အခန်း ၂၉၈

အခန်း (၂၉၈)

ဇီယင်း၏ ဒေါသ၊ အတွင်းကိုယ်ရံတော်၏ အစွမ်းပြမှု

အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ခဏမှာပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေ၏။

သူတို့၏ အကြံအစည် ပေါ်သွားပြီဖြစ်ရာ အင်အားသုံး၍ သတ်ဖြတ်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ ပုန်းကွယ်မနေတော့ဘဲ သူ၏ အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်ကာ လေထုကို ထိုးခွင်း တိုက်ခတ်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများက ပိုင်ကျီရို၏ လည်ပင်းဆီသို့ ရက် စက်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။ သူသည် စစ်ကူများ မရောက်လာမီ သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ် ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက မြန်ဆန်လှသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့လေ၏။

“သေချင်နေတာပဲ...”

အရိုးတိုက်ခိုက်မတတ် အေးစိမ့်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ငရဲပြည်မှ ရေခဲများကဲ့သို့ အိပ်ခန်းထဲတွင် ပေါက် ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ခုတင်ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့် သွားခဲ့လေ၏။ ထိုပုံရိပ်မှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက် ဖြာသွားကာ နောက်မှလှုပ်ရှားသော်လည်း အလျင်ကျရောက်သွားပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် တိကျစွာ ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

"ချွမ်... "

နားကွဲမတတ် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခေါင်းဆောင်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ လက်နက်ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အား တစ်ခု ကူးစက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာ ထုံကျဉ်သွားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ ခြေသုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူသည် ရောက်လာသူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမမှာ ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်အချိုးအစား ရှိသော်လည်း အလောင်းကောင် တောင်တန်းနှင့် သွေးပင်လယ်ကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သူမသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော သံမဏိ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူတို့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလျက်ရှိပေသည်။

ထိုသူမှာ ဖန်းဟန်၏ အရိပ်ကိုယ်ရံတော် တစ္ဆေအစွယ်၏ ခေါင်းဆောင် ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အခြားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမ ၏ ရေခဲကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ဓားရှည်က သူတို့ကို ဘေးမှ ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော အခြားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နှစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့၏။ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ လှပသောမျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်းအကျန်များနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိ လေသည်။

“သခင်မကို ကာကွယ်ကြ...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အမိန့်နှင့်အတူ စင်္ကြံလမ်းမှနေ၍ ပြင်းထန်သော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေသည်။ အနက် ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆယ်ဦးထက်မကသော တစ္ဆေအစွယ် အတွင်းကိုယ်ရံတော်များက ဒီရေကဲ့သို့ ဝင် ရောက်လာကြပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငါးဦးကို ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံလိုက်ကြလေ၏။

“တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့...”

ဇီယင်း၏ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ သန့်စင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ရှိနေလေသည်။

ဘီလူးသရဲများကဲ့သို့ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေသော ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း တစ္ဆေအစွယ် အတွင်းကိုယ်ရံတော်များ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မရှိဘဲ သေလုဆဲဆဲလူများ အတွက် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

သူတို့သည် ဓားမြှောင်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ လက်ကိုင်သေနတ်နှင့် တူသော်လည်း ပြောင်းဝမပါ ရှိသည့် ထူးဆန်းသော လက်နက်တစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြှောက်လိုက်ကြလေ၏။

"ဇီး... "

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသော မြွေပွေးများကဲ့သို့ ပြာလဲ့လဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းများက အနက်ရောင် ပြောင်းဝများမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။ လျှပ်စီး ကြောင်းများ၏ အဆုံးတွင်မူ သေးသွယ်သော သတ္တုအပ်နှစ်ချောင်း ပါရှိပြီး လေထုကို ခွဲထွက်ကာ အသန်မာဆုံး သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိကျစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

“အား... အား... အား...”

လူ့ဘီလူးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလာသော ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူထံမှ လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူညီသော သွေးပျက်ဖွယ် စူးရှသောအော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ပါးစပ်မှ အဖြူ ရောင် အမြှုပ်များ ပန်းထွက်လာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးထွက်လာခဲ့ပေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်သွားသော ပုပ်ပွနေသောအလောင်းကောင်တစ်ကောင် ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြီးအကျယ် လဲကျသွားခဲ့ပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အသားလောင်ကျွမ်းနံ့များ ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားခဲ့ကြလေ၏။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော မိစ္ဆာမှော်ပညာဖြစ်သည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြပေသည်။

ဓားပြီးလှံပြီးလူများကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော သူတို့၏ မျိုးဗီဇပြုပြင်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဤ ထူးဆန်းသော လက်နက်ရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ပင် အလွယ်တကူ ပျက်စီးလွယ်နေခဲ့လေသည်။

သတ်ဖြတ်ရေးစက်ရုပ်များကဲ့သို့ဖြစ်နေသော သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုက ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် တွားသွားဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ အိပ်မက်ဆိုးများအတွက် အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ မြန်ဆန်စွာ စတင်ခဲ့ပြီး ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ဇီယင်း၏ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး သေစေနိုင်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများနှင့် တစ္ဆေအစွယ် အတွင်းကိုယ်ရံတော်များ ၏ မိုးကြိုးဆူးများနှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော သံမဏိ ဓားမြှောင်များ၏ ရက်စက်သော ရိတ်သိမ်းမှုအောက်တွင် တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ မောက်မာလှသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ လေးဦးမှာ မီးသွေးတုံးများ သို့မဟုတ် ကိုယ်အင်္ဂါ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော အလောင်းလေးလောင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဇီယင်း၏ ခြေထောက်ဖြင့် ဒူးခေါင်းရိုးများကို ချေမှုန်းခံထားရသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခေါင်းဆောင်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူသည် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြဲမြံစွာ ဖိနင်းခံထားရကာ လှုပ်ရှား ၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ပြင်းထန်သော သွေးနံ့နှင့် လောင်ကျွမ်းနံ့များ ရောနှောကာ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့လေ၏။

ထိုအခါမှသာ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ငိုသံပါသော အော်ခေါ်သံက ခုတင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အစ်မ... ခဲအို...”

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ နှလုံးသားများ တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး နောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကြသော ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမတို့၏ လှပသော မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေကာ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူမတို့မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သော လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှ သည့် ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် အဖြစ်အပျက်နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ ငရဲကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများက သူမတို့ကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

“သခင်မတွေ လန့်သွားရပြီ... ဇီယင်း ကာကွယ်မှုပေးဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့လို့ သေဒဏ်ပေးခံထိုက်ပါတယ်...”

ဇီယင်းသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်ကာ သူမ၏ အသံတွင် နက်ရှိုင်းသော မိမိ ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဒီလက်အောက်ငယ်သား သေဒဏ်ပေးခံထိုက်ပါတယ်...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်း အကျန်များ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူမနှင့် ဇီယင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများသာ တစ်စက္ကန့်ခန့် နောက်ကျသွားခဲ့ ပါက အကျိုးဆက်များကို စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် ရမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ကြမ်းပြင်ကို ကွဲအက်သွားစေမတတ် လေးလံပြီး အလောတကြီး ဝင်ရောက်လာသော ခြေသံများက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန် ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ၏ အလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လေထုထဲမှ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်ကျနေသော သူ၏ ဇနီးနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

*ဝုန်း...*

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လှိုင်းတံပိုးကြီးတစ်ခုက သူ၏ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အပူချိန်မှာလည်း ရေခဲ မှတ်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့လေ၏။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများအပေါ်တွင်ပင် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာလေးတစ်ခု ခဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။