အခန်း ၂၉၂

အခန်း (၂၉၂)

မြင်းတပ်၏ နိဂုံး

ဖန်းဟန်၏ ဘက်စုံ တိုက်ခိုက်မှု စတင်ရန် အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ လေထုမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လိပ်နက်တင့်ကား တစ်ရာ၏ အင်ဂျင်များက ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် နိုးထ လာသကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုနက်ရှိုင်းပြီး အားပြင်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းသွားကာ စစ်မြေပြင်ရှိ အခြားအသံများအားလုံးကို ချက်ချင်း ပင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း..."

မြေကြီးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး မြက်ပင်များမှာလည်း တုန်ခါသွားခဲ့လေ၏။

သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ အရှိန်တင်လာခဲ့ချေပြီ။

အမြောက်ဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးနေသော မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သံမဏိခြေနင်းကြိုးများ လိမ့် ဆင်းသွားကာ နားကွဲမတတ် သံမဏိပွတ်တိုက်သံများကို ထွက်ပေါ်စေလျက် ဗုံးကြဲခံရပြီးနောက် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သူပုန်တပ်သားအကြွင်းအကျန်များထံသို့ တားဆီး၍မရနိုင်သော နောက်ဆုံးထိုးစစ်ကြီး ကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သူပုန်တပ်သားများသည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့သော အမြောက်ဒဏ်မှ သတိပြန်လည် လာချိန်တွင် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မေ့ဖျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော၊ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးများတွင် ပင် စိတ်ကူး၍မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေ၏။

ရွေ့လျားနိုင်သော သံမဏိခံတပ် တစ်ရာသည် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော သံမဏိတံတိုင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် နေရာ ယူထားကာ သူတို့အပေါ်သို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြိတ်ချေဝင်ရောက်လာနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"အဲဒါ ဘယ်လို သတ္တဝါကြီးလဲ..."

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အသံများ စူးရှကာ ပုံပျက်နေလျက် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါ မိစ္ဆာကြီးပဲ... ထာဝရကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ မိစ္ဆာကြီးပဲ..."

ကျန်ရှိနေသော သူပုန်တပ်ဖွဲ့များမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ချေပြီဖြစ်တော့၏။

သို့သော် မြက်ခင်းပြင်လူမျိုးများ၏ မွေးရာပါ ရဲရင့်မှုက သူတို့၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်အချို့အား နောက်ဆုံးနှင့် အကြေကွဲဆုံးသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့လေ၏။

"စစ်သည်တို့... မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက်... တိုက်ခိုက်ကြ..."

တပ်မှူးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့ပြီး သူ၏ လခြမ်းကွေးဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှိသမျှခွန်အား ဖြင့် နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။ ထွက်ပြေးလျှင်လည်း သေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်နှင့်ရင်း၍ ကာကွယ်ရန်က ပို၍ကောင်းမွန် သည်ဟု ယူဆလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ယူရယ်..."

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ထိပ်တန်းမြင်းတပ်သားများက သူ၏ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်လိုက် ကြလေသည်။ သူတို့သည် မြက်ခင်းပြင်၏ အဂုဏ်ယူရဆုံးသော လင်းယုန်များဖြစ်ကြပြီး တစ်ချိန်က အလယ် ပိုင်းလွင်ပြင် မင်းဆက်များ၏ နှလုံးသားများကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သော တည်ရှိမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် အလားတူ ကြောက်ရွံ့နေသော သူတို့၏ စစ်မြင်းများကို ဒေါက်ဖွင့်ကာ ထိုသံမဏိ တံတိုင်းကြီးထံသို့ အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ လူသားသမိုင်းတွင် ခေတ်သစ်သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့များအား ဆန့်ကျင်သည့် နောက်ဆုံးသော ကြီးမား ကျယ်ပြန့်ပြီး စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသည့် မြင်းတပ်၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

၎င်းသည် အစကတည်းက ရလဒ်ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သော အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲတစ် ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ပေါ်တွင် ရပ်နေလျက် ဤအရာအားလုံးကို အားကောင်းသော မှန်ပြောင်းမှ တစ် ဆင့် လျစ်လျူရှုစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင်မရှိဘဲ အေးစက်သော တွက်ချက်မှုများသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"စက်သေနတ်ကိုင်တပ်သားတို့... လွတ်လပ်စွာ ပစ်ခတ်ကြ... မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာလဲ ဆိုတာကို သူတို့ကို ပြသလိုက်ကြ..."

ထိုအမိန့်သည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် လိပ်နက်တင့်ကားတိုင်း၏ အမှုထမ်းများထံသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ လေတော့သည်။

"ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်..."

တင့်ကားများ၏ အပေါ်ဘက်ရှိ ပေါင်းစပ်စက်သေနတ်များနှင့် ရှေ့ဘက်ကိုယ်ထည်တွင် တပ်ဆင်ထားသော စက် သေနတ်များက သေစေနိုင်သော မီးတောက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွေးထုတ်လိုက်ကြလေသည်။

လိမ္မော်ရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော မီးကွင်းဆက်များမှာ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန် ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပေတော့၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များက ဖောက်ထွင်း၍မရနိုင်သော သေမင်း၏ သတ္တုကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားကာ ပြေးဝင်လာသော မြင်းတပ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်..."

အရှေ့ဆုံးမှ မြင်းတပ်သားများမှာ လူရောမြင်းပါ မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး သွေးမှုန်များက ပွင့်လန်းနေသော သွေးရောင်နှင်းဆီပန်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။ စစ်မြင်းများက နာကျင်စွာဖြင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးများမှာ အရှိန်ဖြင့် လိမ့်ကျသွားကာ သူတို့နောက်မှ အမြောက်အမြားပါလာသော ရဲဘော်ရဲဘက်များကို တိုက်မိကာ လဲကျစေခဲ့လေသည်။

မြင်းတပ်စစ်သည်တစ်ဦးက ကြွေးကြော်လိုက်ကာ တင့်ကားတစ်ခု၏ မီတာနှစ်ဆယ်အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် သံမဏိသတ္တဝါကြီး၏ အေးစက်နေသော အပြင်ပန်းသွင်ပြင်နှင့် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သူ၏ သေးငယ်သော ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ လခြမ်းကွေးဓားကို ရှိသမျှခွန်အားဖြင့် လွှဲခုတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ချွင်..."

ပြတ်သားသော သတ္တုချင်း ထိခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သံမဏိကို အကြိမ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ သန့်စင်ကာ ပုံသွင်းထားသော လခြမ်းကွေးဓားမှာ လိပ်နက် တင့်ကား၏ ထူထဲလှသော အထူးသံမဏိချပ်ဝတ်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။ ကြီးမားလှသော အရှိန်ပြန်ကန်အားကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးကြားမှာ ကွဲအက်သွားပြီး လက်တစ် ဖက်လုံး ထုံကျဉ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ ကြောင်အသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ် ခွန်အား၊ သူ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အားကိုးခဲ့ရသော လက်နက်တို့မှာ ဤသံမဏိ သားရဲကြီး၏ရှေ့တွင် ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပေတော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တင့်ကား၏ ဘေးဘက်ရှိ စက်သေနတ်က ၎င်း၏ ပြောင်းဝကို လှည့်လာခဲ့လေသည်။

"ဒက်... ဒက်... ဒက်..."

ကျည်ဆန်သုံးတောင့်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို တိကျစွာ မှန်ကန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လွင့်စင် သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့လေ တော့သည်။

နောက်ထပ် မြင်းတပ်သားများစွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ မြားများက တင့်ကားများဆီသို့ ပစ်ခတ်လိုက် သော်လည်း ဖြူဖျော့သော အရာလေးတစ်ခုမျှပင် မချန်ထားနိုင်ဘဲ အားပျော့စွာဖြင့် အောက်သို့ ပြန်ကျသွားခဲ့ လေသည်။ သူတို့၏ လခြမ်းကွေးဓားများနှင့် လှံများမှာ သံချပ်ကာကို ထိခတ်မိသော်လည်း စူးရှသော မီးပွားများ နှင့် နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများကို ချန်ထားခဲ့ရုံမှလွဲ၍ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လုံးဝကို အင်အားမမျှတသော စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် စိုက်ပျိုးရေးယဉ်ကျေးမှုအပေါ် စက်မှုယဉ်ကျေးမှု၏ အပွင့်လင်းဆုံးနှင့် အရက်စက်ဆုံးသော ဖျက်ဆီး ချေမှုန်းရေးတိုက်ခိုက်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

မြင်းတပ်သားများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြလေ၏။ သူတို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော အမြန်နှုန်း၊ ထိုးစစ်ဆင်မှု အင်အားနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းသော ရဲရင့်မှုတို့မှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသော နည်းပညာကွာဟချက်ရှေ့တွင် တန်ဖိုးမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

လိပ်နက် တင့်ကားတပ်ဖွဲ့မှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော သံမဏိရိတ်သိမ်းစက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အဓိကအမြောက်ကြီးများကို ပစ်ခတ်ရန်ပင် မလိုအပ်ခဲ့ဘဲ သံမဏိခြေနင်းကြိုးများ၏ ကြိတ်ချေမှုနှင့် စက်သေနတ်များ၏ ပွတ်တိုက်ပစ်ခတ်မှုများဖြင့်ပင် ဤမြက်ခင်းပြင်၏ ထိပ်တန်းစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာကို သံမဏိနှင့် မီးတောက်မုန်တိုင်းထဲတွင် လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်လိုက်နိုင်လေသည်။

ခွာသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျသွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးမြင်းစီးသူရဲ လဲကျသွားချိန်တွင် တစ်ခုလုံးသော စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု ကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

တစ်ချိန်က အနိုင်ယူ၍မရနိုင်သော အနောက်ပိုင်းလျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ ဒဏ္ဍာရီမှာ လော့ဖုန်းကုန်းစောင်းရှိ စက်သေနတ်စခန်းများရှေ့တွင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏ ။

ထို့အပြင် ယနေ့တွင်မူ မြက်ခင်းပြင်မြင်းတပ်များအားလုံး၏ ခေတ်ကာလသည် ဤမီးလောင်ကျွမ်းနေသော တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ အပျက်အစီးများရှေ့တွင် သွေးထွက်သံယိုနှင့် အကြေကွဲဆုံးသော နိဂုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေ တော့သည်။