အခန်း ၂၉၁

အခန်း (၂၉၁)

ကောင်းကင်ယံမှ ကျရောက်လာသော “မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်”

တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ ပရမ်းပတာများ ဖြစ်ပွားကာ တစ်လောကလုံး ပွက်ပွက်ရိုက်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

ဟူယန်ကျိုးသည် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်မှ စိတ်လွင့်မျောစွာဖြင့် ယိမ်းယိုင်ကျလာရင်း ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိတော့ သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှုများမှာ ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေတော့ ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော သိုးထိန်းများနှင့် စစ်သည်များသည် တဲများထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး အနောက်ဘက်ဆီသို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့် ဘာမျှမမြင်ရသေးသော်လည်း တပ်မ တော်ကြီး ချဉ်းကပ်လာသည့် မမြင်နိုင်သော ဖိအားကြီးက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ် တိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“မြန်မြန်... တပ်ကိုစုစည်းကြ... စစ်သည်တွေအားလုံးကို စုစည်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ကြ...”

ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဟူယန်ကျိုးသည် သူ၏ စစ်ဘုရင်ဗီဇကို နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့ကာ အသံဝင်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပေးဖို့အတွက် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိချေ။ မိုင်ငါးဆယ်အကွာရှိ နဂါးအစွယ် တပ်မတော်၏ အမြောက်တပ်ပြင်ပ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ အလို အလျောက် ရွေ့လျားနိုင်သော အမြောက် (၃၆) လက်သည် ၎င်းတို့၏ အမည်းရောင် ပြောင်းဝကြီးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပင့်မြှောက်ချိန်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သေခြင်းတရား၏ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် အဓိက ဆက်သွယ်ရေး လိုင်း၏ စကားပြောစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ အေးစိမ့်ပြီး ရှင်းလင်းသော အသံက တစ်ခုလုံးသော အမြောက်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“အမြောက်တပ်ရင်း... သန့်စင်ခြင်း စစ်ဆင်ရေးကို စတင်စို့... စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း အကန့်အသတ်မရှိ ပြင်း ထန်စွာ ပစ်ခတ်ချေမှုန်းကြ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...”

အမြောက်တပ်မှူး၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေတော့၏။

“တပ်ဖွဲ့အားလုံး... ပစ်မှတ်က ရန်သူ့တော်ဝင်နန်းတော်ပဲ... ပစ်ခတ်ကြ...”

“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း..”

ဤအချိန်တွင် ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ’ အမြောက် (၃၆) လက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နားကွဲမတတ် ထစ်ချုန်းသံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

မြေကြီးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်နေသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင် သွားခဲ့ရပေသည်။ အမြောက်တပ်ပြင်တွင် မီးတောက်များက အဆက်မပြတ် တောက်လောင်သွားခဲ့ပြီး ထူထဲ သော ယမ်းမီးခိုးလုံးကြီးများက ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့၏။

သေခြင်းတရားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ’ အမြောက်ကျည်ဆန် (၃၆) တုံး သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ပစ်လွှတ်လိုက်သော လျှပ်စီးလှံတံများကဲ့သို့ သံမဏိမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ် သွားခဲ့ပြီး မိုင်ငါးဆယ်အကွာရှိ သူပုန်တို့၏ တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ အံ့မခန်း တိကျမှုဖြင့် မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျ ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ပရမ်းပတာဖြစ်ပွားနေမှုများကြားမှ တပ်ဖွဲ့ကို စုစည်းရန် ကြိုးစားနေကြသော သူပုန်များသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက် နေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြချေ။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကလဲ့စားချေလိုသည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်နေကြသည့်အလား ပို၍ ကျယ်လောင်ကာ စူးရှသော မြည်ဟည်းသံကြီးများကိုသာ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

သူပုန်စစ်သည် ဘာတူသည် မြင်းဇောင်းမှ မြင်းတစ်ကောင်ကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခဲ့မိ၏။

သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမျှမရှိဘဲ သူ၏နားစည်ကို လွန်ပူဖြင့် ထိုးစိုက်နေသည့်အလား စူးရှသော လေခွင်းသံကြီးကိုသာ ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

“ဒါက ဘာအသံလဲ...”

သူသည် အလိုလို မေးလိုက်မိလေ၏။

မည်သူမျှ ပြန်ဖြေခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ကမ္ဘာကြီးမှာ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

အမြောက်ကျည်တစ်လုံးသည် သူ၏ ရှေ့မီတာနှစ်ဆယ်မပြည့်သော နေရာသို့ တိကျစွာ ကျရောက်ပေါက်ကွဲ သွားခဲ့လေသည်။ ဘာတူသည် နာကျင်မှုကိုပင် ခံစားရချိန်မရှိလိုက်ဘဲ တားဆီး၍မရသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးက သူ့အား လေထဲသို့ မြှောက်တင်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပေတော့သည်။

သူ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်က လင်းယုန် ငှက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပေတော့သည်။

ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ရှိသေး၏။

“ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း...”

လောကပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်လာခဲ့လေ၏။

တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ နေမင်းပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ မီးတောက်ကြီးများ ထိန်လင်းသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ အော် ဟစ်ငိုကြွေးသံများအားလုံးကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

အမြင့်ဆုံးသော အာဏာစွမ်းရည်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဟူယန်ကျိုး၏ ရွှေရောင်တဲကြီးသည် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲတတ်သည့် အမြောက်ကျည်သုံးလုံး၏ တိုက်ရိုက်ထိမှန်ခြင်းကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခံလိုက်ရလေ သည်။

ခိုင်ခံ့သော နွားသားရေများနှင့် ဆန်းပြားလှသော အလှဆင်ပစ္စည်းများသည် တဲအတွင်းရှိ လူမျိုးစုခေါင်းဆောင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်နှင့်အတူ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လွင့်ပျံနေသော အသားစများ၊ သွေးစများနှင့် မီးပွားများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများသည် မမြင်နိုင်သော ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အရပ် မျက်နှာအားလုံးသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

ခိုင်ခံ့သော တဲကြီးများသည် အမြစ်မှပြုတ်ထွက်ကာ အစအနများအဖြစ် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ပြီး ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသော စစ်မြင်းများသည်လည်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားကာ ၎င်းတို့၏ အတွင်းအင်္ဂါများ ကွဲကြေကုန် ကြရလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သူပုန်စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာတွင် လုံးဝ နားမလည်နိုင် သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်၌ ခန္ဓာကိုယ်များ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ကုန်ကြရပြီး မည်သည့်အစအနမျှပင် ကျန် ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။

မီးတောက်များ၊ ထူထဲသော မီးခိုးလုံးများ၊ ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ...။ မကြာသေးသော အချိန်မတိုင်မီကပင် သီချင်းသံများ၊ အကသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော တော်ဝင်နန်းတော် ကြီးသည် တိုတောင်းလှသော စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း၌ ငရဲမီးတောက် အစစ်အမှန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ရလေပြီဖြစ်ချေတော့သည်။

ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စစ်မြေပြင်တွင် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ လေသည်။ လေထုထဲတွင် ကရော်ကမည် လောင်ကျွမ်းနေသော အသားနံ့များနှင့် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေလျက်၊ စိတ်အာရုံများ ဗလာဖြစ်နေကာ ဤကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ကြောင်အစွာ ရပ်နေကြမိတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူသည် တစ်တပ်လုံးဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်း၏ စကားပြောစက်ကို ထပ်မံ ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ မီးပင်လယ်ဖြစ်နေသော နယ်မြေဆီသို့ သူ၏ အကြည့်များကို ပို့လွှတ်လိုက်ရင်း ဆိုက် ဘေးရီးယား အအေးလှိုင်း ကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှသော သူ၏အသံကို တင့်ကားတိုင်းနှင့် စစ်သည်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့လေသည်။

“အထွေထွေ ထိုးစစ်ဆင်မှု စတင်စေ...”

“သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်ကြ...”

“ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လိပ်နက် တင့်ကား အစီးတစ်ရာ၏ အင်ဂျင်များသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြလေ၏။

သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားလာခဲ့ပြီး ဘီးပြားကြီးများသည် မြက်ခင်းပြင်ကို ကြိတ်ချေလျက်၊ ပရမ်းပတာဖြစ်ပွားမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကြားတွင် နစ်မွန်းနေသော ကျန်ရှိနေသည့် ရန်သူများထံသို့ တားဆီး၍မရနိုင်သော နောက်ဆုံးပိတ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့ သတည်း။