အခန်း ၂၉၃

အခန်း (၂၉၃)

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူအား အရှင်ဖမ်းမိခြင်းနှင့် နတ်ဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်း

စစ်ပွဲမှာ နေ့ဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

၎င်းကို စစ်ပွဲတစ်ပွဲဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်ဘဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူညီနေပေသည်။

လိပ်နက် တင့်ကားအစီးတစ်ရာကျော်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အလောင်းများအပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်မောင်း နှင်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော နန်းတော်အကြွင်းအကျန်များ၏ အလယ်ဗဟို၌ ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ အင်အား တစ်သိန်းကျော်ရှိသော သူပုန်တပ်ကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အမြောက်ဒဏ်နှင့် စက်သေနတ်များကြောင့် တိုက်ရိုက်သေဆုံးသွားသော လူသုံးသောင်းကျော်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေ သူအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လက်နက်များကို ချထားလိုက်ကြပြီး တုန်ယင်နေလျက် လက်နက် ချအရှုံးပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် ရပ်တန့်နေသော သံမဏိသားရဲကြီးများကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေဆုံးရ မည်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ နယ်ပယ် သာ ဖြစ်ပေသည်။

“အရှင်... ဟူယန်ကျိုးကို ဖမ်းမိပါပြီ... ပြီးတော့ အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်လို့ ပြောတဲ့လူတစ်ယောက်ကို လည်း အရှင်ဖမ်းမိထားပါတယ်...”

ဇီယင်းသည် ဖန်းဟန်၏ ဘေးတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ကာ သူမ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

“သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့...”

မကြာမီမှာပင် ဖိုသီဖတ်သီဖြစ်နေသော လူနှစ်ဦးကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်များက ကြမ်းတမ်းစွာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် အတင်းအကျပ် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်ကြလေသည်။

တစ်ချိန်က ရည်မှန်းချက်ကြီးမားခဲ့သော မြက်ခင်းပြင်၏ စစ်ဘုရင်ကြီး ဟူယန်ကျိုးသည် ယခင်က သူ၏ ဂုဏ် ကျက်သရေများ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ရွှေသရဖူမှာ စောင်းရွဲ့နေပြီး ဇိမ်ခံဝတ်ရုံကြီးမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မီးခိုး ကျပ်ခိုးများနှင့် သွေးများ ပေကျံနေလျက်ရှိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့် အလား ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ဘေးရှိ အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သူ နှာတံစင်းစင်းနှင့် မျက်လုံးချိုင့်ဝင်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကြိုင်းသည့် အနောက်ဘက်ဒေသမှ အမျိုးသားမှာမူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆန်ခါတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်။

သူသည် ဖန်းဟန်ကို ငရဲမှ တက်လာသော နတ်ဆိုးတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ တော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ကို ချက်ချင်း မသတ်ပစ်ခဲ့ဘဲ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက မြက်ခင်းပြင်တစ်ခွင်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော လက်နက်ချစစ်သည် သောင်းချီတို့၏ အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ စကားပြောစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“လက်နက်ချတဲ့သူတွေ အားလုံးကို စုဝေးခိုင်းလိုက်... သူတို့ မျက်စိနဲ့တပ်အပ် တရားစီရင်တာကို မြင်တွေ့စေချင် တယ်...”

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် နန်းတော်၏ ရှေ့ရှိ အကြီးမားဆုံးသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် သိန်းချီသော လက်နက်ချသူပုန်စစ်သည်များကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်က စုရုံးစေခဲ့ရာ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိလေသည်။

သူတို့သည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြကာ သူတို့အား မည်သို့သော ကံကြမ္မာက စောင့်ကြိုနေမည်ကို မသေချာဖြစ်နေကြပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရိုးရှင်းသော စင်မြင့်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်စေခဲ့လေ၏။ သူကိုယ်တိုင် စိတ်ဖောက်ပြန်လုနီးပါး ဖြစ် နေသော ဟူယန်ကျိုးနှင့် အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်တို့ကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

စင်မြင့်၏ အောက်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်လုံးပေါင်း သိန်းချီ ရှိနေပြီး အကြောက်တရား၊ ရှုပ်ထွေးမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော အသံချဲ့စက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လျှပ်စစ်ဖြင့် ကျယ်လောင်သွားသော သူ၏ အသံသည် တောရိုင်းမြေတစ်ခွင်လုံးသို့ နတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ ရှင်း လင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

“မြက်ခင်းပြင်က ကလေးတွေ... ခေါင်းမော့ပြီး ငါ့ကို ကြည့်ကြစမ်း...”

ထိုအသံမှာ ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ သူတို့သည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ခေါင်းမော့လိုက်ကြပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူသော ပုံရိပ်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

“ငါ့နာမည်က ဖန်းဟန်ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့ ငါက သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့တဲ့ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ဆိုတာ ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း ဒီနေ့တော့ အစစ်အမှန် နတ်ဆိုးဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မင်းတို့ကို ပြသချင်တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ဟူယန်ကျိုး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို လူတိုင်းအား ပြသလိုက်လေသည်။

“သူ့ကို ကြည့်ကြစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ အရင်ခေါင်းဆောင် ဟူယန်ကျိုးလေ... တောင်ဘက်ကို သွားတာက မင်းတို့ အတွက် အစားအစာတွေနဲ့ မိန်းမတွေကို လုယူဖို့၊ မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက်လို့ သူက မင်းတို့ကို ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား...”

“ဒါပေမဲ့ ဒါက မှန်ရဲ့လား...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ စွပ်စွဲမှုများ အပြည့်ဖြင့် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားခဲ့လေ၏။

“သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ပဲ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းစိမ်နဲ့ အာဏာအတွက်ပဲ...”

ထို့နောက် ဖန်းဟန်သည် အော်ရိုဘိုရော့စ် ကိုယ်စားလှယ်၏ ဒူးကို ကန်လိုက်ရာ သူသည် အော်ဟစ်ကာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။

“ပြီးတော့ ဒီမိစ္ဆာကို ကြည့်ကြစမ်း... သူက အော်ရိုဘိုရော့စ် လို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းက လာတာပဲ... သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးချင်နေတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ကြတယ်... ဟူယန်ကျိုးကို လှည့်စားတဲ့စကားတွေနဲ့ ပြုစားခဲ့တာ သူတို့ပဲ... မင်းတို့ မြက်ခင်းပြင်က သားတွေ၊ ခင်ပွန်းတွေနဲ့ ဖခင်တွေရဲ့ အသက်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်း ချက်အတွက် လမ်းခင်းပေးရမယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အမြင့်ဆုံး အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်ကို ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ တာပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ အသံတွင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်း များနှင့် အဝေးမှ ပျက်စီးနေသော အကြွင်းအကျန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

“နောက်ကို ပြန်ကြည့်ကြစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ကြည့်၊ မင်းတို့ရဲ့ မီးလောင်သွားတဲ့ အိမ်တွေကို ကြည့်ကြစမ်း... ဒီအရာတွေ အားလုံးက ငါ ဖန်းဟန် လာပြီး အနိုင်ယူလို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လောဘတွေအတွက် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို သစ္စာဖောက်ပြီး မင်းတို့ အားလုံးကို သေမင်းချောက်ကမ်းပါးထဲကို ဆွဲခေါ်သွားလို့ပဲ...”

“ဒီ ဟူယန်ကျိုးဟာ ထာဝရကောင်းကင်ဘုံကို သစ္စာဖောက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ အပြစ်သား ပဲ...”

ဤစကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား သိန်းချီသော လက်နက်ချစစ်သည်များ၏ နှလုံးသားထဲ တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့၏။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုန်းတီးမှုနှင့် အကြောက် တရားများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ဟုခေါ်သော ခံစားချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားခဲ့လေသည်။

မှန်ပေသည်၊ သူတို့ မှတ်မိနေကြ၏။

ဟူယန်ကျိုးက မြက်ခင်းပြင်ကို စည်းလုံးပြီးနောက်တွင် အခွန်အခများက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုများပြားလာ ကာ စစ်သည်များကို အဆက်မပြတ် စုဆောင်းခဲ့ပြီး ဘဝမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် ဟူယန်ကျိုးသည် နတ်ဘုရားနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို အမြဲတမ်း ရေရွတ်နေတတ်သော ဤ အနောက်ဘက်ဒေသမှ အမျိုးသားကဲ့သို့ နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်စားလှယ်များ အများအပြားကို အမှန်တကယ်ပင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကိုလည်း သူတို့ မှတ်မိနေကြလေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤသည်က အမှန်တရားပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် လူအုပ်ကြီး၏ ခံစားချက်ပြောင်းလဲမှုကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူသိရှိလိုက်ပြီး အချိန်တန်ပြီဖြစ် ကြောင်း သူ သိလိုက်လေ၏။

သူသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်း ရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလျက်ရှိလေသည်။

“ဒီနေ့ ငါ ဖန်းဟန်က ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ နန်ယန်အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး... ဒီမြက်ခင်းပြင်မှာ သေဆုံး သွားခဲ့ရတဲ့ သောင်းချီတဲ့ မတရားခံရသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လှည့်စားခံခဲ့ရတဲ့ သိန်းချီတဲ့ မိသားစုတွေ အတွက်ပဲ... ဒီနေရာမှာ အပြစ်သား ဟူယန်ကျိုးကို နတ်ဘုရားရဲ့ တရားစီရင်ခြင်း နဲ့ စီရင်မယ်...”

သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး စင်မြင့်အောက်ရှိ သိန်းချီသော လက်နက်ချစစ်သည်များ ထံသို့ သူ၏ နောက်ဆုံး ကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

“သူ့ရဲ့ အပြစ်က သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်သလား...”

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မည်သူမှန်း မသိသော လူတစ်ဦးက ဦးစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သူ သေသင့်တယ်...”

ဤအသံမှာ ယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

“သူ သေသင့်တယ်...”

“သူ့ကို သတ်... ဒီသစ္စာဖောက်ကို သတ်လိုက်...”

“သူ့ကို သတ်...”

လူသိန်းပေါင်းများစွာ၏ ကြွေးကြော်သံကြီးသည် အသံလှိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းဆုံသွားကာ ကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ထိုးတက်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ အကြောက်တရား၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လှည့်စားခံရသည့် ဒေါသများ အားလုံးကို ဟူယန်ကျိုး အပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ကြလေ၏။

ဟူယန်ကျိုးသည် တစ်ချိန်က သူ့ကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင် လူစားမည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသော စင်မြင့်အောက်ရှိ လူများကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုနေမိပြီး သူ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရ လေသည်။

“ဟင့်အင်း... ငါမဟုတ်ဘူး... သူတို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့တာ... ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ...”

ဖန်းဟန်က သူ့အား အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

လူသိန်းချီထံမှ သူ သေသင့်တယ် ဟူသော ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သူသည် သူ ၏ ဓားကို ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

“ဒုတ်...”

ဦးခေါင်းတစ်လုံးသည် သွေးများ ပန်းထွက်လျက် လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ခုအဖြစ် လွင့်စဉ်သွားကာ ဖုန်မှုန့်များ ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။