အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄)

မြက်ခင်းပြင်ဒေသ၏ မူဝါဒသစ်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ ခန်မင်းကြီး

ဟူယန်ကျိုး၏ သေဆုံးမှုသည် အားလုံး၏ ရင်တွင်းမှ ဖိနှိပ်ထားမှုများကို ပေါက်ကွဲထွက်စေသည့် ထွက်ပေါက် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

အသက်ကင်းမဲ့နေသော သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသောအခါ လက်နက်ချ အညံ့ခံထားသော သိန်းနှင့်ချီသည့် စစ်သည်များ၏ ဟစ်ကြွေးသံများသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပင် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ ရှုပ်ထွေးပြီး တွေဝေငေးမောဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုဖြင့် အစား ထိုးသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲသည်လည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အနာဂတ်ကား မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

အိမ်ရာများ ပျက်စီးကာ ချစ်ခင်ရသူများနှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ရပြီး သူတို့သည် သိုးကျောင်းသား၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ တောရိုင်းထဲတွင် မျက်စိလည်လမ်းမှားနေခဲ့ကြလေ၏။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြန်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သွေးများ ပေကျံနေသော သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်သွင်းလိုက်လေ၏။ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မြင့်မားသော စင်မြင့်အောက်ရှိ အသံချဲ့စက်များမှတစ်ဆင့် တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော သူ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဟူယန်ကျိုး သေသွားပြီ... အဓိကတရားခံကို ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး မြက်ခင်းပြင်ဒေသရဲ့ ခေတ် ဟောင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ..."

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အင်အားတစ်ခု ပါဝင်နေကာ လူတိုင်းကို အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့လေ၏။

"မင်းတို့ ဘာကို စိုးရိမ်နေကြတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... အတိတ်က အောင်နိုင်သူတွေလိုပဲ ငါက မင်းတို့ကို တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိန်းမတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်နေကြတာမလား..."

ဖန်းဟန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဖန်းဟန်က အဲဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးတွေကို ရွံရှာတယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မြက်ခင်းပြင်ဒေသအတွက် မူဝါဒသစ်ကို ငါ ကြေညာမယ်..."

ဖန်းဟန် ဆက်လက်ပြောဆိုမည့် စကားလုံးတိုင်းသည် သူတို့၏ ဘဝနှင့် အနာဂတ်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည်ကို သိရှိထားကြသဖြင့် လူတိုင်းမှာ နားစွင့်နေခဲ့ကြလေ၏။

"ပထမအချက်ကတော့ မြက်ခင်းပြင်ဒေသမှာရှိတဲ့ မျိုးနွယ်စုအားလုံးရဲ့ ကျွန်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းရမယ်... ဒီနေ့က စပြီး မင်းတို့ဟာ အတိတ်က မှူးမတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်ပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းဟာ အဆင့်အတန်း တန်းတူပဲ... မင်းတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်က ကာကွယ်ပေးမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူကမှ ထင်သလို ကျူးကျော်စော်ကားခွင့် မရှိစေရဘူး..."

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ သည်။ အောက်ခြေသိမ်းဘဝမှ လာသော စစ်သည်များနှင့် ကျွန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည် နိုင်လောက်သော အလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

*တန်းတူညီမျှမှု ဟုတ်လား...*

ဤသည်မှာ သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ကြေညာလိုက်လေ၏။

"ဒုတိယအချက်ကတော့ အပြန်အလှန် ကုန်သွယ်မှုဈေးကွက်တွေကို ဖွင့်လှစ်မယ်... နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ ပေါများတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ၊ လှပတဲ့ အထည်အလိပ်တွေ၊ ဆားနဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ရဲ့ ကျွဲနွား၊ သိုး၊ မြင်းနဲ့ သားမွေးတွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်... ဈေးနှုန်းတွေက မျှတမှာဖြစ်ပြီး လူကြီးလူငယ်မရွေး ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံမယ်... "

"ရိက္ခာတစ်အိတ်ဟာ အတိတ်ကထက် ကျွဲနွားနဲ့ သိုး သုံးဆပိုပြီး လဲလှယ်နိုင်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်... စစ်ပွဲက သေဆုံးခြင်းကိုသာ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ပြီး ကုန်သွယ်မှုကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဝဝလင်လင် စား သောက်နိုင်ဖို့နဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ဆင်နိုင်ဖို့ သေချာစေနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ မင်းတို့ကို မှတ်သားထားစေချင် တယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးမှာ အလုံးစုံ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရေနှင့် မြက်ခင်းများကို ရှာဖွေသွားလာကြသော ခြေသလုံးအိမ်တိုင်သမားများအတွက် မည်သည့် ဂုဏ်ကျက် သရေ သို့မဟုတ် အောင်နိုင်မှုကမျှ သူတို့၏ မိသားစုများကို ကျွေးမွေးရန် ရိက္ခာနှင့် ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ် ကို ကာကွယ်ရန် အဝတ်အထည်များကဲ့သို့သော လက်တွေ့ကျသည့် အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် မယှဉ်သာပေ။

ဖန်းဟန်၏ ကတိစကားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့၏ ခြောက်သွေ့ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ဘဝ များကို လင်းလက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"တတိယအချက်ကတော့ မြက်ခင်းပြင်ဒေသမှာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မြက်ခင်းပြင်သားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်း ထားတဲ့ 'မြက်ခင်းပြင် ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးတပ်မတော်' ကို တည်ထောင်မယ်... စည်းမျဉ်းသစ်ကို ကာကွယ် ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုတဲ့ မင်းတို့ထဲက စစ်သည်တွေ စာရင်းပေးသွင်းနိုင်တယ်... ဒီလူတွေရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လစာနဲ့ ခံစားခွင့်တွေက ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်နဲ့ တန်းတူဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့..."

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားခဲ့လေ၏။

"အရာရှိအားလုံးကို ငါ့ရဲ့ နန်ယန်စီရင်စုက စေလွှတ်မှာဖြစ်ပြီးတော့ နည်းဗျူဟာအသစ်တွေနဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သင်ယူကြရမယ်... ဒီတပ်မတော်ဟာ ဘယ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုမှ မဟုတ်ဘူး... မြက်ခင်းပြင်ဒေသက လူအားလုံးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ အေးချမ်းသာယာမှုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်သာ တည်ရှိတာဖြစ်တယ်..."

ဤအချက်မှာ ပို၍ပင် ပြောင်မြောက်လှသော အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် မြက်ခင်းပြင်သားများအား ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း အရာရှိများကို စေလွှတ်ခြင်းဖြင့် စစ်ရေးအာဏာကို သူ၏ လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကာ အစဉ်အလာ မျိုးနွယ်စုများ ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များအပေါ် မှီခိုနေရသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အလုံးစုံ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျေးဇူးတော်နှင့် အာဏာစက် နှစ်ခုစလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မက်လုံးပေးခြင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်း နည်းလမ်းကို သုံးစွဲထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေသော မူဝါဒသစ်များက လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ မြက်ခင်းပြင်ဒေသ တွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေခဲ့သော မျိုးနွယ်စုစနစ်ဟောင်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် အထက်တန်းလွှာ မှူးမတ်များ၏ အကျိုးစီးပွားကို တိကျစွာ ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လူများစုဖြစ်သော သာမန် တိရစ္ဆာန်ကျောင်းသူများနှင့် ကျွန်များကိုမူ ထင်ရှားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ခွဲဝေပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အိမ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီဆိုရင် မင်းတို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ငါ လူတွေ လွှတ်ပြီးကူညီ ပေးမယ် ... မင်းတို့ ရိက္ခာပြတ်လပ်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ရိက္ခာလှည်းတွေ လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ... မင်းတို့ရဲ့ ဆောင်းရာသီ တွေ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီတွေ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကားလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ယုံကြည်မှုနှင့် ကူးစက်နိုင်စွမ်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"ငါ မင်းတို့ကို ပေးမယ့်အရာက သိမ်းပိုက်ခြင်းနဲ့ ကျွန်ပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ အသစ်စက်စက် အနာဂတ်တစ်ခုပဲ... ဘယ်သူကမှ မင်းတို့ကို ဖိနှိပ်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေ စာဖတ်နိုင်ပြီး စာရေးနိုင်တဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်အားနဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် အနာဂတ်မျိုးပဲ..."

စင်မြင့်အောက်တွင်မူ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေခဲ့လေသည်။

မျက်လုံးပေါင်း သိန်းနှင့်ချီကာ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်မှ ဖန်းဟန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ ကြလေ၏။

သူ၏ စကားလုံးများသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ အေးစက်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖယ်ရှားပေးသော နွေးထွေးသည့် နေရောင်ခြည်နှင့် တူလှပေသည်။

သူ၏ ကတိစကားများသည် သူတို့၏ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော နှလုံးသားများကို အာဟာရဖြည့်ပေးသည့် ချိုမြိန်သော နှင်းပေါက်များနှင့် တူလှပေ၏။

ဤအမျိုးသားထံမှ သူတို့သည် ယခင်က မကြုံစဖူးသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ အောင် နိုင်သူတစ်ဦး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု မဟုတ်သလို အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး၏ လောဘလည်း မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာ သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အင်အားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

မည်သူမှန်း မသိသော လူတစ်ဦးသည် ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဒူးထောက်ကာ ဦးချလိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ဒေသ၏ အမြင့်ဆုံးသော လေးစားမှုကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

သောင်းနှင့်ချီသော တိရစ္ဆာန်ကျောင်းသည့်သူများနှင့် စစ်သည်များသည် အုပ်စုလိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြ လေတော့သည်။

သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြုလုပ်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ အဖြူစင်ဆုံးနှင့် ရင်ထဲမှလာသော ရိုသေလေး စားမှု၊ ကျေးဇူးတင်မှုတို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဆံပင်ဖြူစွတ်လျက်ရှိနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မျက်ရည်များ စီးကျလာလျက် ရှေးဟောင်း မြက်ခင်းပြင် ဒေသ ဒဏ္ဍာရီမှ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကို အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

" ကောင်းကင်အရှင် မဟာခန်..."

" ကောင်းကင်အရှင် မဟာခန်..."

" ကောင်းကင်အရှင် မဟာခန်..."

ချက်ချင်းပင် လူပေါင်းသိန်းနှင့်ချီသော အားပေးဟစ်ကြွေးသံများမှာ မြေပြင်ကို တုန်ခါစေမတတ် အသံလှိုင်း ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ကာ ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ဒေသကြီးအပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့သည် ဘဝသစ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ပေးအပ်ခဲ့သော ဤအောင်နိုင်သူအတွက် အားပေးဟစ်ကြွေး နေခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေကာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေသော ကြည်ညိုဖွယ် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။