အခန်း ၂၉၇

အခန်း (၂၉၇)

အနောက်ဘက်သို့ စစ်ချီခြင်းအစနှင့် နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းမှ မီးတောက်

နန်ယန်စီရင်စု၏ သံမဏိစက်ရုံနယ်မြေအတွင်း၌ မည်းမှောင်သော မီးခိုးငွေ့များသည် နဂါးများအလား လိမ့်တက် လာကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားခဲ့လေသည်။

အမှတ် (၃) လေပြင်းဖို...၊

"မြန်မြန် ထည့်ကြစမ်း... မြန်မြန် ထည့်... "

အင်္ကျီမပါဘဲ ဆီဂျီးများ ပေကျံနေသော အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် လေပြင်းဖိုရှေ့တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေလေ၏။ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အလွန်ပူပြင်း နေလျက်ရှိပြီး အနီရောင် သံရည်ပူများက ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော အလုပ်သမားများသည် အဆိုင်းသုံးဆိုင်းခွဲ၍ အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြပြီး စက်ရုံ များ၏ မြည်ဟီးသံနှင့် အလုပ်သမားများ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ သံမဏိစစ်သည်တော်များ၏ တေးသီချင်းတစ် ပုဒ်အဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့လေသည်။

လောင်းချလိုက်သော သံရည်ပူတိုင်းသည် တင့်ကားများနှင့် အမြောက်ဆန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူများ၏ အသက်ကို ရိတ်သိမ်းရန် ဖန်တီးထားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

[ ပြင်ပကမ္ဘာက ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာများကို ချေမှုန်းပြီး ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်ကြ...]

ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ပေးခဲ့သော ဤကြွေးကြော်သံကို သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲသော စာလုံးများဖြင့် ရေးဆွဲ ထားပြီး စစ်တပ်စခန်းတိုင်းနှင့် စက်ရုံအဆောက်အအုံတိုင်းတွင် ကပ်ထားလေသည်။

သာမန်စစ်သည်များသည် 'ပြင်ပကမ္ဘာက ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာများ' ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ သူတို့အား မြေယာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးသနားခဲ့သော သူတို့၏ သခင် ဖြစ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော အမျိုးသားက ထုတ်ပြန်လိုက်သည့် စစ်မိန့်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ နားလည် ထားကြလေသည်။

ပြင်းပြသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသည် တပ်မတော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။ နဂါးအစွယ် တပ်မတော်မှ စစ်သည်တိုင်းသည် မိမိတို့၏ သံမဏိရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ချွတ် ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် 'ဂုဏ်ကျက်သရေ' ဟူသော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေကာ သူတို့ ၏ သခင်အတွက် ရန်သူအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြပေသည်။

အင်ပါယာတစ်ခုလုံးသည် ဤအလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော စစ်ကြိုကာလ လေထုအတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရန်သူ၏ အယုတ်မာဆုံးသော အစွယ်များသည် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဦးတည်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အင်ပါယာ၏ အသည်းနှလုံးဖြစ်သော နန်ယန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ရှိ ဖန်းဟန်၏ သီးသန့်နေအိမ်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဆန့်တန်းလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ညဉ့်ယံသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေလေ၏။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ သီးသန့်နေအိမ်မှာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းလျက် ရှိနေပေသည်။

အိပ်ခန်းအတွင်း၌ နံ့သာပေါင်းမီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံနေပြီး ညီအစ်မများဖြစ်ကြသော ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်း တို့ သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ဖက်လျက် အိပ်မောကျနေကြကာ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ညီညာလျက် ရှိလေ သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အိပ်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မာကျောသော ကျောက်ပြာကြမ်းပြင်သည် ရေပြင်အလား ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်စွာ လှိုင်းထသွားခဲ့လေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်ငါးခုသည် ရုပ်လုံးမပေါ်သော တစ္ဆေ များကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် အရိပ်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင် ထားကြပြီး ဖုန်တစ်စက်မျှမရှိဘဲ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သတ္တုမျက်နှာဖုံးများ အောက်တွင်မူ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးအစုံကိုသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ အကြည့်များသည် ခုတင်ပေါ်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်နှစ်ခုထံသို့ စူးစိုက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့လေ ၏။

ဖန်းဟန်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မည် ဟူသည်မှာ အရူးတစ်ယောက်သာ ပြုလုပ်မည့် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ ဤခွန်အားကြီးမားသော ခြင်္သေ့ကြီး၏ တန်ဖိုးအထားရဆုံး ရတနာများကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးခွဲခံရသည့် နာကျင်မှုကို မြည်းစမ်းစေရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ဤလှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ သွေးများကို အသုံးပြု၍ အော်ရိုဘိုရော့စ်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြင့် သူ ဘယ်သောအခါမျှ ငြိမ်းချမ်းခွင့်ရမည် မဟုတ်ကြောင်း ဖန်းဟန်အား ပြောပြကြမည် ဖြစ်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက် ချောင်းငါးချောင်းပေါ်ရှိ လက်သည်းများသည် ချက်ချင်းပင် ရှည်လျားလာခဲ့ပြီး မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်ကာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ထိုသတင်းဆိုးကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ နာကျင်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်သွားမည့် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေမိသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ပျက်စီးခြင်း၏ အလှတရားသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားများတွင် ပွင့်လန်းတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်ပင် အဆိပ်လူးထားသော လက်သည်းများသည် ပိုင်ကျီရို၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော လည်ပင်းဆီသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပိုင်းဖြတ်သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ထိုနွေးထွေးသော အသားအရေကို ထိခိုက်မိရန် တစ်စက္ကန့် အလိုတွင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘီ... ဘီ... ဘီ..."

အလွန် တိုးညင်းသော်လည်း နားစည်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်အောင် စူးရှသော အသံတစ်ခုသည် အိပ်ခန်း ထောင့်ရှိ သတိမပြုမိနိုင်သော အနက်ရောင်သေတ္တာငယ်တစ်ခုထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မျက်စိကျိန်းလုမတတ် အနီရောင်အလင်းတန်းများသည် ရူးသွပ်စွာ တောက်ပလာခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်မှုကို ချက်ချင်း

ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေ၏။

*ဒါက ဘယ်လိုအရာလဲ…*

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် အပ်ပေါက်ငယ်များကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးခံစစ်မျဉ်းဖြစ်သည့် အနီရောင်အောက် ရောင်ခြည်သုံး အပူချိန်အာရုံခံ ကျူးကျော်မှုအချက်ပေးစနစ် ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ မသိခဲ့ပေ။

အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီဖြစ်လေ၏။