသည်။

သူတို့သည် နံရံအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး နံရံအောက်ရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ဝိုင်းအတွင်း ဖြစ်သမျှကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် မိမိသဘောဖြင့် အဝတ်အစားများ ချွတ်ချကာ လီလန်ကို ပွေ့ဖက်ရန် ကြိုးစားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုအန်းနာ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် နာကျင်သွားခဲ့သည်။

သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ သဘောကျသည့် အစ်ကိုလီက ထိုသို့သော သူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု။

သို့သော် လီလန်က ကျိုးချွန်းယန်အား အဝတ်အစားပြန်ဝတ်ရန် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို သုံး၍ ကြောက်ရွံ့အောင် ပြုလုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လုအန်းနာ နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရပြီဖြစ်၏။ သူမ အလွန်အကျွံ တွေးမိနေခြင်းပင်။

သူမက အစ်ကိုလီကို အထင်မှားနေမိတာပင်။

အစ်ကိုကလီက ထိုသို့သောသူမျိုး မဟုတ်ပေ။

အစ်ကိုလီကို ဖျားယောင်းရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေသူမှာ ထိုအရှက်မရှိသော ကျိုးချွန်းယန်သာ ဖြစ်သည်။

အစ်ကိုလီတွင် စရိုက်ကောင်းရှိပြီး မူဝါဒရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျိုးချွန်းယန်၏ ဖျားယောင်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

"ဒီကျိုးချွန်းယန်က တကယ့်ကို ပုပ်သိုးနေတာပဲ၊ သူမက... သူမကလေ..."

ဆရာမတုံယွီရှုက ဒေါသလည်းထွက် ရှက်လည်းရှက်နေမိသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် ပညာတတ် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်လျက်နှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဖျားယောင်းဖို့အတွက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ချရမည်လော။

ပြီးတော့ ထိုယောက်ျားကလည်း သူများပိုင် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း လုအန်းနာ၏ချစ်သူ ဖြစ်နေပြီလေ။

လီလန်သည် အန်းနာ၏ ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း သိလျက်နှင့် ကျိုးချွန်းယန်က ဘာကြောင့် ဖျားယောင်းဖို့ ကြိုးစားနေရသနည်း။

"အဲဒီမိန်းမက နင့်ကို မနာလိုဖြစ်နေတာပါ…ငါ သူမကို အရင်ကတည်းက မုန်းနေတာ…ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှာဆိုရင် သူက နင့်ကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေတာ… ငါ တာဝန်ခံဟွမ်ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် တိုင်ကြားဖူးပေမဲ့ တာဝန်ခံဟွမ်က လျစ်လျူရှုထားတာ။…ဒီမိန်းမက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ နင်နဲ့ အဆင်ပြေနေတာကို၊ သူက နင့်ရဲ့ ချစ်သူဖြစ်နေတာကို သိလျက်နဲ့..."

လုအန်းနာက ဆရာမတုံယွီရှု၏ စကားကို အမြန်ပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ယွီရှု... နင်က စကားတွေ လျှောက်ပြောနေပြီ။ အစ်ကိုလီနဲ့ ငါက အဲဒီအဆင့်ထိ မရောက်သေးပါဘူး"

သူမ ပြောလိုက်ချိန်တွင် လုအန်းနာ၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုး... နင် ငါ့ကို သိနေတာပဲ… နင်တို့နှစ်ယောက်တွဲနေတာ ကြာပြီလေ၊ အဲဒီဘူးကို ဖောက်လိုက်တာက ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပါဘူး"

ဆရာမတုံယွီရှုက ရယ်မောရင်း သူမကို စနောက်လိုက်သည်။

"အိုး... စကားတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့”

လုအန်းနာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးရွှင်လာပြီး လီလန်၏ သစ်သားအိမ်ဆီသို့ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယွီရှု... ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက တိကျတယ်လို့ နင့်ကို ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား…ငါ သူ့ကို အထင်မမှားခဲ့ဘူး၊ အစ်ကိုလီက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"

"လူကောင်း" ဆိုသည့်စကားလုံးမှာ ရှန်ဟိုင်းမှလာသော ဤပညာတတ် လူငယ်မလေးက လီလန်အပေါ် ပေးနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးသော အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီလန်က ကျိုးချွန်းယန်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် လုအန်းနာတစ်ယောက် လုံးဝကို စွဲလမ်းသွားတော့သည်။

ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့၏ ကိစ္စရပ်များသည် အသွင်အပြင်ဖြင့် စတင်ကာ၊ အရည်အချင်းဖြင့် ချစ်မိပြီး၊ စရိုက်ဖြင့် သစ္စာစောင့်သိကြသည်။

အဆင့်ဆင့် တိုးတက်လာပြီး အပြီးသတ် စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရသော ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ သူ၏ အသွင်အပြင် သို့မဟုတ် ကြွယ်ဝမှုမျိုး မဟုတ်သလို၊ သူက သင့်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံသလဲ ဆိုတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းခြင်း" ဆိုသည်မှာ ဟန်ဆောင်၍ ရသည်။

"စရိုက်" ဆိုသည်မှာလည်း ဟန်ဆောင်၍ ရသည်။

သို့သော် လုပ်ရပ်များသည် ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ပေ။ ရှေးစကားပုံအတိုင်းပင် စက္ကူဖြင့် မီးကို မလွှမ်းနိုင်ချေ။

လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ရန် နောက်ထပ် လိမ်ညာမှုများစွာကို ပြုလုပ်ပြီး၊ လိမ်ညာမှုများ များလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတွင် လိမ်ညာသူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်လာတတ်သည်။

ထိုသို့သော သူများသည် အရယ်ရဆုံး ဖြစ်သည်။

လိမ်ညာခြင်းမှာ လိမ်ညာခြင်းသာဖြစ်သည်။ အမှန်တရား ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ လိမ်ညာမှုများထဲတွင် နှစ်မြုပ်ထားသူများသည် ဖော်ထုတ်ခံရသည့်အခါ လူရွှင်တော်များသာ ဖြစ်လာမည်။

သို့သော် တစ်ခုမှာမူ ဟန်ဆောင်၍ မရပေ။ သူကိုယ်တိုင်မှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။ ဤအရာမှာ ဟန်ဆောင်၍ မရသလို နေ့စဉ်ဘဝ၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လုအန်းနာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လီလန်သည် "အမှန်တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော" သူ ဖြစ်နေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီးနောက် သူမသည် ဆရာမတုံယွီရှုကို ပြောလိုက်သည်။

"ယွီရှု... ငါ့ကို ခဏလောက် ဒီမှာ စောင့်ပေးပါဦး"

"အန်းနာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ… နင်ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဆရာမတုံယွီရှုက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်၍ လှပသော လူငယ်မလေးသည် သူမအား လှည့်ကြည့်၍ ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ…ငါ့အချစ်အတွက် သတ္တိရှိရတော့မယ်..”